തസ്മാദയം പാതനീയസ്താമിസ്രേംധനപൂരിതേ । ഭ്രമരൈഃ പീഡിതോ യാതു യാതനാം ശതഹായനമ്
അതിനാല് ഇയാളെ തീകൊളുത്തിയ ഇന്ധനം നിറച്ച താമിസ്രനരകത്തില് തള്ളണം, അവിടെ തേവലുകള് കുഴപ്പിച്ച് നൂറു വര്ഷം ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണം.
അയം താവത്പരസ്യോച്ചൈര്നിംദാം കുര്വന്നലജ്ജിതഃ । അയമപ്യശൃണോത്കര്ണൌ പ്രേരയന്ബഹുശസ്തു താമ്
ഇയാള് ലജ്ജയില്ലാതെ മറ്റുള്ളവരെ കഠിനമായി അപമാനിച്ചു; ഇനിയും, ഈയാള് പലതവണ അതു കേള്ക്കാന് തന്റെ ചെവികള് ഉണര്ത്തി.
തസ്മാദിമാവംധകൂപേ പതിതൌ ദുഃഖദുഃഖിതൌ । അയം മിത്രധ്രുഗുദ്വിഗ്നഃ പച്യതേ രൌരവേ ഭൃശമ്
അതിനാല് ഈ രണ്ടുപേരും ഇരുണ്ട കുഴിയില് വീണു കഠിനമായ ദുഃഖം അനുഭവിക്കട്ടെ; സുഹൃത്ത് ദ്രോഹം ചെയ്ത ഈയാള് റൗരവനരകത്തില് കഠിനമായി വേവപ്പെടുന്നു.
തസ്മാദേതാന്പാപഭോഗാന്കാരയിത്വാ വിമോചയേ । ത്വം ഗച്ഛ നരശാര്ദൂല പുണ്യരാശിവിധായകഃ
അതിനാല്, ഇവരെ പാപഫലങ്ങള് അനുഭവിപ്പിച്ച ശേഷം മോചിപ്പിക്കും; നീയോ, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, വലിയ പുണ്യം സമ്പാദിച്ചവനായി പോകൂ.
ജാബാലിരുവാച। ഏവം സ നിര്ദിശഞ്ജീവാംസ്തൂഷ്ണീമാസാഘകാരിണഃ । പ്രോവാച രാമഭക്തോഽസൌ കരുണാപൂരിതേക്ഷണഃ
ജാബാലി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പാപികളായ ജീവികളെ കാണിച്ചു, അവന് മൗനമായി ഇരുന്നു; പിന്നെ രാമഭക്തനായവന് കരുണയോടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു.
ജനക ഉവാച। കഥം നിരയനിര്മുക്തിര്ജീവാനാം ദുഃഖിനാം ഭവേത് । തദാശു കഥയ ത്വം വൈ യത്കൃത്വാ സുഖമാപ്നുയുഃ
ജനകന് പറഞ്ഞു: ഈ ദുഃഖിതര്ക്കു നരകത്തില് നിന്ന് മോചനം എങ്ങനെ ലഭിക്കും? അവര് സന്തോഷം നേടാന് എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ദയവായി വേഗം പറയൂ.
ധര്മ ഉവാച। നൈഭിരാരാധിതോ വിഷ്ണുര്നൈഭിസ്തസ്യ കഥാഃ ശ്രുതാഃ । കഥം നിരയനിര്മുക്തിര്ഭവേദ്വൈ പാപകാരിണാമ്
ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: അവർക്കു വിഷ്ണു പ്രസന്നനല്ല, അവർ അവന്റെ കഥകളും കേട്ടിട്ടില്ല. അങ്ങനെ പാപം ചെയ്തവർക്കു നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം എങ്ങനെയാണ് ലഭിക്കുക?
യദി ത്വം മോചയസ്യേതാന്മഹാപാപകരാനപി । തര്ഹ്യര്പയ മഹാരാജ പുണ്യം തത്കഥയാമി യത്
നീ ഈ വലിയ പാപികൾക്കു പോലും മോചനം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, മഹാരാജാവേ, നീ സമ്പാദിച്ച പുണ്യം അർപ്പിക്കൂ. അതെന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയും.
ഏകദാ പ്രാതരുത്ഥായ ശുദ്ധഭാവേന ചേതസാ । ധ്യാതഃ ശ്രീരഘുനാഥോഽസൌ മഹാപാപഹരാഭിധഃ
ഒരു ദിവസം രാവിലെ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ എഴുന്നേറ്റ്, നീ മഹാപാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ശ്രീരഘുനാഥനെ ധ്യാനിച്ചു.
രാമരാമേതി യച്ചോക്തം ത്വയാ ശുദ്ധേന ചേതസാ । തത്പുണ്യമര്പയൈതേഭ്യോ യേന സ്യാന്നിരയാച്ച്യുതിഃ
നീ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ 'രാമ, രാമ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ ലഭിച്ച പുണ്യം ഇവർക്കായി അർപ്പിക്കൂ. അതിനാൽ അവർക്ക് നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.
ജാബാലിരുവാച। ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ ധര്മരാജസ്യ ധീമതഃ । പുണ്യം ദദൌ മഹാരാജ ആജന്മസമുപാര്ജിതമ്
ജാബാലി പറഞ്ഞു: ധർമ്മരാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് ജന്മത്തിൽ നിന്നു സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പുണ്യവും അർപ്പിച്ചു.
യദാ ജന്മകൃതൈഃ പുണ്യൈ രഘുനാഥാര്ചനോദ്ഭവൈഃ । ഏതേഷാം നിരയാന്മുക്തിര്ഭവത്വത്ര മനോരമാ
ജന്മത്തിൽ നിന്നുള്ള രഘുനാഥാരാധനയിലൂടെ സമ്പാദിച്ച പുണ്യത്താൽ ഇവർക്ക് നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കട്ടെ, മനോരമേ.
ഏവം കഥയതസ്തസ്യ ജീവാ നിരയസംസ്ഥിതാഃ । തത്ക്ഷണാന്നിരയാന്മുക്താ ജാതാ ദിവ്യവപുര്ധരാഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നരകത്തിൽ ആയിരുന്ന ജീവന്മാർ ഉടനെ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി ദിവ്യരൂപം പ്രാപിച്ചു.
ഊചുസ്തേ ജനകം രാജംസ്ത്വത്പ്രസാദാദ്വയം ക്ഷണാത് । ദുഃഖദാന്നിരയാന്മുക്താ യാസ്യാമഃ പരമം പദമ്
അവർ രാജാവ് ജനകനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ നരകവേദനയിൽ നിന്ന് മോചിതരായി പരമപദം പ്രാപിക്കും.
താന്ദൃഷ്ട്വാ സൂര്യസംകാശാന്നരാന്നിരയനിഃസൃതാന് । തുതോഷ ചിത്തേ സുഭൃശം സര്വഭൂതദയാപരഃ
സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ പുരുഷന്മാർ നരകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സകലജീവികളോടും കരുണയുള്ള അവൻ ഹൃദയത്തിൽ അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
തേ സര്വേ പ്രയയുര്ലോകം ദിവം ദേവൈരലംകൃതമ് । ജനകം തു പ്രശംസംതോ മഹാരാജം ദയാനിധിമ്
അവരൊക്കെയും ദേവന്മാർ അലങ്കരിച്ച സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലേക്ക് പോയി, മഹാരാജാവായ ജനകനെ, കരുണയുടെ നിധിയെ, സ്തുതിച്ചു.
ജാബാലിരുവാച। അഥ തേഷു പ്രയാതേഷു നരകസ്ഥേഷു വൈ നൃഷു । രാജാ പപ്രച്ഛ കീനാശം സര്വധര്മവിദാംവരമ്
ജാബാലി പറഞ്ഞു: നരകത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ മനുഷ്യർ പുറപ്പെട്ടതിനു ശേഷം രാജാവ് സർവ്വധർമ്മജ്ഞനായ കീനാശനെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
രാജോവാച। ധര്മരാജ ത്വയാ പ്രോക്തം യത്പാതകകരാ നരാഃ । ആയാംതി തവ സംസ്ഥാനം ന ച ധര്മകഥാരതാഃ
രാജാവ് പറഞ്ഞു: ധർമ്മരാജാവേ, പാപം ചെയ്യുന്നവർ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നു, അവർ ധർമ്മകഥകളിൽ ആസ്വാദകരല്ലെന്ന് നീ പറഞ്ഞിരുന്നു.
മദാഗമനമത്രാഭൂത്കേനപാപേന ധാര്മിക । തദ്വൈ കഥയ സര്വം മേ പാപകാരണമാദിതഃ
ധാർമ്മികനേ, ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് ഏതു പാപത്താൽ ആണ്? ആ പാപത്തിന്റെ കാരണവും തുടക്കം മുതൽ എല്ലാം ദയവായി പറയൂ.
ഇതി ശ്രുത്വാ തു തദ്വാക്യം ധര്മരാജഃ പരംതപ । കഥയാമാസ തസ്യൈവം യമപുര്യാഗമം തദാ
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ധർമ്മരാജാവ്, ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയങ്കരനായവൻ, അപ്പോൾ തന്നെ യമപുരിയിൽ വന്നതിന്റെ കാര്യം വിശദമായി പറഞ്ഞു.
ധര്മരാജ ഉവാച। രാജംസ്തവ മഹത്പുണ്യം നൈതാദൃക്കസ്യ ഭൂതലേ । രഘുനാഥപദദ്വംദ്വമകരംദ മധുവ്രത
ധർമ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെയുള്ളവരിൽ നിന്നു നിന്നത് പോലെയുള്ള മഹാപുണ്യം മറ്റൊരാളിൽ ഇല്ല. നീ രഘുനാഥന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ തേൻ കുടിക്കുന്ന തേനുപോലെയാണ്.
ത്വത്കീര്തി സ്വര്ധുനീ സര്വാന്പാപിനോ മലസംയുതാന് । പുനാതി പരമാഹ്ലാദകാരിണീ ദുഷ്ടതാരിണീ
നിന്റെ കീർത്തി സ്വർഗ്ഗഗംഗപോലെ, പാപികളായവരെ പോലും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു, പരമാനന്ദം നൽകുന്നു, ദുഷ്ടരെ രക്ഷിക്കുന്നു.
തഥാപി പാപലേശസ്തേ വര്തതേ നൃപസത്തമ । യേന സംയമിനീപാര്ശ്വമാഗതഃ പുണ്യപൂരിതഃ
എന്നിരുന്നാലും, രാജാവേ, ഒരു ചെറിയ പാപം ഇപ്പോഴും ബാക്കി ഉണ്ട്. അതിനാൽ നീ പുണ്യത്തിൽ നിറഞ്ഞവനായിട്ടും സംയമനിയുടെ അടുക്കൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഏകദാ തു ചരംതീം ഗാം വാരയാമാസ വൈ ഭവാന് । തേന പാപവിപാകേന നിരയദ്വാരദര്ശനമ്
ഒരു ദിവസം നീ നടക്കുന്ന പശുവിനെ തടഞ്ഞു. അതിന്റെ പാപഫലമായി നിനക്ക് നരകദ്വാരം കാണേണ്ടി വന്നു.
ഇദാനീം പാപനിര്മുക്തോ ബഹുപുണ്യസമന്വിതഃ । ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാന്സുവിപുലാന്നിജപുണ്യാര്ജിതാന്ബഹൂന്
ഇപ്പോൾ നീ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, വലിയ പുണ്യങ്ങൾ നേടിയവനായി, നിന്റെ സ്വന്തം പുണ്യഫലമായി ലഭിച്ച അനവധി സുഖങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചുകൊൾക.
ഏതേഷാം കരുണാവാര്ധീ രഘുനാഥോ സുഖം ഹരന് । സംയമിന്യാ മഹാമാര്ഗേ പ്രേരയാമാസ വൈഷ്ണവമ്
അവരുടെ ദുഃഖം നീക്കി, കരുണയുടെ സമുദ്രമായ രഘുനാഥൻ ആ സന്യാസിയെ മഹാവൈഷ്ണവ മാർഗത്തിൽ നയിച്ചു.
നാഗമിഷ്യോ യദി ത്വം വൈ മാര്ഗേണാനേന സുവ്രത । അഭവിഷ്യത്കഥം തേഷാം നിരയാത്പരിമോചനമ്
ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ, നീ ഈ മാർഗം വഴി വന്നില്ലെങ്കിൽ, അവർക്കെങ്ങനെ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുമായിരുന്നു?
ത്വാദൃശാഃ പരദുഃഖേന ദുഃഖിതാഃ കരുണാലയാഃ । പ്രാണിനാം ദുഃഖവിച്ഛേദം കുര്വംത്യേവ മഹാമതേ
നിനക്കുപോലുള്ള മഹാത്മാക്കൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖം കണ്ട് ദുഃഖിക്കുന്നവരും, കരുണയുടെ ആലയങ്ങളുമാണ്. അവർ ജീവികളുടെ കഷ്ടം അവസാനിപ്പിക്കാൻ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നു.
ജാബാലിരുവാച। ഏവം വദംതം ശമനം പ്രണമ്യ സ ദിവംഗതഃ । ദിവ്യേന സുവിമാനേന അപ്സരോഗണശോഭിനാ
ജാബാലി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച മഹർഷിയെ വന്ദിച്ച്, ആ വ്യക്തി അപ്സരസുകൾ അലങ്കരിച്ച ദിവ്യവിമാനത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
തസ്മാദ്ഗാവോഽനിശം പൂജ്യാ മനസാപി ന ഗര്ഹയേത് । ഗര്ഹയന്നിരയം യാതി യാവദിംദ്രാശ്ചതുര്ദശ
അതുകൊണ്ട്, പശുക്കളെ എപ്പോഴും ആദരിക്കണം; മനസ്സിൽ പോലും അവയെ അപമാനിക്കരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാരുടെ കാലം വരെ നരകത്തിൽ പോകും.