നാതിക്രമണീയമിദം ഭവദ്ഭ്യാം ദ്വാരപാലകൌ । ദാസത്വം സപ്തജന്മാനി യുവാം ഭക്തൌ മമാനഘൌ
ഇത് നിങ്ങൾ ഇരുവരും മറികടക്കാൻ കഴിയില്ല, ദ്വാരപാലകരേ. ഏഴു ജന്മങ്ങൾ നിങ്ങൾ എന്റെ നിർമലഭക്തരായി ദാസത്വത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരും.
അമിത്രതസ്തഥാ ത്രീണി ജന്മാനി ഭജതോഽപി വാ । രുദ്ര ഉവാച- ഇത്യുക്തൌ തൌ മഹാവീര്യ്യാവബ്രൂതാം പരമേശ്വരമ്
അല്ലെങ്കിൽ, ശത്രുക്കളായി മൂന്നു ജന്മങ്ങൾ, എന്നെ ഭജിച്ചാലും. രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മഹാബലശാലികൾ പരമേശ്വരനോടു പറഞ്ഞു.
ജയവിജയാവൂചതുഃ । ചിരകാലം മഹീം ഗംതും ന സമര്ഥൌ സ്വ മാനദ । തസ്മാദ്വൈരായ ജന്മാനി വിദ്ധി വാം ച വ്രജാവഹേ
ജയയും വിജയയും പറഞ്ഞു: ദീർഘകാലം ഭൂമിയിൽ കഴിയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല, മഹത്വം നൽകുന്നവനേ. അതുകൊണ്ട്, ഞങ്ങൾ ശത്രുക്കളായി ജനിക്കുമെന്ന് അറിയുക, ഞങ്ങൾ പോകട്ടെ.
ദേവത്വ യൈവ നിഹതോ പ്രാപ്സ്യാവോ ഭവദംതികമ് । രുദ്ര ഉവാച- ഇത്യുക്ത്വാ ദ്വാരപാലൌ തൌ പൂര്വം ജാതൌ മഹാബലൌ
ദൈവത്താൽ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കും. രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹാബലശാലികളായ ദ്വാരപാലകർ ആദ്യം വീണ്ടും ജനിച്ചു.
കശ്യപസ്യ മഹാവീര്യ്യൌ ദിതിഗര്ഭേ മഹാസുരൌ । ഹിരണ്യകശിപുര്ജ്യേഷ്ഠോ ഹിരണ്യാക്ഷഃ കനിഷ്ഠകഃ
കശ്യപന്റെ മഹാബലശാലികളായ ആ ഇരുവരും ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ മഹാസുരന്മാരായി ജനിച്ചു. ഹിരണ്യകശിപു മൂത്തവനും, ഹിരണ്യാക്ഷൻ ഇളയവനും.
ഉഭൌ തൌ ലോകവിഖ്യാതൌ മഹാവീര്യ്യ ബലോദ്ധതൌ । അപ്രമാണശരീരഃ സ ഹിരണ്യാക്ഷോ മഹോദ്ധതഃ
ഇരുവരും ലോകപ്രസിദ്ധരും മഹാബലശാലികളും അഹങ്കാരികളുമായിരുന്നു. ഹിരണ്യാക്ഷൻ അളവറ്റ ശരീരവും അത്യധികം അഹങ്കാരവും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
ഉത്പാട്യ ബാഹുസാഹസ്രൈഃ പൃഥിവീം സമഹീധരാമ് । സസാഗരാം ദ്വീപയുതാം സര്വ്വപ്രാണിസമന്വിതാമ്
ആയിരക്കണക്കിന് കൈകളാൽ, പർവ്വതങ്ങളോടും സമുദ്രങ്ങളോടും ദ്വീപുകളോടും എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും കൂടിയ ഭൂമിയെ അവൻ പൂർണ്ണമായി പിഴുതെടുത്തു.
ഉത്പാട്യ ശിരസാ കൃത്വാ പ്രവിവേശ രസാതലമ് । തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ചുക്രുശുര്ഭയപീഡിതാഃ
പിഴുതെടുത്ത ഭൂമിയെ തലയിൽ വെച്ച് അവൻ പാതാളത്തിലേക്ക് കടന്നു. അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും ഭയത്താൽ വേദനിച്ചു നിലവിളിച്ചു.
ശരണം പ്രയയുര്ദേവം നാരായണമനാമയമ് । തതസ്തദദ്ഭുതം ജ്ഞാത്വാ ശംഖചക്രഗദാധരഃ
ദേവനായ അനായാസനായ നാരായണനിൽ അവർ അഭയം തേടി. അത്ഭുതകരമായ那个 സംഭവമറിഞ്ഞ് ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവൻ—
വാരാഹരൂപമാസ്ഥായ വിശ്വരൂപം ജനാര്ദനഃ । അനാദിമധ്യാംതവപുഃ സര്വദേവമയോ വിഭുഃ
ജനാർദ്ദനൻ, വാരാഹരൂപവും വിശ്വരൂപവും ധരിച്ച്, ആരംഭവും നടുവും അവസാനവും ഇല്ലാത്ത ശരീരവും, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സാരമായ മഹാശക്തിയും ഉള്ളവൻ—
വിശ്വതഃ പാണിപച്ചക്ഷുര്മഹാദംഷ്ട്രോ മഹാഭുജഃ । ദംഷ്ട്രൈകയാ തു തം ദൈത്യം ജഘാന പരമേശ്വരഃ
എല്ലാ ദിക്കിലും കൈകളും കണ്ണുകളും ഉള്ളവൻ, വലിയ ദന്തങ്ങളോടെ, ശക്തമായ ഭുജങ്ങളോടെ, പരമേശ്വരൻ ആ ദാനവനെ ഒരൊറ്റ ദന്തംകൊണ്ട് സംഹരിച്ചു.
സംചൂര്ണിതമഹാഗാത്രോ മമാര ദിതിജാധമഃ । പതിതാം ധരണീം ദൃഷ്ട്വാ ദംഷ്ട്രയോദ്ധൃത്യ പൂര്വവത്
വലിയ ശരീരം ചിതറിക്കൊണ്ടു ദിതിയുടെ ദുഷ്ടപുത്രൻ മരിച്ചു; ഭൂമി വീണിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, ദന്തംകൊണ്ട് പഴയപോലെ അതിനെ ഉയർത്തി.
സംസ്ഥാപ്യ ധാരയാമാസ ശേഷേ കൂര്മ്മവപുസ്തദാ । തം ദൃഷ്ട്വാ ദേവതാഃ സര്വ്വേ ക്രോഡരൂപം മഹാഹരിമ് । തുഷ്ടുവുര്മ്മുനയശ്ചൈവ ഭക്തിനമ്രാത്മമൂര്ത്തയഃ
ശേഷനിൽ സ്ഥാപിച്ച്, കൂർമ്മരൂപം ധരിച്ച് അതിനെ താങ്ങി. മഹാവരാഹരൂപത്തിൽ മഹാവിഷ്ണുവിനെ കണ്ട ദേവന്മാരും, ഭക്തിയോടെ വന്ദിച്ച മുനിമാരും, അവനെ സ്തുതിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ- നമോ യജ്ഞവരാഹായ നമസ്തേ ശതബാഹവേ । നമസ്തേ ദേവദേവായ നമസ്തേ വിശ്വരൂപിണേ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: യജ്ഞവരാഹനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; നൂറ് ഭുജങ്ങളുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; ദേവന്മാരുടെ ദേവനേ, വിശ്വരൂപനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമഃ സ്ഥിതിസ്വരൂപായ സര്വയജ്ഞസ്വരൂപിണേ । കലാകാഷ്ഠാനിമേഷായ നമസ്തേ കാലരൂപിണേ
സ്ഥിതിയുടെ രൂപമായവനേ, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെയും സ്വരൂപമായവനേ, നിമിഷം, ഘടി, കാലം എന്നിവയുടെ രൂപമായവനേ, കാലത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
ഭൂതാത്മനേ നമസ്തുഭ്യമൃഗ്വേദവപുഷേ തഥാ । സുരാത്മനേ നമസ്തുഭ്യം സാമവേദായ തേ നമഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായവനേ, ഋഗ്വേദത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ദേവന്മാരുടെ ആത്മാവായവനേ, സാമവേദമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
ഓംകാരായ നമസ്തുഭ്യം യജുര്വേദസ്വരൂപിണേ । ഋചഃസ്വരൂപിണേ ചൈവ ചതുര്വേദമയായ ച
ഓംകാരമായവനേ, യജുര്വേദത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ഋക്കുകളുടെ സ്വരൂപമായവനേ, നാലു വേദങ്ങളുടെയും സാരമായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമസ്തേ വേദവേദാങ്ഗ സാംഗോപാംഗായ തേ നമഃ । ഗോവിംദായ നമസ്തുഭ്യമനാദിനിധനായ ച
വേദങ്ങളും അതിന്റെ അംശങ്ങളും ഉപാംഗങ്ങളുമുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; ഗോവിന്ദനേ, ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ലാത്തവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമസ്തേ വേദവിദുഷേ വിശിഷ്ടൈകസ്വരൂപിണേ । ശ്രീഭൂലീലാധിപതയേ ജഗത്പിത്രേ നമോനമഃ
വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവനേ, അതുല്യമായ ഏകസ്വരൂപനായവനേ, ശ്രീയും ഭൂമിയും അധിപതിയായവനേ, ലോകത്തിന്റെ പിതാവേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
രുദ്ര ഉവാച- ഇത്യാദി സ്തുതിഭിഃ സ്തുത്വാ ദേവം വാരാഹരൂപിണമ് । അര്ച്ചയാമാസുരാത്മേശം ഗംധപുഷ്പാദിഭിര്ഹരിമ്
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്തുതികളാൽ വാരാഹരൂപത്തിലുള്ള ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ച്, സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ട് ആത്മേശ്വരനായ ഹരിയെ അവർ പൂജിച്ചു.
സമര്ച്യമാനസ്തൈര്ദേവൈസ്തേഷാമിഷ്ടം വരം ദദൌ । ഗംധര്വൈരപ്സരോഭിശ്ച ഗായമാനോ മുദാ ഹരിഃ
അവ ദേവന്മാർ പൂജിച്ചപ്പോൾ, ഹരി അവർക്കു ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി; ഗന്ധർവന്മാരും അപ്പ്സരസ്സുകളും സന്തോഷത്തോടെ പാടുകയും ചെയ്തു.
മഹര്ഷിഭിഃ സ്തൂയമാനസ്തത്രൈവാംതരധീയത । ഏഭിഃ സ്തുത്വാ നരോ ഭക്ത്യാ പ്രാതരുത്ഥായ ഭക്തിമാന്
മഹർഷിമാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ തന്നെ അവൻ അദൃശ്യനായി; ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു അവനെ സ്തുതിച്ചാൽ—
ഈപ്സിതാംല്ലഭതേ ഭൂമിം ചിരം സസ്യഫലാന്വിതാമ് । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം വാരാഹവൈഭവം ഹരൈഃ । നാരസിംഹം തഥാ വക്ഷ്യേ ശൃണു ദേവി വരാനനേ
അവൻ ആഗ്രഹിച്ച ഭൂമിയും, ദീർഘകാലം ധാന്യഫലസമൃദ്ധിയുമാണ് നേടുന്നത്. വാരാഹന്റെ മഹത്വം മുഴുവൻ ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇനി നരസിംഹനെ കുറിച്ച് പറയാം, ശ്രവണിക്കൂ, ദേവി.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ। വരാഹാവതാരകഥനംനാമ സപ്തത്രിംശദധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപദ്മപുരാണത്തിലെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ, അഞ്ഞൂറ്റഞ്ചായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിൽ, ഇരുനൂറത്തി മുപ്പത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായമായ വാരാഹാവതാരകഥനം സമാപിച്ചു.
രുദ്ര ഉവാച- ഭ്രാതരം നിഹതം ജ്ഞാത്വാ ഹിരണ്യകശിപുസ്തതഃ । തപസ്തേപേ മഹാദൈത്യോ മേരോഃ പാര്ശ്വേ ച മാം പ്രതി
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: സഹോദരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് അറിഞ്ഞ്, ഹിരണ്യകശിപു എന്ന മഹാദാനവൻ, മേരുപർവതത്തിന്റെ സമീപത്ത് എന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.
ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാണി വായുഭക്ഷോ മഹാബലഃ । ജപന്പംചാക്ഷരം മംത്രം പൂജയാമാസ മാം ശുഭേ
ദിവ്യവർഷങ്ങളായിരം വർഷങ്ങൾ വായുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, മഹാബലശാലിയായവൻ, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച്, ശുഭേ, എന്നെ പൂജിച്ചു.
തതഃ പ്രഹൃഷ്ടമനസാ തമവോചം മഹാസുരമ് । വരം വൃണീഷ്വ ദൈതേയ യത്തേ മനസി വര്ത്തതേ । തതഃ പ്രോവാച ദൈതേയോ മാം പ്രസന്നം ശുഭാനനേ
അതിനുശേഷം സന്തോഷഭരിതമായ മനസ്സോടെ ഞാൻ ആ മഹാസുരനോടു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണോ ആഗ്രഹം, അതു വേണമെന്നു ചോദിക്കൂ, ദൈത്യനേ." അപ്പോൾ ദൈത്യൻ, എന്റെ സന്തോഷം കണ്ടു, എന്നോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ഹിരണ്യകശിപുരുവാച- ദേവാസുരമനുഷ്യാണാം ഗംധര്വോരഗരക്ഷസാമ് । പശുപക്ഷിമൃഗാണാം ച സിദ്ധാനാം വൈ മഹാത്മനാമ്
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും ഗന്ധർവന്മാരിലും പാമ്പുകളിലും രാക്ഷസന്മാരിലും, പശുക്കളിലും പക്ഷികളിലും കാട്ടുമൃഗങ്ങളിലും മഹാത്മാക്കളായ സിദ്ധന്മാരിലും—
യക്ഷവിദ്യാധരാണാം ച കിന്നരാണാം തഥൈവ ച । സര്വേഷാമേവ രോഗാണാമായുധാനാം തഥൈവ ച । സര്വേഷാമൃഷിമുഖ്യാനാമവധ്യത്വം പ്രയച്ഛ മേ
"യക്ഷന്മാരിലും വിദ്യാധരന്മാരിലും കിന്നരന്മാരിലും, എല്ലാത്തരം രോഗങ്ങളിലും ആയുധങ്ങളിലും, എല്ലാ മഹർഷിമാരിലും നിന്നു എനിക്ക് മരണമില്ലാത്തതായിരിക്കുക എന്ന അനുഗ്രഹം തരണമേ."
രുദ്ര ഉവാച- ഏവമസ്ത്വിതി തദ്രക്ഷസ്ത്വബ്രുവം പ്രിയദര്ശനേ । മത്തോ മഹദ്വരം പ്രാപ്യ സ ദൈതേയോ മഹാബലഃ
രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയാകട്ടെ," എന്ന് ഞാൻ ആ രാക്ഷസനോടു പറഞ്ഞു, പ്രിയദർശിനിയായവളേ. എന്നിൽ നിന്നു ഈ മഹാനായ വരം ലഭിച്ച ദൈത്യൻ—