മന്വംതരാണാം കോട്യസ്തു ദശപംച ച സപ്ത ച । മത്സാന്നിധ്യഗതാസ്തേപി തിഷ്ഠംതി ഭയവര്ജിതാഃ
പത്ത്, അഞ്ച്, ഏഴ് കോടി മന്വന്തരങ്ങൾക്കു പോലും എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തിയവർ ഭയമില്ലാതെ അവിടെ തുടരുന്നു.
യദ്യപി സ്യുര്ഗ്രഹാഃ സര്വേ ക്രൂരാ ജന്മവ്യയാഷ്ടകാഃ । പ്രാതഃസ്നാനേന വൈശാഖേ സര്വേ സൌമ്യാ ഭവംതി തേ
എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ക്രൂരവും ജനനവും നാശവും അഷ്ടമഭാവവും ഉണ്ടാക്കുന്നവയാണെങ്കിലും, വൈശാഖ മാസത്തിൽ പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്താൽ അവയെല്ലാം സൗമ്യമായിത്തീരുന്നു.
വൈശാഖേ മാസി യോ വിപ്രാന്ഭോജയേദ്ഭക്തിതത്പരഃ । സിക്ഥേസിക്ഥേ ഭവേത്തൃപ്തിഃ പിതൄണാം യുഗസംഖ്യയാ
വൈശാഖ മാസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അന്നദാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ പിതാക്കന്മാർക്ക്, ഓരോ പൊടിക്കണികയുടെ എണ്ണത്തിനും തുല്യമായി, അനേകം യുഗങ്ങൾ തൃപ്തി ലഭിക്കും.
യച്ഛംതി തത്ര മധുരാധികഭോജനാനി യേ വായവാശന തിലോദക ഭോജനാനി । ഛത്രാംബരാണി ചരണോചിതരക്ഷണാനി ധന്യാസ്ത ഏവ പരിതോഷകരാഹി വിഷ്ണോഃ
അവിടെ മധുരവും സമൃദ്ധമായും ഭക്ഷണങ്ങൾ, വായുവിൽ ഉണക്കിയതോ എള്ള് വെള്ളത്തിൽ പാകം ചെയ്തതോ, കൂടാതെ കുട, വസ്ത്രം, കാലിന് അനുയോജ്യമായ സംരക്ഷണം എന്നിവ അർപ്പിക്കുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾ മാത്രം വിഷ്ണുവിനെ പൂർണ്ണമായി സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു.
വിശേഷാദിഹ ദാതവ്യാസ്തിലാ മധുസമന്വിതാഃ । ധര്മായ ബൃഹതേ ദീര്ഘ ദുരിതക്ഷയ ഹേതവേ
ഇവിടെ പ്രത്യേകിച്ച്, തേൻ ചേർത്ത എള്ള് ധർമ്മത്തിനും ദീർഘായുസ്സിനും പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി ദാനം ചെയ്യണം.
ഏവംകൃതേ തു യത്പുണ്യം പ്രാപ്യതേ മനുജൈശ്ച തൈഃ । തത്കൈര്ഗണയിതും ശക്യം വര്ഷകോടിശതൈരപി
ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും എണ്ണാനാവില്ല.
പുത്രപൌത്രാദിസംപത്തി ദീര്ഘായൂംഷി യഥേപ്സിതമ് । ഇഹാപ്നോതി പരത്രാപി മാമേവ പ്രതിപദ്യതേ
ഇവിടെ തന്നെ ആഗ്രഹിച്ചത്രയും പുത്രന്മാരും മുമ്മക്കളും സമ്പത്തും ദീർഘായുസ്സും ലഭിക്കും; മരിച്ചതിന് ശേഷം എന്നെ മാത്രമേ പ്രാപിക്കുകയുള്ളൂ.
അനേകജന്മാര്ജിത പാതകാവലീ വിലീയതേ മാധവ മജ്ജനേന । ജനസ്യ തത്രോഷസി പുണ്യതീര്ഥേ യഥാവിധാനം ശ്രയതേ തഥാ വാ
അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ മാധവ മാസത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ അകറ്റപ്പെടും; ആ പുണ്യതീർത്ഥത്തിൽ വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്താൽ വലിയ പുണ്യം ലഭിക്കും.
യഃ പരിത്യജ്യ വൈശാഖം വ്രതമന്യദുപാചരേത് । സ കരസ്ഥം മഹാരത്നം ഹിത്വാ ലോഷ്ടം ഹി യാചതേ
വൈശാഖ വ്രതം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റേതെങ്കിലും വ്രതം ആചരിക്കുന്നവൻ കൈയിൽ വലിയ രത്നം വെച്ച് അതു കളഞ്ഞ് മണ്ണ് യാചിക്കുന്നവനുപോലെയാണ്.
സൂതഉവാച- ഏവം സ ഭഗവാന്പൂര്വമാദിദേവോ വദദ്വിഭുഃ । മാധവം മാസമുദ്ദിശ്യ ജഗത്യാം ജഗതീധരഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത് ആ ആദിദേവനും സർവ്വവ്യാപിയുമായ ഭഗവാൻ, മാധവ മാസത്തെക്കുറിച്ച് ലോകത്തിൽ പറഞ്ഞുതന്നു.
കിമത്ര ബഹുനോക്തേന ന തദസ്തി മഹീസുരാഃ । യദപ്രാപ്യം ഭവേന്മാസി മാധവേ മാധവാര്ചനാത്
ഇവിടെ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല, മഹർഷിമാരേ; മാധവ മാസത്തിൽ മാധവനെ ആരാധിച്ചാൽ ലഭിക്കാനാകാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
ശൃണുധ്വം ച പുരാവൃത്തമിഹാര്ഥേ പരമാദ്ഭുതമ് । ബ്രാഹ്മണസ്യ ച സംവാദം യമസ്യ ച മഹാത്മനഃ
ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പുരാതനകാലത്ത് നടന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു കഥയും, ബ്രാഹ്മണനും മഹാത്മാവായ യമനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണവും നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ.
മധ്യദേശേ മഹാഗ്രാമോ ബ്രാഹ്മണാനാം ബഭൂവ ഹ । ഗംഗായമുനയോര്മധ്യേ യാമുനസ്യ ഗിരേരധഃ
മധ്യദേശത്ത്, ഗംഗയും യമുനയും തമ്മിലുള്ള പ്രദേശത്ത്, യമുനാ പർവതത്തിന്റെ അടിവാരത്ത്, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഒരു വലിയ ഗ്രാമം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്വാംസസ്തത്ര ഭൂയിഷ്ഠാ ബ്രാഹ്മണാശ്ചാവസംസ്തദാ । അഥ പ്രാഹ യമഃ കംചിത്പുരുഷം കൃഷ്ണപിംഗലമ്
അവിടെ കൂടുതലും പണ്ഡിതരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരായിരുന്നു. അപ്പോൾ യമൻ കറുത്തും മഞ്ഞപ്പച്ചയും നിറമുള്ള ഒരാളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
രക്താക്ഷമൂര്ദ്ധ്വരോമാണം കാകജംഘാക്ഷിനാസികമ് । ഗച്ഛ ത്വം ഭോ മഹാഗ്രാമം ഗത്വാ ബ്രാഹ്മണമാനയ
ചുവന്ന കണ്ണും, നേരെ നിൽക്കുന്ന രോമവും, കാക്കയുടെ കാലും കണ്ണും മൂക്കും ഉള്ളവനേ, നീ ആ വലിയ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കൊണ്ടുവരിക.
വസിഷ്ഠഗോത്രസംഭൂതം നാമതോ യജ്ഞദത്തകമ് । ശമേ നിവിഷ്ടം വിദ്വാംസം യജ്ഞകര്മവിശാരദമ്
വസിഷ്ഠഗോത്രത്തിൽ ജനിച്ച, യജ്ഞദത്തൻ എന്ന പേരുള്ള, സമാധാനത്തിൽ ഉറച്ച, പണ്ഡിതനും യജ്ഞങ്ങളിൽ നിപുണനുമായ ബ്രാഹ്മണനെയാണ്.
നചാന്യമാനയേഥാസ്ത്വം സഗോത്രം തസ്യ പാര്ശ്വതഃ । സഹിതാദൃഗ്ഗുണസ്തേന തുല്യോഽധ്യയന ജന്മനാ
അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള മറ്റാരെയും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരരുത്. പഠനത്തിലും ഗുണങ്ങളിലും ജനനത്തിലും അവനോടു തുല്യനായ ഒരാളെയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്.
ആകൃത്യാ ച തഥാ ചിഹ്നൈഃ സമസ്തേനൈവ സത്തമഃ । തമാനയ യഥോദ്ദിഷ്ടാ പൂജാ കാര്യാ ഹി തസ്യ മേ
അവന്റെ രൂപത്തിലും മറ്റു ലക്ഷണങ്ങളിലും നിന്നു ഏറ്റവും ഉത്തമനാരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയണം. അങ്ങനെയുള്ളവനെയാണ് പറഞ്ഞതുപോലെ കൊണ്ടുവരണം, കാരണം അവനുവേണ്ടി പൂജ നടത്തേണ്ടതുണ്ട്.
സ ഗത്വാ പ്രതികൂലം തു ചകാര യമശാസനമ് । തമേവ മാനയാമാസ പ്രതിഷിദ്ധോ യമേന യഃ
അവൻ പോയി, യമന്റെ ആജ്ഞക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചു; യമൻ നിരോധിച്ചവനെയാണ് അവൻ ആദരിച്ചത്.
തസ്മൈ യമഃ സമുത്ഥായ പൂജാം കൃത്വാ ച ധര്മവിത് । പ്രോവാച നീയതാമേഷ സോഽന്യ ആനീയതാമിതി
അപ്പോൾ ധർമ്മത്തെ അറിയുന്ന യമൻ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ പൂജിച്ചു, പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'ഇവനെ കൊണ്ടുപോകൂ, മറ്റൊരാളെ കൊണ്ടുവരിക.'
സൂത ഉവാച- ഏവമുക്തേ തു വചനേ ധര്മരാജേന സ ദ്വിജഃ । ഉവാച ധര്മരാജം തം നിര്വിണ്ണോ ഗമനായ വൈ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മരാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ദ്വിജൻ മടങ്ങിപ്പോകേണ്ടി വരുമെന്ന ആശങ്കയിൽ നിരാശനായി ധർമ്മരാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണ ഉവാച- കസ്മാദഹമിഹാനീതഃ കസ്മാത്പ്രേരയസേ പുനഃ । ഗംതും നൈവോത്സഹേ തത്ര മര്ത്യലോകം പുനഃ പ്രഭോ
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: എനിക്ക് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? വീണ്ടും എനിക്ക് മടങ്ങാൻ പറയുന്നതെന്ത്? പ്രഭോ, ഞാൻ വീണ്ടും മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല.
യമ ഉവാച- ഇഹ ക്ഷീണായുഷാം പുംസാം വാസഃ പുണ്യവതാം ഭവേത് । അയം വൈ ധര്മരാജസ്യ ലോകോ ധര്മഃ പ്രകീര്തിതഃ
യമൻ പറഞ്ഞു: ജീവപര്യന്തം കഴിഞ്ഞവരിൽ ധർമ്മമുള്ളവർക്ക് ഇവിടെയാണ് വാസം. ഈ ലോകം ധർമ്മരാജാവിന്റെ ലോകം, ധർമ്മലോകം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
സൌഖ്യഭൂമിരിയം സര്വാ ധര്മരാജോഽഹമീശ്വരഃ । പുണ്യാപുണ്യാനുസാരേണ ജംതൂനാം സുഖദുഃഖദഃ
ഈ ലോകം മുഴുവൻ സുഖമുള്ളതാണു്; ഞാൻ ധർമ്മരാജാവാണ്, ഇവിടുത്തെ ഇശ്വരൻ. ജീവികൾക്ക് പുണ്യപ്രകാരം സുഖവും പാപപ്രകാരം ദുഃഖവും നൽകുന്നവനാണ് ഞാൻ.
പാപിനാം യമരൂപോഽസ്മി നൃണാം നിരയദായകഃ । തഥാ പുണ്യവതാം സൌഖ്യ സ്വര്ഗദോ ധര്മ മൂര്തിമാന്
പാപികൾക്ക് ഞാൻ യമനാണ്, നരകത്തിൽ എത്തിക്കുന്നവൻ; അതുപോലെ, പുണ്യവാൻമാർക്ക് ഞാൻ ധർമ്മത്തിന്റെ രൂപവും സ്വർഗ്ഗവും സുഖവും നൽകുന്നവനുമാണ്.
ഗച്ഛ വിപ്ര ത്വമദ്യൈവ നിലയം സ്വം യഥാഗതഃ । അദ്യാപി ദശവര്ഷാണാമായുസ്തേ പരിവര്തതേ
ബ്രാഹ്മണാ, നീ ഇന്ന് തന്നെ വന്നപോലെ തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങൂ. ഇന്നും നിന്റെ ആയുസ്സിൽ പത്ത് വർഷം ബാക്കി ഉണ്ട്.
ക്ഷയേ തവായുഷഃ പ്രാപ്തിര്ലോകസ്യാസ്യ ഭവിഷ്യതി । പ്രഷ്ടവ്യം ച ത്വയാ ഹ്യന്യത്പൃച്ഛസ്വ പ്രബ്രവീമി തേ
നിന്റെ ആയുസ്സ് തീർന്നാൽ ഈ ലോകത്തേക്കാണ് നീ എത്തുക. വേറേതെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ ഉദ്ദേശമുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കൂ, ഞാൻ ഉത്തരം പറയും.
ബ്രാഹ്മണ ഉവാച- യത്കൃത്വാ സുമഹത്പുണ്യം സ്വര്ഗഃ സ്യാദ്ബ്രൂഹി തന്മമ । സര്വസ്യ ഹി പ്രമാണംത്വം ധര്മാധര്മവിനിശ്ചയേ
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: ഏത് വലിയ പുണ്യമാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കാരണമാകുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ. കാരണം, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ധർമ്മാധർമ്മ നിർണയത്തിൽ നീയാണു് അളവുകോൽ.
യദി ദേവ മയാ സമ്യഗ്ഗംതവ്യം നിജമംദിരേ । തദ്ബ്രൂഹി കര്മണാ കേന പതംതി നരകേ നരാഃ
ദേവാ, ഞാൻ ശരിയായി എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഏത് കർമ്മം മൂലമാണ് മനുഷ്യർ നരകത്തിലേക്ക് വീഴുന്നത് എന്ന് പറയൂ.
വ്രജംതി കേന വൈ സ്വര്ഗം തത്സര്വം കൃപയാ വദ । യമ ഉവാച- കര്മണാ മനസാ വാചാ യേ ധര്മവിമുഖാ നരാഃ
ഏത് കാര്യമാണ് അവരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്? ഇതെല്ലാം ദയവായി പറയൂ. യമൻ പറഞ്ഞു: പ്രവർത്തിയിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർ—