അത്രാംതരേ ഹരേഃ സ്കംധമാരുരോഹ മഹേശ്വരഃ । ഹര്യുത്തമാംഗം ബാഹുഭ്യാം ഗൃഹീത്വാ സംന്യമജ്ജയത്
അതിനിടയിൽ മഹേശ്വരൻ ഹരിയുടെ തോളിൽ കയറി; ഹരിയുടെ തല ഇരുചെവികളിലും പിടിച്ച് വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിച്ചു.
ഉന്മജ്ജയിത്വാ ച പുനഃ പുനശ്ചാപി പുനഃ പുനഃ । പീഡിതഃ സ ഹരിഃ സൂക്ഷ്മം പാതയാമാസ ശംകരമ്
പുനഃപുനഃ ഉയർത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും മുങ്ങിച്ചു; ശംകരൻ അമർത്തിയപ്പോൾ ഹരി സൂക്ഷ്മമായി ശംകരനെ താഴെ വീഴ്ത്തി.
അഥ പാദൌ ഗൃഹീത്വാ തു ആചകര്ഷ ച ഭ്രാമയത് । അതാഡയദ്ധരേര്വക്ഷഃ പാതയാമാസ ചാച്യുതമ്
പിന്നീട് ഹരിയുടെ കാലുകൾ പിടിച്ച് വലിച്ചു ചുറ്റിച്ചു; ഹരിയുടെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു അച്യുതനെ താഴെ വീഴ്ത്തി.
അഥോത്ഥിതോ ഹരിസ്തോയമാദായംജലിനാ തതഃ । അവാകിരദഥോ ശംഭുമഥ വിഷ്ണുമഥോ ഹരഃ
പിന്നീട് ഹരി എഴുന്നേറ്റ് കൈയിൽ വെള്ളം എടുത്തു; ശംഭുവിന് വെള്ളം തളിച്ചു, പിന്നെ ഹരൻ വിഷ്ണുവിന് വെള്ളം തളിച്ചു.
ജലക്രീഡൈവമഭവദഥ ചര്ഷിഗണാംതരേ । ജലക്രീഡാസംഭ്രമേണ വിസ്രസ്തജടബംധനാഃ
ഇങ്ങനെ വെള്ളത്തിൽ കളി നടന്നപ്പോൾ, മुनികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആഹ്ലാദത്തിൽ അവരുടെ ജടകൾ അഴുകി വീണു.
അഥ സംഭ്രമതസ്തേഷാമന്യോന്യജടബംധനമ് । ഇതരേതരബദ്ധാസു ജടാസു ച മുനീശ്വരാഃ
ആ ആവേശത്തിൽ, അവരുടെ ജടകൾ തമ്മിൽ കുടുങ്ങി; മഹർഷിമാർ പരസ്പരം ജടകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.
ശക്തിമംതോഽശക്തിമതഃ ആകര്ഷംതി ച സവ്യഥമ് । പാതയംതോന്യതശ്ചാപി ക്രോശതോ രുദതസ്തഥാ
ശക്തരായവർ ദുർബലരായവരെ വേദനയോടെ വലിച്ചു; ചിലരെ താഴെ വീഴ്ത്തി, ചിലർ കരഞ്ഞു വിളിച്ചു.
ഏവം പ്രവൃത്തേ തുമുലേ സംഭൂതേ തോയകര്മ്മണി । ആകാശേ നാരദോ ഹൃഷ്ടോ നനര്ത ച നനാദ ച
ഇങ്ങനെ വലിയ ഉല്ലാസത്തോടെ വെള്ളത്തിൽ കളി നടന്നപ്പോൾ, ആകാശത്ത് നാരദൻ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു വിളിച്ചു.
വിപംചീം നാദയന്വാദ്യം ലലിതാം ഗീതിമുജ്ജഗൌ । സുഗീത്യാ ലലിതായാസ്തു അഗായത വിധാ ദശ
വിപഞ്ചി വായിച്ച് മനോഹരമായ ഗാനം ആലപിച്ചു; സുന്ദരമായ പാട്ടിൽ പത്തു ശ്ലോകങ്ങൾ പാടി.
ശുശ്രാവ ഗീതം മധുരം ശംകരോ ലോകഭാവനഃ । സ്വയം ഗാതും ഹി ലലിതം മംദം മംദം പ്രചക്രമേ
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ശംകരൻ ആ മധുരഗാനം കേട്ടു; സ്വയം മൃദുവായും മനോഹരമായും പാടാൻ തുടങ്ങി.
സ്വയം ഗായതി ദേവേശേ മിശ്രാ മംഗലകൈശികീ । നാരദേ നൃത്യമാനേ തു ഗായതി സ്വരഭേദിനി
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു പാടുമ്പോൾ, മംഗളവും മൃദുവുമായ സ്വരങ്ങൾ ചേർത്ത്; നാരദൻ നൃത്തം ചെയ്ത് വിവിധ സ്വരങ്ങളിൽ പാടുന്നു.
സ്വരം ധ്രുവം സമാദായ സര്വലക്ഷണസംയുതമ് । സ്വധാരാമൃതസംയുക്തം ഗാനേനൈവമഥോ ജയത്
സ്ഥിരമായ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളോടും കൂടിയ സ്വരം എടുത്ത്, സ്വന്തം വാണിയുടെ അമൃതം ചേർത്ത്, അങ്ങനെ പാട്ടിലൂടെ ജയിച്ചു.
വാസുദേവോ മര്ദലം ച കരാഭ്യാമിദമാഹനത് । അവഗാഹംശ്ചതുര്വക്ത്രസ്തുംബുരുര്മുഖരോ ബഭൌ
വാസുദേവൻ തന്റെ കൈകളാൽ മർദളവാദ്യം വായിച്ചു. നാലു മുഖങ്ങളുള്ള തുംഭുരു മനോഹരമായി പാടുമ്പോൾ അത്ഭുതമായി തെളിഞ്ഞു.
താനകാ ഗൌതമാദ്യാസ്തു തൂഷ്ണീം ഗാതും ച വായുതഃ । ഗായകേ മധുരം ഗീതം ഹനൂമതി കപീശ്വരേ
ഗൗതമൻമാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഗായകർ എല്ലാം മൗനത്തിലായിരുന്നു. കപികളുടെ പ്രഭു ഹനുമാൻ അത്യന്തം മധുരമായി പാടികൊണ്ടിരുന്നു.
മ്ലാനമമ്ലാനമഭവത്കൃശാഃ പുഷ്ടാസ്തദാഽഭവന് । സ്വാം സ്വാം ഗീതിമതഃ സര്വേ തിരസ്കൃത്യൈവ മൂര്ച്ഛിതാഃ
ചിലരുടെ ശബ്ദം ക്ഷീണിച്ചു, ചിലരുടെ ശബ്ദം ശക്തിയായി. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച് സംഗീതത്തിൽ മുഴുകി.
തൂഷ്ണീം സര്വേ സമഭവന്ദേവര്ഷിഗണദാനവാഃ । ഏകഃ സ ഹനുമാന്ഗാതാ ശ്രോതാരഃ സര്വ ഏവ തേ
ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ദാനവന്മാരും എല്ലാവരും മൗനമായി. ഹനുമാൻ മാത്രം പാടുകയായിരുന്നു, മറ്റൊക്കെയും ശ്രോതാക്കളായി.
മധ്യാഹ്നകാലവിതതേ ഭോജനാവസരേ സതി । ദുകൂലയുഗമാധത്ത ശൃണ്വന്ഗീതിം മഹേശ്വരഃ
മധ്യാഹ്ന സമയത്ത് ഉണവിനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ മഹേശ്വരൻ നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ച് ആ ഗാനമണികേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
പീതവസ്ത്രദ്വയം വിഷ്ണുരാരക്തം ചതുരാനനഃ । സ്വസ്വാര്ഹാണ്യഥ സര്വേഽപി കൃത്യം കൃത്വാപി കാലികമ്
വിഷ്ണു രണ്ടു മഞ്ഞ വസ്ത്രവും, നാലുമുഖൻ ചുവപ്പും ധരിച്ചു. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മം പൂർത്തിയാക്കി, പിന്നെ കാലികയെ സമീപിച്ചു.
സ്വം സ്വം വാഹനമാരുഹ്യ നിര്ഗതാഃ സര്വദേവതാഃ । ഗാനപ്രിയോ മഹേശസ്തു ജഗാദ പ്ലവഗേശ്വരമ്
ഓരോ ദേവതയും തങ്ങളുടെ വാഹനത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു. സംഗീതം പ്രിയനായ മഹേശ്വരൻ കപീശ്വരനായ ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു.
പ്ലവഗത്വം മയാജ്ഞപ്തോ നിഃശംകം വൃഷമാരുഹ । മമ ചാഭിമുഖോ ഭൂത്വാ ഗായസ്വാശേഷഗായനമ്
നിനക്ക് കപിയായി ഇരിക്കാൻ ഞാൻ അനുമതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഭയമില്ലാതെ വൃഷഭത്തിൽ കയറി, എന്നെ നേരിട്ട് നോക്കി എല്ലാ ഗാനങ്ങളും പാടുക.
അഥാഹ കപിശാര്ദൂലോ ഭഗവംതം മഹേശ്വരമ് । വൃഷഭാരോഹസാമര്ഥ്യം തവ നാന്യസ്യ വിദ്യതേ
അപ്പോൾ കപികളുടെ സിംഹം മഹേശ്വരനോട് പറഞ്ഞു: 'വൃഷഭത്തിൽ കയറാനുള്ള കഴിവ് നിനക്കു മാത്രമാണ്, മറ്റാര്ക്കുമില്ല.'
തവ വാഹനമാരുഹ്യ പാതകീ സ്യാമഹം വിഭോ । മാമേവാരുഹ ദേവേശ വിഹംഗഃ ശിവവാഹനഃ
'നിന്റെ വാഹനത്തിൽ കയറുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ പാപിയാകും. ദേവേശാ, നീയോ എന്നിൽ കയറി ഇരിക്കണം, ഞാൻ ശിവന്റെ വാഹനം പക്ഷിയാണ്.'
തവ ചാഭിമുഖം ഗാനം കരിഷ്യാമി വിലോകയ । അഥേശ്വരോ ഹനൂമംതമാരുരോഹ വൃഷം യഥാ
'നിന്റെ മുഖം നോക്കി ഞാൻ പാടാം, കാണൂ.' അപ്പോൾ മഹേശ്വരൻ വൃഷഭത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ ഹനുമാനിൽ കയറി.
ആരൂഢേ ശംകരേ ദേവേ ഹനൂമാന്കംധരാശിരഃ । ഛിത്ത്വാ ത്വചം പരാവൃത്യ മുഖം ഗായതി പൂര്വവത്
ശങ്കരൻ കയറിയപ്പോൾ, ഹനുമാൻ തൻ്റെ തലയും കഴുത്തും തിരിച്ച്, തൻ്റെ ചർമ്മം മാറ്റി, പഴയപോലെ നേരിട്ട് നോക്കി പാടിത്തുടങ്ങി.
ശൃണ്വന്ഗീതിസുധാം ശംഭുര്ഗൌതമസ്യ ഗൃഹം ഗതഃ । സര്വേ ചാപ്യാഗതാസ്തത്ര ദേവര്ഷിഗണദാനവാഃ
ഗാനത്തിന്റെ അമൃതം ആസ്വദിച്ച് ശംഭു ഗൗതമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ദാനവന്മാരും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
പൂജിതാ ഗൌതമേനാഥ ഭോജനാവസരേ സതി । യച്ഛുഷ്കദാരുസംഭൂതം ഗൃഹോപകരണാദികമ്
ഭോജനസമയത്ത് ഗൗതമൻ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. ഉണവിനുള്ള ഉപ്പകരണം ഉണങ്ങിയ മരത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയതൊക്കെയും അർപ്പിച്ചു.
പ്രരൂഢമഭവത്സര്വം ഗായമാനേ ഹനൂമതി । തസ്മിന്ഗാനേ സമസ്താനാം ചിത്രദൃഷ്ടിരതിഷ്ഠത
ഹനുമാൻ പാടുമ്പോൾ എല്ലാം സമൃദ്ധിയായി. ആ ഗാനത്തിനിടയിൽ എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതദൃശ്യം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
ദ്വിബാഹുരീശസ്യ പദാഭിവംദനഃ സമസ്തഗാത്രാഭരണോപപന്നഃ । പ്രസന്നമൂര്തിസ്തരുണഃ സുമധ്യേ വിന്യസ്തമൂര്ദ്ധാംജലിഭിഃ സുരൈഃ സ്തുതഃ
രണ്ടു കൈകളാൽ ഈശ്വരന്റെ പാദങ്ങൾ വണങ്ങി, ശരീരമാകെ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച്, യുവാവായി പ്രകാശിച്ച്, ദേവന്മാർ തലയിൽ കയ്യിട്ടു നമസ്കരിച്ച് സ്തുതിച്ചു.
ശിരഃ കരാഭ്യാം പരിഗൃഹ്യ ശംകരോ ഹനൂമതഃ പൂര്വമുഖം ചകാര । പദ്മാസനാസീന ഹനൂമതാംജലൌ നിധായ പാദം ത്വപരം മുഖേ ച
ശങ്കരൻ തന്റെ കൈകളാൽ ഹനുമാന്റെ തല പിടിച്ച് നേരിട്ട് തിരിച്ചു. പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്ന ഹനുമാൻ ഒരു കാലു കൈയിൽ വെച്ചു, മറ്റേ കാലു വായിൽ വെച്ചു.
പാദാംഗുലീഭ്യാമഥ നാസികാം വിഭുഃ സ്നേഹേന ജഗ്രാഹ ച മംദമംദമ് । സ്കംധേ മുഖേ ത്വംസതലേ ച കംഠേ വക്ഷഃസ്ഥലേ ച സ്തനമധ്യമേ ഹൃദി
പിന്നീട് ഭഗവാൻ തന്റെ കാലിന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഹനുമാന്റെ മൂക്ക് സ്നേഹത്തോടെ സ്പർശിച്ചു. തോളിൽ, വായിൽ, കൈതലത്തിൽ, കഴുത്തിൽ, നെഞ്ചിൽ, മധ്യഭാഗത്തിലും കൈകൾ വെച്ചു.