പ്രാണാനായമ്യ സന്യാസം ശുക്ലധ്യാനസമന്വിതഃ । പ്രണമ്യ ഗുരുമീശാനം ജപന്നാസീദതഃ പരമ്
ശ്വാസം നിയന്ത്രിച്ച്, സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ച്, ശുദ്ധമായ ധ്യാനത്തോടൊപ്പം, ഗുരുവിനെയും ഈശാനനെയും നമസ്കരിച്ച്, മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു.
അഥ ദേവാര്ചനം കര്തും യത്നമാസ്ഥിതവാനപി । പലാശപത്രപുടകദ്വയാനീത ജലം ശുചി
ശേഷം ദേവാരാധന നടത്താന് ഉദ്ദേശിച്ച്, പാലാശിലയിലുണ്ടാക്കിയ രണ്ട് കപ്പുകളില് ശുദ്ധജലം കൊണ്ടുവന്നു.
ശിരഃകമംഡലുഗതം നിധായാഗ്നിം ത്രിമംത്രിതമ് । ആവാഹനാദി കൃത്വാഥ സ്നാനപര്യന്തമേവ ച
തലക്കുടത്തില് ഉണ്ടായിരുന്ന ജലം വച്ചു, മൂന്നു മന്ത്രങ്ങളാല് ശുദ്ധീകരിച്ച അഗ്നിയും ഒരുക്കി, ആവാഹനം മുതലായ ചടങ്ങുകള് നടത്തി, സ്നാനം വരെ പൂര്ത്തിയാക്കി.
അഥ സ്നാപയിതും ദേവമാദായ കരസംപുടേ । കൃത്വാ നിരീക്ഷണം ദേവം പീഠം നോ ദൃഷ്ടവാന്കപിഃ
ശേഷം ദേവനെ സ്നാനമിടാന് കൈകൂപ്പില് എടുത്തു; ദേവനെ നോക്കി, കുരങ്ങന് പീഠം കാണാനായില്ല.
ലിംഗമാത്രം കരഗതം ദൃഷ്ട്വാ ഭീതിസമന്വിതഃ । ഇദമാഹ മഹായോഗീ കിം വാ പാപം മയാ കൃതമ്
കൈയില് ലിംഗം മാത്രം കാണുമ്പോള് ഭയത്തോടെ മഹായോഗി പറഞ്ഞു: എന്ത് പാപമാണ് ഞാന് ചെയ്തതെന്ന്.
യദേതത്പീഠരഹിതം ശിവലിംഗം കരസ്ഥിതമ് । മമാദ്യ മരണം സിദ്ധം പീഠം ചേന്നാഗമിഷ്യതി
പീഠം ഇല്ലാതെ ഈ ശിവലിംഗം എന്റെ കൈയില് വന്നിരിക്കുന്നു; ഇന്ന് പീഠം പ്രത്യക്ഷപ്പെടില്ലെങ്കില് എന്റെ മരണം ഉറപ്പാണ്.
അഥ രുദ്രം ജപിഷ്യാമി തദായാതി മഹേശ്വരഃ । ഇതി നിശ്ചിത്യ മനസാ ജജാപ ശതരുദ്രിയമ്
അപ്പോള് ഞാന് രുദ്രം ജപിക്കും; മഹേശ്വരന് വരും. മനസ്സില് അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച് ശതരുദ്രിയം ജപിച്ചു.
അഥാപി ന സമായാതോ മഹേശോഽഥ കപീശ്വരഃ । രുദ്രം ന്യപാതയദ്ഭൂമ്യാം വീരഭദ്രഃ സമാഗതഃ
എന്നിരുന്നാലും മഹേശ്വരന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല; അപ്പോള് കുരങ്ങന്മാരുടെ അധിപന് രുദ്രനെ നിലത്ത് വെച്ചു, വീരഭദ്രന് അവിടെ എത്തി.
കിമര്ഥം രുദ്യതേ ഭക്ത രുദിഹേതും വദസ്വ മേ । ഹനൂമാനുവാച- പീഠഹീനമിദം ലിംഗം പശ്യ മേ പാപസംചയമ്
എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ കരയുന്നത് ഭക്താ? കരയാനുള്ള കാരണം പറയു. ഹനുമാന് പറഞ്ഞു: ഈ ലിംഗത്തിന് പീഠം ഇല്ല; എന്റെ പാപസഞ്ചയം നോക്കൂ.
വീരഭദ്ര ഉവാച- യദി നായാതി പീഠം തേ ലിംഗേ മാ സാഹസം കൃഥാഃ । ദാഹയിഷ്യാമ്യഹം ലോകം യദി നായാതി പീഠകമ്
വീരഭദ്രന് പറഞ്ഞു: നിന്റെ ലിംഗത്തിന് പീഠം വരാത്തപക്ഷം നീ ഉന്മാദമായി ഒന്നും ചെയ്യരുത്; പീഠം വരില്ലെങ്കില് ലോകം ഞാന് ദഹിപ്പിക്കും.
പശ്യ ദര്ശയ മേ ലിംഗം പീഠം യദ്യാഗതം ന വാ । അഥ ദൃഷ്ട്വാ വീരഭദ്രോ ലിംഗം പീഠമനാഗതമ്
ലിംഗവും പീഠവും വന്നിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് കാണിച്ചു തരിക. പിന്നെ, ലിംഗത്തിന്റെ പീഠം വന്നിട്ടില്ലെന്ന് വീരഭദ്രൻ കണ്ടു.
ദഗ്ധുകാമോഽഖിലാഁല്ലോകാന്വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് । അനലം ഭുവി ചിക്ഷേപ ക്ഷണാദ്ദഗ്ധാ മഹീ തദാ
സകല ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയാൻ ആഗ്രഹിച്ച ശക്തനായ വീരഭദ്രൻ ഭൂമിയിൽ അഗ്നിയെ എറിഞ്ഞു; ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമി ചുട്ടുപോയി.
അഥ സപ്തതലാന്ദഗ്ധ്വാ പുനരൂര്ദ്ധ്വമവര്തത । പംചോര്ദ്ധ്വലോകാനദഹജ്ജനലോകനിവാസിനഃ
അപ്പോൾ ഏഴു നിലകൾ ചുട്ടശേഷം, വീരഭദ്രൻ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു, മുകളിലുള്ള ലോകങ്ങളിലെ ജീവികളെ ചുട്ടുകളഞ്ഞു.
ലലാടനേത്രസംഭൂതം നഖേനാദായ ചാനലമ് । ജംബീരഫലസംകാശം കൃത്വാ കരതലേ വിഭുഃ
ലലാടത്തിലെ കണ്ണിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഗ്നിയെ നഖംകൊണ്ട് എടുത്ത്, അതിനെ ജമ്പീരഫലത്തിനെപ്പോലെ ആക്കി ഭഗവാൻ കൈതലത്തിൽ പിടിച്ചു.
യദി നായാതി പീഠം തേ ദഗ്ധാ ലോകാ ന സംശയഃ । അനായാതമഥോ ദൃഷ്ട്വാ വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന്
നിന്റെ പീഠം വരില്ലെങ്കിൽ ലോകങ്ങൾ ചുട്ടുപോകും, സംശയമില്ല. അതു വന്നിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ടു, ശക്തനായ വീരഭദ്രൻ—
സനകാദയോ മഹാത്മാനോ ജ്ഞാത്വാ യോഗേന ചാഗമന് । ഗൌതമസ്യാശ്രമവരം സമാഗമ്യ മഹേശ്വരമ്
സനകാദിമഹാത്മാക്കൾ യോഗശക്തിയാൽ അതിന്റെ വരവ് അറിഞ്ഞു, ഗൗതമന്റെ ഉത്തമാശ്രമത്തിൽ എത്തി മഹേശ്വരനോട് ചേർന്നു.
ന ദൃഷ്ടവംതോ ദേവാദിം വിദ്യമാനമപി ദ്വിജാഃ । അസ്തുവന്നഥ ച സ്തോത്രൈഃ സര്വവേദസമുദ്ഭവൈഃ
ദ്വിജന്മാർ ദേവന്മാരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും കാണാനായില്ല; പിന്നെ അവർ എല്ലാ വേദങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള സ്തുതികളാൽ അവനെ പാടിത്തുടങ്ങി.
ഓംനമോ ദേവദേവായ തസ്മൈ ശുദ്ധപ്രഭാചിംത്യരൂപായ തസ്മൈ । നമഃ സുരാണാമധീശായ തസ്മൈ നമോ വേദഗുഹ്യായ ശുദ്ധായ തസ്മൈ
ഓം, ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തേ, ശുദ്ധപ്രഭയുള്ള, മനസ്സിൽ പിടികൂടാനാകാത്ത രൂപമുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. ദേവന്മാരുടെ അധിപനേ, വേദങ്ങളിൽ രഹസ്യമായ ശുദ്ധനേ, നമസ്കാരം.
നമഃ ശിവായാദിദേവായ തസ്മൈ നമോ വ്യാലയജ്ഞോപവീതായ തസ്മൈ । നമഃ സുരാനംദസംദോഹ വര്ഷത്രയീ ബിംദുവിശ്വംഭരായ തസ്മൈ
ശിവനേ, ആദിദേവനേ, നമസ്കാരം. പാമ്പ് യജ്ഞോപവീതമായവനേ, നമസ്കാരം. ദൈവാനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടമായ, മൂന്നു വേദകളുടെ സാരമായ, ബിന്ദുവും ലോകപോഷകനുമായവനേ, നമസ്കാരം.
പൃഥിവ്യഥോ വായുരാകാശമാപഃ പുനഃ ശശീ വഹ്നിസൂര്യ്യൌ തഥാത്മാ । യസ്യാഷ്ടൈതാ മൂര്തയഃ ശംകരസ്യ തസ്മൈ നമോ ജ്ഞാനഗമ്യായ ശശ്വത്
ഭൂമി, വായു, ആകാശം, ജലം, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, സൂര്യൻ, ആത്മാവ്—ഇവയാണ് ശങ്കരന്റെ എട്ട് രൂപങ്ങൾ. അറിവിലൂടെ ലഭിക്കാവുന്ന ശാശ്വതനായവനേ, നമസ്കാരം.
ഏതാം സ്തുതിമഥാകര്ണ്യ ഭഗനേത്രപ്രദഃ ശിവഃ । വിഷ്ണുമാഹ ച ഗച്ഛ ത്വം സമാനയ ച താന്ദ്വിജാന്
ഈ സ്തുതി കേട്ടശേഷം, ഭഗനെ കണ്ണ് നൽകിയ ശിവൻ വിഷ്ണുവോട് പറഞ്ഞു: നീ പോയി ആ ദ്വിജന്മാരെ കൊണ്ടുവരിക.
ആനീതാസ്തേന ഹരിണാ ദേവായ പ്രണതാസ്തു തേ । താനാഹ ശംകരോ വാക്യം കിമര്ഥം യൂയമാഗതാഃ
ഹരിയാൽ കൊണ്ടുവന്ന അവർ ദൈവത്തിന് നമസ്കരിച്ചു; ശങ്കരൻ അവരോട് ചോദിച്ചു: നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് വന്നത്?
മുനയ ഊചുഃ - ദേവ ദ്വാദശലോകാനാം ദൃശ്യംതേ ഭസ്മരാശയഃ । സ്ഥിതമേകം വനമിദം പശ്യ ത്വം ലോകസംക്ഷയമ്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: ദേവാ, പന്ത്രണ്ടു ലോകങ്ങളിലും ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ മാത്രം കാണാം; ഈ വനമാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. ലോകങ്ങളുടെ നാശം നീ കാണുക.
സദാശിവ ഉവാച- ഊര്ദ്ധ്വസ്ഥപംചലോകാനാം ദാഹേ സംദേഹ ഏവ നഃ । കഥമംഗാരവൃഷ്ടിശ്ച കഥം നോ വാ മഹാധ്വനിഃ
സദാശിവൻ പറഞ്ഞു: മുകളിലുള്ള അഞ്ചു ലോകങ്ങൾ ചുട്ടുപോയതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സംശയമില്ല; എന്നാൽ എങ്ങനെയാണ് ചാരമഴയും ഈ വലിയ ശബ്ദവും ഉണ്ടായത്?
മുനയ ഊചുഃ - ഭീതിരസ്മാകമധുനാ വര്തതേ വീരഭദ്രതഃ । സ ഏവാംഗാരവൃഷ്ടിം ച പിപാസുരിവ താമപാത്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വീരഭദ്രനെ ഭയപ്പെടുന്നു; അവൻ തന്നെയാണ് ചാരമഴ വരാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അതിനെ താഴേക്ക് വീഴ്ത്തിയത്.
ദേവോഥ വീരമാഹൂയ കിം വീരേത്യബ്രവീദ്ഭവഃ । വീരോ ഹനൂമതോ ലിംഗപീഠാഭാവാദിദം കൃതമ്
അപ്പോൾ ദൈവം വീരനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു: 'എന്താണ് കാര്യം, വീരാ?' ഭവൻ പറഞ്ഞു: 'ഹനുമാനുവിന് ലിംഗപീഠം ഇല്ലാത്തതിനാലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.'
കപേശ്ചിത്തം പരിജ്ഞാതും മയാ കൃതമിദം ബൃഹത് । കൃപാനിധിരഥോ ദേവോ യഥാപൂര്വമകല്പയത്
'കുരങ്ങന്റെ മനസ്സറിയാൻ ഞാൻ ഇതു ചെയ്തതാണ്.' പിന്നെ കരുണാനിധിയായ ദൈവം എല്ലാം പഴയപോലെ ക്രമീകരിച്ചു.
ദഗ്ധാനപ്യഖിലാഁല്ലോകാന്പൂര്വതഃ ശോഭനാന്വിഭുഃ । കല്പയാമാസ വിശ്വാത്മാ വീരഭദ്രമഥാബ്രവീത്
സകല ലോകങ്ങളും ചുട്ടുപോയിട്ടും, ഭഗവാൻ മുമ്പത്തെ പോലെ ഭംഗിയോടെ, വിശ്വാത്മാവായി, അവയെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ വീരഭദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
ആലിംഗ്യാഘ്രായ ശിരസി താംബൂലം ദത്തവാന്ഹരഃ । അഥാസൌ ഹനുമാനീശ പൂജനം കൃതവാനഥ
അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് തലയിൽ മണത്ത്, ഹരൻ അവൾക്ക് താമ്പൂൽം നൽകി. അതിനുശേഷം ഹനുമാൻ, ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചു.
ഏകം വനചരം തത്ര ഗംധര്വം സവിപംചികമ് । ഇദമാഹ മഹാവീണാ മമ വൈ ദീയതാമിതി
അവിടെ കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധർവനോട്, പഞ്ചതന്തുവീണയുമായി, 'ഈ മഹാവീണ എനിക്ക് തരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.