അര്ചയിത്വാ ഹൃഷീകേശമേകാദശ്യാം സമാഹിതഃ । നിഷ്പ്രാപ്യ ഗോമയം സമ്യക്മംത്രവത്സമുപാസതേ
ഏകാദശി ദിവസത്തിൽ മനസ്സോടെ ഹൃഷീകേശനെ പൂജിച്ചശേഷം, ഗോമയം ശുദ്ധമായി മന്ത്രങ്ങളോടെ അർപ്പിച്ച് സേവിക്കണം.
ഗോമൂത്രം മംത്രവദ്ഭൂയോ ദ്വാദശ്യാം പ്രാശയേദ്വ്രതീ । ക്ഷീരം തഥാ ത്രയോദശ്യാം ചതുര്ദശ്യാം തഥാ ദധി
ദ്വാദശിയിൽ വ്രതം പാലിക്കുന്നവൻ മന്ത്രങ്ങളോടെ വീണ്ടും ഗോമൂത്രം കഴിക്കണം; Trayodashi-യിൽ പാലും, ചതുര്ദശിയിൽ തയിരും കഴിക്കണം.
സംപ്രാപ്യ പാപശുദ്ധ്യര്ഥം ലംഘയിത്വാ ചതുര്ദിനമ് । പംചമേ തു ദിനേ സ്നാത്വാ വിധിവത്പൂജ്യ കേശവമ്
നാലുദിവസം പാപശുദ്ധിക്കായി വ്രതം പാലിച്ചശേഷം, അഞ്ചാം ദിവസം കുളിച്ച് വിധിപ്രകാരം കേശവനെ പൂജിക്കണം.
ഭോജയേദ്ബ്രാഹ്മണാന്ഭക്ത്യാ തേഭ്യോ ദദ്യാച്ച ദക്ഷിണാമ് । തതോ നക്തം സമശ്നീയാത്പംചഗവ്യം സുമംത്രിതമ്
ഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭോജിപ്പിച്ച് അവർക്കു southward ദക്ഷിണയും നൽകണം; പിന്നെ രാത്രി പഞ്ചഗവ്യം മന്ത്രങ്ങളോടെ കഴിക്കണം.
ഏവം കര്തുമശക്തോ യഃ ഫലമൂലം ച ഭോജനമ് । കുര്യാദ്ധവിഷ്യം വാ വിപ്ര യഥോക്തവിധിനാ ഹ വൈ
ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തവർ, ബ്രാഹ്മണനേ, ഫലം, കിഴങ്ങ്, അല്ലെങ്കിൽ ഹവിഷ്യാന്നം യഥാവിധി കഴിക്കാം.
ശ്രീഹരേഃ പംചകം വിപ്ര കുര്യാദ്യസ്തുലസീദലൈഃ । പൂജയേത്തം സ വിജ്ഞേയഃ സ്വയം നാരായണഃ പ്രഭുഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, തുളസിദലങ്ങൾകൊണ്ട് ശ്രീഹരിയുടെ പഞ്ചകം ആചരിക്കുന്നവൻ സ്വയം നാരായണപ്രഭുവാണെന്ന് അറിയണം.
പുരാ ത്രേതായുഗേ ശൂദ്രോ ദസ്യുവൃത്തിപരായണഃ । നാമ്നാ ദംഡകരോ നിത്യം ധര്മനിംദാം കരോതി യഃ
മുന്പ് ത്രേതായുഗത്തിൽ, ദണ്ഡക എന്നൊരു ശൂദ്രൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ദസ്യു പ്രവൃത്തിയിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി, എല്ലായ്പ്പോഴും ധർമ്മത്തെ നിന്ദിക്കുകയായിരുന്നു.
അസത്യഭാഷീ മിത്രഘ്നോ വേശ്യാവിഭ്രമ ലോലുപഃ । ബ്രഹ്മസ്വഹാരീ ക്രൂരശ്ച പരസ്ത്രീഗമനേ രതഃ
അവൻ സത്യം പറയാത്തവനും, സുഹൃത്തുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനും, വേശ്യകളിൽ ലാലസയുള്ളവനും, ബ്രഹ്മസ്വം മോഷ്ടിക്കുന്നവനും, ക്രൂരനും, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ സമീപിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
ശരണാഗതഹംതാ ച പാഖംഡജനസംഗഭാക് । ഗോമാംസാശീ സുരാപശ്ച പരനിംദാകരഃ സദാ
ആശ്രയം തേടുന്നവരെ കൊല്ലുന്നവനും, ഭ്രഷ്ടന്മാരോടൊപ്പം സുഖമായി ഇടപെടുന്നവനും, പശുവിന്റെ മാംസം കഴിക്കുന്നവനും, മദ്യപാനിയും, എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കുന്നവനും—
വിശ്വാസഘാതീ ജ്ഞാതീനാം വൃത്തിച്ഛേദീ ദ്വിജോത്തമ । ദുഷ്ടം സര്വേ സമാലോക്യ താദൃശം തദ്ഗൃഹേ ദ്വിജഃ
ബന്ധുക്കളുടെ വിശ്വാസം തകർക്കുന്നവനും, അവരുടെ ഉപജീവനം നശിപ്പിക്കുന്നവനും, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അത്തരം ദുഷ്ടനെ കണ്ടാൽ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും—
ആഗതാ ജ്ഞാതയഃ ക്രുദ്ധാസ്തസ്യ പാപപരായണമ് । ജ്ഞാതയ ഊചുഃ। രേ രേ മൂഢ ദുരാചാര വിനാശം പ്രതിനീയതേ । യാ പ്രതിഷ്ഠാര്ജിതാ പൂര്വൈരസ്മാകം നിര്മലേഽന്വയേ
അവിടെ എത്തിയ ബന്ധുക്കൾ, അവന്റെ പാപപ്രവൃത്തിയിൽ ക്രുദ്ധരായി പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, നീയോ ദുഷ്ടനും മൂഢനും! നീ നമ്മുടെ ശുദ്ധമായ വംശത്തിന്റെയും പൂർവ്വികർ സമ്പാദിച്ച മാനത്തിന്റെയും നാശം വരുത്തുന്നു."
ഇതി ക്രുദ്ധാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ അപകീര്തിഭയാദപി । പാപിനാം പ്രവരം സര്വേ തത്യജുസ്തം കുലാദരമ്
അങ്ങനെ, ക്രോധത്തോടെയും അപകീർത്തിയുടെ ഭയത്താലും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, കുടുംബത്തിലെ ആ പാപിയുടെ മുഖം എല്ലാവരും തിരിച്ചു.
തതോ ഗതോ മഹാരണ്യം വിനഷ്ടാഖില വൈഭവഃ । കുര്യാത്സ ദസ്യുഭിഃ സാര്ദ്ധം ദസ്യുകര്മ നിരംതരമ്
അതിനുശേഷം, അവൻ എല്ലാ സമ്പത്തും നഷ്ടപ്പെട്ട് വലിയ കാടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ കള്ളന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് കള്ളത്തൊഴിലിൽ തുടർച്ചയായി ഏർപ്പെട്ടു.
പഥി പ്രഗച്ഛതാം തേഷാം ഭയാദ്വിപ്ര ന ഖാദിതുമ് । പ്രാപ്തം കിംചിത്ക്ഷുധാര്ത്താസ്തേ ഗതാശ്ചാന്യ സ്ഥലം പ്രതി
വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ഭയത്താൽ അവർക്കു കിട്ടിയതൊന്നും, വിശപ്പാൽ വലഞ്ഞിട്ടും, ഭക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെ, മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തത്ര പ്രവിഷ്ടാസ്തേ സര്വേ ദൃഷ്ട്വാ പുണ്യജനാന്ബഹൂന് । ധാത്രീമൂലേ സ്ഥിതാന്ബ്രഹ്മന്വൈഷ്ണവാന്ദ്വിജസത്തമാന്
അവിടെ കയറിയപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും ധാരാളം പുണ്യശാലികളെയും, ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുഭക്തരായ ദ്വിജന്മാരെയും കണ്ടു.
സര്വേ തേ ദസ്യവോ വിപ്ര ഗതാ ദംഡകരോഽപി സഃ । തേഷാം പരിസരം ഗത്വാ പ്രണാമം വൈ ചകാര ഹ
അവരും ദണ്ഡകരും ചേർന്ന് ആ മഹാത്മാക്കളോടടുത്തു, അവർക്കു വന്ദനം ചെയ്തു.
ദംഡകര ഉവാച। ക്ഷുധാര്തോഽഹം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ പ്രാണാ യാസ്യംതി മേ ധ്രുവമ് । ദദധ്വം ഖാദിതും കിംചിദ്യുഷ്മാകം ശരണം ഗതഃ
ദണ്ഡകൻ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് വലിയ വിശപ്പാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; ജീവൻ പോകാൻ ഇടയാകുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് അഭയം തേടിയെത്തിയ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ഭക്ഷണം തരിക.
ആകര്ണ്യ വചനം തസ്യ ചോചുസ്തേ ധര്മതത്പരാഃ । സര്വപാപഹരേ ത്വം ച വിഖ്യാതേ വിഷ്ണുപംചകേ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ധർമ്മത്തിൽ മനസ്സുള്ളവർ പറഞ്ഞു: "പാപങ്ങൾ എല്ലാം നീക്കാൻ പ്രസിദ്ധനായവനാണ് നീ, വിഷ്ണുഭക്തരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പ്രശസ്തനാണ്."
കഥമന്നം ഖാദിതും തേ വാംഛാ ത്വദ്യ ഹരേര്ദിനേ । വിശേഷം തേ ബ്രൂഹി സംജ്ഞാ കാതേ ഭവതി സാംപ്രതമ്
"ഹരിയുടെ ദിനത്തിൽ, ഇന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? ഇപ്പോൾ നിന്റെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് ഞങ്ങൾക്കു വ്യക്തമാക്കൂ."
സ ഉവാച മുദാ വിപ്രാ നാമ്നാ ദംഡകരോപ്യഹമ് । സര്വപാപസമായുക്തശ്ചോദ്ധാരോ മേ കഥം ഭവേത്
അവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണമാരേ, എന്റെ പേര് ദണ്ഡകനാണ്. എല്ലാ പാപങ്ങളിലും മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഞാൻ എങ്ങനെ മോചനം നേടും?"
ഊചുസ്തേ വൈ വ്രതം ശ്രേഷ്ഠം കുരുഷ്വ വിഷ്ണുപംചകമ് । വിപ്രാണാമാജ്ഞയാ വിപ്ര ചകാര വിഷ്ണുപംചകമ്
അവർ പറഞ്ഞു: "നീ വിഷ്ണുപഞ്ചക വ്രതം ആചരിക്കണം." ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, അവൻ വിഷ്ണുപഞ്ചകം ചെയ്തു.
സ പ്രേത്യ ച ഹരേഃ സ്ഥാനമാരുഹ്യ സ്യംദനേ വരേ । ആസാദ്യ ശ്രീഹരേരൂപം തസ്ഥൌ ജന്മവിവര്ജിതഃ
അവൻ മരിച്ചശേഷം, ഹരിയുടെ ലോകത്ത് മനോഹരമായ രഥത്തിൽ കയറി, ശ്രീഹരിയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച്, പുനർജന്മമില്ലാതെ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
യ ഇദം ശൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ ചാഖ്യാനം പാപനാശനമ് । കോടിജന്മാര്ജിതം പാപം തസ്യ നശ്യതി തത്ക്ഷണാത്
ആർ ഈ കഥ ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുമോ, അവന്റെ കോടിയോളം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ അതേ സമയത്ത് നശിക്കും.
ശൌനക ഉവാച। വിദുഷാംവര തത്ത്വജ്ഞ കഥയസ്വ മഹാമതേ । ഇദാനീം മമ ദാനാനാം മാഹാത്മ്യം ക്രമതോ മുനേ
ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: "വിദ്വാൻമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സത്യമനസ്സുള്ളവനേ, മഹാമതിയുള്ളവനേ, ഇപ്പോൾ ദാനങ്ങളുടെ മഹത്വം ക്രമമായി എനിക്ക് പറയൂ."
സൂത ഉവാച। ക്ഷിതിദാനം മുനിശ്രേഷ്ഠ ദാനാനാമുത്തമം മതമ് । യേന കൃതം വൈ തദ്ദാനം സര്വദാനഫലം മതമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: "മുനിശ്രേഷ്ഠനേ, ഭൂമി ദാനം ദാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. അത്തരം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ ദാനഫലവും നേടിയവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു."
ക്ഷിതിം സസസ്യാം യോ ദദ്യാദ്ബ്രാഹ്മണായ ദ്വിജോത്തമ । വിഷ്ണുലോകേ സുഖം ഭുംക്തേ യാവദിംദ്രാശ്ചതുര്ദശ
വിഷ്ണുലോകത്തിൽ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ ഉണ്ടാകുന്ന കാലം മുഴുവൻ, കൃഷിയുള്ള ഭൂമി ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്ന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ അവിടെ സുഖമായി അനുഭവിക്കും.
പൃഥിവ്യാം ജന്മ ചാസാദ്യ സാര്വഭൌമസ്തതോ നൃപഃ । മഹീം സര്വാം ചിരം ഭുക്ത്വാ വ്രജേദ്വൈ ശ്രീഹരേര്ഗൃഹമ്
ഭൂമിയിൽ ജനിച്ച് രാജാവായി ദീർഘകാലം മുഴുവൻ രാജ്യം ഭരിച്ചവൻ, അവസാനം ശ്രീഹരിയുടെ ലോകത്തേക്കാണ് പോകേണ്ടത്.
ഗോചര്മമാത്രാം ഭൂമിം യഃ പ്രയച്ഛതി ദ്വിജാതയേ । സ ഗച്ഛതി ഹരേര്ഗേഹം സര്വപാപവിവര്ജിതഃ
ഒരു പശുവിന്റെ ചർമ്മം വീതിയുള്ള ഭൂമി ഒരു ബ്രാഹ്മണന് നൽകുന്നവൻ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നു.
ശതം ഗാവോ വൃഷശ്ചൈകോ യത്ര തിഷ്ഠംത്യയംത്രിതാഃ । ഗോചര്മമാത്രാം താം ഭൂമിം പ്രവദംതി മഹര്ഷയഃ
നൂറ് പശുക്കളും ഒരു കാളയും തടസ്സമില്ലാതെ നിൽക്കാവുന്നത്ര ഭൂമി, മഹർഷിമാർ പശുവിന്റെ ചർമ്മം വീതിയുള്ള ഭൂമി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ഭൂമിനേതാ ഭൂമിദാതാ ദ്വൌ ചാപി സ്വര്ഗഗാമിനൌ । ഗ്രാഹ്യാ ഭൂമിര്ദ്വിജൈഃ പ്രാജ്ഞൈസ്ത്യക്ത്വാ ദാനശതാന്യപി
ഭൂമി നൽകുന്നവനും സ്വീകരിക്കുന്നവനും ഇരുവരും സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ശതകണക്കിന് ദാനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, ജ്ഞാനമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഭൂമി സ്വീകരിക്കണം.