ശേഷ ഉവാച। ഇതി വാക്യേന സംതുഷ്ടാ ജാനകീ ശുഭലക്ഷണാ । സര്വം പ്രാദാദസ്ത്രവൃംദം ജയാശീര്ഭിര്നിയുജ്യതമ്
ശേഷൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ, ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള ജനകി എല്ലാ ആയുധങ്ങളും നൽകി വിജയാശംസയോടെ അയച്ചു.
പ്രയാഹി പുത്ര സംഗ്രാമം ലവം മോചയ മൂര്ച്ഛിതമ് । ഇത്യാജ്ഞപ്തഃ കുശഃ സംഖ്യേ കവചീ കുംഡലീ ബലീ
'പുത്രാ, നീ യുദ്ധത്തിൽ പോയി അചേതനനായ ലവനെ മോചിപ്പിക്കൂ,' എന്ന് അമ്മ കല്പിച്ചപ്പോൾ, കുശൻ ശക്തിയോടെ കവർച്ചയും കുണ്ഡലവും ധരിച്ചു.
മുകുടീ കരവാലീ ച ചര്മധാരീ ധനുര്ധരഃ । അക്ഷയാവിഷുധീ കൃത്വാ സ്കംധയോഃ സിംഹവീര്യയോഃ
അവൻ മുടിയിലു കിരീടവും, കൈയിൽ വാളും, കൈവലയിൽ തുരങ്കവും, വില്ലും എടുത്തു. സിംഹശക്തിയുള്ള രണ്ടുകൈകളിൽ അക്ഷയമായ അമ്പച്ചൂണ്ടുകൾ ഒരുക്കി.
ജഗാമ തരസാ നത്വാ മാതൃപാദൌ രഥാഗ്രണീഃ । വേഗേന യാവദ്യുദ്ധായ ഗച്ഛതി ക്ഷിപ്രമാഹവേ
രഥങ്ങളുടെ നായകൻ ആയ കുശൻ, അമ്മയുടെ കാലുകൾക്ക് നമസ്കരിച്ച് വേഗത്തിൽ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ ആവേശത്തോടെ അവൻ ദ്രുതഗതിയിൽ പോയി.
താവദ്ദദര്ശ സ്വലവം വൈരിവൃംദനിപാതകമ് । ആയാംതം തം കുശം വീരാ ദദൃശുഃ സുമഹാഭടാഃ
അന്നേരം ശത്രു സൈന്യങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്ന സ്വലവനെ അവർ കണ്ടു വരുന്നത്. അതേ സമയം മഹാശക്തിയുള്ള കുശനെ വീരന്മാർ കണ്ടു.
കൃതാംതമിവ സംഹര്തും സര്വം വിശ്വമുപസ്ഥിതമ് । ലവോ മഹാബലം ദൃഷ്ട്വാ കുശം ഭ്രാതരമാഗതമ്
ലവൻ, സകല ലോകത്തെയും സംഹരിക്കാൻ വന്നതുപോലെ, അതീവ ശക്തിയുള്ള സഹോദരൻ കുശനെ കാണുമ്പോൾ, തയ്യാറായി നിന്നു.
അത്യംതം വഹ്നിവദ്യുദ്ധേ ദിദീപേ വായുനാ സമമ് । രഥാദുന്മുച്യ ചാത്മാനം യുദ്ധായ സ വിനിര്ഗതഃ
യുദ്ധത്തിൽ അഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, വായുവിനൊപ്പം ചേർന്ന്, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് പോന്നു.
കുശഃ സര്വാന്രണസ്ഥാന്വൈ വീരാന്പൂര്വദിശി ക്ഷിപത് । പശ്ചിമായാം ദിശി ലവഃ കോപാത്സര്വാന്സമൈരയത്
കുശൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നിരുന്ന എല്ലാ വീരന്മാരെയും കിഴക്കോട്ട് തള്ളിയപ്പോൾ, ലവൻ കോപത്തോടെ അവരെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഓടിച്ചു.
കുശബാണവ്യഥാവ്യാപ്താ ലവസായകപീഡിതാഃ । സൈന്യേ ജനാ മുനേ സര്വേ ഉത്കല്ലോലാംബുധിഭ്രമാഃ ൪൭ ഉത്കല। കുശേന ച ലവേനാഥ ശരവ്രാതൈഃ പ്രപീഡിതമ് । ന ശര്മ ലേഭേ സകലം സൈന്യം വീരപ്രപൂരിതമ്
കുശന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വേദനിച്ചും, ലവന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പീഡിതരായും, സൈന്യത്തിലെ എല്ലാവരും കടലിലെ തിരകളെപ്പോലെ അലയുന്നു. കുശനും ലവനും അമ്പുകളുടെ മഴപെയ്യുമ്പോൾ, വീരന്മാർ നിറഞ്ഞ സൈന്യത്തിന് എവിടെയും ആശ്വാസം ലഭിച്ചില്ല.
ഇതസ്തതഃ പ്രഭഗ്നം തദ്ബലം ത്രസ്തം പുനഃ പുനഃ । ന കുത്രചിദ്രണേ സ്ഥിത്വാ യുദ്ധമൈച്ഛദ്ബലാന്വിതഃ
അവരുടെ സൈന്യം വീണ്ടും വീണ്ടും തകർന്നു ഭയത്തോടെ ഇങ്ങും അങ്ങും ഓടി. ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, യുദ്ധഭൂമിയിൽ എവിടെയും നില്ക്കാനോ യുദ്ധം ചെയ്യാനോ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
ഏതസ്മിന്സമയേ രാജാ ശത്രുഘ്നഃ പരതാപനഃ । കുശം വീരം യയൌ യോദ്ധും താദൃശം ലവസന്നിഭമ്
അന്നേരം ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രാജാവ് ശത്രുഘ്നൻ, ലവനോടു തുല്യനായ വീരനായ കുശനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ചെന്നു.
കുശം ദൃഷ്ട്വാ ബലാക്രാംതം രാമമൂര്തിസമപ്രഭമ് । രഥേ തിഷ്ഠന്ഹേമമയേ ജഗാദ പരവീരഹാ
ശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞു രാമന്റെ രൂപംപോലെ ദീപ്തിയുള്ള കുശനെ കണ്ടപ്പോൾ, പൊന്നുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ രഥത്തിൽ നിന്നു ശത്രുഘ്നൻ, ശത്രുവീരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവൻ, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ശത്രുഘ്ന ഉവാച। കോഽസി ത്വം സന്നിഭോ ഭ്രാത്രാ ലവേന സുമഹാബലഃ । കിം നാമാസി മഹാവീര കസ്തേ താതഃ ക്വ തേ പ്രസൂഃ
ശത്രുഘ്നൻ പറഞ്ഞു: നീ ആരാണ്? നീ വലിയ ശക്തിയുള്ളവനും, സഹോദരൻ ലവനോട് സമാനനുമാണ്. മഹാവീരാ, നിന്റെ പേര് എന്താണ്? നിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണ്? നിന്റെ ജന്മസ്ഥലം എവിടെയാണ്?
കഥം വനേ ദ്വിജൈര്ജുഷ്ടേ തിഷ്ഠസി ത്വം നരര്ഷഭ । സര്വം ശംസ യഥായുധ്യേ ത്വയാ സഹ മഹാബല
മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, മुनിമാർ വസിക്കുന്ന ഈ കാടിൽ നീ എങ്ങനെയാണ് താമസിക്കുന്നത്? മഹാബലശാലിയായ നീയോടൊപ്പം ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ, എല്ലാം പറയൂ.
ഇതി വാക്യം സമാകര്ണ്യ കുശഃ പ്രോവാച ഭൂമിപമ് । മേഘഗംഭീരയാ വാചാ നാദയന്രണമംഡലമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട കുശൻ, മേഘംപോലുള്ള ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
കേവലം സുഷുവേ സീതാ പതിവ്രതപരായണാ । വനേ വസാവോ വാല്മീകേശ്ചരണാര്ചനതത്പരൌ
പതിവ്രതയായ സീതാമാതാവ് മാത്രമാണ് ഞങ്ങളെ പ്രസവിച്ചത്. ഞങ്ങൾ കാടിൽ വാല്മീകിയുടെ പാദസേവനത്തിൽ തനിമയോടെ താമസിച്ചു.
മാതൃസേവാസമുദ്യുക്തൌ സര്വവിദ്യാവിശാരദൌ । കുശോ ലവ ഇതി പ്രഖ്യാമാഗതൌ ഭൂപതേഽനഘ
മാതാവിന്റെ സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടും, എല്ലാ വിദ്യകളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയവരുമായ ഞങ്ങൾ, കുശനും ലവനും എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, പാപരഹിതനായ രാജാവേ.
കസ്ത്വം വീരോ രണശ്ലാഘീ കിമര്ഥം ഹയസത്തമഃ । മുക്തോഽസ്തി സമരേ ത്വദ്യ ജേതാസി ബലസംയുതഃ
നീ ആരാണ്, വീരനായും യുദ്ധത്തിൽ അഭിമാനിയുമായും? ഉത്തമമായ കുതിരയെ യുദ്ധത്തിൽ വിട്ടത് എന്തിനാണ്? നീ ശക്തിയോടെ ജയിക്കാൻ തയ്യാറാണോ?
യുധ്യസ്വ ത്വം മയാ സാര്ദ്ധം യദി വീരോഽസി ഭൂമിപ । ഇദാനീം പാതയിഷ്യാമി ഭവംതം രണമൂര്ധനി
ഭൂമിപതിയേ, നീ വാസ്തവത്തിൽ വീരനാണെങ്കിൽ എന്നോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യൂ; ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തും.
ശത്രുഘ്നസ്തം സുതം ജ്ഞാത്വാ സീതായാ രാമസംഭവമ് । വിസിഷ്മായ സ്വയം ചിത്തേ കോപാദ്ധനുരുപാദദത്
അവൻ സീതയുടെ പുത്രനും രാമജനനവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ശത്രുഘ്നൻ അത്ഭുതത്തോടെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു; കോപത്തോടെ വില്ലെടുത്തു.
തമാത്തധനുഷം ദൃഷ്ട്വാ കുശഃ കോപസമന്വിതഃ । വിസ്ഫാരയാമാസ ധനുഃ സ്വീയം സുദൃഢമുത്തമമ്
അവനെ വില്ലുമായി കയ്യിൽ കണ്ട കുശൻ, കോപത്തോടെ തന്റെ ദൃഢവും ഉത്തമവുമായ വില്ല് വലിച്ചു.
മുമോച ബാണാന്നിശിതാഞ്ഛത്രുഘ്നഃ സര്വശസ്ത്രവിത് । താംശ്ചിച്ഛേദ കുശഃ സര്വാംല്ലീലയാ പ്രഹസന്രണേ
എല്ലാ ആയുധങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള ശത്രുഘ്നൻ കുത്തനുള്ള അമ്പുകൾ വിട്ടു; കുശൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ വെട്ടിമുറിച്ചു.
ബാണാശ്ച ശതസാഹസ്രാഃ കുശസ്യ ച നൃപസ്യ ച । ഭുവനം വ്യാപ്നുവന്സര്വം തച്ചിത്രമഭവന്മുനേ
കുശനും രാജാവും放യിച്ച ലക്ഷക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ ലോകം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. അതൊരു അത്ഭുതദൃശ്യം ആയിരുന്നു, മഹർഷേ.
അഗ്ന്യസ്ത്രേണ കുശഃ സര്വാന്ദദാഹ തരസാ ബലീ । ശമയാമാസ തം ഭൂപഃ പര്ജന്യാസ്ത്രേണ വീര്യവാന്
ശക്തനായ കുശൻ അതിവേഗത്തിൽ അഗ്നിയസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാം കത്തിച്ചു. ധൈര്യശാലിയായ രാജാവ് മഴയസ്ത്രം കൊണ്ട് അതിനെ അണച്ചു.
ശമയാമാസ തം ഭൂപോ വായവ്യേനാതിവിക്രമഃ । തദാ വായുരഭൂത്തീവ്രഃ സര്വതോ രണമംഡലേ । പര്വതാസ്ത്രേണ തം വായും ക്ഷോഭയംതം സമാവൃണോത്
അതിനുശേഷം അത്യധികശക്തിയുള്ള രാജാവ് വായുസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അസ്ത്രത്തെ ശമിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ എല്ലാ ദിശകളിലെയും കാറ്റ് ഭയങ്കരമായി വീശി; അതിനെ കുന്നസ്ത്രം കൊണ്ട് അവൻ മറച്ചു.
വജ്രാസ്ത്രേണ നൃപഃ സംഖ്യേ ചിച്ഛേദ സനഗോപലാന് । തദാ നാരായണാസ്ത്രം സ മുമോച കുശ ഉദ്ഭടഃ । നാരായണം തദാ ഭൂപം നാശകത്പരിബാധിതുമ്
യുദ്ധത്തിൽ രാജാവ് വജ്രാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് കുന്നുകളും അവിടെയുള്ള കന്നുകാലികളും വെട്ടി തകർത്തു. അതിനുശേഷം ഭയങ്കരനായ കുശൻ നാരായണാസ്ത്രം放യിച്ചു. പക്ഷേ, അതു രാജാവിനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തദാ പ്രകുപിതോഽത്യതം കുശഃ കോപപരായണഃ । ഉവാച ഭൂപം ശത്രുഘ്നം മഹാബലപരാക്രമമ്
അപ്പോൾ അത്യന്തം കോപത്തോടെ കുശൻ, ക്രോധത്തിൽ മുഴുകി, മഹാശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ള ശത്രുഘ്നനോടു这样 പറഞ്ഞു.
ജാനാമി ത്വാം മഹാവീരം സംഗ്രാമേ ജയകാരിണമ് । യത്ത്വാം നാരായണാസ്ത്രം മേ ന ബബാധേ ഭയാനകമ്
നീ മഹാവീരനാണെന്നും, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണെന്നും ഞാൻ അറിയുന്നു. എന്റെ ഭയങ്കരമായ നാരായണാസ്ത്രം പോലും നിന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തത് അതിനാണ് കാരണം.
ഇദാനീം പാതയാമ്യദ്യ ഭൂമൌ ത്വാം നൃപതേ ശരൈഃ । ത്രിഭിശ്ചേന്നകരോമ്യേതത്പ്രതിജ്ഞാം തര്ഹി മേ ശൃണു
ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴ്ത്തും, രാജാവേ. അതിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, എന്റെ പ്രതിജ്ഞ കേൾക്കണം.
യോ മനുഷ്യവപുഃ പ്രാപ്യ ദുര്ലഭം പുണ്യകോടിഭിഃ । തന്നാദ്രിയേത സംമോഹാത്തസ്യ മേസ്ത്വത്ര പാതകമ്
മഹത്തായ പുണ്യഫലങ്ങൾകൊണ്ടു പോലും ലഭിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള മനുഷ്യശരീരം ലഭിച്ചിട്ടും, ആരെങ്കിലും അതിനെ വിലമതിക്കാതെ അജ്ഞാനത്തിൽ അവഗണിച്ചാൽ, അവനാണ് ഈ പാപം വരുന്നത്.