വൈനതയസ്തു സംക്രുദ്ധഃ പക്ഷപാതേന വീര്യവാന് । പാതയാമാസ താന്ദേവാന്പലാലാനീവ മാരുതഃ
കോപംകൊണ്ട ശക്തിയുള്ള ഗരുഡൻ, ഭാഗപക്ഷപാതത്തോടെ, ആ ദേവന്മാരെ കാറ്റ് പുല്ല് തുള്ളുന്നതുപോലെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
തതഃ ക്രുദ്ധഃ സഹസ്രാക്ഷോ ദേവാനാമീശ്വരഃ പ്രഭുഃ । മുമോച സഹസാ ദീപ്തം വജ്രം കൃഷ്ണജിഘാംസയാ
അതിനുശേഷം, ദേവതകളുടെ അധിപനായ ഇന്ദ്രൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് അഗ്നിപോലുള്ള വജ്രം പെട്ടെന്ന് എറിഞ്ഞു.
ജഗ്രാഹ കൃഷ്ണസ്തം വജ്രം ഹസ്തേനൈകേന ലീലയാ । തതോ ഭീതഃ സഹസ്രാക്ഷോ നാഗേംദ്രാദവരുഹ്യ സഃ
കൃഷ്ണൻ ആ വജ്രം ഒരു കൈകൊണ്ട് എളുപ്പത്തിൽ പിടിച്ചു; അതു കണ്ട ഇന്ദ്രൻ ഭയപ്പെട്ടു, അയിരാവതത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
പ്രാംജലിഃ പുരതഃ സ്ഥിത്വാ നമസ്കൃത്വാ ജനാര്ദനമ് । പ്രാഹ ഗദ്ഗദയാ വാചാ സ്തുത്വാ സ്തുതിഭിരേവ ച ൧൦൦ 6.249.
കൈകൂപ്പി ജനാർദ്ദനന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, വണങ്ങി, വിറയലോടെ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ച്, സ്തുതികൾകൊണ്ട് അവനെ പുകഴ്ത്തി.
ഇംദ്ര ഉവാച- ദേവയോഗ്യമിദം കൃഷ്ണ പാരിജാതം ത്വയാ പുരാ । ദത്തോ മമ സുരാണാം ച കഥം സ്ഥാസ്യതി മാനുഷേ
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, ഈ പാർിജാതം ദേവന്മാർക്ക് അനുയോജ്യമായതാണ്. നീ അതിനെ എനിക്കും ദേവന്മാർക്കും മുമ്പ് നൽകിയിരുന്നു. എങ്കിൽ, ഇത് മനുഷ്യരിൽ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും?
മഹാദേവ ഉവാച- തതഃ പ്രോവാച ഭഗവാന്സഹസ്രാക്ഷമുപസ്ഥിതമ് । ശച്യാവമാനിതാ സത്യാ തവ ഗേഹേ സുരേശ്വര
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ഭഗവാൻ, സഹസ്രനേത്രനായ ഇന്ദ്രന്റെ സമീപം എത്തിയവനോടു പറഞ്ഞു: ശചി, നിന്റെ ഭാര്യയായ സത്യഭാമയെ നിന്റെ വീട്ടിൽ അവമാനിച്ചു, ദേവരാജാ.
അദത്ത്വാ പാരിജാതാനി സത്യായൈ സാ പുലോമജാ । സ്വയമേവ സ്വശിരസി ധാരയാമാസ തേ പ്രിയാ
പുലോമയുടെ മകളായ ശചി, പാർിജാതപൂക്കൾ സത്യഭാമയ്ക്ക് നൽകാതെ, അവയെ തന്നെ തൻ്റെ തലയിൽ അണിഞ്ഞു, നീ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ.
അസ്യാ നിമിത്തം ദേവേംദ്ര പാരിജാതോ ഹൃതോ മയാ । അസ്യൈ പ്രതിശ്രുതം ദാതും മയാ സുരഗണേശ്വര
ഇതിനാലാണ്, ഇന്ദ്രാ, ഞാൻ പാർിജാതം എടുത്തത്. അവള്ക്ക് നൽകാമെന്ന് ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ദേവഗണങ്ങളുടെ പ്രഭോ.
തവ ഗേഹേ പാരിജാതം സ്ഥാപയാമീതി വാസവ । തസ്മാദദ്യ ന ദാതവ്യഃ പാരിജാതഃ സുരേശ്വര
വാസവാ, ഞാൻ പാർിജാതം നിന്റെ വീട്ടിൽ വയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട്, ദേവരാജാ, ഇന്നത് നൽകേണ്ടതില്ല.
ദേവതാനാം ഹിതാര്ഥായ പ്രാപയിഷ്യാമി ഭൂതലേ । താവത്തിഷ്ഠതു ദേവേംദ്ര പാരിജാതോ മമാലയേ
ദേവന്മാർക്ക് ഉപകാരത്തിനായി ഞാൻ അത് ഭൂമിയിൽ എത്തിക്കും. അതുവരെ, ഇന്ദ്രാ, പാർിജാതം എന്റെ വസതിയിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.
മയി സ്വര്ഗം ഗതേ ശക്ര ഗൃഹാണ ത്വം യഥേച്ഛയാ । മഹാദേവ ഉവാച- ഏവമുക്ത്വാ യദുശ്രേഷ്ഠസ്തസ്മൈ വജ്രം ദദൌ സ്വയമ്
ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയാൽ, ശക്രാ, നീ ഇഷ്ടംപോലെ അതെടുക്കാം. മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠൻ അവനു തന്നെ വജ്രായുധം നൽകി.
ഏവമസ്ത്വിതി ഗോവിംദം നമസ്കൃത്യ സ വജ്രഭൃത് । പ്രയയൌ സ്വപുരം ദിവ്യം സഹ ദേവഗണൈര്വൃതഃ
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഗോവിന്ദനോട് വന്ദനം ചെയ്ത്, വജ്രധാരി ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം തൻ്റെ ദിവ്യനഗരിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
കൃഷ്ണോഽപി സത്യയാ ദേവ്യാ ഗരുഡോപരി സംസ്ഥിതഃ । സംസ്തൂയമാനോ മുനിഭിര്ദ്വാരവത്യാം വിവേശ ഹ
കൃഷ്ണനും സത്യഭാമയോടൊപ്പം, ഗരുഡന്റെ മേൽ ഇരുന്നു, മുനിമാർ പാടിയസ്തുതികളോടെ, ദ്വാരകയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സത്യയാ നികടേ സ്ഥാപ്യ പാരിജാതം സുരദ്രുമമ് । രമയാമാസ ഭാര്യാഭിഃ സര്വാഭിഃ സര്വഗോ ഹരിഃ
സത്യഭാമയുടെ അടുത്ത് പാർിജാതദേവവൃക്ഷം സ്ഥാപിച്ച്, സർവ്വവ്യാപിയായ ഹരി തൻ്റെ എല്ലാ ഭാര്യമാരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
നിശാസു താസാം സര്വാസാം ഗൃഹേഷു മധുസൂദനഃ । വിശ്വരൂപധരഃ ശ്രീമാനുവാസ സ സുഖപ്രദഃ
അവരുടെ എല്ലാ വീടുകളിലും, രാത്രികളിൽ, മധുസൂദനൻ, വിശ്വരൂപധാരിയായും, മഹത്വമുള്ളവനായി, അവർക്കു സന്തോഷം പകരുന്നവനായി പാർത്തു.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ । ഉമാമഹേശ്വരസംവാദേ ശ്രീകൃഷ്ണചരിതേ ശ്രീവാസുദേവവിവാഹകഥനം നാമൈകോനപംചാശദധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീപദ്മമഹാപുരാണത്തിൽ, അമ്പതിനായിരം അദ്ധ്യായങ്ങളടങ്ങിയ സംഹിതയുടെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ, ഉമാമഹേശ്വരസംവാദത്തിൽ, ശ്രീകൃഷ്ണചരിതത്തിൽ, 'ശ്രീവാസുദേവവിവാഹകഥനം' എന്ന ഇരുനൂറ്റി അമ്പത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം.
ശ്രീരുദ്ര ഉവാച- അഥ പൌംഡ്രക വാസുദേവഃ കാശിരാജോ വാരാണസ്യാം വിവിക്തേ ദ്വാദശവര്ഷം മഹേശമര്ച്ചയന്നിരാഹാരഃ പംചാക്ഷരം ജജാപ
ശ്രീരുദ്രൻ പറഞ്ഞു: പിന്നെ, പൗണ്ഡ്രകവാസുദേവൻ, കാശിരാജാവായി, വാരാണസിയിൽ ഒറ്റക്കായി ഇരുപത് വർഷം ഉപവസിച്ച്, മഹേശനെ ആരാധിച്ച്, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ചു.
പൌരശ്ചരണകാലേ ശംകരം സ്വനേത്രകമലേന പൂജയാമാസ
അവൻ തൻ്റെ തപസ്സിനിടയിൽ, തൻ്റെ കണ്ണിലെ കമലപുഷ്പം കൊണ്ട് ശങ്കരനെ പൂജിച്ചു.
തതഃ ശൂലപാണിരുമാപതിഃ പ്രസന്നോ വരം വൃണീഷ്വേതി തമാഹ
അപ്പോൾ, ശൂലധാരിയായ ഉമാപതി, സന്തോഷത്തോടെ, 'ഒരു വരം ചോദിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
അസൌ പംചവക്ത്രംസര്വഭൂതപതിം ശിവം പ്രസന്നം വരദ മമ വാസുദേവസമാനരൂപം പ്രയച്ഛേത്യുവാച
അവൻ പറഞ്ഞു: 'സകലഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനായ, അഞ്ചുമുഖങ്ങളുള്ള, ദയാനിധിയായ ശിവാ, എനിക്ക് വാസുദേവനോടു സമമായ രൂപം തരിക.'
ശിവസ്തസ്മൈ ശംഖ ചക്ര ഗദാ പദ്മയുത ചതുര്ഭുജം പുംഡരീകദലനിഭലോചനം വാസുദേവസമാനകിരീട। ലലിത കുംതലം പീതവസ്ത്രകൌസ്തുഭാഭരണാദി ചിഹ്നാന്യപി മഹ്യം ദേഹീതി യാചിതഃ ശിവഃ സര്വമപി തസ്മൈ പ്രദദൌ
ശിവൻ, അവന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം എന്നിവ കൈവശമുള്ള നാലു കൈകളും, കമലദളസദൃശമായ കണ്ണുകളും, വാസുദേവനോടു സമമായ കിരീടവും, മനോഹരമായ മുടിയും, മഞ്ഞവസ്ത്രവും, കൗസ്തുഭമണിയും, മറ്റു എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും അവനു നൽകി.
സ തു വാസുദേവോഽഹമിതി സര്വലോകാന്മോഹയാമാസ
അവൻ, 'ഞാനാണ് വാസുദേവൻ' എന്ന് അവകാശപ്പെടുത്തി, ലോകങ്ങളെ മുഴുവൻ മോഹിപ്പിച്ചു.
കദാചിത്സ്വര്ഗതഃ മദബലോത്കടം തം കാശിപതിം നാരദോഽഭ്യേത്യ വസുദേവസുതമജിത്വാ വാസുദേവത്വം ന വിദ്യതേ ഇത്യുവാച
ഒരു ദിവസം സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ശക്തനായ കാശിരാജാവിനരികിൽ നാരദൻ എത്തി പറഞ്ഞു: 'വസുദേവന്റെ മകനായ കൃഷ്ണനെ ജയിക്കാതെ വാസുദേവനെന്ന മഹത്വം നേടാൻ കഴിയില്ല.'
സ തു തസ്മിന്നേവ ക്ഷണേ ഗരുഡപതാകായുതരൂപം രഥമാരോപ്യ ചതുരംഗാക്ഷൌഹിണീബലേന ദ്വാരകാമവാപ
അപ്പോഴുതന്നെ കാശിരാജാവ് ഗരുഡധ്വജങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ കയറി, ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ചു, നാലു വിഭാഗങ്ങളുള്ള വലിയ സൈന്യവുമായി ദ്വാരകയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.
തത്ര പുരദ്വാരി സ്വര്ണയാനേ സംസ്ഥിതോ വാസുദേവോഽഹം യുദ്ധാര്ഥം സംപ്രാപ്തോസ്മി മാമജിത്വാത വവാസുദേവത്വം നാസ്തീതി ദൂതം പ്രേഷയാമാസ
അവിടെ നഗരവാതിലിൽ പൊൻരഥത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, 'ഞാൻ യുദ്ധത്തിനായി എത്തിയിരിക്കുന്നു; എന്നെ ജയിക്കാതെ വാസുദേവത്വം നേടാനാവില്ല' എന്ന് വാസുദേവനോടു ദൂതനെ അയച്ചു അറിയിച്ചു.
വിഷ്ണുരപി തച്ഛ്രുത്വാ വൈനതേയമാരുഹ്യ പൌംഡ്രകേണ യോദ്ധും പുരദ്വാരി വിനിഷ്ക്രമ്യാക്ഷൌഹിണീബലേന സ്യംദനേ സമാസീനം ശംഖചക്രഗദാപദ്മഹസ്തം പൌംഡ്രകം ദദര്ശ
വിഷ്ണു ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഗരുഡനിൽ കയറി, പൗണ്ഡ്രകനെ നേരിടാൻ നഗരവാതിലിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ പൗണ്ഡ്രകൻ രഥത്തിൽ ഇരുന്നു, വലിയ സൈന്യത്തോടൊപ്പം, ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം എന്നിവ കൈയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന 모습을 കണ്ടു.
കൃഷ്ണോഽഥ ശാര്ങ്ഗമാദായ സംവര്താഗ്നിപ്രഭൈര്ബാണൈസ്തഥാശ്വഗജപദാതിയുക്തം മഹദക്ഷൌഹിണീബലം മുഹൂര്തമാത്രേണ നിഃശേഷം ദദാഹ
ശേഷം കൃഷ്ണൻ ശാർംഗം വില്ലെടുത്ത്, സംഹാരാഗ്നിപോലുള്ള അഗ്നിജ്വാലകളെപ്പോലെയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട്, കുതിരകളും ആനകളും pěടാളികളും ഉൾപ്പെടുന്ന ആ വലിയ സൈന്യത്തെ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ചാരമാക്കി.
ശരേണൈകേന തസ്യ ഹസ്താവസക്തശംഖചക്രഗദാദിഹേതീരപി ലീലയൈവ ചിച്ഛേദ
ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് മാത്രം, പൗണ്ഡ്രകന്റെ കൈകളിൽ പതിഞ്ഞിരുന്ന ശംഖ്, ചക്രം, ഗദ തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ കളിയോടെ വെട്ടിമുറിച്ചുകളഞ്ഞു.
പവിത്രേണ സുദര്ശനേന കിരീടകുംഡലയുതം തസ്യ ശിരഃ കമലം ഛിത്ത്വാ വാരാണസ്യാമംതഃ പുരേ നിപാതയാമാസ
ശുദ്ധമായ സുധർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് കിരീടവും കുണ്ഡലവും അണിഞ്ഞ പൗണ്ഡ്രകന്റെ കമലപോലെയുള്ള തല വെട്ടി വാരാണസിയുടെ നടുവിൽ വീഴ്ത്തി.
തദ്ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ കാശീനിവാസിനഃ കിമേതദിത്യാശംക്യ വിസ്മിതാ ബഭൂവുഃ
അത് കണ്ട കാശിയിലെ എല്ലാവരും 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ആശങ്കയോടെ അത്ഭുതപ്പെട്ടു ഭയപ്പെട്ടു.