ഏകദാ ജനകോ രാജാ യോഗേനാസൂന്സമത്യജത് । തദാ വിമാനം സംപ്രാപ്തം കിംകിണീജാലഭൂഷിതമ്
ഒരു ദിവസം യോഗശക്തിയാൽ രാജാവ് ജനകൻ ജീവൻ വിട്ടു. അപ്പോൾ മണിച്ചിങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദിവ്യരഥം അവിടെ എത്തി.
തദാരുഹ്യ ഗതോ രാജാ സേവകൈരൂഢദേഹവാന് । മാര്ഗേ ജഗാമ ധര്മസ്യ സംയമിന്യാഃ പുരോംഽതികേ
അവിടെ കയറി, രാജാവ് തന്റെ ദാസന്മാരോടൊപ്പം ശരീരത്തോടെ തന്നെ ധർമ്മത്തിന്റെ വഴിയിലൂടെ യമന്റെ വാതിലിനരികിലേക്ക് യാത്രചെയ്തു.
തദാ നരകകോടീഷു പീഡ്യംതേ പാപകാരിണഃ । ജനകസ്യാംഗപവനം പ്രാപ്യ സൌഖ്യം പ്രപേദിരേ
അപ്പോൾ നരകത്തിലെ അനേകം പാപികൾ കഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു; ജനകന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള വായു അവരെ സ്പർശിച്ചതോടെ അവർ സുഖം അനുഭവിച്ചു.
നിരയേ ദാഹജാപീഡാ ജാതൈഷാം സുഖകാരിണീ । മഹാദുഃഖം തദാ നഷ്ടം ജനകസ്യാംഗവായുനാ
നരകത്തിലെ ദഹനവേദന അവർക്കു സുഖമായി മാറി; ജനകന്റെ ശരീരവായുവാൽ അവരുടെ മഹാദു:ഖം അപ്പോൾ ഇല്ലാതായി.
തദാ തം നിര്ഗതം ദൃഷ്ട്വാ ജംതവഃ പാപപീഡിതാഃ । അത്യംതം ചുക്രുശുര്ഭീതാസ്തദ്വിയോഗമനിച്ഛവഃ
അപ്പോൾ അവൻ പുറത്ത് പോകുന്നത് കണ്ട പാപഭാരിതരായ ജീവികൾ അത്യന്തം ഭയത്തോടെയും ദു:ഖത്തോടെയും കരഞ്ഞ്, അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ മനസ്സില്ലാതെ നിലവിളിച്ചു.
ഊചുസ്തേ കരുണാം വാചം മാ ഗച്ഛ സുകൃതിന്നിതഃ । ത്വദംഗവായുസംസ്പര്ശാത്സുഖിനഃ സ്യാമപീഡിതാഃ
അവർ കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: 'ധർമ്മശീലനേ, നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോകരുത്! നിന്റെ ശരീരവായുവിന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ പീഡിതർക്ക് സുഖം ലഭിച്ചു.'
ഇതി വാക്യം സമാകര്ണ്യ രാജാ പരമധാര്മികഃ । മാനസേ ചിംതയാമാസ കരുണാപൂരപൂരിതഃ
ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, പരമധർമ്മശീലിയായവൻ, ഹൃദയം കരുണയാൽ നിറഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു.
ചേന്മത്തഃ പ്രാണിനാം സൌഖ്യം ഭവേദിഹ തദാ പുനഃ । അത്രൈവ ച പുരേ സ്ഥാസ്യേ സ്വര്ഗ ഏഷ മനോരമഃ
'എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവിടെയുള്ള ജീവികൾക്ക് സുഖം ലഭിക്കുമെങ്കിൽ, ഞാൻ ഈ നഗരത്തിൽ തന്നെ തുടരാം; ഈ മനോഹരമായ സ്ഥലം തന്നെയാണ് എന്റെ സ്വർഗം.'
ഏവം കൃത്വാ നൃപസ്തസ്ഥൌ തത്രൈവ നിരയാഗ്രതഃ । വിദധത്പ്രാണിനാം സൌഖ്യമനുകംപിതമാനസഃ
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, രാജാവ് നരകദ്വാരത്തിനരികിൽ തന്നെ compassion-നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ജീവികൾക്ക് സുഖം നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടെ തുടരാൻ തുടങ്ങി.
തത്ര ധര്മസ്തു സംപ്രാപ്തോ നിരയദ്വാരി ദുഃഖദേ । കാരയന്യാതനാസ്തീവ്രാ നാനാപാതകകാരിണാമ്
അവിടെ ധർമ്മൻ വേദനയുള്ള നരകദ്വാരത്തിൽ എത്തി, വിവിധ പാപങ്ങൾ ചെയ്തവരെ കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ അനുഭവിപ്പിച്ചു.
തദാ ദദര്ശ രാജാനം ജനകം ദ്വാരിസംസ്ഥിതമ് । വിമാനേന മഹാപുണ്യകാരിണം ദയയായുതമ്
അപ്പോൾ ധർമ്മൻ മഹാപുണ്യശീലിയും കരുണയുള്ളവനുമായ ജനകനെ ദിവ്യരഥത്തിൽ നിൽക്കുന്നവനായി അവിടെ കണ്ടു.
തമുവാച പ്രേതപതിര്ജനകം സഹസന്ഗിരാ । രാജന്കുതസ്ത്വം സംപ്രാപ്തഃ സര്വധര്മശിരോമണിഃ
അവിടെ പ്രേതപതി സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, നീ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് ഞാനറിയണം; നീ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും ഉത്തമനല്ലേ?'
ഏതത്സ്ഥാനം പാതകിനാം ദുഷ്ടാനാം പ്രാണഘാതിനാമ് । നായാംതി പുരുഷാ ഭൂപ ത്വാദൃശാഃ പുണ്യകാരിണഃ
'ഇത് പാപികൾക്കും ദുഷ്ടർക്കും ജീവഹത്യ ചെയ്തവർക്കുമുള്ള സ്ഥലമാണ്; രാജാവേ, നിനക്കു പോലുള്ള പുണ്യവാന്മാർ ഇവിടെ വരാറില്ല.'
അത്രായാംതി നരാസ്തേ വൈ യേ പരദ്രോഹതത്പരാഃ । പരാപവാദനിരതാഃ പരദ്രവ്യപരായണാഃ
'മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കാൻ ഉത്സുകരായവരും, പരനിന്ദയിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്തിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ഇവിടെയെത്തുന്നു.'
യോ വൈ കലത്രം ധര്മിഷ്ഠം നിജസേവാപരായണമ് । അപരാധാദൃതേ ജഹ്യാത്സനരോഽത്ര സമാവ്രജേത്
'തന്റെ സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ധർമ്മശീലയായ ഭാര്യയെ കുറ്റം കൂടാതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പുരുഷൻ ഇവിടെ വരും.'
മിത്രം വഞ്ചയതേ യസ്തു ധനലോഭേന ലോഭിതഃ । ആഗത്യാത്ര നരഃ പീഡാം മത്തഃ പ്രാപ്നോതി ദാരുണാമ്
'സമ്പത്തിനോടുള്ള ലാലസയിൽ സുഹൃത്തെ വഞ്ചിക്കുന്നവൻ ഇവിടെ വന്ന് എനിക്കു കഠിനമായ പീഡനങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.'
യോ രാമം മനസാ വാചാ കര്മണാ ദംഭതോഽപി വാ । ദ്വേഷാദ്വാചോപഹാസാദ്വാ ന സ്മരത്യേവ മൂഢധീഃ
'യാരെങ്കിലും മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവർത്തിയിൽ, അഹങ്കാരത്താലോ, ദ്വേഷത്താലോ, പരിഹാസത്താലോ രാമനെ ഓർക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ—'
തം ബധ്നാമി പുനസ്ത്വേഷു നിക്ഷിപ്യ ശ്രപയാമി ച । യൈഃ സ്മൃതോ ന രമാനാഥോ നരകക്ലേശവാരകഃ
'അവനെ ഞാൻ വീണ്ടും ബന്ധിച്ച് ഇവരോടൊപ്പം ഇടുന്നു, കഠിനമായ ശിക്ഷ നൽകുന്നു; രാമനാഥനെ ഓർക്കാത്തവർക്ക് നരകവേദനയിൽ നിന്ന് മോചനം ഇല്ല.'
താവത്പാപം മനുഷ്യാണാമംഗേഷു നൃപ തിഷ്ഠതി । യാവദ്രാമം ന രസനാ ഗൃണാതി കലി ദുര്മതേഃ
രാജാവേ, ഈ കലിയുഗത്തില് ദുഷ്ടചിത്തമുള്ള മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തില് പാപം നിലനില്ക്കുന്നു, അവരുടെ നാവ് രാമനാമം ഉച്ചരിക്കാത്തവരെ.
മഹാപാപകരാ രാജന്യേ ഭവംതി മഹാമതേ । താനാനയംതി മദ്ഭൃത്യാസ്ത്വാദൃശാന്ദ്രഷ്ടുമക്ഷമാഃ
മഹാത്മാവേ, രാജാക്കന്മാര് വലിയ പാപങ്ങള് ചെയ്യുന്നവരായി മാറുന്നു; അത്തരം ആളുകളെ, എന്റെ ഭൃത്യന്മാര്, കാണാനോ സഹിക്കാനോ കഴിയാതെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.
തസ്മാദ്ഗച്ഛ മഹാരാജ ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാനനേകശഃ । വിമാനവരമാരുഹ്യ ഭുംക്ഷ്വ പുണ്യമുപാര്ജിതമ്
അതുകൊണ്ട് മഹാരാജാവേ, നീ പോകൂ, അനേകം സുഖങ്ങള് അനുഭവിക്കൂ; ഉത്തമമായ വിമാനം കയറി, നീ സമ്പാദിച്ച പുണ്യം അനുഭവിക്കൂ.
ഇതി വാക്യം സമാകര്ണ്യധ ര്മരാജസ്യ തത്പതേഃ । ഉവാച ധര്മരാജാനം കരുണാപൂരപൂരിതഃ
ധര്മരാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട രാജാവ്, കരുണയോടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ജനക ഉവാച। അഹം ഗച്ഛാമി നോ നാഥ ജീവാനാമനുകമ്പയാ । മദംഗവായുനാ ഹ്യേതേ സുഖം പ്രാപ്താഃ സ്മ സംസ്ഥിതാഃ
ജനകന് പറഞ്ഞു: ഞാന് പോകുന്നില്ല, പ്രഭുവേ, ജീവികള്ക്കുള്ള കരുണ കൊണ്ടാണ്; എന്റെ ശരീരശ്വാസം കൊണ്ടാണ് ഇവര് സന്തോഷത്തോടെ നിലനില്ക്കുന്നത്.
ഏതാന്മുംചസി ചേദ്രാജന്സര്വാന്വൈ നിരയസ്ഥിതാന് । തതോ ഗച്ഛാമി സുഖിതഃ സ്വര്ഗം പുണ്യജനാശ്രിതമ്
രാജാവേ, നീ നരകത്തില് കഴിയുന്ന ഇവരെല്ലാവരെയും മോചിപ്പിച്ചാല്, ഞാന് സന്തോഷത്തോടെ പുണ്യജനങ്ങള് അഭയം കണ്ടെത്തുന്ന സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് പോകും.
ജാബാലിരുവാച। ഇതി വാക്യമഥാശ്രുത്യ ജനകം പ്രത്യുവാച സഃ । പ്രത്യേകം നിര്ദിശഞ്ജീവാന്നിരയസ്ഥാനനേകശഃ
ജാബാലി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, അവന് ജനകനെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു, നരകത്തില് കഴിയുന്ന ജീവികളെ ഓരോരുത്തരെയും കാണിച്ചു.
ധര്മ ഉവാച। അയം മിത്ര കലത്രം വൈ വിശ്വസ്തമനുജഗ്മിവാന് । തസ്മാദേനം ലോഹശംകൌ വര്ഷായുതമപീപചമ്
ധര്മന് പറഞ്ഞു: ഇദ്ദേഹം സുഹൃത്തിനെയും ഭാര്യയെയും വിശ്വാസത്തോടെ പിന്തുടര്ന്നു; അതുകൊണ്ട്, ഇദ്ദേഹം പത്ത് ആയിരം വര്ഷം ഇരുമ്പ് പാത്രത്തില് ചുട്ടു ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം.
പശ്ചാദേനം സൂകരാണാം യോനൌ നിക്ഷിപ്യ ദോഷിണമ് । മാനുഷേഷ്വവതാര്യോഽയം ഷംഢചിഹ്നേന ചിഹ്നിതഃ
ശേഷം, ഈ പാപിയെ പന്നികളുടെ ഗര്ഭത്തില് ഇടണം; പിന്നെ, മനുഷ്യരില് ജനിപ്പിച്ച്, ഷണ്ഡന്റെ അടയാളം ചേര്ത്തു ജനിപ്പിക്കണം.
അനേന പരദാരാശ്ച ബലാദാലിഗിതാ മുഹുഃ । തസ്മാദയം പച്യതേഽത്ര രൌരവേ ശതഹായനമ്
ഇദ്ദേഹം പലതവണ മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യകളെ ബലമായി പിടിച്ചു; അതുകൊണ്ട്, ഇയാള് നൂറു വര്ഷം റൗരവനരകത്തില് വേവപ്പെടുന്നു.
അയം തു പരകീയം സ്വം മുഷിത്വാ ബുഭുജേ കുധീഃ । തസ്മാദസ്യ കരൌ ഛിത്ത്വാ പചേയം പൂയശോണിതേ
ഇദ്ദേഹം മറ്റൊരാളുടെ വസ്തു മോഷ്ടിച്ച് സ്വന്തം എന്ന് ആസ്വദിച്ചു; അതിനാല് ഇയാളുടെ കൈകള് വെട്ടി, പുഴുവും രക്തവും നിറഞ്ഞതില് വേവിക്കണം.
അയം സായംതനേ പ്രാപ്തമതിഥിം ക്ഷുധയാര്ദിതമ് । വാണ്യാപി നാകരോത്തസ്യ പൂജനം സ്വാഗതം ന ച
സന്ധ്യാകാലത്ത് വിശപ്പോടെ എത്തിയ അതിഥിക്ക്, ഈയാള് ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞില്ല, സ്വീകരണവും ആദരവും നല്കിയില്ല.