പശ്യ ദര്ശയ മേ ലിംഗം പീഠം യദ്യാഗതം ന വാ । അഥ ദൃഷ്ട്വാ വീരഭദ്രോ ലിംഗം പീഠമനാഗതമ്
ലിംഗവും പീഠവും വന്നിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് കാണിച്ചു തരിക. പിന്നെ, ലിംഗത്തിന്റെ പീഠം വന്നിട്ടില്ലെന്ന് വീരഭദ്രൻ കണ്ടു.
ദഗ്ധുകാമോഽഖിലാഁല്ലോകാന്വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് । അനലം ഭുവി ചിക്ഷേപ ക്ഷണാദ്ദഗ്ധാ മഹീ തദാ
സകല ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയാൻ ആഗ്രഹിച്ച ശക്തനായ വീരഭദ്രൻ ഭൂമിയിൽ അഗ്നിയെ എറിഞ്ഞു; ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമി ചുട്ടുപോയി.
അഥ സപ്തതലാന്ദഗ്ധ്വാ പുനരൂര്ദ്ധ്വമവര്തത । പംചോര്ദ്ധ്വലോകാനദഹജ്ജനലോകനിവാസിനഃ
അപ്പോൾ ഏഴു നിലകൾ ചുട്ടശേഷം, വീരഭദ്രൻ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു, മുകളിലുള്ള ലോകങ്ങളിലെ ജീവികളെ ചുട്ടുകളഞ്ഞു.
ലലാടനേത്രസംഭൂതം നഖേനാദായ ചാനലമ് । ജംബീരഫലസംകാശം കൃത്വാ കരതലേ വിഭുഃ
ലലാടത്തിലെ കണ്ണിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഗ്നിയെ നഖംകൊണ്ട് എടുത്ത്, അതിനെ ജമ്പീരഫലത്തിനെപ്പോലെ ആക്കി ഭഗവാൻ കൈതലത്തിൽ പിടിച്ചു.
യദി നായാതി പീഠം തേ ദഗ്ധാ ലോകാ ന സംശയഃ । അനായാതമഥോ ദൃഷ്ട്വാ വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന്
നിന്റെ പീഠം വരില്ലെങ്കിൽ ലോകങ്ങൾ ചുട്ടുപോകും, സംശയമില്ല. അതു വന്നിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ടു, ശക്തനായ വീരഭദ്രൻ—
സനകാദയോ മഹാത്മാനോ ജ്ഞാത്വാ യോഗേന ചാഗമന് । ഗൌതമസ്യാശ്രമവരം സമാഗമ്യ മഹേശ്വരമ്
സനകാദിമഹാത്മാക്കൾ യോഗശക്തിയാൽ അതിന്റെ വരവ് അറിഞ്ഞു, ഗൗതമന്റെ ഉത്തമാശ്രമത്തിൽ എത്തി മഹേശ്വരനോട് ചേർന്നു.
ന ദൃഷ്ടവംതോ ദേവാദിം വിദ്യമാനമപി ദ്വിജാഃ । അസ്തുവന്നഥ ച സ്തോത്രൈഃ സര്വവേദസമുദ്ഭവൈഃ
ദ്വിജന്മാർ ദേവന്മാരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും കാണാനായില്ല; പിന്നെ അവർ എല്ലാ വേദങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള സ്തുതികളാൽ അവനെ പാടിത്തുടങ്ങി.
ഓംനമോ ദേവദേവായ തസ്മൈ ശുദ്ധപ്രഭാചിംത്യരൂപായ തസ്മൈ । നമഃ സുരാണാമധീശായ തസ്മൈ നമോ വേദഗുഹ്യായ ശുദ്ധായ തസ്മൈ
ഓം, ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തേ, ശുദ്ധപ്രഭയുള്ള, മനസ്സിൽ പിടികൂടാനാകാത്ത രൂപമുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. ദേവന്മാരുടെ അധിപനേ, വേദങ്ങളിൽ രഹസ്യമായ ശുദ്ധനേ, നമസ്കാരം.
നമഃ ശിവായാദിദേവായ തസ്മൈ നമോ വ്യാലയജ്ഞോപവീതായ തസ്മൈ । നമഃ സുരാനംദസംദോഹ വര്ഷത്രയീ ബിംദുവിശ്വംഭരായ തസ്മൈ
ശിവനേ, ആദിദേവനേ, നമസ്കാരം. പാമ്പ് യജ്ഞോപവീതമായവനേ, നമസ്കാരം. ദൈവാനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടമായ, മൂന്നു വേദകളുടെ സാരമായ, ബിന്ദുവും ലോകപോഷകനുമായവനേ, നമസ്കാരം.
പൃഥിവ്യഥോ വായുരാകാശമാപഃ പുനഃ ശശീ വഹ്നിസൂര്യ്യൌ തഥാത്മാ । യസ്യാഷ്ടൈതാ മൂര്തയഃ ശംകരസ്യ തസ്മൈ നമോ ജ്ഞാനഗമ്യായ ശശ്വത്
ഭൂമി, വായു, ആകാശം, ജലം, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, സൂര്യൻ, ആത്മാവ്—ഇവയാണ് ശങ്കരന്റെ എട്ട് രൂപങ്ങൾ. അറിവിലൂടെ ലഭിക്കാവുന്ന ശാശ്വതനായവനേ, നമസ്കാരം.
ഏതാം സ്തുതിമഥാകര്ണ്യ ഭഗനേത്രപ്രദഃ ശിവഃ । വിഷ്ണുമാഹ ച ഗച്ഛ ത്വം സമാനയ ച താന്ദ്വിജാന്
ഈ സ്തുതി കേട്ടശേഷം, ഭഗനെ കണ്ണ് നൽകിയ ശിവൻ വിഷ്ണുവോട് പറഞ്ഞു: നീ പോയി ആ ദ്വിജന്മാരെ കൊണ്ടുവരിക.
ആനീതാസ്തേന ഹരിണാ ദേവായ പ്രണതാസ്തു തേ । താനാഹ ശംകരോ വാക്യം കിമര്ഥം യൂയമാഗതാഃ
ഹരിയാൽ കൊണ്ടുവന്ന അവർ ദൈവത്തിന് നമസ്കരിച്ചു; ശങ്കരൻ അവരോട് ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് വന്നത്?
മുനയ ഊചുഃ - ദേവ ദ്വാദശലോകാനാം ദൃശ്യംതേ ഭസ്മരാശയഃ । സ്ഥിതമേകം വനമിദം പശ്യ ത്വം ലോകസംക്ഷയമ്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: ദേവാ, പന്ത്രണ്ടു ലോകങ്ങളിലും ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ മാത്രം കാണാം; ഈ വനമാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാശം നീ കാണുക.
സദാശിവ ഉവാച- ഊര്ദ്ധ്വസ്ഥപംചലോകാനാം ദാഹേ സംദേഹ ഏവ നഃ । കഥമംഗാരവൃഷ്ടിശ്ച കഥം നോ വാ മഹാധ്വനിഃ
സദാശിവൻ പറഞ്ഞു: മുകളിലുള്ള അഞ്ചു ലോകങ്ങൾ ചുട്ടുപോയതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സംശയമില്ല; എന്നാൽ എങ്ങനെയാണ് ചാരമഴയും ഈ വലിയ ശബ്ദവും ഉണ്ടായത്?
മുനയ ഊചുഃ - ഭീതിരസ്മാകമധുനാ വര്തതേ വീരഭദ്രതഃ । സ ഏവാംഗാരവൃഷ്ടിം ച പിപാസുരിവ താമപാത്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വീരഭദ്രനെ ഭയപ്പെടുന്നു; അവൻ തന്നെയാണ് ചാരമഴ വരാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അതിനെ താഴേക്ക് വീഴ്ത്തിയത്.
ദേവോഥ വീരമാഹൂയ കിം വീരേത്യബ്രവീദ്ഭവഃ । വീരോ ഹനൂമതോ ലിംഗപീഠാഭാവാദിദം കൃതമ്
അപ്പോൾ ദൈവം വീരനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു: 'എന്താണ് കാര്യം, വീരാ?' ഭവൻ പറഞ്ഞു: 'ഹനുമാനുവിന് ലിംഗപീഠം ഇല്ലാത്തതിനാലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.'
കപേശ്ചിത്തം പരിജ്ഞാതും മയാ കൃതമിദം ബൃഹത് । കൃപാനിധിരഥോ ദേവോ യഥാപൂര്വമകല്പയത്
'കുരങ്ങന്റെ മനസ്സറിയാൻ ഞാൻ ഇതു ചെയ്തതാണ്.' പിന്നെ കരുണാനിധിയായ ദൈവം എല്ലാം പഴയപോലെ ക്രമീകരിച്ചു.
ദഗ്ധാനപ്യഖിലാഁല്ലോകാന്പൂര്വതഃ ശോഭനാന്വിഭുഃ । കല്പയാമാസ വിശ്വാത്മാ വീരഭദ്രമഥാബ്രവീത്
സകല ലോകങ്ങളും ചുട്ടുപോയിട്ടും, ഭഗവാൻ മുമ്പത്തെ പോലെ ഭംഗിയോടെ, വിശ്വാത്മാവായി, അവയെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ വീരഭദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
ആലിംഗ്യാഘ്രായ ശിരസി താംബൂലം ദത്തവാന്ഹരഃ । അഥാസൌ ഹനുമാനീശ പൂജനം കൃതവാനഥ
അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് തലയിൽ മണത്ത്, ഹരൻ അവൾക്ക് താമ്പൂൽം നൽകി. അതിനുശേഷം ഹനുമാൻ, ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചു.
ഏകം വനചരം തത്ര ഗംധര്വം സവിപംചികമ് । ഇദമാഹ മഹാവീണാ മമ വൈ ദീയതാമിതി
അവിടെ കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധർവനോട്, പഞ്ചതന്തുവീണയുമായി, 'ഈ മഹാവീണ എനിക്ക് തരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഗംധര്വോ ന മയാ ത്യാജ്യാ വീണാ പ്രാണസമാ മമ । മമാപി പ്രാണസദൃശീ വീണേത്യാഹ കപീശ്വരഃ
ഗന്ധർവൻ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് ഈ വീണ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല; ഇത് എനിക്ക് ജീവനെപ്പോലെയാണ് പ്രിയം.' കപികളുടെ നായകൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എനിക്കും ഈ വീണ അത്രയേറെ പ്രിയമാണ്'.
അഥ മുഷ്ടിനിപാതേന ഗംധര്വേ പതിതേ കപിഃ । ആദായ വീണാം മഹതീം സ്വരതംതുസമന്വിതാമ്
അപ്പോൾ കപികുലപതി ഒരു മുഷ്ടിഘാതം നൽകി ഗന്ധർവനെ വീഴ്ത്തി, സംഗീതത്തന്തികളോടുകൂടിയ വലിയ വീണ എടുത്തു.
അലാബുസംയുതാം കൃത്വാ രാജവൃക്ഷഫലാകൃതിമ് । തസ്യോരസി വിനിക്ഷിപ്യ ഗായന്നാഗാച്ഛിവാംതികമ്
അത് അലാബു ചേർത്ത് രാജവൃക്ഷഫലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ആക്കി, അവൻ അതിനെ നെഞ്ചിൽ വച്ച് പാടിക്കൊണ്ട് ശിവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ബൃഹതീകുസുമൈഃ ശുദ്ധൈര്ദേവപാദാവപൂജയത് । തസ്മൈ വരമഥ പ്രാദാദാകല്പം ജീവിതം പുനഃ
ശുദ്ധമായ ബൃഹതീപൂക്കൾകൊണ്ട് ദേവന്റെ പാദങ്ങൾ പൂജിച്ചു. അതിനുശേഷം ശിവൻ അവന് ദീർഘായുസ്സ് എന്ന വരം വീണ്ടും നൽകി.
സമുദ്രലംഘനേ ശക്തിം വരം പ്രാദാദഥാപരമ്
അവൻക്ക് സമുദ്രം കടക്കാനുള്ള ശക്തിയും മറ്റൊരു വരമായി ശിവൻ നൽകി.
സമസ്തഭൂഷാസുവിഭൂഷിതാംഗഃ സ്വദീപ്തിമംദീകൃതദേവദീപ്തിഃ । പ്രസന്നമൂര്തിസ്തരുണഃ ശിവാങ്ഗകഃ സംഭാവയാമാസ സമസ്തദേവാന്
എല്ലാ ഭൂഷണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, തന്റെ തേജസ് ദേവന്മാരുടെ തേജസ്സിനെ മറികടന്ന്, മനോഹരമായ യുവാവായി, ശിവചിഹ്നങ്ങൾ ധരിച്ച്, അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ആദരിച്ചു.
പീതമുദ്ഗമനീയം ച സമാദായ മഹേശ്വരഃ । പീതവസ്ത്രമിദം ദേവ ത്വം ഗൃഹാണ ഹരേ ശുഭമ്
ധരിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ മഞ്ഞ വസ്ത്രം എടുത്ത് മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: 'ഹരേ, ഈ ശുഭമായ മഞ്ഞ വസ്ത്രം നീ സ്വീകരിക്കണം'.
ബ്രഹ്മണേ രക്തവസനം സര്വേഷാം വസുദസ്തഥാ । ദേവര്ഷിദാനവാദീനാം ദത്തവാന്വസുയുഗ്മകമ്
ബ്രഹ്മാവിന് ചുവപ്പു വസ്ത്രവും, സമ്പത്ത് ദാനികളായ എല്ലാവർക്കും വസ്ത്രങ്ങളും, ദേവന്മാർക്കും മുനിമാർക്കും ദാനവർക്കും വസ്ത്രജോടികളും ശിവൻ നൽകി.
രാമോപി ചൈതദാകര്ണ്യ ശംഭവേ യുഗ്മമര്പയത് । സുസൂക്ഷ്മം ബഹുമൂല്യം ച സ്വര്ണഭൂഷണമേവ ച
ഇത് കേട്ട രാമൻ ശംഭുവിന് വളരെ സുന്ദരവും വിലയേറിയതുമായ, പൊന്നാലങ്കരിച്ച വസ്ത്രജോടി സമർപ്പിച്ചു.
അഥ ഭുക്ത്വാ സുഖാസീനഃ സാമാത്യഃ സപുരോഹിതഃ । നാനാമുനിഗണൈര്ഭൂപൈര്വാനരൈര്ഗൌതമീ തടേ
ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, മന്ത്രിമാരോടും പുരോഹിതന്മാരോടും കൂടെ, വിവിധ മുനികൾ, രാജാക്കന്മാർ, വാനരന്മാർ എന്നിവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഗൗതമീ നദിയുടെ തീരത്ത് സുഖമായി ഇരുന്നു.