ന്യാസസ്വാമീ സുപുത്രോഽഭൂന്ന്യാസാപഹാരകസ്യ ച । ഗുണവാന്രൂപവാംശ്ചൈവ സര്വലക്ഷണസംയുതഃ
വിശ്വാസം കൈവശം വച്ചവൻ, അതു അപഹരിച്ചവന്റെ നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, സുന്ദരനായ, എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള പുത്രനായി ജനിക്കുന്നു.
ഭക്തിം ച ദര്ശയേത്തസ്യ പുത്രോ ഭൂത്വാ ദിനേദിനേ । പ്രിയവാങ്മധുരോവാഗ്മീ ബഹുസ്നേഹം വിദര്ശയേത്
അവന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ച്, അവനോടു ദിവസേന ഭക്തി കാണിക്കുന്നു; മധുരവും സ്നേഹപൂർവവുമായ വാക്കുകൾ സംസാരിച്ച്, വളരെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.
സ്വീയം ദ്രവ്യം സമുദ്ഗ്രാഹ്യ പ്രീതിമുത്പാദ്യ ചാതുലാമ് । യഥാ തേന പ്രദത്തം തന്ന്യാസാപഹരണാത്പരമ്
തൻ്റെ സ്വത്തു എടുത്ത്, അത്യന്തം സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി, മുമ്പ് വിശ്വസിപ്പിച്ചതിലും അധികം അവനു തിരികെ നൽകുന്നു.
ദുഃഖമേവം മഹാഭാഗ ദാരുണം പ്രാണനാശനമ് । താദൃശം തസ്യ സോ ദദ്യാത്പുത്രോ ഭൂത്വാ മഹാഗുണഃ
മഹാഭാഗ്യശാലിയേ, ഇങ്ങനെ മഹാഗുണങ്ങളുള്ള പുത്രനായി ജനിച്ച്, അവനു അത്യന്തം ദാരുണവും ജീവൻ നഷ്ടമാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ദു:ഖം നൽകുന്നു.
അല്പായുഷസ്തഥാ ഭൂത്വാ മരണം ചോപഗച്ഛതി । ദുഃഖം ദത്വാ പ്രയാത്യേവം പ്രഹൃത്യൈവം പുനഃപുനഃ
അവൻ ചുരുങ്ങിയ ആയുസ്സുള്ളവനായി, മരണത്തെ നേരിടുന്നു; ദു:ഖം നൽകി, ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും വിടപറയുന്നു.
യദാഹ പുത്രപുത്രേതി പ്രലാപം ഹി കരോതി യഃ । തദാ ഹാസ്യം കരോത്യേഷ കസ്തു പുത്രോ ഹി കസ്യ ച
ആൾ 'എൻ്റെ മകൻ, എൻ്റെ മകൻ' എന്നു വിലപിക്കുമ്പോൾ, ഇദ്ദേഹം അപ്പോൾ ചിരിക്കുന്നു; ആരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മകൻ, ആരുടെ മകനാണ് അവൻ?
അനേനാപഹൃതം ന്യാസം മദീയം പാപചാരിണാ । ദ്രവ്യാപഹാരണേനാപി മമ പ്രാണാഗതാഃ കില
ഈ പാപി എൻ്റെ വിശ്വസിപ്പിച്ച സ്വത്ത് എടുത്തു; എൻ്റെ സ്വത്ത് അപഹരിച്ചതിലൂടെ, എൻ്റെ ജീവൻ തന്നെ നഷ്ടമായി.
ദുഃഖേന മഹതാ ചൈവ അസഹ്യേന ച വൈ പുരാ । തദാ ദുഃഖം മയാ ദത്വാദ്രവ്യമുദ്ഗ്രാഹ്യമുത്തമമ്
പണ്ടു ഞാൻ അത്യന്തം സഹിക്കാനാവാത്ത ദു:ഖത്തിൽ, അത്യുത്തമമായ സ്വത്ത് എടുത്തു, ആ ദു:ഖം തന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ പാതാലഖംഡേ വൈശാഖമാഹാത്മ്യേ സപ്താശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ പാതാളഖണ്ഡത്തിലെ വൈശാഖമാഹാത്മ്യത്തിൽ എൺപത്തേഴാമത്തെ അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.
സുമനോവാച- ഋണസംബംധിനം പുത്രം പ്രവക്ഷ്യാമി തവാഗ്രതഃ । ഋണം യസ്യ ഗൃഹീത്വാ യഃ പ്രയാതി മരണം കില
സുമനസ് പറഞ്ഞു: കടം സംബന്ധിച്ച പുത്രനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിനക്ക് പറയാം; കടം എടുത്തവൻ മരണത്തിൽ നിന്ന് പോകുന്നവനാണ്.
അര്ഥദാതാ സുതോ ഭൂത്വാ ഭ്രാതാവാഥ പിതാ പ്രിയാ । മിത്രരൂപേണ വര്തേത അംതര്ദുഷ്ടഃ സദൈവ സഃ
സമ്പത്ത് നൽകുന്നവൻ പുത്രനായി, സഹോദരനായി, പിതാവായി, പ്രിയനായി ജനിച്ച്, സദാ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു; എന്നാൽ ഉള്ളിൽ ദുഷ്ടനാണ്.
ഗുണം നൈവ പ്രപശ്യേത സ ക്രൂരോ നിഷ്ഠുരാകൃതിഃ । ജല്പതേ നിഷ്ഠുരം വാക്യം സദൈവ സ്വജനേഷു ച
അവൻ ഒരിക്കലും ഗുണം കാണുന്നില്ല; ക്രൂരനും കഠിനമായ രൂപമുള്ളവനും ആണ്; സ്വന്തം കുടുംബത്തോടു പോലും എപ്പോഴും കഠിനമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നു.
മിഷ്ടം മിഷ്ടം സമശ്നാതി ഭോഗാന്ഭുംജതി നിത്യശഃ । ദ്യൂതകര്മരതോ നിത്യം ചൌരകര്മണി സസ്പൃഹഃ
അവൻ രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിക്കുന്നു, സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു, എപ്പോഴും ചൂതാട്ടത്തിൽ താൽപ്പര്യമുണ്ട്, മോഷണത്തിലും ആഗ്രഹം കാണിക്കുന്നു.
ഗൃഹാദ്ദ്രവ്യം ചോരയതി വാര്യമാണഃ സ കുപ്യതി । പിതരം മാതരം ചൈവ കുത്സതേ ച ദിനേദിനേ
അവൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്വത്ത് മോഷ്ടിക്കുന്നു; തടഞ്ഞാൽ കോപിക്കുന്നു; ദിവസേന പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും അപമാനിക്കുന്നു.
ഏവം സംക്ഷീയതേ ദ്രവ്യമേവമേതദ്വദത്യപി । ഗൃഹം ക്ഷേത്രാദികം സര്വം മമൈവ ഹി ന സംശയഃ
ഇങ്ങനെ സ്വത്ത് കുറയുന്നു; അവൻ പറയുന്നു: 'വീട്, ഭൂമി മുതലായവ എല്ലാം എൻ്റെതാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.'
പിതരം മാതരം ചൈവ ഹിനസ്ത്യേവ ദിനേ ദിനേ । സുദംഡൈര്മുശലൈശ്ചൈവ കേശോത്പാടൈശ്ച ദാരുണൈഃ
അവൻ ദിവസേന പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും മാരകമായി അടിക്കുകയും, ഉരുളികൾ കൊണ്ട് അടിക്കുകയും, മുടി പിഴുതെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
മൃതേ തു തസ്മിന്പിതരി മാതരി ചാതിനിഷ്ഠുരഃ । നിഃസ്നേഹോ നിഷ്ഠുരശ്ചൈവ ജായതേ നാത്ര സംശയഃ
പിതാവോ മാതാവോ മരിച്ചാൽ, അവൻ അത്യന്തം കഠിനനും സ്നേഹരഹിതനും ആകുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ശ്രാദ്ധകാര്യാണി ദാനാനി ന കരോതി സദൈവ സഃ । ഏവംവിധാഃ പ്രിയാഃ പുത്രാ ഭവംതി ച മഹീപതേ
അവൻ ഒരിക്കലും ശ്രാദ്ധം പോലുള്ള കര്മ്മങ്ങളും ദാനങ്ങളും ചെയ്യാറില്ല; മഹാരാജാവേ, ഇത്തരത്തിലുള്ളവരാണ് ജനിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട പുത്രന്മാർ.
രിപും പുത്രം പ്രവക്ഷ്യാമി തവാഗ്രേ ദ്വിജസത്തമ । ബാല്യേവയസി സംപ്രാപ്തേ പുത്രത്വേ വര്തതേ സദാ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ ശത്രുസ്വഭാവമുള്ള മകനെക്കുറിച്ച് പറയും. ബാല്യത്തിലും യൗവനത്തിലുമെത്തുമ്പോഴും അവൻ എപ്പോഴും മകനായി പെരുമാറുന്നു.
പിതരം മാതരം ചൈവ ക്രീഡമാനോ ഹി താഡയേത് । താഡയിത്വാ പ്രയാത്യേവം പ്രഹസ്യൈവം പുനഃ പുനഃ
കളിക്കുമ്പോൾ അവൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അടിക്കും; അടിച്ചശേഷം വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ച് അവൻ അവിടെ നിന്ന് പോകും.
പുനരായാതി തം തത്ര പിതരം മാതരം പുനഃ । സക്രോധോ വര്തതേ നിത്യം കുത്സതേ ച ദിനേദിനേ
വീണ്ടും അവൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സമീപിക്കും; അവൻ എപ്പോഴും കോപത്തോടെ പെരുമാറുകയും ദിവസേന അവരെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യും.
ഏവം സംവര്തതേ നിത്യം വൈരകര്മണി സംപദാ । പിതരം താഡയിത്വാ ച മാതരം ച തതഃ പുനഃ
ഇങ്ങനെ അവൻ എപ്പോഴും വൈരഭാവത്തോടെ പെരുമാറുന്നു; അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അടിച്ചശേഷം വീണ്ടും വീണ്ടും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുന്നു.
പ്രയാത്യേവം സ ദുഷ്ടാത്മാ പൂര്വവൈരാനുഭാവതഃ । അഥാതഃ സംപ്രവക്ഷ്യാമി യഥാലഭ്യം ഭവേത്പ്രിയമ്
അങ്ങനെ ആ ദുഷ്ടഹൃദയൻ പഴയ വൈരത്തിന്റെ ഫലമായി അവിടെ നിന്ന് പോകുന്നു; ഇനി ഞാൻ എങ്ങനെ സ്നേഹം ലഭിക്കാമെന്ന് വിശദീകരിക്കാം.
ജാതമാത്രം പ്രിയം കുര്യാദ്ബാല്യേ ക്രീഡനതാഡനൈഃ । വയഃ പ്രാപ്യ പ്രിയം കുര്യാന്മാതൃപിത്രോരനംതരമ്
പിറന്ന ഉടനെ സ്നേഹം കാണിക്കണം; ബാല്യത്തിൽ കളിയും സ്നേഹപൂർവ്വമായ അടികളും വഴി സ്നേഹം നൽകണം; യൗവനത്തിൽ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സ്നേഹത്തോടെ പരിചരിക്കണം.
ഭക്ത്യാ സംതോഷയേന്നിത്യം താവുഭൌ പരിതോഷയേത് । സ്നേഹേന വചസാ ചൈവ പ്രിയസംഭാഷണേന ച
ഭക്തിയോടെ എന്നും അവരെ ഇരുവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കണം; സ്നേഹവും മധുരമായ വാക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച് സന്തോഷം നൽകണം.
മൃതൌ ഗുരൂ സമാജ്ഞായ സ്നേഹേന രുദതേ പുനഃ । ശ്രാദ്ധകര്മാണി സര്വാണി പിംഡദാനാദികാം ക്രിയാമ്
അവർ മരിച്ചാൽ ഗുരുക്കന്മാരിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ കരയണം; എല്ലാ ശ്രാദ്ധകർമ്മങ്ങളും പിണ്ഡദാനാദി കൃത്യങ്ങളും നിർവഹിക്കണം.
കരോത്യേവസുദുഃഖാര്തസ്തേഭ്യോ യാത്രാം പ്രയച്ഛതി । ഋണത്രയാന്വിതഃ സ്നേഹാന്മോചയേദ്യസ്തു നിശ്ചിതഃ
വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു, എന്നാൽ അവയെല്ലാം നിർവഹിച്ച് അവരെ യാത്രയാക്കുന്നു; സ്നേഹത്തോടെ ഉറപ്പോടെ മൂന്നുവിധമായ കടങ്ങളിൽ നിന്ന് അവരെ മോചിപ്പിക്കുന്നവനാണ് സത്യത്തിൽ.
യസ്മാല്ലഭ്യം ഭവേത്കാംത പ്രയച്ഛതി ന സംശയഃ । പുത്രോ ഭൂത്വാ മഹാപ്രാജ്ഞ അനേനവിധിനാ കില
ഇതിനാൽ ലഭിക്കേണ്ടത് സംശയമില്ലാതെ ലഭിക്കും; മകനായി ജനിച്ച്, മഹാപണ്ഡിതാ, ഈ രീതിയിലാണ് സത്യം ലഭിക്കുന്നത്.
ഉദാസീനം പ്രവക്ഷ്യാമി തവാഗ്രേ പ്രിയ സാംപ്രതമ് । ഉദാസീനേന ഭാവേന സദൈവ പരിവര്തതേ
പ്രിയേ, ഇനി ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ ഉദാസീനനെയെക്കുറിച്ച് പറയും; അവൻ എപ്പോഴും ഉദാസീനഭാവത്തിൽ പെരുമാറുന്നു.
ദദാതി നൈവ ഗൃഹ്ണാതി ന ച കുപ്യതി തുഷ്യതി । നോ വാ പ്രയാതി സംത്യജ്യ ഉദാസീനോ ദ്വിജോത്തമ
അവൻ കൊടുക്കുന്നില്ല, സ്വീകരിക്കുന്നുമില്ല, കോപിക്കുകയുമില്ല, സന്തോഷിക്കുകയുമില്ല; വിട്ടുപോകുകയുമില്ല; ഇങ്ങനെയാണ് ഉദാസീനൻ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ.