വിശ്വതഃ പാണിപച്ചക്ഷുര്മഹാദംഷ്ട്രോ മഹാഭുജഃ । ദംഷ്ട്രൈകയാ തു തം ദൈത്യം ജഘാന പരമേശ്വരഃ
എല്ലാ ദിക്കിലും കൈകളും കണ്ണുകളും ഉള്ളവൻ, വലിയ ദന്തങ്ങളോടെ, ശക്തമായ ഭുജങ്ങളോടെ, പരമേശ്വരൻ ആ ദാനവനെ ഒരൊറ്റ ദന്തംകൊണ്ട് സംഹരിച്ചു.
സംചൂര്ണിതമഹാഗാത്രോ മമാര ദിതിജാധമഃ । പതിതാം ധരണീം ദൃഷ്ട്വാ ദംഷ്ട്രയോദ്ധൃത്യ പൂര്വവത്
വലിയ ശരീരം ചിതറിക്കൊണ്ടു ദിതിയുടെ ദുഷ്ടപുത്രൻ മരിച്ചു; ഭൂമി വീണിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, ദന്തംകൊണ്ട് പഴയപോലെ അതിനെ ഉയർത്തി.
സംസ്ഥാപ്യ ധാരയാമാസ ശേഷേ കൂര്മ്മവപുസ്തദാ । തം ദൃഷ്ട്വാ ദേവതാഃ സര്വ്വേ ക്രോഡരൂപം മഹാഹരിമ് । തുഷ്ടുവുര്മ്മുനയശ്ചൈവ ഭക്തിനമ്രാത്മമൂര്ത്തയഃ
ശേഷനിൽ സ്ഥാപിച്ച്, കൂർമ്മരൂപം ധരിച്ച് അതിനെ താങ്ങി. മഹാവരാഹരൂപത്തിൽ മഹാവിഷ്ണുവിനെ കണ്ട ദേവന്മാരും, ഭക്തിയോടെ വന്ദിച്ച മുനിമാരും, അവനെ സ്തുതിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ- നമോ യജ്ഞവരാഹായ നമസ്തേ ശതബാഹവേ । നമസ്തേ ദേവദേവായ നമസ്തേ വിശ്വരൂപിണേ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: യജ്ഞവരാഹനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; നൂറ് ഭുജങ്ങളുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; ദേവന്മാരുടെ ദേവനേ, വിശ്വരൂപനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമഃ സ്ഥിതിസ്വരൂപായ സര്വയജ്ഞസ്വരൂപിണേ । കലാകാഷ്ഠാനിമേഷായ നമസ്തേ കാലരൂപിണേ
സ്ഥിതിയുടെ രൂപമായവനേ, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെയും സ്വരൂപമായവനേ, നിമിഷം, ഘടി, കാലം എന്നിവയുടെ രൂപമായവനേ, കാലത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
ഭൂതാത്മനേ നമസ്തുഭ്യമൃഗ്വേദവപുഷേ തഥാ । സുരാത്മനേ നമസ്തുഭ്യം സാമവേദായ തേ നമഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായവനേ, ഋഗ്വേദത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ദേവന്മാരുടെ ആത്മാവായവനേ, സാമവേദമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
ഓംകാരായ നമസ്തുഭ്യം യജുര്വേദസ്വരൂപിണേ । ഋചഃസ്വരൂപിണേ ചൈവ ചതുര്വേദമയായ ച
ഓംകാരമായവനേ, യജുര്വേദത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ഋക്കുകളുടെ സ്വരൂപമായവനേ, നാലു വേദങ്ങളുടെയും സാരമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമസ്തേ വേദവേദാങ്ഗ സാംഗോപാംഗായ തേ നമഃ । ഗോവിംദായ നമസ്തുഭ്യമനാദിനിധനായ ച
വേദങ്ങളും അതിന്റെ അംശങ്ങളും ഉപാംഗങ്ങളുമുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; ഗോവിന്ദനേ, ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ലാത്തവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമസ്തേ വേദവിദുഷേ വിശിഷ്ടൈകസ്വരൂപിണേ । ശ്രീഭൂലീലാധിപതയേ ജഗത്പിത്രേ നമോനമഃ
വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവനേ, അതുല്യമായ ഏകസ്വരൂപനായവനേ, ശ്രീയും ഭൂമിയും അധിപതിയായവനേ, ലോകത്തിന്റെ പിതാവേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
രുദ്ര ഉവാച- ഇത്യാദി സ്തുതിഭിഃ സ്തുത്വാ ദേവം വാരാഹരൂപിണമ് । അര്ച്ചയാമാസുരാത്മേശം ഗംധപുഷ്പാദിഭിര്ഹരിമ്
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്തുതികളാൽ വാരാഹരൂപത്തിലുള്ള ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ച്, സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ട് ആത്മേശ്വരനായ ഹരിയെ അവർ പൂജിച്ചു.
സമര്ച്യമാനസ്തൈര്ദേവൈസ്തേഷാമിഷ്ടം വരം ദദൌ । ഗംധര്വൈരപ്സരോഭിശ്ച ഗായമാനോ മുദാ ഹരിഃ
അവ ദേവന്മാർ പൂജിച്ചപ്പോൾ, ഹരി അവർക്കു ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി; ഗന്ധർവന്മാരും അപ്പ്സരസ്സുകളും സന്തോഷത്തോടെ പാടുകയും ചെയ്തു.
മഹര്ഷിഭിഃ സ്തൂയമാനസ്തത്രൈവാംതരധീയത । ഏഭിഃ സ്തുത്വാ നരോ ഭക്ത്യാ പ്രാതരുത്ഥായ ഭക്തിമാന്
മഹർഷിമാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ തന്നെ അവൻ അദൃശ്യനായി; ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു അവനെ സ്തുതിച്ചാൽ—
ഈപ്സിതാംല്ലഭതേ ഭൂമിം ചിരം സസ്യഫലാന്വിതാമ് । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം വാരാഹവൈഭവം ഹരൈഃ । നാരസിംഹം തഥാ വക്ഷ്യേ ശൃണു ദേവി വരാനനേ
അവൻ ആഗ്രഹിച്ച ഭൂമിയും, ദീർഘകാലം ധാന്യഫലസമൃദ്ധിയുമാണ് നേടുന്നത്. വാരാഹന്റെ മഹത്വം മുഴുവൻ ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇനി നരസിംഹനെ കുറിച്ച് പറയാം, ശ്രവണിക്കൂ, ദേവി.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ। വരാഹാവതാരകഥനംനാമ സപ്തത്രിംശദധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപദ്മപുരാണത്തിലെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ, അഞ്ഞൂറ്റഞ്ചായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിൽ, ഇരുനൂറത്തി മുപ്പത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായമായ വാരാഹാവതാരകഥനം സമാപിച്ചു.
രുദ്ര ഉവാച- ഭ്രാതരം നിഹതം ജ്ഞാത്വാ ഹിരണ്യകശിപുസ്തതഃ । തപസ്തേപേ മഹാദൈത്യോ മേരോഃ പാര്ശ്വേ ച മാം പ്രതി
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: സഹോദരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് അറിഞ്ഞ്, ഹിരണ്യകശിപു എന്ന മഹാദാനവൻ, മേരുപർവതത്തിന്റെ സമീപത്ത് എന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.
ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാണി വായുഭക്ഷോ മഹാബലഃ । ജപന്പംചാക്ഷരം മംത്രം പൂജയാമാസ മാം ശുഭേ
ദിവ്യവർഷങ്ങളായിരം വർഷങ്ങൾ വായുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, മഹാബലശാലിയായവൻ, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച്, ശുഭേ, എന്നെ പൂജിച്ചു.
തതഃ പ്രഹൃഷ്ടമനസാ തമവോചം മഹാസുരമ് । വരം വൃണീഷ്വ ദൈതേയ യത്തേ മനസി വര്ത്തതേ । തതഃ പ്രോവാച ദൈതേയോ മാം പ്രസന്നം ശുഭാനനേ
അതിനുശേഷം സന്തോഷഭരിതമായ മനസ്സോടെ ഞാൻ ആ മഹാസുരനോടു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണോ ആഗ്രഹം, അതു വേണമെന്നു ചോദിക്കൂ, ദൈത്യനേ." അപ്പോൾ ദൈത്യൻ, എന്റെ സന്തോഷം കണ്ടു, എന്നോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ഹിരണ്യകശിപുരുവാച- ദേവാസുരമനുഷ്യാണാം ഗംധര്വോരഗരക്ഷസാമ് । പശുപക്ഷിമൃഗാണാം ച സിദ്ധാനാം വൈ മഹാത്മനാമ്
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും ഗന്ധർവന്മാരിലും പാമ്പുകളിലും രാക്ഷസന്മാരിലും, പശുക്കളിലും പക്ഷികളിലും കാട്ടുമൃഗങ്ങളിലും മഹാത്മാക്കളായ സിദ്ധന്മാരിലും—
യക്ഷവിദ്യാധരാണാം ച കിന്നരാണാം തഥൈവ ച । സര്വേഷാമേവ രോഗാണാമായുധാനാം തഥൈവ ച । സര്വേഷാമൃഷിമുഖ്യാനാമവധ്യത്വം പ്രയച്ഛ മേ
"യക്ഷന്മാരിലും വിദ്യാധരന്മാരിലും കിന്നരന്മാരിലും, എല്ലാത്തരം രോഗങ്ങളിലും ആയുധങ്ങളിലും, എല്ലാ മഹർഷിമാരിലും നിന്നു എനിക്ക് മരണമില്ലാത്തതായിരിക്കുക എന്ന അനുഗ്രഹം തരണമേ."
രുദ്ര ഉവാച- ഏവമസ്ത്വിതി തദ്രക്ഷസ്ത്വബ്രുവം പ്രിയദര്ശനേ । മത്തോ മഹദ്വരം പ്രാപ്യ സ ദൈതേയോ മഹാബലഃ
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയാകട്ടെ," എന്ന് ഞാൻ ആ രാക്ഷസനോടു പറഞ്ഞു, പ്രിയദർശിനിയായവളേ. എന്നിൽ നിന്നു ഈ മഹാനായ വരം ലഭിച്ച ദൈത്യൻ—
ജിത്വാ മഹേംദ്രം ദേവാംശ്ച സ ത്രൈലോക്യേശ്വരോഽഭവത് । സര്വാംശ്ച യജ്ഞഭാഗാംശ്ച സ്വയമേവാഗ്രഹീദ്ബലാത്
മഹേന്ദ്രനെയും ദേവന്മാരെയും ജയിച്ച്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായു. യജ്ഞങ്ങളിൽ ലഭിക്കേണ്ട എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ബലപ്രയോഗത്തോടെ താനേ സ്വന്തമാക്കി.
ത്രാതാരം നാധിഗച്ഛംതി ദേവതാസ്തേന നിര്ജിതാഃ । തസ്യൈവ കിംകരാഃ സര്വേ ഗംധര്വാ ദേവദാനവാഃ
അവനാൽ തോറ്റ ദേവന്മാർക്ക് രക്ഷകൻ ആരും കിട്ടിയില്ല; ഗന്ധർവന്മാർ, ദേവന്മാർ, ദാനവന്മാർ എല്ലാവരും അവന്റെ അടിമകളായി.
യക്ഷാശ്ചനാഗാഃ സിദ്ധാശ്ച സാധ്യാശ്ച വശവര്തിനഃ । ഉത്താനപാദസ്യ സുതാം കല്യാണീം നാമ കന്യകാമ്
യക്ഷന്മാർ, നാഗന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ ഇവരും അവന്റെ വശത്തായി. ഉത്താനപാദന്റെ മകളായ കല്യാണി എന്ന കന്യകയെ ദൈത്യരാജാവ് യഥാവിധി വിവാഹം ചെയ്തു.
ഉപയേമേ വിധാനേന ദൈത്യരാജോ മഹാബലഃ । തസ്യാം ജാതോ മഹാതേജാഃ പ്രഹ്ലാദോ ദൈത്യരാട്ശുഭേ
അവളിൽ നിന്ന് മഹാതേജസ്സുള്ള പ്രഹ്ലാദൻ, ദൈത്യരാജാവ്, ജനിച്ചു.
അനുരക്തോ ഹൃഷീകേശേ ഗര്ഭവാസേഽപി യോ ഹരൌ । സര്വാവസ്ഥാസു കൃത്യേഷു മനോവാക്കായകര്മ്മഭിഃ
ഗർഭത്തിൽ തന്നെ ഹൃശ്യികേശനോടും ഹരിയോടും അനുരാഗം പുലർത്തിയവൻ, എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും, മനസ്സിലും വാക്കിലും ശരീരത്തിലും ഭക്തിയോടെ പ്രവർത്തിച്ചു.
നാന്യം ജാനാതി ദേവേശാത്പ്രസന്നാത്മാ സനാതനാത് । സ കാലേഽപി വിനീതഃ സന്ഗുരുഗേഹേ വസത്സുധീഃ
അവൻ ശാശ്വതനായ ദേവാദിദേവനെ ഒഴികെ മറ്റാരെയും അറിഞ്ഞില്ല; മനസ്സു ശുദ്ധിയോടെ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ ബാല്യകാലത്തും വിനയത്തോടെയും ജ്ഞാനത്തോടെയും ആയിരുന്നു.
അധീത്യ സര്വവേദാംശ്ച ശാസ്ത്രാണി വിവിധാനി ച । കസ്യചിത്ത്വഥ കാലസ്യ ഗുരുണാ സഹ ദൈത്യജഃ
എല്ലാ വേദങ്ങളും വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ച ശേഷം, കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ്, ദൈത്യപുത്രൻ ഗുരുവിനോടൊപ്പം—
പിതുഃ സമീപമാഗത്യ വവംദേ വിനയാന്വിതഃ । തം പരിഷ്വജ്യ ബാഹുഭ്യാം തനയം ശുഭലക്ഷണമ് । അംകേ നിധായ ദൈത്യേംദ്രഃ പ്രോവാചേദം സുവിസ്മിതമ്
തന്റെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് എത്തി, വിനയത്തോടെ വന്ദിച്ചു. ആ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള മകനെ ഇരുവശത്തും കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, മടിയിൽ ഇരുത്തി, ദൈത്യാധിപൻ അത്ഭുതത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഹിരണ്യകശിപുരുവാച- പ്രഹ്ലാദ ചിരകാലം ത്വം ഗുരുഗേഹേ നിവേശിതഃ । യദുക്താ ഗുരുണാ വിദ്യാ തന്മമാചക്ഷ്വ സുവ്രത
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: "പ്രഹ്ലാദാ, നീ ദീർഘകാലം ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞു. ഗുരുവൻ പഠിപ്പിച്ച വിദ്യ എന്താണെന്ന് എനിക്കു പറയൂ, ധൈര്യശാലിയായവനേ."
രുദ്ര ഉവാച- ഇതി പൃഷ്ടഃ സ്വപിത്രാ വൈ പ്രഹ്ലാദോ ജന്മവൈഷ്ണവഃ । പ്രാഹ ദൈത്യേശ്വരം പ്രീത്യാ വചനം കലുഷാപഹമ്
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ അച്ഛൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, വൈഷ്ണവവംശത്തിൽ ജനിച്ച പ്രഹ്ലാദൻ, ദൈത്യാധിപനോടു സ്നേഹത്തോടെ, പാപം നീക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.