ഹതോസി ഗച്ഛ സംഗ്രാമാത്പലായ്യ പ്ലവഗാധമ । ഏഷ തേ പ്രാണഹംതാഹം മുസലേന ക്ഷണാദിഹ
നിന്റെ ജീവൻ ഞാൻ ഈ ഗദകൊണ്ട് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എടുത്തുകളയും; നീ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്, കപികളിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ, നീ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
മുസലം വീക്ഷ്യ നിര്മുക്തം ശിവേന കുപിതേന വൈ । കീശസ്തദ്വംചയാമാസ മഹാവേഗാദ്ധരിം സ്മരന്
ശിവൻ കോപത്തോടെ എറിയുന്ന ഗദ കണ്ടപ്പോൾ, കപിവീരൻ ഹരിയെ ഓർത്ത് അതിനെ വേഗത്തിൽ ഒഴിവാക്കി.
മുസലം തത്പപാതാധഃ ശിവമുക്തം മഹായസമ് । വിദാര്യ പൃഥിവീം സര്വാം ജഗാമ ച രസാതലമ്
ശിവൻ എറിഞ്ഞ ആ പ്രശസ്തമായ ഗദ ഭൂമിയിൽ വീണു, ഭൂമിയെ മുഴുവൻ പിളർത്തി, പാതാളത്തിലേക്ക് കടന്നു പോയി.
തദാ പ്രകുപിതോഽത്യതം ഹനൂമാന്രാമസേവകഃ । ഗൃഹീത്വാ പര്വതം ഹസ്തേ താഡയാമാസ വക്ഷസി
അപ്പോൾ രാമസേവകൻ ആയ ഹനുമാൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഒരു പർവ്വതം കൈയിൽ എടുത്ത് ശിവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.
സ യാവത്പര്വതം ഛേത്തും മതിം ചക്രേ സതീപതിഃ । താവദ്ധതഃ കപീംദ്രേണ ശാലേന ബഹുശാഖിനാ
ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവ് ആ പർവ്വതം മുറിക്കാനായി തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, കപികൾമ്മാവൻ നിരവധി ശാഖകളുള്ള ഒരു ശാലവൃക്ഷം കൊണ്ടു അവനെ അടിച്ചു.
തമപിച്ഛേത്തുമുദ്യുക്തോ യാവത്താവച്ഛിലാഹതഃ । ശിലാസ്താ ഭേദിതും സ്വാംതം ചകാര മൃഡ ഉദ്യതഃ
അവനെയും മുറിക്കാനായി ശിവൻ തയ്യാറായപ്പോൾ, ഒരു പാറയാൽ അടിക്കപ്പെട്ടു; പാറകൾ പൊട്ടിക്കാൻ ശിവൻ തന്റെ മനസ്സിൽ ധൈര്യം കൂട്ടി.
താവദ്വൃഷ്ടിം ചകാരായം ശിലാഭിര്നഗപര്വതൈഃ । ലാംഗൂലേന ച സംവേഷ്ട്യ താഡയത്യേഷ ഭൂതപമ്
അപ്പോൾ അവൻ പാറകളും പർവ്വതശിഖരങ്ങളും മഴപോലെ വീഴ്ത്തി, വാലുകൊണ്ട് ചുറ്റി ഭൂതപതിയെ അടിച്ചു.
ശിലാഭിഃ പര്വതൈര്വൃക്ഷൈഃ പുച്ഛാസ്ഫോടേന ഭൂരിശഃ । നംദീ പ്രാപ്തോ മഹാത്രാസം ചംദ്രോഽപി ശകലീകൃതഃ
പാറകളും പർവ്വതങ്ങളും വൃക്ഷങ്ങളും വാലിന്റെ അടികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ലഭിച്ചതോടെ, നന്ദി വലിയ ഭയത്തിൽ ആകുകയും, ചന്ദ്രനും തകർന്നു പോകുകയും ചെയ്തു.
അത്യംതം വിഹ്വലോ ജാതോ മഹേശാനഃ പ്രകോപനഃ । ക്ഷണേക്ഷണേ പ്രഹാരേണ വിഹ്വലം കുര്വതം ഭൃശമ്
മഹേശ്വരൻ അത്യന്തം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും കോപത്തിലും ആകി, ഓരോ അടിയിലും കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഉല്പാതം അനുഭവിച്ചു.
ജഗാദ പ്ലവഗാധീശം ധന്യോസി രഘുപാനുഗ । മഹത്കര്മ കൃതം തേഽദ്യ യത്തേഹം സുപ്രതോഷിതഃ
അവൻ കപികൾമ്മാവനോട് പറഞ്ഞു: 'രഘുവംശത്തിന്റെ അനുയായനായ നീ ഭാഗ്യവാനാണ്! ഇന്ന് നീ വലിയ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു; ഞാൻ അതിൽ വളരെ സന്തോഷവാനാണ്.'
ന ദാനേന ന യജ്ഞേന നാല്പേന തപസാ ഹ്യഹമ് । സുലഭോഽസ്മി മഹാവേഗ തസ്മാത്പ്രാര്ഥയ മേ വരമ്
'ദാനംകൊണ്ടും യജ്ഞംകൊണ്ടും അല്പമായ തപസ്സുകൊണ്ടും എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാൻ കഴിയില്ല, മഹാവീരാ; അതിനാൽ എന്നിൽ നിന്നു ഒരു വരം ചോദിക്കൂ.'
ശേഷ ഉവാച। ഏവം ബ്രുവംതം തം ദൃഷ്ട്വാ ഹനൂമാന്നിജഗാദ തമ് । പ്രഹസന്നിര്ഭിയാ വാണ്യാ മഹേശാനം സുതോഷിതമ്
ശേഷൻ പറയുന്നു: അങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്ന ശിവനെ കണ്ടു, ഹനുമാൻ ഭയമില്ലാതെ പുഞ്ചിരിയോടെ മഹേശ്വരനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഹനൂമാനുവാച। രഘുനാഥപ്രസാദേന സര്വം മേഽസ്തി മഹേശ്വര । തഥാപി യാചേ ഹി വരം ത്വത്തഃ സമരതോഷിതാത്
ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു: രഘുനാഥന്റെ കൃപയാൽ എനിക്ക് എല്ലാം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്, മഹേശ്വരാ; എങ്കിലും, സമരത്തിൽ സന്തോഷം കൊണ്ടു നീ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കുന്നതിനാൽ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വരം ചോദിക്കുന്നു.
ഏഷ പുഷ്കലസംജ്ഞോ നഃ സമരേ പതിതോ ഹതഃ । തഥൈവ രാമാവരജഃ ശത്രുഘ്നോ മൂര്ച്ഛിതോ രണേ
പുഷ്കലൻ എന്ന ഈയാൾ സമരഭൂമിയിൽ വീണു കൊല്ലപ്പെട്ടു; അതുപോലെ രാമന്റെ അനുജനായ ശത്രുഘ്നനും യുദ്ധത്തിൽ ബോധംകെട്ട് വീണിരിക്കുന്നു.
അന്യേ ച വീരാ ബഹവഃ പതിതാഃ ശരവിക്ഷതാഃ । മൂര്ച്ഛിതാഃ പതിതാഃ കേചിത്താന്രക്ഷസ്വ ഗണൈഃ സഹ
മറ്റു ധൈര്യശാലികൾ പലരും അമ്പുകൊണ്ടുള്ള പരുക്കേറ്റ് വീണിരിക്കുന്നു; ചിലർ ബോധംകെട്ട്, ചിലർ നിലംപതിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു—അവരെയും അവരുടെ സൈന്യത്തെയും നീ രക്ഷിക്കണം.
യഥാ ചൈതാന്മഹാഭൂതാ വേതാലാശ്ച പിശാചകാഃ । ന ഹരംതി ന ഖാദംതി ശ്വശൃഗാലാദയസ്തഥാ
വലിയ ഭൂതങ്ങളും, വേതാളങ്ങളും, പിശാചുകളും, നായ്ക്കളും, നരിക്കളും മുതലായവരും ഇവരെ കൊണ്ടുപോകുകയോ തിന്നുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ നീ ഉറപ്പാക്കണം.
ഏതേഷാം വപുഷോ ഭേദോ ന ഭവേത്ത്വം തഥാചര । യാവദിംദ്രഗണം ജിത്വാ ന യാമി ദ്രോണപര്വതമ്
ഇവരുടെ ശരീരങ്ങൾക്കൊന്നും ദോഷം സംഭവിക്കരുത്; ഞാൻ ഇന്ദ്രാദികൾക്ക് ജയിച്ച് ദ്രോണമലയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വരുന്നതുവരെ നീ ഇങ്ങനെ സംരക്ഷണം നടത്തണം.
തത്രസ്ഥാ ഔഷധീര്വാപി നീത്വാ സംസ്ഥാപിതാന്ഭടാന് । ജീവയാമി ബലാത്സര്വാംസ്താവത്ത്വം രക്ഷ സര്വശഃ
അവിടെ ഔഷധികൾ കൊണ്ടുവന്ന് വീണുപോയ യോദ്ധാക്കളെ ഉണർത്തി ഞാൻ അവരെ എല്ലാം ജീവിപ്പിക്കും; അതുവരെ നീ അവരെ പൂർണ്ണമായി സംരക്ഷിക്കണം.
ഏഷ ഗച്ഛാമി തം നേതും ദ്രോണം പര്വതസത്തമമ് । യസ്മിന്വസംത്യോഷധയഃ പ്രാണിസംജീവനംകരാഃ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജീവൻ നൽകുന്ന ഔഷധികൾ ഉള്ള ദ്രോണമല എന്ന മഹാപർവ്വതം കൊണ്ടുവരാൻ പോകുന്നു.
ഏതദ്വചഃ സമാകര്ണ്യ തഥേതി നിജഗാദ തമ് । യാഹി ശീഘ്രം നഗം തം തു രക്ഷാമി ത്വദ്ഭടാന്മൃതാന്
ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. 'നീ വേഗത്തിൽ ആ മലയിൽ പോകൂ; ഞാൻ നിന്റെ വീണുപോയ യോദ്ധാക്കളെ സംരക്ഷിക്കും' എന്നും പറഞ്ഞു.
തച്ഛ്രുത്വാ വാക്യമീശസ്യ ജഗാമ ദ്രോണപര്വതമ് । ദ്വീപാന്സര്വാനതിക്രമ്യ ജഗാമ ക്ഷീരസാഗരമ്
ഈശ്വരന്റെ ആജ്ഞ കേട്ടു, ഹനുമാൻ ദ്രോണമലയിൽ എത്തി; എല്ലാ ദ്വീപുകളും കടന്ന് ക്ഷീരസാഗരത്തേക്കു ചെന്നു.
അത്ര തു സ്വഗണൈശ്ചായം രക്ഷതി സ്മ ശിവോ മഹാന് । ശ്മശാനം തദ്ഗണൈഃ സ്വീയൈര്മഹാബലപരാക്രമൈഃ
അവിടെ, ശിവൻ തന്റെ ശക്തിയുള്ള ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ശ്മശാനഭൂമിയെ കാത്തു നിന്നു.
ഹനൂമാന്ദ്രോണമാസാദ്യ ദ്രോണംനാമ മഹാഗിരിമ് । ലാംഗൂലേ തം നിധായാശു പ്രതസ്ഥേ രണമംഡലമ്
ഹനുമാൻ ദ്രോണമലയിൽ എത്തി, ആ മഹാപർവ്വതം തന്റെ വാലിൽ വേഗത്തിൽ വെച്ച് യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തം നേതുമുദ്യതേ വിപ്ര ചകംപേ സ ച പര്വതഃ । കംപമാനം തു തം ദൃഷ്ട്വാ തത്പാലാ ദേവതാഗണാഃ
ഹനുമാൻ ആ മല കയറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷേ, ആ പർവ്വതം നടുങ്ങി; അതു കണ്ടു, മലയുടെ രക്ഷാധികാരി ദേവതകൾ
ഹാഹേതി കൃത്വാ പ്രോചുസ്തേ കിമിദം ഭവിതാ ഗിരൌ । കോ ഹ്യേനം നയതേ വീരോ മഹാബലപരാക്രമഃ
'ഹായ്! എന്താണ് ഈ മലയിൽ സംഭവിക്കുന്നത്? ആരാണ് ഈ മഹാശക്തിയുള്ള വീരൻ ഇതിനെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?' എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.
ഏവം കൃത്വാ സുരാഃ സര്വേ സംഹതാ ദദൃശുഃ കപിമ് । മുംചൈനമിതി തം പ്രോച്യ ജഘ്നുഃ ശസ്ത്രാസ്ത്രകോടിഭിഃ
അങ്ങനെ, എല്ലാ ദേവതകളും ഒത്തു ചേർന്ന് ആ കപിയെ കണ്ടു; 'അവനെ വിടൂ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, അനവധി ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവനെ ആക്രമിച്ചു.
താന്സര്വാന്നിഘ്നതോ ദൃഷ്ട്വാ ഹനൂമാന്കുപിതോ ഭൃശമ് । ജഘാന താന്ക്ഷണാദ്വീരഃ ശക്രഃ സര്വാസുരാന്യഥാ
അവരെല്ലാം ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഹനുമാൻ വളരെ കോപത്തോടെ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവരെ വീഴ്ത്തി, ഇന്ദ്രൻ അസുരന്മാരെ കീഴടക്കിയത് പോലെ.
കേചിത്പദാഹതാസ്തത്ര കേചിത്കരവിമര്ദിതാഃ । ലാംഗൂലേന ഹതാഃ കേചിത്കേചിച്ഛൃംഗേണ ചാഹതാഃ
അവരിൽ ചിലരെ കാലുകൊണ്ട് തല്ലി, ചിലരെ കൈകൊണ്ട് ചിതറിച്ചു; ചിലരെ വാലുകൊണ്ടും, ചിലരെ കൊമ്പുകൊണ്ടും അടിച്ചു.
സര്വേ തേ നാശമാപന്നാഃ ക്ഷണാത്കീശേന താഡിതാഃ । കേചിന്നിപതിതാ ഭൂമൌ രുധിരേണ പരിപ്ലുതാഃ
അവരെല്ലാവരും കപിയുടെ അടിയേറ്റ് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ടു നശിച്ചു; ചിലർ നിലത്ത് വീണു, രക്തത്തിൽ മുങ്ങി കിടന്നു.
കേചിത്കീശഭയാത്ത്രസ്താ ജഗ്മുഃ ശക്രം സുരാധിപമ് । ക്ഷതേന ച പരിപ്ലുഷ്ടാ രുധിരക്ഷതദേഹിനഃ
ചിലർ കപിയുടെ ഭയത്തിൽ വിറച്ച് ദേവേന്ദ്രനിലേക്കു ഓടി; പരുക്കേറ്റ് രക്തത്തിൽ മുങ്ങിയ അവരുടേയും ശരീരങ്ങൾ തകർന്നിരുന്നു.