അവിചാര്യ തദൌത്സുക്യാല്ലക്ഷ്മണം പ്രിയകാരിണമ് । ഉവാച കുത്ര സരഥോ യേന മാം പ്രാപയിഷ്യസി
ആലോചിക്കാതെ, അത്യന്തം ആവേശത്തോടെ, എപ്പോഴും തനിക്കു പ്രിയം ചെയ്യുന്ന ലക്ഷ്മണനോടു അവൾ ചോദിച്ചു: 'എവിടെയാണ് രഥം? അതിൽ നീ എന്നെ എവിടെ കൊണ്ടുപോകും?'
സ നിഃശ്വസന്രഥം ഹൈമം ജാനക്യാ സഹ നിര്വിശത് । സുമംത്രം പ്രത്യുവാചാസൌ ചാലയാശ്വാന്മനോജവാന്
ആളിപ്പുള്ളിരിയോടെ, ജാനകിയോടൊപ്പം സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ കയറി, സുമന്ത്രനോടു പറഞ്ഞു: 'വേഗം കുതിക്കുന്ന കുതിരകളെ നീ ഓടിപ്പിക്കൂ.'
സ സുയുക്തം രഥം വാക്യാല്ലക്ഷ്മണസ്യ തു ചാഹ്വയത് । അശ്രുപൂര്ണമുഖം പശ്യഁല്ലക്ഷ്മണം സ മുഹുര്മുഹുഃ
ലക്ഷ്മണന്റെ വാക്ക് കേട്ടു, സുമന്ത്രൻ നന്നായി കെട്ടിയ രഥം വിളിച്ചു. കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ നിന്ന ലക്ഷ്മണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി.
ആഹതാസ്തേന കശയാ വാഹാസ്തസ്യാപതന്പഥി । ന ചലംതി യദാ വാഹാസ്തദാ ലക്ഷ്മണമബ്രവീത്
ചവിട്ടുകൊണ്ടു കുതിരകളെ അടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ്റെ കുതിരകൾ വഴിയിൽ വീണുപോയി. കുതിരകൾ നീങ്ങാതിരിക്കാൻ കാരണം മനസ്സിലാകാതെ, സുമന്ത്രൻ ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു.
സുമംത്ര ഉവാച। സ്വാമിംശ്ചലംതി നോ വാഹാ യത്നേന പരിചാലിതാഃ । കിം കരോമി ന ജാനേഽത്ര കാരണം വാഹപാതനേ
സുമന്ത്രൻ പറഞ്ഞു: 'സ്വാമി, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കുതിരകൾ നീങ്ങുന്നില്ല. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ഇവർ വഴിയിൽ വീഴാൻ കാരണം എനിക്ക് അറിയില്ല.'
ഏവം ബ്രുവംതം പ്രത്യൂചേ ലക്ഷ്മണോ ഗദ്ഗദസ്വരഃ । സാരഥിം ധൈര്യമാസ്ഥായ താഡയൈതാന്കശാദിഭിഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ സുമന്ത്രനോട്, ലക്ഷ്മണൻ കണ്ണീരോടെ, കഠിനമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'സാരഥി, ധൈര്യത്തോടെ കുതിരകളെ ചവിട്ടുകൊണ്ടും കൊടികൊണ്ടും അടിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകൂ.'
ഏതച്ഛ്രുത്വോദിതം യംതാ കഥംചിത്സമചാലയത് । തദാ സ്ഫുരദ്ദക്ഷനേത്രം ജാനക്യാ ദുഃഖശംസകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ട സാരഥി എങ്കിലും എങ്ങനെയോ കുതിരകളെ നീക്കാൻ സാധിച്ചു. അപ്പോൾ ജാനകിയുടെ വലതുകണ്ണ് തളിർന്നു, അതു ദു:ഖം സൂചിപ്പിച്ചു.
തദൈവ ഹൃദയേ ശോകഃ സമഭൂദ്ദുഃഖശംസകഃ । തദൈവ പക്ഷിണഃ പുണ്യാഃ കുര്വംതി പരിവര്തനമ്
അത്തേ സമയം തന്നെ, അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ദു:ഖം നിറഞ്ഞു, ദു:ഖം വരുമെന്ന് സൂചിപ്പിച്ചു. അതേ സമയം തന്നെ, ശുഭമായ പക്ഷികൾ തിരിഞ്ഞു പറക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഏവം വീക്ഷ്യൈവ വൈദേഹീ പ്രത്യുവാചാഥ ദേവരമ് । കഥം മേ താപസീക്ഷായൈ യാതുമിച്ഛാ രഘൂദ്വഹ
ഇത് കണ്ട വൈദേഹി തന്റെ അനിയത്തനോടു പറഞ്ഞു: 'രഘുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, എനിക്ക് തപസ്സിനായി പോകാൻ ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹം വരുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?'
രാമേ ഭൂയാദ്ധി കല്യാണം ഭരതേ വാ തഥാനുജേ । തത്പ്രജാസു ച സര്വത്ര മാ ഭവംതു വിപര്യയാഃ
'രാമനും, അതുപോലെ ഭരതനും അവന്റെ അനുജനും എല്ലാം സുഖമായിരിക്കട്ടെ. അവരുടേയും എല്ലാ ജനങ്ങളുടേയും ഇടയിൽ എവിടെയും ദു:ഖം ഉണ്ടാകരുത്.'
ഏവം ബ്രുവംതീം സംവീക്ഷ്യ ജാനകീം ച സ ലക്ഷ്മണഃ । ന കിംചിദുക്തവാന്രുദ്ധ കംഠോ ബാഷ്പപ്രപൂരിതഃ
ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്ന ജാനകിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണന്റെ കഴുത്ത് തടഞ്ഞു, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നും പറയാനായില്ല.
സാ ഗച്ഛംതീ മൃഗാന്വാമം പരിവര്തനകാരകാന് । അപശ്യദ്ദുഃഖസംഘാതകാരകാന്സമഭാഷത
അവൾ പോകുമ്പോൾ, ഇടത്തെക്കൊണ്ട് തിരിയുന്ന മാൻകളെ കണ്ടു. അത്തരം ദു:ഖം വരുത്തുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു.
അദ്യ യന്മേ മൃഗാ വാമം വര്തയംതി തദിഷ്യതേ । ശ്രീരാമചരണൌ മുക്ത്വാ ഗച്ഛംത്യായുക്തമേവ തത്
'ഇന്ന് ഈ മാൻകൾ എന്റെ മുന്നിൽ ഇടത്തേക്ക് തിരിയുന്നത് അശുഭം തന്നെയാണ്. ശ്രീരാമന്റെ പാദങ്ങൾ വിട്ട് പോകുന്നവർക്കു ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് യുക്തമാണ്.'
മഹിലാനാം പരോധര്മഃ സ്വഭര്തൃചരണാര്ചനമ് । തന്മുക്ത്വാന്യത്ര യാംത്യാ മേ യദ്ഭവേദ്യുക്തമേവ തത്
'സ്ത്രികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മം ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കുകയാണ്. അതു വിട്ട് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നതെന്തും യുക്തമാണ്.'
ഏവം പഥി വിചാരം തു കുര്വംത്യാ പരമാര്ഥതഃ । ജാഹ്നവീ ദദൃശേ ദേവ്യാ മുനിവൃംദൈകസേവിതാ
ഇങ്ങനെ വഴിയിൽ ആഴമായി ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സതികൾ മാത്രം സേവിക്കുന്ന ജാഹ്നവിയെ ദേവി കണ്ടു.
യസ്യാം ജലസ്യ കല്ലോലാ ദൃശ്യംതേ ദുഗ്ധസംനിഭാഃ । തരംഗോ ദൃശ്യതേ യത്ര സ്വര്ഗസോപാനമൂര്തിഭൃത്
അവളുടെ വെള്ളത്തിൽ, പാലുപോലെയുള്ള തിരകൾ കാണാം. അവിടത്തെ തിരകൾ സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള പടിക്കല്ലുകൾ പോലെ തോന്നുന്നു.
യസ്യാ വാരികണസ്പര്ശാന്മഹാപാതകസംചയഃ । പലായതേ ന കുത്രാപി സ്ഥാനമീക്ഷന്സമംതതഃ
അവളുടെ വെള്ളത്തിന്റെ തുള്ളികൾ തൊടുമ്പോൾ, വലിയ പാപങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും ഒളിക്കാൻ ഇടയില്ലാതെ ഓടി പോകുന്നു.
ഗംഗാം പ്രാപ്യാഥ സൌമിത്രിര്ജാനകീം സ്യംദനേ സ്ഥിതാമ് । ഉവാച നിര്ഗലദ്ബാഷ്പ ഏഹി സീതേ രഥാദ്ഭുവി
ഗംഗയെ എത്തിച്ചപ്പോൾ, സൗമിത്രി കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർവിട്ട്, രഥത്തിൽ നിന്നു നിൽക്കുന്ന ജാനകിയോടു പറഞ്ഞു: 'സീതേ, രഥത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി നിലത്ത് വാ.'
സീതാ തദ്വാക്യമാകര്ണ്യ ക്ഷണാദവതതാര സാ । ലക്ഷ്മണേന ധൃതാ ബാഹൌ സ്ഖലംതീ പഥി കംടകൈഃ
സീത ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ഉടനെ ഇറങ്ങി. ലക്ഷ്മണന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച്, കുരുവികൾ കുത്തുന്ന വഴി അവൾ ഇടറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ശേഷ ഉവാച। അഥ നാവാ സമുത്തീര്യ ജാഹ്നവീം ലക്ഷ്മണസ്തദാ । ജാനകീം പരതസ്തീരേ ഹസ്തേ ധൃത്വാ വനം യയൌ
ശേഷൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, നാവിൽ കയറി ജാഹ്നവിയെ കടന്ന്, ലക്ഷ്മണൻ ജാനകിയെ കൈപിടിച്ച് അപ്പുറത്തുള്ള കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
സാ ചലംതീ പഥി തദാ ശുഷ്യദ്വദനലക്ഷിതാ । കംടകക്ഷതസത്പാദാ സ്ഖലംതീ ച പദേ പദേ
അവൾ വഴിയിലൂടെ നടന്ന്, വെയിലിലും ദാഹത്തിലും ക്ഷീണിച്ചവളായി തോന്നി; കുരുവികൾ കുത്തിയ പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് ഓരോ ചുവടിലും ഇടറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ലക്ഷ്മണസ്താം മഹാഘോരേ വിപിനേ ദുഃഖദായിനി । പ്രവേശയാമാസ തദാ രാഘവാജ്ഞാവിധായകഃ
രാഘവന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച്, ദു:ഖം നിറഞ്ഞ ആ ഭയങ്കരമായ കാട്ടിൽ ലക്ഷ്മണൻ അവളെ കൊണ്ടുപോയി.
യത്ര വൃക്ഷാ മഹാഘോരാ ബര്ബൂലാഃ ഖദിരാ ഘനാഃ । ശ്ലേഷ്മാതകാശ്ചിംചിണീകാഃ ശുഷ്കാ ദാവേന വഹ്നിനാ
അവിടെ ഭയങ്കരമായ ബർബൂല, കനത്ത ഖദിര, ശ്ലേഷ്മാതക, ചിഞ്ചിണി തുടങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങൾ, കാട്ടുതീയിൽ ചുട്ടുപൊള്ളിയ നിലയിലായിരുന്നു.
കോടരസ്ഥാ മഹാസര്പാഃ ഫൂത്കുര്വംതി സുകോപിതാഃ । ഘൂകാ ഘൂത്കുര്വതേ യത്ര ലോകചിത്തഭയംകരാഃ
വൃക്ഷങ്ങളുടെ പൊക്കിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയ പാമ്പുകൾ കോപത്തോടെ കൂക്കിയിരുന്നു; അപ്പോൾ, അണ്ടരാവുകൾ ഉളളിൽ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം മുഴക്കിയിരുന്നു.
വ്യാഘ്രാഃ സിംഹാഃ സൃഗാലാശ്ച ദ്വീപിനോഽതിഭയംകരാഃ । ദൃശ്യംതേ യത്ര സരലാ മനുഷ്യാദാഃ സുകോപനാഃ
വലിയ കടുവ, സിംഹം, നായ്ക്കളും, ചിരുതകളും, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ മനുഷ്യഭക്ഷികളായ സരളകളും അവിടെ കണ്ടു; ഇവർ എളുപ്പത്തിൽ കോപിതരാകുന്നവരായിരുന്നു.
മഹിഷാഃ സൂകരാ ദുഷ്ടാ ദംഷ്ട്രാ ദ്വയവിലക്ഷിതാഃ । കുര്വംതി പ്രാണിനാം താപം മാനസസ്യ മദോദ്ധുരാഃ
കൊള്ളായ്മയുള്ള കാട്ടുപോത്തുകളും ഇരട്ടക്കൊമ്പ് കാട്ടുപന്നികളും, മനസ്സിൽ പക നിറച്ച്, ജീവജാലങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചു.
ഈദൃഗ്വനം പ്രപശ്യംതീ ഭയേനോപഗതജ്വരാ । കംടകൈര്ദഷ്ടചരണാ ലക്ഷ്മണം വാക്യമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ ഭയത്താൽ ചൂടേറ്റു, കുരുവികൾ കുത്തിയ കാലുകളോടെ സീത ആ കാട് കണ്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു.
ജാനക്യുവാച। വീരര്ഷിമുനിസംസേവ്യാ നാശ്രമാന്നേത്രസൌഖ്യദാന് । നാഹം പശ്യാമി നോ തേഷാം പത്നീശ്ച സുതപോധനാഃ
ജാനകി പറഞ്ഞു: വീരരായ ഋഷിമാരും, austerity-യിൽ സമ്പന്നരായ അവരുടെ ഭാര്യമാരും, കണ്ണിന് ആശ്വാസം പകരുന്ന ആശ്രമങ്ങളുമൊന്നും ഞാൻ ഇവിടെ കാണുന്നില്ല.
പശ്യാമി കേവലം ഘോരാന്പക്ഷിണഃ ശുഷ്കവൃക്ഷകാന് । ദാവാനലേന തത്സര്വം ദഹ്യമാനമിദം വനമ്
ഞാൻ കാണുന്നത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പക്ഷികളും ഉണങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങളുമാണ്; ഈ കാട് മുഴുവൻ കാട്ടുതീയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ത്വാം ച പശ്യാമി ദുഃഖാര്തമശ്രുപൂര്ണാകുലേക്ഷണമ് । ശകുനേതരസാഹസ്രം ഭവേന്മമ പദേ പദേ
നീ ദു:ഖത്തിൽ ആകുലനായി, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ ഇരിക്കുന്നു എന്നതും ഞാൻ കാണുന്നു; ഓരോ ചുവടിലും ആയിരം ദുർലക്ഷണങ്ങൾ എന്നെ അലട്ടുന്നു.