പ്രസേന ഉവാച- ഭാരാനഷ്ടസുവര്ണാനി നിത്യം പ്രസവതേ മണിഃ । തസ്മാത്കസ്യ ന ദാതവ്യം സ്യമംതാഖ്യമിദം മയാ
പ്രസേനൻ പറഞ്ഞു: ഈ മാണിക്യം എല്ലായ്പ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ട പൊന്നുണ്ടാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഈ സ്യാമന്തകം ഞാൻ ആര്ക്കും നൽകാൻ കഴിയില്ല.
മഹാദേവ ഉവാച- കൃഷ്ണസ്തു തദഭിപ്രായം ജ്ഞാത്വാ തൂഷ്ണീമുവാസ ഹ । കദാചിന്മൃഗയാം കര്ത്തും കൃഷ്ണഃ സര്വൈര്യദൂത്തമൈഃ
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി മൗനമായി ഇരുന്നു. ഒരിക്കൽ വേട്ടയ്ക്കായി യദുക്കുലത്തിലെ പ്രധാനികളോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ പുറപ്പെട്ടു.
പ്രവിവേശ മഹാരണ്യം പ്രസേനാദ്യൈര്മഹാബലൈഃ । പ്രത്യേകം വൈ മൃഗാന്ഹംതുമനുയാതാഃ സഹസ്രശഃ
പ്രസേനനും മറ്റു ബലവാന്മാരും കൂടെ ചേർന്ന് കൃഷ്ണൻ വലിയ കാടിലേക്ക് കടന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ വേട്ടയ്ക്കായി ഓരോരുത്തരായി പിന്തുടർന്നു.
ഏക ഏവ മഹാരണ്യേ പ്രസേനോ ദൂരമാഗതഃ । തം സിംഹോ ദൃഷ്ടമാസാദ്യ ഹത്വാ രത്നം ജഹാര സഃ
പ്രസേനൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആ കാട്ടിൽ ദൂരേയ്ക്ക് പോയി. ഒരു സിംഹം അവനെ കണ്ടു സമീപിച്ച് കൊന്ന് ആ മാണിക്യം എടുത്തു.
തം സിംഹം ജാംബബാന്ഹത്വാ മണിം ഗൃഹ്യ മഹാബലഃ । പ്രവിവേശ ബിലം തൂര്ണം ദിവ്യസ്ത്രീഭിര്നിഷേവിതമ്
അവൻ അതി ശക്തിയോടെ ആ സിംഹത്തെ çıതുകൊണ്ടു കൊല്ലുകയും, രത്നം എടുത്ത് ദൈവീക സ്ത്രീകൾ സേവിച്ചിരുന്ന ഗുഹയിൽ വേഗത്തിൽ കടക്കുകയും ചെയ്തു.
തസ്മിന്നസ്തംഗതേ സൂര്യേ വാസുദേവം സഹാനുഗഃ । ചതുര്ഥ്യാമുദിതം ചംദ്രം ദൃഷ്ട്വാ സ്വം പുരമാവിശത്
അവിടെ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ വാസുദേവനും കൂട്ടുകാരും നാലാം രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രനെ ഉദയിക്കുന്നത് കണ്ടു, സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തതഃ സര്വേ പുരജനാഃ കൃഷ്ണം പ്രോചുഃ പരസ്പരമ് । ഹത്വാ പ്രസേനം ഗോവിംദോ മൃഗവ്യാജേന കാനനേ
അതിനുശേഷം നഗരവാസികൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞത്: 'കൃഷ്ണൻ കാട്ടിൽ വേട്ടയെന്ന വ്യാജത്തിൽ പ്രസേനനെ കൊന്നു'.
സ്യമംതകം മണിവരമഗ്രഹീദവിശംകയാ । തദാകര്ണ്യ ഹരിസ്തസ്മിന്ദ്വാരകാജനഭാഷിതമ്
'അവൻ സംശയമില്ലാതെ ശ്യാമന്തക രത്നം എടുത്തു.' ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് ഹരി കേട്ടു.
അജ്ഞലോകഭയാത്സര്വൈര്യദുഭിര്ഗഹനം യയൌ । ദര്ശയാമാസ താന്സര്വാന്സിംഹേന നിഹതം വനേ
അവിടുത്തെ അജ്ഞന്മാരുടെ സംശയത്തെ ഭയന്ന്, യദുക്കളെ കൂട്ടി കാട്ടിലേക്ക് പോയി, അവർക്കെല്ലാം സിംഹം കൊന്ന പ്രസേനനെ കാട്ടി.
ലബ്ധാത്മശുദ്ധിസ്തത്രൈവ സംസ്ഥാപ്യ മഹതീം ചമൂമ് । ഏകഃ ശാര്ങ്ഗഗദാപാണിര്ജഗാമ ഗഹനം വനമ്
അവിടെ തന്നെ ആത്മശുദ്ധി നേടിയശേഷം വലിയ സൈന്യത്തെ അവിടെ നിർത്തി, ശാരംഗം വില്ലും ഗദയും കൈവശം വെച്ച്, ഒറ്റയ്ക്ക് കാടിനകത്തേക്ക് കടന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ മഹാബിലം കൃഷ്ണഃ പ്രവിവേശ വിശംകിതഃ । തത്ര നാനാ മണിവരദ്യോതിതേ വിമലേ ഗൃഹേ
വലിയ ഗുഹ കണ്ട കൃഷ്ണൻ സംശയത്തോടെ അകത്ത് കടന്നു. അവിടെ വിവിധ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ച ശുദ്ധമായ വീട്ടിൽ—
സുതം ജാംബവതോ ധാത്രീ ദോലാമാരോപ്യ ലീലയാ । ദോലാമുഖേ മണിം ധൃത്വാ ദോലയന്ഗായതീ മുദാ
ജാംബവാന്റെ മകനെ ദായിക കുട്ടിയെ ആട്ടിലിരുത്തി, ആട്ടിൻ മുന്നിൽ രത്നം പിടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ആട്ടി പാടുകയായിരുന്നു.
സിംഹഃ പ്രസേനമവധീത്സിംഹോ ജാംബവതാ ഹതഃ । സുകുമാരക മാ രോദീസ്തവ ഹ്യേഷ സ്യമംതകഃ
'സിംഹം പ്രസേനനെ കൊന്നു, ആ സിംഹത്തെ ജാംബവാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. സ്നേഹമുള്ള കുഞ്ഞേ, കരയേണ്ട; ഇതാണ് നിന്റെ ശ്യാമന്തകം.'
തച്ഛ്രുത്വാ വാസുദേവോഽഥ ശംഖം ദധ്മൌ പ്രതാപവാന് । തേന നാദേന മഹതാ നിര്ജഗാമാത്ര ജാംബവാന്
അത് കേട്ട വാസുദേവൻ വീര്യത്തോടെ ശംഖം ഊതി; ആ മഹത്തായ ശബ്ദം കേട്ട് ജാംബവാൻ അവിടെ പുറത്തുവന്നു.
തയോര്യുദ്ധമഭൂദ്ഘോരം ദശരാത്രം നിരംതരമ് । മുഷ്ടിഭിര്വജ്രകല്പൈശ്ച സര്വഭൂതഭയാവഹമ്
അവർക്കിടയിൽ പത്ത് ദിവസം തുടർച്ചയായി ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടന്നു; വജ്രംപോലുള്ള മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട്, എല്ലാം ഭയപ്പെടുന്ന വിധത്തിൽ.
കൃഷ്ണസ്യ ബലവൃദ്ധിം ച തഥാത്മബലസംക്ഷയമ് । അവേക്ഷ്യ പൂര്വവചനം ബുബുധേ പരമാത്മനഃ
കൃഷ്ണന്റെ ശക്തി വർദ്ധിക്കുകയും, തനിക്കുള്ള ശക്തി കുറയുകയും ചെയ്യുന്നത് കണ്ട ജാംബവാൻ, പരമാത്മാവിന്റെ മുമ്പത്തെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിച്ചു.
സോഽയം രാമോഽവതീര്ണോഽത്ര ധര്മത്രാണായ വൈ പുനഃ । സ ആഗതോ മമ സ്വാമീ ദാതും മമ മനോരഥമ്
'ഇവൻ തന്നെയാണ് ധർമ്മം രക്ഷിക്കാൻ വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ വന്ന രാമൻ; എന്റെ സ്വാമി എന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.'
ഏവം ജ്ഞാത്വാഥ ഋക്ഷേശോ നിര്വര്ത്യ രണകര്മ തത് । പ്രാംജലി പ്രാഹ ഗോവിംദം കോ ഭവാനിതി വിസ്മയാത്
ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി, കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവായ ജാംബവാൻ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ച്, കൈകൂപ്പി അത്ഭുതത്തോടെ ഗോവിന്ദനോട് ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്?''
നിവര്ത്യ കദനം ശൌരിഃ പ്രോചേ ഗംഭീരയാ ഗിരാ । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച- പുത്രോഽഹം വസുദേവസ്യ വാസുദേവ ഇതീരിതഃ
യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ച് ശൗരി ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: ശ്രീകൃഷ്ണൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു— 'ഞാൻ വസുദേവന്റെ മകനാണ്, വാസുദേവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.'
മമരത്നം സ്യമംതാഖ്യം ഹൃതവാംസ്ത്വം സുനിര്ഭയഃ । തദ്ദീയതാം ച ശീഘ്രം മേ അന്യഥാ വധമേഷ്യസി
'നീ ഭയമില്ലാതെ എന്റെ ശ്യാമന്തക രത്നം എടുത്തു; അതിനാൽ അതു എനിക്ക് ഉടൻ തിരിച്ചു തരിക, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ മരണമാണ് സംഭവിക്കുക.'
മഹാദേവ ഉവാച- തച്ഛ്രുത്വാ ജാംബവാന്ഹൃഷ്ടഃ പ്രണനാമാഥ ദംഡവത് । പരിണീയ നമസ്കൃത്യ വിനയാത്പ്രാഹ കേശവമ്
മഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു— ഇത് കേട്ട ജാംബവാൻ സന്തോഷത്തോടെ ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്തു, വന്ദനം നടത്തി വിനയത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു.
ജാംബവാനുവാച- ധന്യോസ്മി കൃതകൃത്യോസ്മി തവ സംദര്ശനാത്പ്രഭോ । ദാസോഽഹം പൂര്വഭാവേന തവ ദേവകിനംദന
ജാംബവാൻ പറഞ്ഞു— 'പ്രഭോ, നിന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭാഗ്യവാനായി, ജീവിതലക്ഷ്യം നേടിയതായിപ്പോയി. ഞാൻ മുമ്പ് ജന്മത്തിൽ നിന്നെ സേവിച്ച ദാസനാണ്, ദേവകിയുടെ മകനേ.'
ദത്തവാനസി ഗോവിംദ കദനം പൂര്വകാംക്ഷിതമ് । മയേദം കദനം മോഹാദ്യത്കൃതം സ്വാമിനാ ത്വയാ । തത്ക്ഷമ്യതാം ജഗന്നാഥ കരുണാകര ശാശ്വത
ഗോവിന്ദാ, നീ മുമ്പ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന യുദ്ധം വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കി. ഈ യുദ്ധം ഞാനാണെന്ന് കരുതി ചെയ്തതെല്ലാം, യഥാർത്ഥത്തിൽ, സ്വാമിനേ, അതൊക്കെയും നീ തന്നെയായിരുന്നു. അതിനാൽ, ലോകനാഥാ, കരുണയുടെ സമുദ്രമായ ശാശ്വതനേ, ദയവായി അതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണമേ.
മഹാദേവ ഉവാച- ഇത്യുക്ത്വാ പ്രണതോ ഭൂത്വാ നമസ്കൃത്യ പുനഃ പുനഃ । നാനാരത്നമയേ പീഠേ നിവേശ്യ വിനയാത്പ്രഭുമ്
മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ച്, അങ്ങയെ വിവിധ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം ഇരുത്തി.
ശാരദാബ്ജനിഭൌ പാദൌ പ്രക്ഷാല്യ ശുഭവാരിണാ । മധുപര്കവിധാനേന പൂജയിത്വാ യദൂദ്വഹമ്
ശുദ്ധജലത്തിൽ ശാരദാ കമലത്തോട് സമാനമായ അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, മധുപർകവിധിയനുസരിച്ച് യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ചവനെ ആരാധിച്ചു.
വസ്ത്രൈരാഭരണൈര്ദിവ്യൈഃ പൂജയിത്വാ വിധാനതഃ । പുത്രീം ജാംബവതീം നാമ കന്യാം ലാവണ്യസംയുതാമ്
ദിവ്യമായ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും അർപ്പിച്ച്, ലാവണ്യത്തോടെ നിറഞ്ഞ ജാംബവതീ എന്ന പുത്രിയെ അങ്ങേയ്ക്കു നൽകി.
കന്യാരത്നം ദദൌ തസ്മൈ ഭാര്യാര്ഥമമിതൌജസേ । അന്യൈശ്ച മണിമുഖ്യൈശ്ച സ്യമംതാഖ്യം ദദൌ മണിമ്
അമിതശക്തിയുള്ള അങ്ങേയ്ക്കു ഭാര്യയായി ആ കന്യാരത്നം നൽകി, കൂടാതെ മറ്റു പ്രധാന രത്നങ്ങളോടൊപ്പം സ്യാമന്തകമണിയും അർപ്പിച്ചു.
തത്രൈവോദ്വാഹ്യ താം കന്യാം പ്രഹൃഷ്ടപരവീരഹാ । ദദൌ തസ്മൈ പരാം മുക്തിം പ്രീത്യാ ജാംബവതേ ഹരിഃ
അവിടെതന്നെ ആ കന്യയെ വിവാഹം കഴിച്ച്, ശത്രുവീരന്മാരെ സംഹരിച്ചവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജാംബവാനെ പ്രീതിപൂർവ്വം പരമമോക്ഷം നൽകി.
ഗൃഹീത്വാ തനയാം തസ്യ കന്യാം ജാംബവതീം മുദാ । വിനിര്ഗത്യ ബിലാത്തസ്മാത്പ്രയയൌ ദ്വാരകാം പുരീമ്
ജാംബവതീ എന്ന പുത്രിയെ സന്തോഷത്തോടെ കൈപ്പറ്റി, ആ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന് ദ്വാരകാപുരിയിലേക്ക് യാത്രയായി.
സത്രാജിതേ ദദൌ രത്നം സ്യമംതാഖ്യം യദൂത്തമഃ । ദുഹിത്രേ പ്രദദൌസോഽപി കന്യായൈ മണിമുത്തമമ്
യദുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ സ്യാമന്തകമണിയെ സത്രാജിതിന് നൽകി, അതുപോലെ തന്റെ പുത്രിക്ക് അത്യുത്തമമായ രത്നവും നൽകി.