ഏതാനി പുണ്യനാമാനി പ്രാതരുത്ഥായ യഃ പഠേത് । സ മഹാശ്രിയമാപ്നോതി ധനധാന്യമകല്മഷമ്
പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഈ പുണ്യനാമങ്ങൾ ആരെങ്കിലും ജപിച്ചാൽ, മഹത്തായ ഐശ്വര്യവും ധനവും ധാന്യവും പാപരഹിതമായ ജീവിതവും ലഭിക്കും.
ഹിരണ്യവര്ണാം ഹരിണീം സുവര്ണരജതഃ സ്രജാമ് । ചംദ്രാം ഹിരണ്മയീം ലക്ഷ്മീം വിഷ്ണോരനപഗാമിനീമ്
പൊന്നുപോലെയുള്ള വർണ്ണം, മാൻപോലെയുള്ള സുഖം, പൊന്നും വെള്ളിയും ചേർന്ന മാലകൾ അണിഞ്ഞവൾ, ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം, പൊന്നിൽ നിന്നുണ്ടായ ലക്ഷ്മി, വിഷ്ണുവിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്തവൾ.
ഗന്ധദ്വാരാം ദുരാധര്ഷാം നിത്യപുഷ്ടാം കരീഷിണീമ് । ഈശ്വരീം സര്വഭൂതാനാം താമിഹോപഹ്വയേ ശ്രിയമ്
സുഗന്ധമുള്ളവൾ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവൾ, എല്ലായ്പ്പോഴും സമൃദ്ധിയുള്ളവൾ, പ്രവർത്തനത്തിന് കാരണമാകുന്നവൾ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഇശ്വരി, അവളെ ഇവിടെ ഞാൻ ശ്രീയെന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഏവം ഋക്സംഹിതായാം തു സ്തൂയമാനാ മഹേശ്വരീ । സര്വൈശ്വര്യസുഖം പ്രാദാച്ഛിവാദീനാം ദിവൌകസാമ്
ഇങ്ങനെ ഋഗ്വേദത്തിൽ മഹാദേവിയെ സ്തുതിക്കുന്നു; അവൾ ശിവനും ദേവതകളും എല്ലാ ഐശ്വര്യവും സന്തോഷവും നൽകി.
അസ്യേശാനാ ഹി ജഗതോ വിഷ്ണുപത്നീ സനാതനീ । യദപാങ്ഗാശ്രിതം സര്വം ജഗത്സ്ഥാവരജംഗമമ്
ഈ ലോകത്തിന്റെ ഇശ്വരിയായവൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ ശാശ്വതഭാര്യ, അവളുടെ കാഴ്ചയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന എല്ലാ ചലനശീലവും അചലവുമായ ലോകം.
യസ്യ വക്ഷസി സാ ദേവീ പ്രഭാഗ്നാവിവ തിഷ്ഠതി । സ വൈ സര്വേശ്വരഃ സാക്ഷാദക്ഷരഃ പുരുഷോഽവ്യയഃ
ദേവി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അഗ്നിയിലെ പ്രകാശംപോലെ വസിക്കുന്നു; അവൻ സാക്ഷാൽ സർവ്വേശ്വരനും, അക്ഷരനും, നശിക്കാത്ത പുരുഷനും ആകുന്നു.
സ വൈ നാരായണഃ ശ്രീമാന്വാത്സല്യഗുണസാഗരഃ । സ്വാമീ സുശീലഃ സുഭഗഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വശക്തിമാന്
അവൻ നാരായണൻ, ഐശ്വര്യവാൻ, സ്നേഹത്തിലും ഗുണങ്ങളിലും സമുദ്രം, സ്വാമി, സുന്മുഖൻ, ഭാഗ്യശാലി, എല്ലാം അറിയുന്നവൻ, സർവ്വശക്തനാണ്.
നിത്യം സംപൂര്ണകാമശ്ച നൈസര്ഗികസുഹൃത്സഖാ । കൃപാപീയൂഷജലധിഃ ശരണം സര്വദേഹിനാമ്
എപ്പോഴും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞവൻ, സ്വാഭാവികമായി സ്നേഹിതനും സഖാവും, കരുണയുടെ അമൃതസമുദ്രം, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയം.
സ്വര്ഗാപവര്ഗസുഖദോ ഭക്താനാം കരുണാകരഃ । ശ്രീമതേ വിഷ്ണവേ തസ്മൈ ദാസ്യം സര്വം കരോമ്യഹമ്
സ്വർഗ്ഗസുഖവും മോക്ഷസുഖവും നൽകുന്നവൻ, ഭക്തന്മാർക്ക് കരുണയുടെ സാഗരം, ആ മഹാത്മാവായ ശ്രീവിഷ്ണുവിന് ഞാൻ എല്ലാം സമർപ്പിക്കുന്നു.
ദേശകാലാദ്യവസ്ഥാ തു സര്വാസു കമലാപതേഃ । ഇതി സ്വരൂപം സംസിദ്ധം സുഖം ദാസ്യമവാപ്നുയാത്
എല്ലാ ദേശങ്ങളിലും കാലങ്ങളിലും അവസ്ഥകളിലും എല്ലാം കമലാപതിക്കാണ്; അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി ദാസ്യസുഖം ലഭിക്കും.
ഏവം വിദിത്വാ മംത്രാര്ഥം തദ്ഭക്തിം സമ്യഗാചരേത് । ദാസഭൂതമിദം തസ്യ ജഗത്സ്ഥാവരജംഗമമ്
മന്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥം ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി, ഭക്തി ശരിയായി ആചരിക്കണം; ഈ ലോകം മുഴുവൻ, ചലനശീലവും അചലവുമായതും, അവന്റെ ദാസമാണ്.
ശ്രീമന്നാരായണഃ സ്വാമീ ജഗതാം പ്രഭുരീശ്വരഃ । മാതാ പിതാ സുതോ ബംധുര്നിവാസഃ ശരണം ഗതിഃ
ശ്രീമാനായ നാരായണൻ, ലോകങ്ങളുടെ സ്വാമിയും പ്രഭുവും, മാതാവും പിതാവും പുത്രനും ബന്ധുവും വാസസ്ഥലവും ആശ്രയവും ലക്ഷ്യവും ആകുന്നു.
കല്യാണഗുണവാന്ശ്രീശഃ സര്വകാമഫലപ്രദഃ । യോഽസൌ നിര്ഗുണ ഇത്യുക്തഃ ശാസ്ത്രേഷു ജഗദീശ്വരഃ
ശ്രീയുടെ നാഥൻ, എല്ലാ നല്ല ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നൻ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലം നൽകുന്നവൻ, ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ 'ഗുണരഹിതൻ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ലോകനാഥൻ.
പ്രാകൃതൈര്ഹേയസംയുക്തൈര്ഗുണൈര്ഹീനത്വമുച്യതേ । യത്ര മിഥ്യാ പ്രപഞ്ചത്വം വാക്യൈര്വേദാംതഗോചരൈഃ
സ്വാഭാവികമായ ദോഷമുള്ള ഗുണങ്ങളുമായി ചേർന്നതുകൊണ്ടാണ് ഹീനതയെന്ന് പറയുന്നത്; വേദാന്തത്തിൽ കാണുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ മിഥ്യാ ലോകം എന്നതാണു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
ദൃശ്യമാനമിദം സര്വമനിത്യമിതി ചോച്യതേ । അത്രാപി പ്രാകൃതം രൂപമണ്ഡസ്യൈവ വിനാശനമ്
ഇവിടെ കാണുന്ന എല്ലാം നശ്വരമാണെന്ന് പറയുന്നു. ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക രൂപം പോലും നശിക്കും.
പ്രാകൃതാനാം ഹി രൂപാണാമനിത്യത്വം തഥോച്യതേ । ഇമമര്ഥം മഹാദേവി പ്രകൃതേരുദ്ഭവം ഹരേഃ
സ്വാഭാവികമായ രൂപങ്ങൾ നശ്വരമാണെന്ന് ഇതിൽ പറയുന്നു. മഹാദേവി, ഹരിയുടെ ഉത്ഭവം പ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണെന്നതാണിത്.
ക്രീഡാര്ഥം ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോര്ലീലാധികാരിണഃ । ലോകൈശ്ചതുര്ഭിര്ദശഭിഃ സാഗരൈര്ദ്വീപസംയുതൈഃ
ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ വിഷ്ണു, തന്റെ ലീലക്കായി, നാലും പത്തിനും സമുദ്രങ്ങളും ദ്വീപുകളും ഉള്ള ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഭൂതൈശ്ചതുര്വിധൈശ്ചാപി ഭൂധരൈശ്ച മഹോച്ഛ്രയൈഃ । പരിപൂര്ണമിദം രമ്യമംഡം പ്രകൃതിസംഭവമ്
നാലു തരത്തിലുള്ള ജീവികളും ഉയർന്ന പർവതങ്ങളും ചേർന്ന്, ഈ മനോഹരവും പൂർണ്ണവുമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം പ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.
ദശോത്തരഗുണോപേതം സപ്താവരണസംവൃതമ് । കലാകാഷ്ഠാദിരൂപേണ യഃ കാലം പരിവര്തതേ
പത്തു മുതൽ കൂടുതൽ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതും ഏഴു ആവരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടതുമായ ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ കാലം കല, കഷ്ട തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
കാലേനൈവ ജഗത്സര്ഗസ്ഥിതിസംഹരണം ഭവേത് । ചതുര്യുഗസഹസ്രം വൈ ബ്രഹ്മണോ ദിവസോ ഭവേത്
ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയം എല്ലാം കാലം കൊണ്ടാണ് നടക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം നാലായിരം യുഗചക്രങ്ങളാണ്.
താവംതി രാത്രിവര്ഷാണി ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । ക്ഷയേ തു ബ്രഹ്മണഃ പ്രാപ്തേ സര്വസംഹാരകോ ഭവേത്
അത്രയും രാത്രികളും വർഷങ്ങളും അവ്യക്തത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആയുസ്സാണ്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അവസാനം വന്നാൽ എല്ലാം നശിക്കും.
അംഡമംഡഗതാ ലോകാ ദഹ്യംതേ കാലവഹ്നിനാ । സര്വാത്മാനസ്തഥാ വിഷ്ണോഃ പ്രകൃതൌ വിനിവേശിതാഃ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിലെ ലോകങ്ങൾ കാലാഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോകുന്നു. അതുപോലെ എല്ലാ ജീവികളും വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു.
അംഡാവരണഭൂതാനി പ്രകൃതൌ ലയമാപ്നുയുഃ । സാ സര്വജഗദാധാരാ പ്രകൃതിര്ഹരിസംശ്രിതാ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ആവരണങ്ങളായ ഘടകങ്ങൾ പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു. ഹരിയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പ്രകൃതിയാണ് എല്ലായിടത്തെയും ആധാരം.
തയാ ജഗത്സര്ഗലയൌ കരോതി ഭഗവാന്സദാ । ക്രീഡാര്ഥം ദേവദേവേന സൃഷ്ടാ മായാ ജഗന്മയീ
ആവളാൽ ഭഗവാൻ ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയും ലയവും എല്ലായ്പ്പോഴും നടത്തുന്നു. ദേവന്മാരുടെ ദൈവം തന്റെ ലീലക്കായി ഈ ലോകമോഹം സൃഷ്ടിച്ചു.
അവിദ്യാ പ്രകൃതിര്മായാ ഗുണത്രയമയീ സദാ । സര്ഗസ്ഥിതിലയാനാം സാ ഹേതുഭൂതാ സനാതനീ
അവിദ്യ, പ്രകൃതി, മായ — എല്ലാം ഗുണത്രയത്തോടെ എന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. അവൾ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയങ്ങൾക്കുള്ള ശാശ്വതകാരണമാണ്.
യോഗനിദ്രാ മഹാമായാ പ്രകൃതിസ്ത്രിഗുണാന്വിതാ । അവ്യക്താ ച പ്രധാനം ച വിഷ്ണോര്ലീലാവികാരിണഃ
യോഗനിദ്ര, മഹാമായ, ഗുണത്രയസമ്പന്നമായ പ്രകൃതി, അവ്യക്തം, പ്രധാനം — ഇവയൊക്കെയും ദൈവലീലയുടെ അധിപനായ വിഷ്ണുവിനാണ്.
ജഗത്സര്ഗലയൌ സ്യാതാം പ്രകൃതേരേവ സര്വദാ । അസംഖ്യപ്രകൃതേഃ സ്ഥാനം നിബിഡധ്വാന്തമവ്യയമ്
ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയും ലയവും എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അനന്തമായ പ്രകൃതികളുടെ സ്ഥാനം ദാരുണമായ അനശ്വരമായ ഇരുണ്ടത്വമാണ്.
ഊര്ധ്വം തു സീമ്നി വിരജാ നിസ്സീമാധസ്സനാതനീ । തയാദൃതം ജഗത്സര്വം സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മാദ്യവസ്ഥയാ
മുകളിലായി അതിരിൽ വിരജ എന്നത് അനന്തവും ശാശ്വതവുമാണ്. അവളാൽ ഈ ലോകം സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
വികാസസംകോചാവസ്ഥേ തസ്യാം സര്ഗലയൌ സ്മൃതൌ । ഏവം സര്വാണി ഭൂതാനി പ്രകൃത്യംതര്ഗതാനി വൈ
വികാസവും സംകോചവും അവളുടെ അവസ്ഥകളാണ്, അവയിൽ സൃഷ്ടിയും ലയവും നടക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ എല്ലാ ജീവികളും പ്രകൃതിക്കുള്ളിലാണു്.
തതഃ ശൂന്യമിദം സര്വം പ്രകൃത്യംതര്ഗതം മഹത് । ഏവം പ്രകൃതിരൂപായാ വിഭൂതേ രൂപമുത്തമമ്
അതിനുശേഷം എല്ലാം ശൂന്യമായി, മഹാപ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് പ്രകൃതിയുടെ പരമോന്നതമായ മഹിമ.