ഉഷ്ണോദകൈശ്ച സംതാപൈര്വൈദ്യരൂപേണ നാന്യഥാ । അന്യേ ഭുംജംതി തസ്യാഗ്രേ ഭോഗാനന്യാന്മനോഗതാന്
ചൂടുള്ള വെള്ളവും വേദനകളും, വൈദ്യന്റെ രൂപത്തിൽ, വേറെ വഴിയില്ലാതെ; അവൻ ആഗ്രഹിച്ച അനുഭവങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർ അവന്റെ മുമ്പിൽ അനുഭവിക്കും.
കിം കരോമി സമര്ഥശ്ച ന ദത്തം ദാനമുത്തമമ് । മഹതാ രോഗരൂപേണ തമേനം പരിവാരയേത്
ശേഷിയുണ്ടെങ്കിലും ഉത്തമമായ ദാനം നൽകാത്തപക്ഷം ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും? അങ്ങനെ ഞാൻ അവനെ വലിയ രോഗം കൊണ്ടു ചുറ്റും.
നിത്യകാലസ്യ യദ്ദാനമാത്മാനം പാപിഭിര്യഥാ । ന ദത്തം ച മഹീദേവ ശ്രദ്ധയാ നിജശക്തിതഃ
ശ്രദ്ധയോടെയും തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ചും, പാപികൾ സമയത്ത് ദാനം ചെയ്യാതെ വിട്ടാൽ, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ—
തഥായാതാന്പ്രധക്ഷ്യേതാനുപായൈര്ദാരുണൈഃ കില । നൈമിത്തികം പ്രവക്ഷ്യാമി ദാനകാലം തവാഗ്രതഃ
അങ്ങനെ വന്നവരെ ഞാൻ കഠിനമായ മാർഗ്ഗങ്ങൾകൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കും; ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിമിത്തം കൊണ്ടുള്ള ദാനത്തിന്റെ സമയത്തെ കുറിച്ച് പറയാം.
മഹാപര്വണി സംപ്രാപ്തേ തീര്ഥപ്രാപ്തൌ തഥൈവ ച । പിതുഃ ക്ഷയാഹദിവസേ വൈശാഖാദിഷു യത്നതഃ
വലിയ ഉത്സവം വന്നപ്പോൾ, തീർത്ഥയാത്രയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അച്ഛന്റെ ചരമദിനത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വൈശാഖം പോലുള്ള പുണ്യ മാസങ്ങളിൽ—
മാസേഷു പുണ്യകാലേഷു ദാനം നൈമിത്തികം സ്മൃതമ് । കാമ്യകാലം പ്രവക്ഷ്യാമി യദ്ദാനം ഫലദായകമ്
മാസങ്ങളിൽ പുണ്യകാലങ്ങളിൽ ചെയ്യുന്ന ദാനം നിമിത്തം കൊണ്ടുള്ളതായാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്; ഫലം നൽകുന്ന ആഗ്രഹദാനത്തെ കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം.
വ്രതാദികം സമുദ്ദിശ്യ കാമനാഫലകല്പിതമ് । യത്കാമം കഥിതം സമ്യക്സര്വാംഗൈരേവ സംഗതമ്
വ്രതം മുതലായവയോ, ആഗ്രഹിച്ച ഫലം നേടാനോ, ശരിയായി നിർദ്ദേശിച്ചതുപോലെ, എല്ലാ വിധത്തിലും പൂർണ്ണമായ ദാനം—
തസ്യ ദാനപ്രഭാവേണ ഭാവനാപരിഭാവിതഃ । താദൃക്ഫലം സമശ്നാതി മാനുഷസ്തത്പ്രസാദനാത്
അത്തരം ദാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഉചിതമായ ഭാവനയോടെ, മനുഷ്യൻ അതിനനുസരിച്ച ഫലം അനുഭവിക്കും.
ആഭ്യുദയം പ്രവക്ഷ്യാമി യച്ച യജ്ഞാദിഷു സ്മൃതമ് । ജാതകര്മാദികാര്യേഷു മൌഞ്ജ്യാദ്യുദ്വാഹകര്മസു
സമൃദ്ധിക്ക് വഴിയാകുന്ന കാര്യങ്ങളും യജ്ഞാദികളിൽ നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്നതും, ജനനസംസ്ക്കാരം മുതലായ ചടങ്ങുകളിൽ, പൂണൂൽ ധാരണം, വിവാഹം എന്നിവയിലുണ്ടാകേണ്ട കാര്യങ്ങളും ഞാൻ വിശദമായി പറയും.
പ്രാസാദധ്വജദേവാനാം പ്രതിഷ്ഠാസു പ്രയത്നതഃ । ഇത്യാദികം മഹീദേവ ദാനമഭ്യുദയാത്മകമ്
ക്ഷേത്രങ്ങൾ, കൊടിമരങ്ങൾ, ദേവപ്രതിഷ്ഠകൾ എന്നിവയിൽ ശ്രദ്ധയോടെ നടത്തേണ്ട കാര്യങ്ങളിൽ, മഹാരാജാവേ, ദാനം സമൃദ്ധിക്ക് വഴിയാകുന്നവയിലൊന്നാണ്.
പ്രജാവൃദ്ധികരം ഭോഗയശഃസ്വര്ഗസുഖപ്രദമ് । അംത്യം ചൈവ പ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണു ദാനം ദ്വിജോത്തമ
ദാനം സന്താനവർധനത്തിനും, സൗഖ്യത്തിനും, പ്രശസ്തിക്കും, സ്വർഗ്ഗസുഖത്തിനും കാരണമാകുന്നു. ഇനി അവസാനം പറയേണ്ട ദാനത്തെക്കുറിച്ചും ഞാൻ വിശദീകരിക്കും, ശ്രേഷ്ഠൻമാരായ ദ്വിജന്മാരേ, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
കാമസ്യ സംക്ഷയം ജ്ഞാത്വാ ജരയാ പരിപീഡിതഃ । ദദ്യാദ്ദാനാനി യത്നേന കുര്യാദാശാം ന കസ്യചിത്
ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നതും വയസ്സിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടും മനസ്സിലാക്കി, ഒരാൾ പരിശ്രമത്തോടെ ദാനം ചെയ്യണം; ആരിലും പ്രതീക്ഷ വെക്കരുത്.
മൃതേ ച മയി മേ പുത്രാ ജായാബാംധവസോദരാഃ । കഥമേതേ ഭവിഷ്യംതി മാം വിനാ സുഹൃദോ മമ
ഞാൻ മരിച്ചാൽ, എന്റെ മക്കൾ, ഭാര്യ, ബന്ധുക്കൾ, സഹോദരങ്ങൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ ഇവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? എനിക്ക് കൂടിയില്ലാതെ ഇവർക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നോ?
അഹം വിത്തവിഹീനോ വാ കഥം ജീവന്പുനസ്തഥാ । ഭവിഷ്യാമീതി വിജ്ഞായ ന ദദാതി ഹി കിംചന
അല്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് സമ്പത്ത് ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വീണ്ടും എങ്ങനെ ജീവിക്കും എന്ന ചിന്തയിൽ, ഒരാളും ഒന്നും ദാനം ചെയ്യാറില്ല.
ആശാപാശശതൈര്ബദ്ധോ ഭാഗ്യാദേവ കുമായയാ । മൃത്യും പ്രയാതി മൂഢാത്മാ രുദംതി ച തതഃ സുതാഃ
നൂറുകണക്കിന് പ്രതീക്ഷകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടും, ദുർഭാഗ്യവും അജ്ഞാനവും മൂലം, ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവൻ മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; പിന്നെ അവന്റെ മക്കൾ കരയുന്നു.
ദുഃഖേന പീഡിതാഃ കിചിംന്മോഹേനാകുലചേതസഃ । സ്വല്പമല്പം ച വാ ദാനം കഥംചിത്കല്പയംതി തേ
വേദനകൊണ്ട് പീഡിതരായി, ഭ്രമത്തിൽ മനസ്സ് അശാന്തരായി, അവർ എങ്കിലും എങ്കിലും ചെറിയൊരു ദാനം മാത്രം ചെയ്യാറുണ്ട്.
ന തത്രാസ്മിന്ഗതേ കാലേ മഹാദുഃഖഗതേ സതി । വിസ്മരംതി തദാ ദാനം ലോഭാദ്വാ ന ദദത്യപി
അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ, അത്യന്തം ദു:ഖത്തിൽ, അവർ ദാനം ചെയ്യേണ്ട കാര്യം മറന്നുപോകുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ലാലസയാൽ ഒന്നും നൽകാറില്ല.
മൃതോഽയം ച പിതാ ജ്ഞാത്വാ സ്നേഹപാശോ നിവര്ത്തതേ । യോഽസൌ മൃതോ മഹീദേവ മമ പാശൈര്നിയംത്രിതഃ
അവരുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചുവെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, സ്നേഹബന്ധം ഒടുങ്ങുന്നു; മഹാരാജാവേ, മരിച്ചവൻ അവരുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ പെട്ടവനായിരുന്നു.
തൃഷ്ണാ ക്ഷുധാ സമാക്രാംതോ ബഹുദുഃഖൈഃ പ്രപീഡിതഃ । പച്യതേ നരകേ ഘോരേ ചിരകാലം ന സംശയഃ
തൃഷ്ണയും വിശപ്പും കൊണ്ട് പീഡിതനായി, അനേകം ദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ ദീർഘകാലം കത്തുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തസ്മാദ്ദാനം പ്രദാതവ്യം സ്വയമേവ ന സംശയഃ । കസ്യ പുത്രാശ്ച പൌത്രാശ്ച കസ്യ ഭാര്യാ ധനം ച വാ
അതിനാൽ, ദാനം സ്വയം ചെയ്യണം, ഇതിൽ സംശയമില്ല; ആരുടെ മക്കളാണ്, ആരുടെ കൊച്ചുമക്കളാണ്, ആരുടെ ഭാര്യയും സമ്പത്തും ആണെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല.
സംസാരേ നാസ്തികഃ കസ്യ സ്വയം തസ്മാത്പ്രദീയതേ । പാനമന്നം ച താംബൂലമുദകം കാംചനം തഥാ
ഈ ലോകത്തിൽ ആരാണ് ആരുടേതെന്ന് ഉറപ്പില്ല; അതുകൊണ്ട് തന്നെ, പാനം, അന്നം, പാനസുപാരി, വെള്ളം, പൊന്നും ദാനം ചെയ്യണം.
വസനം ഗാം ച ഭൂമിം ച ച്ഛത്രപാത്രാണ്യനേകധാ । ഫലാനി ഭൂമിദാനാനി വിവിധാനി സ്വശക്തിതഃ
വസ്ത്രം, പശു, ഭൂമി, കുട, പലവിധ പാത്രങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ഭൂമിദാനം എന്നിവയും, തനിക്കുള്ള ശേഷിയനുസരിച്ച് നൽകണം.
ദാതവ്യാനി മഹീദേവ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ । തീര്ഥാനാം ലക്ഷണം വിപ്ര പ്രവക്ഷ്യാമി തവാഗ്രതഃ
ഇവയൊക്കെയും നൽകേണ്ടതാണ്, മഹാരാജാവേ, ഇതിൽ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. മഹർഷേ, ഇനി തീർത്ഥങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ നിനക്കു വിശദീകരിക്കും.
സുതീര്ഥാനി ഇയം ഗംഗാ ഭാതി പുണ്യാ സരസ്വതീ । രേവാ ച യമുനാ താപീ നദീ ചര്മണ്വതീ തഥാ
ഗംഗ എന്ന മഹാതീർത്ഥം പ്രകാശിക്കുന്നു, പുണ്യമായ സരസ്വതിയും; രേവ, യമുന, താപി, ചർമണ്വതി എന്ന നദിയും അതുപോലെ.
സരയൂ ച വരാ വേണീ പൂര്ണാ പാപപ്രണാശിനീ । കാവേരീ കപിലാ ചാന്യാ വിശല്യാ വിശ്വതാരിണീ
സരയു, ഉത്തമമായ വേണി, പൂർണ്ണ, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നവളായ നദി; കാവേരി, കപില, വിശല്യ, വിശ്വതാരിണി എന്നിങ്ങനെ മറ്റു നദികളും.
ഗോദാവരീ സമാഖ്യാതാ തുംഗഭദ്രാ ച ഗംഡകീ । പാപാനാം ഭീതിദാ നിത്യം നദീ ഭീമരഥീ സ്മൃതാ
ഗോദാവരി പ്രസിദ്ധയാണ്, തുങ്ഗഭദ്രയും ഗണ്ഡകിയും; പാപികൾക്ക് ഭയം നൽകുന്ന നദിയായ ഭീമരഥി എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
ദേവികാ കൃഷ്ണഗംഗാ ച അന്യാ യാഃ സരിതാംവരാഃ । ഏതാസ്തു പുണ്യകാലേഷു സംതി തീര്ഥാന്യനേകശഃ
ദേവിക, കൃഷ്ണഗംഗ, മറ്റു പ്രശസ്തമായ നദികൾ—ഇവയെല്ലാം ശുഭകാലങ്ങളിൽ അനേകം പുണ്യസ്ഥലങ്ങളാണ്.
ഗ്രാമേ വാ യദി വാരണ്യേ നദ്യഃ സര്വത്ര പാവനാഃ । തത്ര തത്രൈവ കര്ത്തവ്യാഃ സ്നാനദാനാദികാഃ ക്രിയാഃ
ഗ്രാമത്തിലോ കാട്ടിലോ എവിടെയായാലും നദികൾ എല്ലായിടത്തും ശുദ്ധിയേകുന്നു; അവിടെ സ്നാനം, ദാനം തുടങ്ങിയ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.
യദാ ന ജ്ഞായതേ നാമ തസ്യ തീര്ഥസ്യ ഭോ ദ്വിജ । തത്രേത്യുച്ചാരണം കാര്യം വിഷ്ണുതീര്ഥമിദം മഹത്
ഏതു തീർത്ഥത്തിന്റെ പേരും അറിയാത്തപോൾ, അങ്ങോട്ട് എത്തിയാൽ 'ഇത് മഹാവിഷ്ണു തീർത്ഥമാണ്' എന്നു ഉച്ചരിക്കണം.
തീര്ഥസ്യ ദേവതാ വിഷ്ണുഃസ ര്വത്രാപി ന സംശയഃ । നാരായണേതി യന്നാമ സ്മരേത്തീര്ഥേഷു സാധകഃ
എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളുടെയും ദേവൻ വിഷ്ണുവാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല; തീർത്ഥങ്ങളിൽ സാദകൻ നാരായണ എന്ന നാമം ഓർക്കണം.