തന്മൂലേ ഹ്യര്ദ്ധരാത്രേ ച ദ്രക്ഷ്യസ്യസ്മാനശേഷതഃ । ശ്രുത്വൈവം വചനം താസാം സ്നേഹവിഹ്വലചേതസാമ്
അവളുടെ അടിയിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ, നീ ഞങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി കാണും. സ്നേഹത്തിൽ ഉണർന്ന മനസ്സോടെ അവർ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
യാവത്പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ പ്രണമേദ്ദംഡവന്മുനിഃ । മുഹൂര്ത്തദ്വിതയം ബാലാം നാനാനിര്മാണശോഭനാമ്
മഹർഷി അവളെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ദണ്ഡവത്ത് നമസ്കരിച്ചു. രണ്ടു നിമിഷം ആ ബാല, പല രൂപഭംഗികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളായി, അവിടെ നിലനിന്നു.
ആഹൂയ ഭാനും പ്രോവാച നാരദഃ സര്വശോഭനാമ് । ഏവം പ്രഭാവാ ബാലേയം ന സാധ്യാ ദൈവതൈരപി
പിന്നീട് നാരദൻ, ഭാനുവിനെ വിളിച്ചു, പറഞ്ഞു: 'ഈ ബാലയ്ക്ക് ഇങ്ങനെയാണ് ശക്തി; ദേവന്മാർക്കും അവളെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയില്ല.'
കിംതു യദ്ഗൃഹമേതസ്യാഃ പദചിഹ്നവിഭൂഷിതമ് । തത്ര നാരായണോ ദേവഃ സ്വയം വസതി മാധവഃ
എന്നാൽ അവളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന വീട്ടിൽ തന്നെയാണ് നാരായണൻ, മാധവൻ സ്വയം വസിക്കുന്നത്.
ലക്ഷ്മീശ്ച വസതേ നിത്യം സര്വാഭിഃ സര്വസിദ്ധിഭിഃ । അദ്യ ഏനാം വരാരോഹാം സര്വാഭരണഭൂഷണാമ്
അവിടെ ലക്ഷ്മിയും എല്ലാ സിദ്ധികളും ഐശ്വര്യങ്ങളുംകൊണ്ട് എന്നും വസിക്കുന്നു. ഇന്നു നീ ഈ ഉത്തമവളെ, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളെ, പരമദേവിയെപ്പോലെ, നിന്റെ വീട്ടിൽ വലിയ ജാഗ്രതയോടെ സംരക്ഷിക്കണം.
ദേവീമിവ പരാം ഗേഹേ രക്ഷ യത്നേന സത്തമ । ഇത്യുക്ത്വാ മനസൈവൈനാം മഹാഭാഗവതോത്തമഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹാഭാഗവതശ്രേഷ്ഠൻ അവളുടെ രൂപം മനസ്സിൽ ഓർക്കി, കാടിന്റെ ഗഹനത്തിലേക്ക് കടന്നു.
തദ്രൂപമേവ സംസ്മൃത്യ പ്രവിഷ്ടോ ഗഹനം വനമ് । അശോകലതികാമൂലമാസാദ്യ മുനിസത്തമഃ
അശോകലതയുടെ അടിയിൽ എത്തി, മഹർഷിശ്രേഷ്ഠൻ ആ ദേവിയെ കാത്ത് രാത്രിയിൽ അവിടെ കാത്തുനിന്നു.
പ്രതീക്ഷമാണോ ദേവീം താം തത്രൈവാഗമനം നിശി । സ്ഥിതോഽത്ര പ്രേമവികലശ്ചിംതയന്കൃഷ്ണവല്ലഭാമ്
അവിടെ, പ്രേമത്തിൽ ഉണർന്ന മനസ്സോടെ, കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയയെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട്, അവൻ ദേവിയെ കാത്ത് നിന്നു.
അഥ മധ്യനിശാഭാഗേ യുവത്യഃ പരമാദ്ഭുതാഃ । പൂര്വം ദൃഷ്ട്വാസ്തഥാന്യാശ്ച വിചിത്രാഭരണസ്രജഃ
അപ്പോൾ അർദ്ധരാത്രിയിൽ അതിശയകരമായ യുവതികൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ചിലരെ മുമ്പ് കണ്ടിരുന്നതാണ്, ചിലർ പുതുമുഖങ്ങളാണ്, അവരെല്ലാം മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ മനസി സംഭ്രാംതോ ദംഡവത്പതിതോ ഭുവി । പരിവാര്യ മുനിം സര്വാസ്താഃ പ്രവിവിശുഃ ശുഭാഃ
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ആ മുനിയുടെ മനസ്സ് അലമുറയിലായി; അവൻ ഭക്തിയോടെ നിലത്ത് വീണു. ആ ശുഭയുവതികൾ എല്ലാവരും അവനെ ചുറ്റി നിന്നു, അകത്തേക്ക് കടന്നു.
പ്രഷ്ടുകാമോഽപി സ മുനിഃ കിംചിത്സ്വാഭിമതം പ്രിയമ് । നാശകത്പ്രേമലാവണ്യപ്രിയഭാഷാപ്രധര്ഷിതഃ
ആ മുനിക്ക് ഹൃദയത്തിൽ പ്രിയമായതൊന്ന് ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവരുടെ സ്നേഹഭാവവും സൗന്ദര്യവും മധുരമായ വാക്കുകളും കേട്ട് അവൻ അതിന് കഴിയാതെ പോയി.
അഥാഗതാ മുനിശ്രേഷ്ഠം കൃതാംജലിമവസ്ഥിതമ് । ഭക്തിഭാരാനതഗ്രീവം സവിസ്മയം സസംഭ്രമമ്
അപ്പോൾ അവരിൽ ഒരുത്തി, കൈകൂപ്പി ഭക്തിഭാരത്തിൽ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി, അത്ഭുതത്തിലും ഉന്മാദത്തിലും നിറഞ്ഞ്, ആ മഹാമുനിയുടെ അടുത്തെത്തി.
സുവിനീതതമം പ്രാഹ തത്രൈവ കരുണാന്വിതാ । അശോകമാലിനീ നാമ്നാ അശോകവനദേവതാ
അവിടെ, അത്യന്ത വിനയത്തോടെയും കരുണയോടെയും അവൾ സംസാരിച്ചു. അവളുടെ പേര് അശോകമാലിനി, അശോകവനത്തിലെ ദേവത.
അശോകമാലിന്യുവാച। അശോകകലികായാം തു വസാമ്യസ്യാം മഹാമുനേ । രക്താംബരധരാ നിത്യം രക്തമാലാനുലേപനാ
അശോകമാലിനി പറഞ്ഞു: മഹാമുനിയേ, ഞാൻ ഈ അശോകവനത്തിൽ വസിക്കുന്നു. ഞാൻ എപ്പോഴും ചുവപ്പു വസ്ത്രവും ചുവപ്പു പുഷ്പമാലയും ചുവപ്പു ചന്ദനവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
രക്തസിംദൂരകലികാ രക്തോത്പലവതംസിനീ । രക്തമാണിക്യകേയൂര മുകുടാദിവിഭൂഷിതാ
ചുവപ്പു സിന്ദൂരത്തിന്റെ കുരുമുല്ലുകളും, ചുവപ്പു താമരയുടെ കിരീടവും, ചുവപ്പു മാണിക്യങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ കങ്കണങ്ങളും മുകുടവും ഞാൻ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഏകദാ പ്രിയയാ സാര്ദ്ധം വിഹരംത്യോ മധൂത്സവേ । തത്രൈവ മിലിതാ ഗോപബാലികാശ്ചിത്രവാസസഃ
ഒരു ദിവസം, വസന്തോത്സവത്തിൽ പ്രിയനോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ മനോഹര വസ്ത്രധാരികളായ ഗോപികമാരെ ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടി.
അഹം ചാശോകമാലാഭിര്ഗോപവേഷധരം ഹരിമ് । രമാരൂപാശ്ച താഃ സര്വാ ഭക്ത്യാ സമ്യഗപൂജയമ്
അശോകപൂമാലകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ഗോപുരൂപിയായ ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചു. അവിടെയുള്ള സ്ത്രീകൾ എല്ലാവരും ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാവത്തിൽ, ഭക്തിയോടെ അവനെ ആരാധിച്ചു.
തതഃ പ്രഭൃതി ചൈതാസാം മധ്യേ തിഷ്ഠാമി സര്വദാ । ഭൂഷാഭിര്വിവിധാഭിശ്ച തോഷയിത്വാ രമാപതിമ്
അതു മുതൽ ഞാൻ എപ്പോഴും അവരോടൊപ്പം തന്നെയാണ്. വിവിധ ആഭരണങ്ങൾ അണിയിച്ച് രമാപതിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു.
പരാത്പരമഹം സര്വം വിജാനാമീഹ സര്വതഃ । ഗോഗോപഗോപികാദീനാം രഹസ്യം ചാപി വേദ്മ്യഹമ്
ഇവിടെ ഉന്നതവും താഴ്ന്നതുമായ എല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു. പശുക്കൾക്കും ഗോപന്മാർക്കും ഗോപികമാർക്കും ഉള്ള രഹസ്യങ്ങൾ പോലും എനിക്ക് അറിയാം.
തവ ജിജ്ഞാസിതം സര്വം ഹൃദി പ്രത്യഭിഭാഷിതമ് । താം ദേവീമദ്ഭുതാകാരാമദ്ഭുതാനംദദായിനീമ്
നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തന്നെ ഉത്തരം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്ഭുതരൂപിണിയായ, അത്ഭുതസന്തോഷം നൽകുന്ന ആ ദേവിയെ—
ഹരേഃ പ്രിയാം ഹിരണ്യാഭാം ഹീരകോജ്ജ്വലമുദ്രികാമ് । കഥം പശ്യാമി ലോലാക്ഷീം കഥം വാ തത്പദാംബുജമ്
ഹരിയുടെ പ്രിയയായ, പൊന്നുപോലെയുള്ള, വജ്രം തിളങ്ങുന്ന മോതിരം ധരിച്ച, ആ ചഞ്ചലദൃഷ്ടിയുള്ളവളെയും അവളുടെ കമലപാദങ്ങളെയും ഞാൻ എങ്ങനെ കാണും?
ആരാധ്യതേഽതിഭക്ത്യേതി ത്വയാ ബ്രഹ്മന്വിമര്ശിതമ് । തത്ര തേ കഥയിഷ്യാമി വൃത്താംതം സുമഹാത്മനാമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, അവളെ അത്യന്ത ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് നീ ആലോചിച്ചു. അവിടെ ആ മഹാത്മാക്കളുടെയൊരു കഥ ഞാൻ നിനക്ക് പറയും.
മാനസേ സരസി സ്ഥിത്വാ തപസ്തീവ്രമുപേയുഷാമ് । ജപതാം സിദ്ധമംത്രാംശ്ച ധ്യായതാം ഹരിമീശ്വരമ്
മനസ്സിന്റെ തടാകത്തിൽ ഇരുന്നു, കടുത്ത തപസ്സും, സിദ്ധമായ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുകയും ഹരിയെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ—
മുനീനാം കാംക്ഷതാം നിത്യം തസ്യാ ഏവ പദാംബുജമ് । ഏകസപ്തതിസാഹസ്രം സംഖ്യാതാനാം മഹൌജസാമ്
അവളുടെ കമലപാദങ്ങൾ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്ന മുനിമാരിൽ, എഴുപതിനായിരത്തി ഒരായിരം മഹാശക്തിയുള്ളവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്തേഽഹം കഥയാമ്യദ്യ തദ്രഹസ്യം പരം വനേ
ഇന്ന് ഞാൻ ഈ വനത്തിൽ നിന്നെ ആ പരമരഹസ്യം പറയും.
ഈശ്വര ഉവാച-। തദേകാഗ്രമനാ ഭൂത്വാ ശൃണു ദേവി വരാനനേ । ആസീദുഗ്രതപാ നാമ മുനിരേകോ ദൃഢവ്രതഃ
ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി കേൾക്കൂ, ഭഗവതി, വദനപ്രഭയുള്ളവളേ. ഒരിക്കൽ ഉഗ്രതപ എന്ന ദൃഢവ്രതനായ ഒരു മുനി ഉണ്ടായിരുന്നു.
സാഗ്നികോ ഹ്യഗ്നിഭക്ഷശ്ച ചചാരാത്യദ്ഭുതം തപഃ । ജജാപ പരമം ജാപ്യം മംത്രം പംചദശാക്ഷരമ്
അഗ്നിയെ ഭക്ഷണമാക്കി, അഗ്നിയ്ക്ക് അർപ്പണം ചെയ്തുകൊണ്ട്, അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ തപസ്സ് ആ മഹർഷി നടത്തി. പരമമായ ജപ്യമായ പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം അവൻ ജപിച്ചു.
കാമമംത്രേണ പുടിതം കാമം കാമവരപ്രദാത് । കൃഷ്ണായേതി പദം സ്വാഹാ സഹിതം സിദ്ധിദം പരമ്
കാമമന്ത്രത്താൽ ശക്തിയുള്ള, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന, 'കൃഷ്ണായ' എന്ന പദവും 'സ്വാഹാ'യുമടങ്ങിയ ഈ പരമമായ മന്ത്രം സിദ്ധി നൽകുന്നു.
ദധ്യൌ ച ശ്യാമലം കൃഷ്ണം രാസോന്മത്തം വരോത്സുകമ് । പീതപട്ടധരം വേണും കരേണാധരമര്പിതമ്
അവൻ കറുത്ത നിറമുള്ള കൃഷ്ണനെ, രസത്തിൽ മദിച്ചവനെയും, ഉത്തമമായ വരം ലഭിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനെയും, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനെയും, കൈയിൽ വേദി വായരികിൽ വെച്ചവനെയും ധ്യാനിച്ചു.
നവയൌവനസംപന്നം കര്ഷംതം പാണിനാ പ്രിയാമ് । ഏവം ധ്യാനപരഃ കല്പശതാംതേ ദേഹമുത്സൃജന്
പുതിയ യൗവനം നിറഞ്ഞ, കൈകൊണ്ട് പ്രിയയെ അടുത്തു വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ അവൻ ധ്യാനിച്ചു. അങ്ങനെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, നൂറുകാല്പങ്ങൾക്കു ശേഷം, അവൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു.