മാധവേ മാസി മാം ഭക്ത്യാ തൈശ്ച പൂജ്യോഽസ്മ്യഹം സദാ । ഹിരണ്യാക്ഷോ വരാരോഹേ മാധവേ തു മധുര്ഹത
മാധവ മാസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ എന്നെ പൂജിക്കുന്നവർക്ക് എപ്പോഴും ഞാൻ പൂജ്യനാണ്. മനോഹരിയായവളേ, മാധവത്തിൽ തന്നെ ഹിരണ്യാക്ഷൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ആദിദൈത്യാവുഭാവേതൌ ഹത്വാ ത്വം തു സമുദ്ധൃതാ । ത്രേതായുഗേ ത്രയീ ധര്മോ ജ്ഞാനവര്ണവ്യവസ്ഥിതിഃ
ആ ആദിദാനവന്മാരെ ഇരുവരെയും സംഹരിച്ച് നിന്നെ ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു. ത്രേതായുഗത്തിൽ ത്രയീധർമ്മവും ജ്ഞാനവും വർണ്ണക്രമവും സ്ഥാപിതമായി.
മാധവേ മാസി സംഭൂതാ തേന മേ മാധവഃപ്രിയഃ । ത്രേതായുഗം തൃതീയായാം ശുക്ലായാം മാസി മാധവേ
മാധവ മാസത്തിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ അവതരിച്ചത്; അതുകൊണ്ടാണ് മാധവം എനിക്ക് പ്രിയം. ത്രേതായുഗം, മാധവ മാസത്തിലെ മൂന്നാം ശുക്ലപക്ഷത്തിലാണ് ആരംഭിച്ചത്.
പ്രവൃത്തം ച ത്രയീ ധര്മാഃ പ്രവൃത്താസ്തേ പ്രവര്ദ്ധിതാഃ । അക്ഷയാ സോച്യതേ ലോകേ തൃതീയാ ഹരിവല്ലഭാ
ത്രയീധർമ്മങ്ങൾ അന്നാണ് ആരംഭിച്ച് വളർന്നു. മൂന്നാമത്തേത്, ഹരിക്ക് പ്രിയമായത്, ലോകത്ത് അക്ഷയമെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
സ്നാനേ ദാനാര്ചനേ ശ്രാദ്ധേ ജപേ പൂര്വജതര്പ്പണേ । യേഽര്ചയംതി യവൈര്വിഷ്ണും ശ്രാദ്ധം കുര്വംതി യത്നതഃ
സ്നാനം, ദാനം, അർച്ചന, ശ്രാദ്ധം, ജപം, പിതൃതർപ്പണം—ഇവയിൽ യവം ഉപയോഗിച്ച് വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിയോടെ അർച്ചന ചെയ്യുന്നവരും ശ്രാദ്ധം ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യുന്നവരും—
തേഷാം ദദാമ്യഹം സര്വം യന്മനോഽഭീഷ്ടമുത്തമമ് । യേ ദദംത്യപി ദാനാനി ധന്യാസ്തേ ധാര്മികാ നരാഃ
അവർക്കു മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉത്തമഫലം ഞാൻ നൽകുന്നു. ദാനം ചെയ്യുന്നവർ ഭാഗ്യശാലികളും ധാർമ്മികരും ആകുന്നു.
യേ യജംതി ഹരേര്നിത്യമധ്വരൈര്വിവിധൈരപി । മാധവേ യജതേ യോ മാം തേഭ്യസ്തദധികം ഫലമ്
ഹരിയെ നിത്യവും വിവിധ യജ്ഞങ്ങളാൽ ആരാധിക്കുന്നവരും, മാധവത്തിൽ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവരും, അവർക്കു മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ വലിയ ഫലം ലഭിക്കും.
സ്നാനം ദാനം ജപോ ഹോമസ്തപോ യജ്ഞ വ്രതാദികമ് । വൈശാഖേ യത്കൃതം ദേവി തസ്യ പുണ്യഫലം ശൃണു
സ്നാനം, ദാനം, ജപം, ഹോം, തപസ്, യജ്ഞം, വ്രതം എന്നിവ—all വൈശാഖത്തിൽ ചെയ്യുന്നതിന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം കേൾക്കൂ, ദേവിയേ.
മന്വംതരാണാം കോട്യസ്തു ദശപംച ച സപ്ത ച । മത്സാന്നിധ്യഗതാസ്തേപി തിഷ്ഠംതി ഭയവര്ജിതാഃ
മന്വന്തരങ്ങളുടെ കോടികൾ, പത്ത്, അഞ്ചു, ഏഴ്—എന്തൊക്കെയായാലും, എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തുന്നവർ ഭയമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യദ്യപി സ്യുര്ഗ്രഹാഃ സര്വേ ക്രൂരാ ജന്മവ്യയാഷ്ടകാഃ । പ്രാതഃസ്നാനേന വൈശാഖേ സര്വേ സൌമ്യാ ഭവംതി തേ
എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ക്രൂരമായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ജനനവും മരണമുമുണ്ടാക്കിയാലും, വൈശാഖത്തിൽ പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്താൽ അവയെല്ലാം ശുഭമായി മാറും.
വൈശാഖേ മാസി യോ വിപ്രാന്ഭോജയേദ്ഭക്തിതത്പരഃ । സിക്ഥേസിക്ഥേ ഭവേത്തൃപ്തിഃ പിതൄണാം യുഗസംഖ്യയാ
വൈശാഖ മാസത്തിൽ പരമഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണരെ അന്നദാനം ചെയ്യുന്നവർക്ക്, പിതാക്കന്മാർക്ക് യുക്തമായ സംതൃപ്തി ലഭിക്കും, യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തോളം.
യച്ഛംതി തത്ര മധുരാധികഭോജനാനി യേ വായവാശന തിലോദക ഭോജനാനി । ഛത്രാംബരാണി ചരണോചിതരക്ഷണാനി ധന്യാസ്ത ഏവ പരിതോഷകരാഹി വിഷ്ണോഃ
അവിടെ മധുരവും അധികവുമുള്ള അന്നം, യവം, എള്ള് വെള്ളം, ഭക്ഷണം, കുട, വസ്ത്രം, കാലിനു വേണ്ട സംരക്ഷണം എന്നിവ നൽകുന്നവർ—അവരാണ് ഭാഗ്യശാലികളും വിഷ്ണുവിനെ ഏറ്റവും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവരും.
വിശേഷാദിഹ ദാതവ്യാസ്തിലാ മധുസമന്വിതാഃ । ധര്മായ ബൃഹതേ ദീര്ഘ ദുരിതക്ഷയ ഹേതവേ
ഇവിടെ പ്രത്യേകമായി തേൻ ചേർത്ത എള്ള് ദാനമായി നൽകണം; വലിയ ധർമ്മത്തിനും ദീർഘായുസിനും പാപനാശത്തിനും വേണ്ടി.
ഏവംകൃതേ തു യത്പുണ്യം പ്രാപ്യതേ മനുജൈശ്ച തൈഃ । തത്കൈര്ഗണയിതും ശക്യം വര്ഷകോടിശതൈരപി
ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, കോടികൾക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും എണ്ണാൻ കഴിയില്ല.
പുത്രപൌത്രാദിസംപത്തി ദീര്ഘായൂംഷി യഥേപ്സിതമ് । ഇഹാപ്നോതി പരത്രാപി മാമേവ പ്രതിപദ്യതേ
മക്കൾ, മുമ്മക്കൾ, സമ്പത്ത്, ദീർഘായുസ് എന്നിവ ആഗ്രഹിച്ചവണ്ണം ഇവിടെ ലഭിക്കും; പരലോകത്തിൽ എന്നെ മാത്രമേ പ്രാപിക്കൂ.
അനേകജന്മാര്ജിത പാതകാവലീ വിലീയതേ മാധവ മജ്ജനേന । ജനസ്യ തത്രോഷസി പുണ്യതീര്ഥേ യഥാവിധാനം ശ്രയതേ തഥാ വാ
അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങളുടെ ശൃംഖല മാധവസ്നാനത്തിൽ അകറ്റപ്പെടും; ആ പുണ്യതീർത്ഥത്തിൽ, നിർദ്ദേശപ്രകാരം അല്ലെങ്കിൽ കഴിവനുസരിച്ച്, ജനങ്ങൾ പുണ്യം നേടുന്നു.
യഃ പരിത്യജ്യ വൈശാഖം വ്രതമന്യദുപാചരേത് । സ കരസ്ഥം മഹാരത്നം ഹിത്വാ ലോഷ്ടം ഹി യാചതേ
വൈശാഖ മാസത്തിലെ വ്രതം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റേതെങ്കിലും വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ, കൈയിൽ വലിയ രത്നം വലിച്ചെറിഞ്ഞ് മണ്ണ് കഷണം തേടുന്നവനുപോലെയാണ്.
സൂതഉവാച- ഏവം സ ഭഗവാന്പൂര്വമാദിദേവോ വദദ്വിഭുഃ । മാധവം മാസമുദ്ദിശ്യ ജഗത്യാം ജഗതീധരഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പണ്ടുകാലത്ത്, ലോകങ്ങളെ താങ്ങുന്ന ആദിദേവൻ, ഭഗവാൻ, മാധവം മാസത്തെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കിമത്ര ബഹുനോക്തേന ന തദസ്തി മഹീസുരാഃ । യദപ്രാപ്യം ഭവേന്മാസി മാധവേ മാധവാര്ചനാത്
ഇവിടെ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; മഹർഷിമാരേ, മാധവ മാസത്തിൽ മാധവനെ ആരാധിച്ചാൽ ലഭിക്കാനാകാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
ശൃണുധ്വം ച പുരാവൃത്തമിഹാര്ഥേ പരമാദ്ഭുതമ് । ബ്രാഹ്മണസ്യ ച സംവാദം യമസ്യ ച മഹാത്മനഃ
ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പണ്ടു നടന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു കഥ നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ—ഒരു ബ്രാഹ്മണനും മഹാത്മാവായ യമനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം.
മധ്യദേശേ മഹാഗ്രാമോ ബ്രാഹ്മണാനാം ബഭൂവ ഹ । ഗംഗായമുനയോര്മധ്യേ യാമുനസ്യ ഗിരേരധഃ
മധ്യദേശത്ത്, ഗംഗയും യമുനയും നദികള്ക്കിടയിൽ, യമുനാ പർവ്വതത്തിന്റെ അടിയിലൊരു വലിയ ബ്രാഹ്മണഗ്രാമം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്വാംസസ്തത്ര ഭൂയിഷ്ഠാ ബ്രാഹ്മണാശ്ചാവസംസ്തദാ । അഥ പ്രാഹ യമഃ കംചിത്പുരുഷം കൃഷ്ണപിംഗലമ്
അവിടെ കൂടുതലും പണ്ഡിതന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ താമസിച്ചു. അപ്പോൾ യമൻ കറുത്തയും മഞ്ഞയും നിറമുള്ള ഒരാളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
രക്താക്ഷമൂര്ദ്ധ്വരോമാണം കാകജംഘാക്ഷിനാസികമ് । ഗച്ഛ ത്വം ഭോ മഹാഗ്രാമം ഗത്വാ ബ്രാഹ്മണമാനയ
ചുവപ്പു കണ്ണുകളും നട്ടു നിൽക്കുന്ന രോമവും കാക്കയുടെ കാലും കണ്ണും മൂക്കും പോലെയുള്ള അവനെ യമൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: നീ ആ വലിയ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കൊണ്ടുവരിക.
വസിഷ്ഠഗോത്രസംഭൂതം നാമതോ യജ്ഞദത്തകമ് । ശമേ നിവിഷ്ടം വിദ്വാംസം യജ്ഞകര്മവിശാരദമ്
വസിഷ്ഠഗോത്രത്തിൽ ജനിച്ച, യജ്ഞദത്തൻ എന്ന പേരിലുള്ള, സമാധാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, പണ്ഡിതനും യജ്ഞവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനെയാണ് കൊണ്ടുവരേണ്ടത്.
നചാന്യമാനയേഥാസ്ത്വം സഗോത്രം തസ്യ പാര്ശ്വതഃ । സഹിതാദൃഗ്ഗുണസ്തേന തുല്യോഽധ്യയന ജന്മനാ
അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നോ അടുത്തവരിൽ നിന്നോ മറ്റാരെയും കൊണ്ടുവരരുത്; ഗുണത്തിലും പഠനത്തിലും ജനനത്തിലും അവനു തുല്യനായവനേ മാത്രം കൊണ്ടുവരണം.
ആകൃത്യാ ച തഥാ ചിഹ്നൈഃ സമസ്തേനൈവ സത്തമഃ । തമാനയ യഥോദ്ദിഷ്ടാ പൂജാ കാര്യാ ഹി തസ്യ മേ
രൂപത്തിലും എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളിലും പറഞ്ഞതുപോലെ അതേവിധം ഉള്ള ഉത്തമനെ കൊണ്ടുവരണം; അവനുവേണ്ടി ഞാൻ പൂജ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
സ ഗത്വാ പ്രതികൂലം തു ചകാര യമശാസനമ് । തമേവ മാനയാമാസ പ്രതിഷിദ്ധോ യമേന യഃ
അവൻ പോയി യമന്റെ കല്പനക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചു; യമൻ വിലക്കിയവനെ മാത്രം ആദരിച്ചു.
തസ്മൈ യമഃ സമുത്ഥായ പൂജാം കൃത്വാ ച ധര്മവിത് । പ്രോവാച നീയതാമേഷ സോഽന്യ ആനീയതാമിതി
യമൻ എഴുന്നേറ്റ്, ധർമ്മപ്രകാരം അവനെ പൂജിച്ചു, പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'ഇവനെ തിരികെ അയക്കൂ; മറ്റൊരാളെ കൊണ്ടുവരിക.'
സൂത ഉവാച- ഏവമുക്തേ തു വചനേ ധര്മരാജേന സ ദ്വിജഃ । ഉവാച ധര്മരാജം തം നിര്വിണ്ണോ ഗമനായ വൈ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മരാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ മടങ്ങേണ്ടിവരുന്നതിൽ നിരാശനായി ധർമ്മരാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണ ഉവാച- കസ്മാദഹമിഹാനീതഃ കസ്മാത്പ്രേരയസേ പുനഃ । ഗംതും നൈവോത്സഹേ തത്ര മര്ത്യലോകം പുനഃ പ്രഭോ
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'എന്തിനാണ് എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്? വീണ്ടും എനിക്ക് തിരികെ പോകാൻ പറയുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? പ്രഭോ, ഞാൻ വീണ്ടും മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല.'