സ്വയം ഗായതി ദേവേശേ മിശ്രാ മംഗലകൈശികീ । നാരദേ നൃത്യമാനേ തു ഗായതി സ്വരഭേദിനി
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു പാടുമ്പോൾ, മംഗളവും മൃദുവുമായ സ്വരങ്ങൾ ചേർത്ത്; നാരദൻ നൃത്തം ചെയ്ത് വിവിധ സ്വരങ്ങളിൽ പാടുന്നു.
സ്വരം ധ്രുവം സമാദായ സര്വലക്ഷണസംയുതമ് । സ്വധാരാമൃതസംയുക്തം ഗാനേനൈവമഥോ ജയത്
സ്ഥിരമായ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളോടും കൂടിയ സ്വരം എടുത്ത്, സ്വന്തം വാണിയുടെ അമൃതം ചേർത്ത്, അങ്ങനെ പാട്ടിലൂടെ ജയിച്ചു.
വാസുദേവോ മര്ദലം ച കരാഭ്യാമിദമാഹനത് । അവഗാഹംശ്ചതുര്വക്ത്രസ്തുംബുരുര്മുഖരോ ബഭൌ
വാസുദേവൻ തന്റെ കൈകളാൽ മർദളവാദ്യം വായിച്ചു. നാലു മുഖങ്ങളുള്ള തുംഭുരു മനോഹരമായി പാടുമ്പോൾ അത്ഭുതമായി തെളിഞ്ഞു.
താനകാ ഗൌതമാദ്യാസ്തു തൂഷ്ണീം ഗാതും ച വായുതഃ । ഗായകേ മധുരം ഗീതം ഹനൂമതി കപീശ്വരേ
ഗൗതമൻമാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഗായകർ എല്ലാം മൗനത്തിലായിരുന്നു. കപികളുടെ പ്രഭു ഹനുമാൻ അത്യന്തം മധുരമായി പാടികൊണ്ടിരുന്നു.
മ്ലാനമമ്ലാനമഭവത്കൃശാഃ പുഷ്ടാസ്തദാഽഭവന് । സ്വാം സ്വാം ഗീതിമതഃ സര്വേ തിരസ്കൃത്യൈവ മൂര്ച്ഛിതാഃ
ചിലരുടെ ശബ്ദം ക്ഷീണിച്ചു, ചിലരുടെ ശബ്ദം ശക്തിയായി. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച് സംഗീതത്തിൽ മുഴുകി.
തൂഷ്ണീം സര്വേ സമഭവന്ദേവര്ഷിഗണദാനവാഃ । ഏകഃ സ ഹനുമാന്ഗാതാ ശ്രോതാരഃ സര്വ ഏവ തേ
ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ദാനവന്മാരും എല്ലാവരും മൗനമായി. ഹനുമാൻ മാത്രം പാടുകയായിരുന്നു, മറ്റൊക്കെയും ശ്രോതാക്കളായി.
മധ്യാഹ്നകാലവിതതേ ഭോജനാവസരേ സതി । ദുകൂലയുഗമാധത്ത ശൃണ്വന്ഗീതിം മഹേശ്വരഃ
മധ്യാഹ്ന സമയത്ത് ഉണവിനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ മഹേശ്വരൻ നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ച് ആ ഗാനമണികേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
പീതവസ്ത്രദ്വയം വിഷ്ണുരാരക്തം ചതുരാനനഃ । സ്വസ്വാര്ഹാണ്യഥ സര്വേഽപി കൃത്യം കൃത്വാപി കാലികമ്
വിഷ്ണു രണ്ടു മഞ്ഞ വസ്ത്രവും, നാലുമുഖൻ ചുവപ്പും ധരിച്ചു. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മം പൂർത്തിയാക്കി, പിന്നെ കാലികയെ സമീപിച്ചു.
സ്വം സ്വം വാഹനമാരുഹ്യ നിര്ഗതാഃ സര്വദേവതാഃ । ഗാനപ്രിയോ മഹേശസ്തു ജഗാദ പ്ലവഗേശ്വരമ്
ഓരോ ദേവതയും തങ്ങളുടെ വാഹനത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു. സംഗീതം പ്രിയനായ മഹേശ്വരൻ കപീശ്വരനായ ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു.
പ്ലവഗത്വം മയാജ്ഞപ്തോ നിഃശംകം വൃഷമാരുഹ । മമ ചാഭിമുഖോ ഭൂത്വാ ഗായസ്വാശേഷഗായനമ്
നിനക്ക് കപിയായി ഇരിക്കാൻ ഞാൻ അനുമതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഭയമില്ലാതെ വൃഷഭത്തിൽ കയറി, എന്നെ നേരിട്ട് നോക്കി എല്ലാ ഗാനങ്ങളും പാടുക.
അഥാഹ കപിശാര്ദൂലോ ഭഗവംതം മഹേശ്വരമ് । വൃഷഭാരോഹസാമര്ഥ്യം തവ നാന്യസ്യ വിദ്യതേ
അപ്പോൾ കപികളുടെ സിംഹം മഹേശ്വരനോട് പറഞ്ഞു: 'വൃഷഭത്തിൽ കയറാനുള്ള കഴിവ് നിനക്കു മാത്രമാണ്, മറ്റാര്ക്കുമില്ല.'
തവ വാഹനമാരുഹ്യ പാതകീ സ്യാമഹം വിഭോ । മാമേവാരുഹ ദേവേശ വിഹംഗഃ ശിവവാഹനഃ
'നിന്റെ വാഹനത്തിൽ കയറുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ പാപിയാകും. ദേവേശാ, നീയോ എന്നിൽ കയറി ഇരിക്കണം, ഞാൻ ശിവന്റെ വാഹനം പക്ഷിയാണ്.'
തവ ചാഭിമുഖം ഗാനം കരിഷ്യാമി വിലോകയ । അഥേശ്വരോ ഹനൂമംതമാരുരോഹ വൃഷം യഥാ
'നിന്റെ മുഖം നോക്കി ഞാൻ പാടാം, കാണൂ.' അപ്പോൾ മഹേശ്വരൻ വൃഷഭത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ ഹനുമാനിൽ കയറി.
ആരൂഢേ ശംകരേ ദേവേ ഹനൂമാന്കംധരാശിരഃ । ഛിത്ത്വാ ത്വചം പരാവൃത്യ മുഖം ഗായതി പൂര്വവത്
ശങ്കരൻ കയറിയപ്പോൾ, ഹനുമാൻ തൻ്റെ തലയും കഴുത്തും തിരിച്ച്, തൻ്റെ ചർമ്മം മാറ്റി, പഴയപോലെ നേരിട്ട് നോക്കി പാടിത്തുടങ്ങി.
ശൃണ്വന്ഗീതിസുധാം ശംഭുര്ഗൌതമസ്യ ഗൃഹം ഗതഃ । സര്വേ ചാപ്യാഗതാസ്തത്ര ദേവര്ഷിഗണദാനവാഃ
ഗാനത്തിന്റെ അമൃതം ആസ്വദിച്ച് ശംഭു ഗൗതമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ദാനവന്മാരും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
പൂജിതാ ഗൌതമേനാഥ ഭോജനാവസരേ സതി । യച്ഛുഷ്കദാരുസംഭൂതം ഗൃഹോപകരണാദികമ്
ഭോജനസമയത്ത് ഗൗതമൻ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. ഉണവിനുള്ള ഉപ്പകരണം ഉണങ്ങിയ മരത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയതൊക്കെയും അർപ്പിച്ചു.
പ്രരൂഢമഭവത്സര്വം ഗായമാനേ ഹനൂമതി । തസ്മിന്ഗാനേ സമസ്താനാം ചിത്രദൃഷ്ടിരതിഷ്ഠത
ഹനുമാൻ പാടുമ്പോൾ എല്ലാം സമൃദ്ധിയായി. ആ ഗാനത്തിനിടയിൽ എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതദൃശ്യം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
ദ്വിബാഹുരീശസ്യ പദാഭിവംദനഃ സമസ്തഗാത്രാഭരണോപപന്നഃ । പ്രസന്നമൂര്തിസ്തരുണഃ സുമധ്യേ വിന്യസ്തമൂര്ദ്ധാംജലിഭിഃ സുരൈഃ സ്തുതഃ
രണ്ടു കൈകളാൽ ഈശ്വരന്റെ പാദങ്ങൾ വണങ്ങി, ശരീരമാകെ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച്, യുവാവായി പ്രകാശിച്ച്, ദേവന്മാർ തലയിൽ കയ്യിട്ടു നമസ്കരിച്ച് സ്തുതിച്ചു.
ശിരഃ കരാഭ്യാം പരിഗൃഹ്യ ശംകരോ ഹനൂമതഃ പൂര്വമുഖം ചകാര । പദ്മാസനാസീന ഹനൂമതാംജലൌ നിധായ പാദം ത്വപരം മുഖേ ച
ശങ്കരൻ തന്റെ കൈകളാൽ ഹനുമാന്റെ തല പിടിച്ച് നേരിട്ട് തിരിച്ചു. പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്ന ഹനുമാൻ ഒരു കാലു കൈയിൽ വെച്ചു, മറ്റേ കാലു വായിൽ വെച്ചു.
പാദാംഗുലീഭ്യാമഥ നാസികാം വിഭുഃ സ്നേഹേന ജഗ്രാഹ ച മംദമംദമ് । സ്കംധേ മുഖേ ത്വംസതലേ ച കംഠേ വക്ഷഃസ്ഥലേ ച സ്തനമധ്യമേ ഹൃദി
പിന്നീട് ഭഗവാൻ തന്റെ കാലിന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഹനുമാന്റെ മൂക്ക് സ്നേഹത്തോടെ സ്പർശിച്ചു. തോളിൽ, വായിൽ, കൈതലത്തിൽ, കഴുത്തിൽ, നെഞ്ചിൽ, മധ്യഭാഗത്തിലും കൈകൾ വെച്ചു.
തതശ്ച കുക്ഷാവഥ നാഭിമംഡലേ തതോ ദ്വിതീയം നിദധാതി ചാംജലൌ । ശിരോ ഗൃഹീത്വാവനമയ്യ ശംകരഃ പസ്പര്ശ പൃഷ്ഠം ചിബുകേന സധ്വനി
അതിനുശേഷം, രണ്ടാമത്തെ കാലും നാഭിമണ്ഡലത്തിൽ വച്ച്, തല താഴ്ത്തി, ശംകരൻ തന്റെ താടിയാൽ ഹനുമാന്റെ പിന്നിൽ സ്പർശിച്ചു, ഒരു ഗംഭീരമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
ഹാരം ച മുക്താപരികല്പിതം ശിവോ ഹനൂമതഃ കംഠഗതം ചകാര ഹ । അഥ വിഷ്ണുര്മഹേശാനമിദം വചനമുക്തവാന്
ശിവൻ പിന്നീട് മുത്ത് മാല ഹനുമാന്റെ കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, വിഷ്ണു മഹേശാനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഹനൂമതാ സമോ നാസ്തി കൃത്സ്നബ്രഹ്മാംഡമംഡലേ । ശ്രുതി ദേവാദ്യഗമ്യം ഹി പദം തവ കിലസ്ഥിതമ്
ഹനുമാനെ, മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിലും നിനക്കു തുല്യൻ ആരുമില്ല. ദേവന്മാർക്കും വേദങ്ങൾക്കും അതിക്രമിക്കാനാവാത്ത സ്ഥാനം നിന്റെ പാദത്തലത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
സര്വോപനിഷദവ്യക്തം ത്വത്പദം കപി സര്വയുക് । യമാദിസാധനൈര്യോഗൈര്ന ക്ഷണം തേ പദം സ്ഥിതമ്
കപിയെ, എല്ലാ ഉപനിഷത്തുകളുടെ അദൃശ്യമായ സാരം നിന്റെ പാദങ്ങളിലാണ്. യമാദിസാധനങ്ങളാലോ യോഗങ്ങളാലോ നിന്റെ സ്ഥാനം ഒരു നിമിഷം പോലും നേടാൻ കഴിയില്ല.
മഹായോഗിഹൃദംഭോജേ ബലം സ്വച്ഛം ഹനൂമതി । വര്ഷകോടിസഹസ്രേഷു തപഃ കൃത്വാ തു ദുഷ്കരമ്
മഹായോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിൽ വസിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ ശക്തി ഹനുമാനിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്താലും,
ത്വദ്രൂപം നാഭിജാനാതി കുതഃ പാദം മുനീശ്വരാഃ । അഹോ ഭാഗ്യം വിചിത്രം ഹി ചപലോ വാ നരോ മൃഗഃ
നിന്റെ രൂപം പോലും മുനിമാർക്കറിയില്ല, പിന്നെ നിന്റെ പാദം എങ്ങനെയറിയും? ഒരാൾക്കോ, ഒരു മൃഗത്തിനോ, നിന്റെ പാദം ശരീരത്തിൽ വഹിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ അതൊരു അത്ഭുത ഭാഗ്യമാണ്.
ധത്തേ പാദയുഗം ചാംഗേ യോഗിഹൃദ്യപി ന ക്ഷമമ് । മയാ വര്ഷസഹസ്രം തു സഹസ്രാബ്ദം തഥാന്വഹമ്
നിന്റെ ഇരുകാലുകളും ശരീരത്തിൽ വച്ചാലും, യോഗിയുടെ ഹൃദയം അതു വഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ പോലും ആയിരം വർഷം, ദിവസേന,
ഭക്ത്യാ സംപൂജിതോഽപീശ പാദോ നോ ദര്ശിതസ്ത്വയാ । ലോകേ വാദോ ഹി സുമഹാഞ്ഛുംഭുര്നാരായണപ്രിയഃ
ഭക്തിയോടെ നിന്നെ ആരാധിച്ചിട്ടും, പ്രഭോ, നീ എനിക്ക് നിന്റെ പാദം കാണിച്ചിട്ടില്ല. ലോകത്ത് ഇതിനെക്കുറിച്ച് വലിയ വാദം ഉണ്ട്, നാരായണപ്രിയ.
ഹരിഃ പ്രിയസ്തഥാ ശംഭോര്ന താദൃഗ്ഭാഗ്യമസ്തി മേ । സദാശിവ ഉവാച- ന ത്വയാ സദൃശോ മഹ്യം പ്രിയോസ്തി ഭഗവന്ഹരേ
ഹരി ശംഭുവിന് എത്ര പ്രിയനോ, അത്ര തന്നെ നീയും. പക്ഷേ, എനിക്ക് അത്തരം ഭാഗ്യം ഇല്ല. സദാശിവൻ പറഞ്ഞു: ഭാഗ്യവാനായ ഹരിയേ, നിന്നെ പോലെ എനിക്ക് പ്രിയനാരുമില്ല.
പാര്വതീ വാ ത്വയാ തുല്യാ ന ചാന്യോ വിദ്യതേ മമ । അഥ ദേവായ മഹതേ ഗൌതമഃ പ്രണിപത്യ ച
പാർവതിയും പോലും നിന്നെപ്പോലെ എനിക്ക് തുല്യയല്ല, മറ്റാരുമില്ല. അതിനുശേഷം, മഹാദേവനോടു ഗൗതമൻ വണങ്ങി,