ഉഗ്രദംഷ്ട്രേണ വൈ ദൃഷ്ടഃ പതമാനോ നിജാഗ്രജഃ । ഗൃഹീത്വാ തം വിമാനാംതര്നിനായ രിപുശംകിതഃ
ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളോടെ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരന് വീഴുന്നതു കണ്ടു, അവനെ പിടിച്ച് ശത്രുവാണെന്ന സംശയത്തോടെ വിമാനംകകത്ത് കൊണ്ടുപോയി.
പ്രാഹ ചാരിം മഹാരോഷാത്പുഷ്കലം ബലിനാം വരമ് । മദ്ഭ്രാതരം പാതയിത്വാ കുത്ര യാസ്യസി ദുര്മതേ
പിന്നീട് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, ബലവാന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായ പുഷ്കലനോട് അവന് പറഞ്ഞു: "എന്റെ സഹോദരനെ താഴെ വീഴ്ത്തിയ ശേഷം, ദുഷ്ടമനസുള്ളവനേ, നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?"
മാം വൈ യുധി വിനിര്ജിത്യ ഗംതാസി ജയമുത്തമമ് । സ്ഥിതേ മയി തവ സ്വാംതേ ജയാശാ വിനിവര്ത്യ താമ്
"നീ യുദ്ധത്തില് എന്നെ ജയിച്ചശേഷം മാത്രമേ പരമവിജയം നേടാന് കഴിയൂ. ഞാന് നിന്നെ നേരിട്ട് നില്ക്കുമ്പോള് വിജയത്തിന്റെ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കണം."
ഏവം ബ്രുവംതം തരസാ ജഘാന ദശഭിഃ ശരൈഃ । ഹൃദയേ തസ്യ ദുഷ്ടസ്യ രോഷപൂരിതലോചനഃ
അവന് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോള്, കണ്ണുകള് കോപം നിറഞ്ഞ്, പുഷ്കലന് അതി വേഗത്തില് പത്ത് അമ്പുകള് കൊണ്ട് ആ ദുഷ്ടനെ ഹൃദയത്തില് തട്ടി.
സ താഡിതോ ദശശരൈഃ പുഷ്കലേന മഹാത്മനാ । ചുക്രോധ ഹൃദി ദുര്ബുദ്ധിസ്തം ഹംതുമുപചക്രമേ
മഹാത്മാവായ പുഷ്കലന് പത്ത് അമ്പുകള് കൊണ്ട് തട്ടിയപ്പോള്, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവന് ഹൃദയത്തില് അത്യന്തം കോപം നിറഞ്ഞ് അവനെ കൊല്ലാന് തയ്യാറായി.
ദംതാന്നിഷ്പിഷ്യ സക്രോധോ മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ ചാഹനത് । വ്യനദദ്വജ്രനിര്ഘാതപാതശംകാം സൃജന്ഹൃദി
പല്ലുകള് കടിച്ചു, കോപത്തോടെ മുഷ്ടി ഉയര്ത്തി അവന് അടിച്ചു. ആ അടിയുടെ ശബ്ദം ഹൃദയത്ത് ഇടിച്ചുവീഴുന്ന ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു.
മുഷ്ടിനാഭിഹതോ വീരഃ പുഷ്കലഃ പരമാസ്ത്രവിത് । നാകംപത വിനിഷ്പേഷം വാംഛംസ്തസ്യ ദുരാത്മനഃ
മുഷ്ടിയാല് അടിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, പരമസ്ത്രവിദ്യയുള്ള വീരനായ പുഷ്കലന് തളര്ന്നില്ല; ആ ദുഷ്ടനെ തകർക്കാന് അവന് ആഗ്രഹിച്ചു.
വത്സദംതാന്മഹാതീക്ഷ്ണാന്മുമോച ഹൃദി സായകാന് । തൈര്ബാണൈര്വ്യഥിതോ ദൈത്യസ്ത്രിശൂലം തു സമാദദേ
കിടാവിന്റെ പല്ലുപോലെ മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകള് അവന് ഹൃദയത്തിലേക്ക് വിട്ടു; ആ അമ്പുകള് കൊണ്ടു വേദനിച്ചു, ദാനവന് ത്രിശൂലം എടുത്തു.
ജാജ്വല്യമാനം ത്രിശിഖം ജ്വാലാമാലാതിഭീഷണമ് । ലഗ്നം ഹൃദി മഹാവീര പുഷ്കലസ്യ തു ദാരുണമ്
ജ്വലിക്കുന്ന, മൂന്നു അഗ്രങ്ങളുള്ള, ഭയാനകമായ അഗ്നിജ്വാലകള് ചുറ്റിയ ആ ഭയങ്കരമായ ത്രിശൂലം മഹാവീരനായ പുഷ്കലന്റെ ഹൃദയത്ത് കയറി.
മൂര്ച്ഛിതസ്തേന ശൂലേന നിഹതോ ധന്വിസത്തമഃ । കശ്മലം പരമം പ്രാപ്തഃ പപാത സ്യംദനോപരി
ആ ത്രിശൂലമേറ്റു, അമ്പുകളിലെ ശ്രേഷ്ഠന് ബോധംകെട്ട്, അത്യന്തം ദു:ഖം അനുഭവിച്ച്, തന്റെ രഥത്തിന്മേല് വീണു.
മൂര്ച്ഛാം പ്രാപ്തം തമാജ്ഞായ ഹനൂമാന്പവനാത്മജഃ । കോപവ്യാകുലിതസ്വാംതോ ബഭാഷേ തം തു രാക്ഷസമ്
അവനെ ബോധംകെട്ട് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു, വായുവിന്റെ പുത്രനായ ഹനുമാന് അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് ആ രാക്ഷസനോട് പറഞ്ഞു.
കുത്ര ഗച്ഛസി ദുര്ബുദ്ധേ മയി യോദ്ധരി സംസ്ഥിതേ । ത്വാം ഹന്മി ചരണാഘാതൈര്വാജിഹര്താരമാഗതമ്
"ഞാന് ഹനുമാന് യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി നില്ക്കുമ്പോള് നീ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനേ, എവിടേക്കാണ് ഓടുന്നത്? കുതിരകള് മോഷ്ടിച്ചവനേ, എന്റെ കാലടി കൊണ്ട് ഞാന് നിന്നെ കൊല്ലും."
ഏവമുക്ത്വാ മഹാദൈത്യാഞ്ജഘാന പരസൈനികാന് । വിമാനസ്ഥാന്നഖാഗ്രേണ ദാരയന്നഭസി സ്ഥിതഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹാദാനവന്മാരെയും മറ്റു ശത്രുസൈനികരെയും, ആകാശത്ത് നിന്നു തന്നെ, നഖങ്ങളുടെ അഗ്രം കൊണ്ട് കീറി തകർത്തു.
ലാംഗൂലേനാഹതാഃ കേചിത്കേചിത്പാദതലാ ഹതാഃ । ബാഹുഭ്യാം ദാരിതാഃ കേചിത്പവനസ്യ തനൂഭുവാ
ചിലരെ അവന്റെ വാല് കൊണ്ട് അടിച്ചു, ചിലരെ കാലിന്റെ തളിരുകൊണ്ട് അടിച്ചു, ചിലരെ വായുവിന്റെ പുത്രന്റെ കൈകളാല് കീറി തകർത്തു.
നശ്യംതി കേചിന്നിഹതാഃ കേചിന്മൂര്ച്ഛംതി സംഹതാഃ । പലായംതേ പദാഘാതഭയപീഡാഹതാസ്തതഃ
അവരിൽ ചിലർ നശിച്ചു, ചിലർ വീണു, ചിലർ കൂട്ടമായി ബോധംകെട്ടു; ഹനുമാന്റെ കാൽവെട്ടും ഭയവും വേദനയും മൂലം മറ്റുള്ളവർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
അനേകേ നിഹതാസ്തത്ര രാക്ഷസാശ്ചാതിദാരുണാഃ । ഛിന്നാ ഭിന്നാ ദ്വിധാ ജാതാഃ പവനസ്യ സുതേന വൈ
അവിടെ അനേകം ഭയങ്കരരായ രാക്ഷസന്മാർ പവനപുത്രൻ വെട്ടി, തകർത്തു, രണ്ടായി പിളർന്നു വീണു.
കാമഗംതുവിമാനം തദ്ഭിന്നപ്രാകാരതോരണമ് । ഹാഹാ കുര്വദ്ഭിരസുരൈഃ സമംതാത്പരിവാരിതമ്
ആ ദിവ്യവിമാനം, മതിലും കവാടവും തകർന്നതായിരുന്നതിനാൽ, എല്ലാ വശവും ഹാ ഹാ എന്നു കരയുന്ന അസുരന്മാർ ചുറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഹനൂമതി മഹാശൂരേ ക്ഷണം ഭൂമൌ ക്ഷണം ദിവി । ഇതസ്തതഃ പ്രദൃശ്യേത കാമയാനം ദുരാസദമ്
മഹാശൂരനായ ഹനുമാൻ, ഒരു നിമിഷം നിലത്ത്, മറ്റൊരു നിമിഷം ആകാശത്ത്, ഇവിടെ അവിടെ അങ്ങിങ്ങോട്ട് പോവുകയും, യുദ്ധം ആഗ്രഹിക്കുകയും, സമീപിക്കാനാവാത്തവനായി കാണപ്പെട്ടു.
യത്രയത്ര വിമാനം തത്തത്രതത്ര സമീരജഃ । പ്രഹരന്നേവ ദൃശ്യേത കാമരൂപധരഃ കപിഃ
വിമാനം എവിടേക്ക് പോയാലും, അവിടെ തന്നെ ഇഷ്ടരൂപം ധരിച്ച കുരങ്ങൻ ആയ പവനപുത്രൻ ആക്രമിക്കാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഏവം തദാകുലീഭൂതേ വിമാനസ്ഥേ മഹാജനേ । ഉഗ്രദംഷ്ട്രസ്തു ദൈത്യേംദ്രോ ഹനൂമംതമുപേയിവാന്
വിമാനത്തിൽ ഉള്ള വലിയ ജനക്കൂട്ടം അകമഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളുള്ള ദൈത്യാധിപൻ ഹനുമാന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
കപേ ത്വയാ മഹത്കര്മ കൃതം യദ്ഭടപാതനമ് । ക്ഷണം തിഷ്ഠസി ചേത്കുര്വേ തവ പ്രാണവിയോജനമ്
കുരങ്ങാ, നീ വലിയ വീര്യപ്രദർശനം നടത്തി, ഭടന്മാരെ വീഴ്ത്തി; നീ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്റെ ജീവൻ വേർപെടുത്തും.
ഏവമുക്ത്വാ ഹനൂമംതം പ്രജഘാന സ ദുര്മതിഃ । ത്രിശൂലേന സുതീക്ഷ്ണേന ജ്വലത്പാവകകാംതിനാ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ദുഷ്ടൻ ഹനുമാനെ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള ത്രിശൂലത്തോടെ അടി ചെയ്തു.
തദാഗതം ത്രിശൂലം ച മുഖേ ജഗ്രാഹ വീര്യവാന് । ചൂര്ണയാമാസ സകലം സര്വലോഹവിനിര്മിതമ്
ശക്തിയുള്ള ഹനുമാൻ, വന്നു വീഴുന്ന ത്രിശൂലത്തെ വായിൽ പിടിച്ചു, എല്ലാ ലോഹത്താലും ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നുവെങ്കിലും പൂർണ്ണമായും ചതച്ചുകളഞ്ഞു.
ചൂര്ണയിത്വാ ത്രിശൂലം തദായസം ദൈത്യമോചിതമ് । ജഘാന തം ചപേടാഭിര്ബഹ്വീഭിര്ഹനുമാന്ബലീ
ദൈത്യൻ എറിയുന്ന ഇരുമ്പ് ത്രിശൂലം പിഴുത് പൊടിച്ച ശേഷം, ശക്തനായ ഹനുമാൻ അവനെ അനേകം തപ്പികൾകൊണ്ട് അടിച്ചു.
സ ആഹതഃ കപീന്ദ്രേണ ചപേടാഭിരിതസ്തതഃ । വ്യഥിതോ വ്യസൃജന്മായാം സര്വലോകഭയംകരീമ്
കുരങ്ങൻമാരുടെ രാജാവായ ഹനുമാന്റെ തപ്പികൾക്ക് ഇരയാകുമ്പോൾ, ആ ദൈത്യൻ വേദനയോടെ എല്ലാ ലോകത്തിനും ഭയം വിതറുന്ന മായാജാലം പുറത്തുവിട്ടു.
തദാ തമോഭവത്തീവ്രം യത്ര കോ വാ ന ലക്ഷ്യതേ । യത്ര സ്വീയോ ന പാരക്യോ വിദാമാസ ജനാന്ബഹൂന്
അപ്പോൾ അതീവ ഇരുണ്ടതായ അഗാധമായ അന്ധകാരം പടർന്നു; ആരെയും കാണാൻ കഴിയില്ല, സ്വന്തം ആളോ ശത്രുവോ തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത അവസ്ഥയിൽ പലരും ആശങ്കയിലായി.
ശിലാഃ പര്വതശൃംഗാഭാഃ പതംതി സുഭടോപരി । താഭിര്ഹതാസ്തു തേ സര്വേ വ്യാകുലാ അഥ ജജ്ഞിരേ
പർവതശൃംഗങ്ങൾപോലെയുള്ള വലിയ കല്ലുകൾ വീരന്മാരുടെ മേൽ വീണു; അവയാൽ അടി കിട്ടി അവർ എല്ലാവരും അകമഴിഞ്ഞു.
വിദ്യുതോ വിലസംത്യത്ര ഗര്ജംതി ജലദാ ഘനമ് । വര്ഷംതി പൂയരുധിരം മുംചംതി സമലം ജലമ്
അവിടെ മിന്നൽ കത്തിയും, മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടു മുഴങ്ങിയും, പുഴു നിറഞ്ഞ രക്തം മഴയായി വീണു, മലിനജലം ഒഴുകി.
ആകാശാത്പതമാനാനി കബംധാനി ബഹൂനി ച । ദൃശ്യംതേ ഛിന്നശീര്ഷാണി സകുംഡലയുതാനി ച
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് തലകെട്ട്, കുണ്ഡലങ്ങളോടെ അനേകം ശരീരങ്ങൾ താഴേക്ക് വീണു.
നഗ്നാ വിരൂപാഃ സുഭൃശം കീര്ണകേശാഃ സുദുര്മുഖാഃ । ദൃശ്യംതേ സര്വതോ ദൈത്യാ ദാരുണാ ഭയകാരിണഃ
വസ്ത്രരഹിതരും, ഭയങ്കരമായി രൂപഭേദം വന്നവരും, വലിച്ചുകീറിയ മുടിയുമുള്ളവരും, ഭീകരമായ മുഖങ്ങളുമുള്ള ദാരുണരായ ദൈത്യന്മാർ എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെട്ടു.