മൂര്ച്ഛാം പ്രാപ്തം തമാജ്ഞായ ഹനൂമാന്പവനാത്മജഃ । കോപവ്യാകുലിതസ്വാംതോ ബഭാഷേ തം തു രാക്ഷസമ്
അവനെ ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു, വായുവിന്റെ പുത്രനായ ഹനുമാന് അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് ആ രാക്ഷസനോട് പറഞ്ഞു.
കുത്ര ഗച്ഛസി ദുര്ബുദ്ധേ മയി യോദ്ധരി സംസ്ഥിതേ । ത്വാം ഹന്മി ചരണാഘാതൈര്വാജിഹര്താരമാഗതമ്
"ഞാന് ഹനുമാന് യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി നില്ക്കുമ്പോള് നീ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനേ, എവിടേക്കാണ് ഓടുന്നത്? കുതിരകള് മോഷ്ടിച്ചവനേ, എന്റെ കാലടി കൊണ്ട് ഞാന് നിന്നെ കൊല്ലും."
ഏവമുക്ത്വാ മഹാദൈത്യാഞ്ജഘാന പരസൈനികാന് । വിമാനസ്ഥാന്നഖാഗ്രേണ ദാരയന്നഭസി സ്ഥിതഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹാദാനവന്മാരെയും മറ്റു ശത്രുസൈനികരെയും, ആകാശത്ത് നിന്നു തന്നെ, നഖങ്ങളുടെ അഗ്രം കൊണ്ട് കീറി തകർത്തു.
ലാംഗൂലേനാഹതാഃ കേചിത്കേചിത്പാദതലാ ഹതാഃ । ബാഹുഭ്യാം ദാരിതാഃ കേചിത്പവനസ്യ തനൂഭുവാ
ചിലരെ അവന്റെ വാല് കൊണ്ട് അടിച്ചു, ചിലരെ കാലിന്റെ തളിരുകൊണ്ട് അടിച്ചു, ചിലരെ വായുവിന്റെ പുത്രന്റെ കൈകളാല് കീറി തകർത്തു.
നശ്യംതി കേചിന്നിഹതാഃ കേചിന്മൂര്ച്ഛംതി സംഹതാഃ । പലായംതേ പദാഘാതഭയപീഡാഹതാസ്തതഃ
അവരിൽ ചിലർ നശിച്ചു, ചിലർ വീണു, ചിലർ കൂട്ടമായി ബോധംകെട്ടു; ഹനുമാന്റെ കാൽവെട്ടും ഭയവും വേദനയും മൂലം മറ്റുള്ളവർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
അനേകേ നിഹതാസ്തത്ര രാക്ഷസാശ്ചാതിദാരുണാഃ । ഛിന്നാ ഭിന്നാ ദ്വിധാ ജാതാഃ പവനസ്യ സുതേന വൈ
അവിടെ അനേകം ഭയങ്കരരായ രാക്ഷസന്മാർ പവനപുത്രൻ വെട്ടി, തകർത്തു, രണ്ടായി പിളർന്നു വീണു.
കാമഗംതുവിമാനം തദ്ഭിന്നപ്രാകാരതോരണമ് । ഹാഹാ കുര്വദ്ഭിരസുരൈഃ സമംതാത്പരിവാരിതമ്
ആ ദിവ്യവിമാനം, മതിലും കവാടവും തകർന്നതായിരുന്നതിനാൽ, എല്ലാ വശവും ഹാ ഹാ എന്നു കരയുന്ന അസുരന്മാർ ചുറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഹനൂമതി മഹാശൂരേ ക്ഷണം ഭൂമൌ ക്ഷണം ദിവി । ഇതസ്തതഃ പ്രദൃശ്യേത കാമയാനം ദുരാസദമ്
മഹാശൂരനായ ഹനുമാൻ, ഒരു നിമിഷം നിലത്ത്, മറ്റൊരു നിമിഷം ആകാശത്ത്, ഇവിടെ അവിടെ അങ്ങിങ്ങോട്ട് പോവുകയും, യുദ്ധം ആഗ്രഹിക്കുകയും, സമീപിക്കാനാവാത്തവനായി കാണപ്പെട്ടു.
യത്രയത്ര വിമാനം തത്തത്രതത്ര സമീരജഃ । പ്രഹരന്നേവ ദൃശ്യേത കാമരൂപധരഃ കപിഃ
വിമാനം എവിടേക്ക് പോയാലും, അവിടെ തന്നെ ഇഷ്ടരൂപം ധരിച്ച കുരങ്ങൻ ആയ പവനപുത്രൻ ആക്രമിക്കാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഏവം തദാകുലീഭൂതേ വിമാനസ്ഥേ മഹാജനേ । ഉഗ്രദംഷ്ട്രസ്തു ദൈത്യേംദ്രോ ഹനൂമംതമുപേയിവാന്
വിമാനത്തിൽ ഉള്ള വലിയ ജനക്കൂട്ടം അകമഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളുള്ള ദൈത്യാധിപൻ ഹനുമാന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
കപേ ത്വയാ മഹത്കര്മ കൃതം യദ്ഭടപാതനമ് । ക്ഷണം തിഷ്ഠസി ചേത്കുര്വേ തവ പ്രാണവിയോജനമ്
കുരങ്ങാ, നീ വലിയ വീര്യപ്രദർശനം നടത്തി, ഭടന്മാരെ വീഴ്ത്തി; നീ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്റെ ജീവൻ വേർപെടുത്തും.
ഏവമുക്ത്വാ ഹനൂമംതം പ്രജഘാന സ ദുര്മതിഃ । ത്രിശൂലേന സുതീക്ഷ്ണേന ജ്വലത്പാവകകാംതിനാ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ദുഷ്ടൻ ഹനുമാനെ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള ത്രിശൂലത്തോടെ അടി ചെയ്തു.
തദാഗതം ത്രിശൂലം ച മുഖേ ജഗ്രാഹ വീര്യവാന് । ചൂര്ണയാമാസ സകലം സര്വലോഹവിനിര്മിതമ്
ശക്തിയുള്ള ഹനുമാൻ, വന്നു വീഴുന്ന ത്രിശൂലത്തെ വായിൽ പിടിച്ചു, എല്ലാ ലോഹത്താലും ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നുവെങ്കിലും പൂർണ്ണമായും ചതച്ചുകളഞ്ഞു.
ചൂര്ണയിത്വാ ത്രിശൂലം തദായസം ദൈത്യമോചിതമ് । ജഘാന തം ചപേടാഭിര്ബഹ്വീഭിര്ഹനുമാന്ബലീ
ദൈത്യൻ എറിയുന്ന ഇരുമ്പ് ത്രിശൂലം പിഴുത് പൊടിച്ച ശേഷം, ശക്തനായ ഹനുമാൻ അവനെ അനേകം തപ്പികൾകൊണ്ട് അടിച്ചു.
സ ആഹതഃ കപീന്ദ്രേണ ചപേടാഭിരിതസ്തതഃ । വ്യഥിതോ വ്യസൃജന്മായാം സര്വലോകഭയംകരീമ്
കുരങ്ങൻമാരുടെ രാജാവായ ഹനുമാന്റെ തപ്പികൾക്ക് ഇരയാകുമ്പോൾ, ആ ദൈത്യൻ വേദനയോടെ എല്ലാ ലോകത്തിനും ഭയം വിതറുന്ന മായാജാലം പുറത്തുവിട്ടു.
തദാ തമോഭവത്തീവ്രം യത്ര കോ വാ ന ലക്ഷ്യതേ । യത്ര സ്വീയോ ന പാരക്യോ വിദാമാസ ജനാന്ബഹൂന്
അപ്പോൾ അതീവ ഇരുണ്ടതായ അഗാധമായ അന്ധകാരം പടർന്നു; ആരെയും കാണാൻ കഴിയില്ല, സ്വന്തം ആളോ ശത്രുവോ തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത അവസ്ഥയിൽ പലരും ആശങ്കയിലായി.
ശിലാഃ പര്വതശൃംഗാഭാഃ പതംതി സുഭടോപരി । താഭിര്ഹതാസ്തു തേ സര്വേ വ്യാകുലാ അഥ ജജ്ഞിരേ
പർവതശൃംഗങ്ങൾപോലെയുള്ള വലിയ കല്ലുകൾ വീരന്മാരുടെ മേൽ വീണു; അവയാൽ അടി കിട്ടി അവർ എല്ലാവരും അകമഴിഞ്ഞു.
വിദ്യുതോ വിലസംത്യത്ര ഗര്ജംതി ജലദാ ഘനമ് । വര്ഷംതി പൂയരുധിരം മുംചംതി സമലം ജലമ്
അവിടെ മിന്നൽ കത്തിയും, മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടു മുഴങ്ങിയും, പുഴു നിറഞ്ഞ രക്തം മഴയായി വീണു, മലിനജലം ഒഴുകി.
ആകാശാത്പതമാനാനി കബംധാനി ബഹൂനി ച । ദൃശ്യംതേ ഛിന്നശീര്ഷാണി സകുംഡലയുതാനി ച
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് തലകെട്ട്, കുണ്ഡലങ്ങളോടെ അനേകം ശരീരങ്ങൾ താഴേക്ക് വീണു.
നഗ്നാ വിരൂപാഃ സുഭൃശം കീര്ണകേശാഃ സുദുര്മുഖാഃ । ദൃശ്യംതേ സര്വതോ ദൈത്യാ ദാരുണാ ഭയകാരിണഃ
വസ്ത്രരഹിതരും, ഭയങ്കരമായി രൂപഭേദം വന്നവരും, വലിച്ചുകീറിയ മുടിയുമുള്ളവരും, ഭീകരമായ മുഖങ്ങളുമുള്ള ദാരുണരായ ദൈത്യന്മാർ എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെട്ടു.
തദാ വ്യാകുലിതാ ലോകാഃ പരസ്പരഭയാകുലാഃ । പലായനപരാ ജാതാ മഹോത്പാതമമംസത
അപ്പോൾ ജനങ്ങൾ പരസ്പരം ഭയത്താൽ അകമഴിഞ്ഞു, രക്ഷപ്പെടാൻ ഓടിത്തുടങ്ങി, ഇതിനെ വലിയ ദുരന്തമായി കരുതി.
തദാ ശത്രുഘ്ന ആയാതോ രഥേ സ്ഥിത്വാ മഹായശാഃ । ശ്രീരാമസ്മരണം കൃത്വാ ചാപേ സംധായ സായകാന്
അപ്പോൾ മഹാപ്രശസ്തനായ ശത്രുഘ്നൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് എത്തി; ശ്രീരാമനെ ഓർത്ത്, വില്ലിൽ അമ്പുകൾ കെട്ടി യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി.
താം മായാം സ വിധൂയാഥ മോഹനാസ്ത്രേണ വീര്യവാന് । ശരധാരാഃ കിരന്വ്യോമ്നി വവര്ഷ സമരേസുരമ്
അവൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ മോഹനാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആ മായയെ അകറ്റി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ആകാശത്ത് അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.
തദാദിശഃ പ്രസേദുസ്താ രവിസ്ത്വപരിവേഷവാന് । മേഘാ യഥാഗതം യാതാ വിദ്യുതഃ ശാംതിമാഗതാഃ
അന്ന് ദിക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു; സൂര്യൻ പ്രകാശവലയം ചുറ്റി തെളിഞ്ഞു; മേഘങ്ങൾ വന്നതുപോലെ തന്നെ മാറി, മിന്നൽ ശാന്തിയായി.
തദാ വിമാനം പുരതോ ദൃശ്യതേ രാക്ഷസൈര്യുതമ് । ഛിംധി ഭിംധീതി ഭാഷാഭിര്വ്യാകുലം സുതരാം മഹത്
അപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിൽ വലിയൊരു വിമാനം പ്രത്യക്ഷമായി, അതിൽ രാക്ഷസന്മാർ നിറഞ്ഞിരുന്നു; 'വെട്ടൂ! തുളയ്ക്കൂ!' എന്ന വിളികളോടെ അതിൽ വലിയ കലഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ബാണാശ്ച ശതസാഹസ്രാഃ സ്വര്ണപുംഖൈശ്ച ശോഭിതാഃ । പേതുര്വിമാനേ നഭസി സ്ഥിതേ കാമഗമേ മുഹുഃ
പൊൻതൂവലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ ആകാശത്ത് സ്വേച്ഛയോടെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ആ വിമാനം നേരെ വീണ്ടും വീണ്ടും വീണു.
തദാ ഭഗ്നം വിമാനം ഹി ദൃശ്യതേ ന തദുച്ചകൈഃ । സ്വപുരീ ഖണ്ഡമേകത്ര ഭഗ്നാംഗമിവ ഭൂതലേ
അപ്പോൾ ആ വിമാനം തകർന്ന നിലയിൽ, ഉയരത്തിൽ കാണാനായില്ല; സ്വന്തം നഗരത്തിൽ, ഭൂമിയിൽ തകർന്ന അവയവങ്ങളുള്ള ശരീരമുപോലെ, ഒറ്റയിടത്ത് തകർന്നിരുന്നു.
തദാ പ്രകുപിതോ ദൈത്യോ ബാണാന്ധനുഷി സംദധേ । തൈര്ബാണൈര്വികിരന്രാമഭ്രാതരം ചാഭിഗര്ജിതഃ
അപ്പോൾ ദൈത്യൻ കോപത്തോടെ അമ്പുകൾ വില്ലിൽ കെട്ടി, ആ അമ്പുകൾ രാമന്റെ സഹോദരന്റെ മേൽ ഉരുണ്ടു, ഗർജിച്ചു.
തേ ബാണാഃ ശതശസ്തസ്യ ലഗ്നാ വപുഷി ഭൂരിശഃ । ശോഭാമാപുഃ ശോണിതൌഘാന്വഹംതസ്തീക്ഷ്ണവക്ത്രിണഃ
ആ അമ്പുകൾ നൂറുകണക്കിന് തവണ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി, മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രങ്ങൾ രക്തം ഒഴുക്കി, അതിനാൽ അവ അതീവ പ്രകാശിച്ചു.
ശത്രുഘ്നഃ പരയാ ശക്ത്യാ സംയുക്തോ വായുദൈവതമ് । അസ്ത്രം ധനുഷി ചാധത്ത രാക്ഷസാനാം പ്രകമ്പനമ്
ശത്രുഘ്നൻ വായുദേവന്റെ ശക്തിയുള്ള ഉത്തമശക്തി കൈവശം വച്ച്, രാക്ഷസന്മാരെ നടുക്കുന്ന ഒരു അസ്ത്രം വില്ലിൽ കെട്ടി.