അപത്യപ്രാപ്തികാമസ്യ സംത്യുപായാസ്ത്രയഃ പ്രഭോ । വിഷ്ണോഃ പ്രസാദോ ഗോശ്ചാപി ശിവസ്യാപ്യഥവാ പുനഃ
പ്രഭോ, സന്താനലാഭം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു മൂന്നു മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉണ്ട്: വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപ, പശുവിന്റെ അനുഗ്രഹം, അല്ലെങ്കിൽ ശിവന്റെ അനുഗ്രഹം.
തസ്മാത്ത്വം കുരു വൈ പൂജാം ധേനോര്ദേവതനോര്നൃപ । യസ്യാഃ പുച്ഛേ മുഖേ ശൃംഗേ പൃഷ്ഠേ ദേവാഃ പ്രതിഷ്ഠിതാഃ
അതിനാൽ രാജാവേ, ദൈവസ്വരൂപമായ പശുവിനെ ആരാധിക്കണം. അവളുടെ വാൽ, വായ്, കൊമ്പ്, പിൻഭാഗം എന്നിവിടങ്ങളിൽ ദേവതകൾ വസിക്കുന്നു.
സാ തുഷ്ടാ ദാസ്യതി ക്ഷിപ്രം വാംഛിതം ധര്മസംയുതമ് । ഏവം വിദിത്വാ ഗോപൂജാം വിധേഹി ത്വമൃതംഭര
അവൾ സന്തോഷപ്പെട്ടാൽ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ധാർമ്മികമായ വരം ഉടൻ തന്നേക്കും. അതിനാൽ, ഋതംഭരാ, പശുവിനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം.
യോ വൈ നിത്യം പൂജയതി ഗാം ഗേഹേ യവസാദിഭിഃ । തസ്യ ദേവാശ്ച പിതരോ നിത്യം തൃപ്താ ഭവംതി ഹി
ആളൊരാൾ വീട്ടിൽ പശുവിനെ യവാദി അർപ്പണങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രതിദിനം ആരാധിച്ചാൽ, ആ വ്യക്തിയുടെ ദേവതകളും പിതാക്കളും എപ്പോഴും തൃപ്തരാകും.
യോ വൈ ഗവാഹ്നികം ദദ്യാന്നിയമേന ശുഭവ്രതഃ । തേന സത്യേന തസ്യ സ്യുഃ സര്വേ പൂര്ണാ മനോരഥാഃ
ശുദ്ധമായ വ്രതപാലനത്തോടെ, ഒരാൾ പശുവിന് ദിവസേന ആഹാരം നൽകുന്നവനാണെങ്കിൽ, അവന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിറവേറും.
തൃഷിതാ ഗൌര്ഗൃഹേ ബദ്ധാ ഗേഹേ കന്യാ രജസ്വലാ । ദേവതാ ച സനിര്മാല്യാ ഹംതി പുണ്യം പുരാകൃതമ്
വീട്ടിൽ കുടിപ്പാൻ വെള്ളം കിട്ടാതെ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന പശു, രതുസമയത്തുള്ള പെൺകുട്ടി, പൂജക്കു ശേഷം പൂക്കൾ മാറ്റാത്ത ദേവത—ഇവയെല്ലാം മുൻപുണ്ടാക്കിയ പുണ്യം നശിപ്പിക്കും.
യോ വൈ ഗാം പ്രതിഷിദ്ധ്യേത ചരംതീം സ്വം തൃണം നരഃ । തസ്യ പൂര്വേ ച പിതരഃ കംപംതേ പതനോന്മുഖാഃ
ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ പശുവിനെ തനിക്കു വേണ്ടിയുള്ള പുല്ല് തിന്നാൻ അനുവദിക്കാതെ തടയുകയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ പൂർവ്വികർ വീഴ്ചയുടെ ഭയത്തിൽ വിറയുന്നു.
യോ വൈ യഷ്ട്യാ താഡയതി ധേനും മര്ത്യോ വിമൂഢധീഃ । ധര്മരാജസ്യ നഗരം സ യാതി കരവര്ജിതഃ
യാരെങ്കിലും അജ്ഞാനത്തിൽ പശുവിനെ കോലുകൊണ്ട് അടിച്ചാൽ, അവൻ ധർമ്മരാജന്റെ നഗരത്തിൽ വിരലുകളില്ലാതെ പോകേണ്ടിവരും.
യോ വൈ ദംശാന്വാരയതി തസ്യ പൂര്വേ ഹ്യധോഗതാഃ । നൃത്യംതി മത്സുതോ ഹ്യസ്മാംസ്താരയിഷ്യതി ഭാഗ്യവാന്
പശുവിൽ നിന്ന് ഈച്ചകളെ അകറ്റുന്നവന്റെ പൂർവ്വികർ താഴെ വീണവരായിരുന്നാൽ പോലും സന്തോഷത്തോടെ പറയുന്നു: 'എന്റെ ഭാഗ്യശാലിയായ സന്തതി നമ്മെ രക്ഷിക്കും'.
അത്രൈവോദാഹരംതീമമിതിഹാസം പുരാതനമ് । ജനകസ്യ പുരാവൃത്തം ധര്മരാജപുരേഽദ്ഭുതമ്
ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു പുരാതന കഥ പറയാം. ധർമ്മരാജന്റെ നഗരത്തിൽ ജനകന്റെ കാലത്ത് സംഭവിച്ച അത്ഭുതമായ ഒരു സംഭവം.
ഏകദാ ജനകോ രാജാ യോഗേനാസൂന്സമത്യജത് । തദാ വിമാനം സംപ്രാപ്തം കിംകിണീജാലഭൂഷിതമ്
ഒരു ദിവസം യോഗശക്തിയാൽ രാജാവ് ജനകൻ ജീവൻ വിട്ടു. അപ്പോൾ മണിച്ചിങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദിവ്യരഥം അവിടെ എത്തി.
തദാരുഹ്യ ഗതോ രാജാ സേവകൈരൂഢദേഹവാന് । മാര്ഗേ ജഗാമ ധര്മസ്യ സംയമിന്യാഃ പുരോംഽതികേ
അവിടെ കയറി, രാജാവ് തന്റെ ദാസന്മാരോടൊപ്പം ശരീരത്തോടെ തന്നെ ധർമ്മത്തിന്റെ വഴിയിലൂടെ യമന്റെ വാതിലിനരികിലേക്ക് യാത്രചെയ്തു.
തദാ നരകകോടീഷു പീഡ്യംതേ പാപകാരിണഃ । ജനകസ്യാംഗപവനം പ്രാപ്യ സൌഖ്യം പ്രപേദിരേ
അപ്പോൾ നരകത്തിലെ അനേകം പാപികൾ കഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു; ജനകന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള വായു അവരെ സ്പർശിച്ചതോടെ അവർ സുഖം അനുഭവിച്ചു.
നിരയേ ദാഹജാപീഡാ ജാതൈഷാം സുഖകാരിണീ । മഹാദുഃഖം തദാ നഷ്ടം ജനകസ്യാംഗവായുനാ
നരകത്തിലെ ദഹനവേദന അവർക്കു സുഖമായി മാറി; ജനകന്റെ ശരീരവായുവാൽ അവരുടെ മഹാദു:ഖം അപ്പോൾ ഇല്ലാതായി.
തദാ തം നിര്ഗതം ദൃഷ്ട്വാ ജംതവഃ പാപപീഡിതാഃ । അത്യംതം ചുക്രുശുര്ഭീതാസ്തദ്വിയോഗമനിച്ഛവഃ
അപ്പോൾ അവൻ പുറത്ത് പോകുന്നത് കണ്ട പാപഭാരിതരായ ജീവികൾ അത്യന്തം ഭയത്തോടെയും ദു:ഖത്തോടെയും കരഞ്ഞ്, അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ മനസ്സില്ലാതെ നിലവിളിച്ചു.
ഊചുസ്തേ കരുണാം വാചം മാ ഗച്ഛ സുകൃതിന്നിതഃ । ത്വദംഗവായുസംസ്പര്ശാത്സുഖിനഃ സ്യാമപീഡിതാഃ
അവർ കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: 'ധർമ്മശീലനേ, നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോകരുത്! നിന്റെ ശരീരവായുവിന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ പീഡിതർക്ക് സുഖം ലഭിച്ചു.'
ഇതി വാക്യം സമാകര്ണ്യ രാജാ പരമധാര്മികഃ । മാനസേ ചിംതയാമാസ കരുണാപൂരപൂരിതഃ
ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, പരമധർമ്മശീലിയായവൻ, ഹൃദയം കരുണയാൽ നിറഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു.
ചേന്മത്തഃ പ്രാണിനാം സൌഖ്യം ഭവേദിഹ തദാ പുനഃ । അത്രൈവ ച പുരേ സ്ഥാസ്യേ സ്വര്ഗ ഏഷ മനോരമഃ
'എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവിടെയുള്ള ജീവികൾക്ക് സുഖം ലഭിക്കുമെങ്കിൽ, ഞാൻ ഈ നഗരത്തിൽ തന്നെ തുടരാം; ഈ മനോഹരമായ സ്ഥലം തന്നെയാണ് എന്റെ സ്വർഗം.'
ഏവം കൃത്വാ നൃപസ്തസ്ഥൌ തത്രൈവ നിരയാഗ്രതഃ । വിദധത്പ്രാണിനാം സൌഖ്യമനുകംപിതമാനസഃ
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, രാജാവ് നരകദ്വാരത്തിനരികിൽ തന്നെ compassion-നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ജീവികൾക്ക് സുഖം നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടെ തുടരാൻ തുടങ്ങി.
തത്ര ധര്മസ്തു സംപ്രാപ്തോ നിരയദ്വാരി ദുഃഖദേ । കാരയന്യാതനാസ്തീവ്രാ നാനാപാതകകാരിണാമ്
അവിടെ ധർമ്മൻ വേദനയുള്ള നരകദ്വാരത്തിൽ എത്തി, വിവിധ പാപങ്ങൾ ചെയ്തവരെ കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ അനുഭവിപ്പിച്ചു.
തദാ ദദര്ശ രാജാനം ജനകം ദ്വാരിസംസ്ഥിതമ് । വിമാനേന മഹാപുണ്യകാരിണം ദയയായുതമ്
അപ്പോൾ ധർമ്മൻ മഹാപുണ്യശീലിയും കരുണയുള്ളവനുമായ ജനകനെ ദിവ്യരഥത്തിൽ നിൽക്കുന്നവനായി അവിടെ കണ്ടു.
തമുവാച പ്രേതപതിര്ജനകം സഹസന്ഗിരാ । രാജന്കുതസ്ത്വം സംപ്രാപ്തഃ സര്വധര്മശിരോമണിഃ
അവിടെ പ്രേതപതി സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, നീ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് ഞാനറിയണം; നീ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും ഉത്തമനല്ലേ?'
ഏതത്സ്ഥാനം പാതകിനാം ദുഷ്ടാനാം പ്രാണഘാതിനാമ് । നായാംതി പുരുഷാ ഭൂപ ത്വാദൃശാഃ പുണ്യകാരിണഃ
'ഇത് പാപികൾക്കും ദുഷ്ടർക്കും ജീവഹത്യ ചെയ്തവർക്കുമുള്ള സ്ഥലമാണ്; രാജാവേ, നിനക്കു പോലുള്ള പുണ്യവാന്മാർ ഇവിടെ വരാറില്ല.'
അത്രായാംതി നരാസ്തേ വൈ യേ പരദ്രോഹതത്പരാഃ । പരാപവാദനിരതാഃ പരദ്രവ്യപരായണാഃ
'മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കാൻ ഉത്സുകരായവരും, പരനിന്ദയിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്തിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ഇവിടെയെത്തുന്നു.'
യോ വൈ കലത്രം ധര്മിഷ്ഠം നിജസേവാപരായണമ് । അപരാധാദൃതേ ജഹ്യാത്സനരോഽത്ര സമാവ്രജേത്
'തന്റെ സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ധർമ്മശീലയായ ഭാര്യയെ കുറ്റം കൂടാതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പുരുഷൻ ഇവിടെ വരും.'
മിത്രം വഞ്ചയതേ യസ്തു ധനലോഭേന ലോഭിതഃ । ആഗത്യാത്ര നരഃ പീഡാം മത്തഃ പ്രാപ്നോതി ദാരുണാമ്
'സമ്പത്തിനോടുള്ള ലാലസയിൽ സുഹൃത്തെ വഞ്ചിക്കുന്നവൻ ഇവിടെ വന്ന് എനിക്കു കഠിനമായ പീഡനങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.'
യോ രാമം മനസാ വാചാ കര്മണാ ദംഭതോഽപി വാ । ദ്വേഷാദ്വാചോപഹാസാദ്വാ ന സ്മരത്യേവ മൂഢധീഃ
'യാരെങ്കിലും മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവർത്തിയിൽ, അഹങ്കാരത്താലോ, ദ്വേഷത്താലോ, പരിഹാസത്താലോ രാമനെ ഓർക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ—'
തം ബധ്നാമി പുനസ്ത്വേഷു നിക്ഷിപ്യ ശ്രപയാമി ച । യൈഃ സ്മൃതോ ന രമാനാഥോ നരകക്ലേശവാരകഃ
'അവനെ ഞാൻ വീണ്ടും ബന്ധിച്ച് ഇവരോടൊപ്പം ഇടുന്നു, കഠിനമായ ശിക്ഷ നൽകുന്നു; രാമനാഥനെ ഓർക്കാത്തവർക്ക് നരകവേദനയിൽ നിന്ന് മോചനം ഇല്ല.'
താവത്പാപം മനുഷ്യാണാമംഗേഷു നൃപ തിഷ്ഠതി । യാവദ്രാമം ന രസനാ ഗൃണാതി കലി ദുര്മതേഃ
രാജാവേ, ഈ കലിയുഗത്തില് ദുഷ്ടചിത്തമുള്ള മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തില് പാപം നിലനില്ക്കുന്നു, അവരുടെ നാവ് രാമനാമം ഉച്ചരിക്കാത്തവരെ.
മഹാപാപകരാ രാജന്യേ ഭവംതി മഹാമതേ । താനാനയംതി മദ്ഭൃത്യാസ്ത്വാദൃശാന്ദ്രഷ്ടുമക്ഷമാഃ
മഹാത്മാവേ, രാജാക്കന്മാര് വലിയ പാപങ്ങള് ചെയ്യുന്നവരായി മാറുന്നു; അത്തരം ആളുകളെ, എന്റെ ഭൃത്യന്മാര്, കാണാനോ സഹിക്കാനോ കഴിയാതെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.