അശ്വാദുത്തീര്യ തരസാ തദ്ഗൃഹം സ്വയമാവിശത് । കതിഭിഃ പത്തിഭിഃ സാര്ദ്ധം ശയാനം ച ദദര്ശ ഹ
കുതിരയിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി,Saciva കുറച്ച് പടയാളികളുമായി ആ വീട്ടിൽ കയറി, അവിടെ നാപിതൻ കിടന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടു.
പത്തയസ്തു തദാജ്ഞപ്താഃ കേശേഷ്വാകൃഷ്യ തത്ക്ഷണാത് । തല്പാദുത്ഥാപയാമാസുസ്തം പാപം നാപിതാധമമ്
പടയാളികൾ ആ സമയത്ത് ആജ്ഞപ്രകാരം, അവനെ തലമുടിയിൽ പിടിച്ച്, കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി, ആ പാപിയായ നാപിതനെ പുറത്തെടുത്തു.
കിം കിമിത്യേവ സംജല്പന്നേത്രേ ഉന്മീലയത്യസൌ । യാവത്സ നാപിതഃ പാപസ്താവത്തം ദദൃശേ പുരഃ
"എന്ത്, എന്ത്" എന്ന് ഉരുണ്ടു, അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. പാപിയായ നാപിതൻ അവരെ മുന്നിൽ കണ്ട ഉടനെ,
സംസ്മരംതം നിജം കര്മ രാത്രൌ യത്കൃതവാനഘമ് । അധോമുഖഃ ക്ഷണം തസ്ഥൌ പശ്യന്മൂര്ധ്നി സ്ഥിതം യമമ്
രാത്രിയിൽ ചെയ്ത തന്റെ പാപം ഓർത്ത്, തലകുനിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം നിന്നു; യമൻ തന്റെ തലമുകളിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടു.
ഗ്രാഹയിത്വാ ച സചിവസ്തം പാപം ച സ്വപത്തിഭിഃ । നിനായ നൃപതേഃ പാര്ശ്വമിതി ചോവാച ഭൂപതിമ്
Saciva, പടയാളികളുമായി ആ പാപിയെ പിടിച്ചു, രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നു, രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ആനീതോ ബ്രഹ്മഹാ രാജന്നയം ചംഡക നാപിതഃ । യദാജ്ഞാപയസി സ്വാമിംസ്തരസാ തത്കരോമ്യഹമ്
"രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്ത കഠിനനായ നാപിതൻ ഇവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വാമി, നിങ്ങൾ എന്ത് ആജ്ഞാപിക്കുന്നുവോ, ഞാൻ ഉടൻ ചെയ്യാം."
രാജോവാച- ധര്മജ്ഞ സചിവശ്രേഷ്ഠ ശൃണു ത്വം വചനം മമ । ഇയം സരിദ്വരാ യുഷ്മംശ്ചംദ്രഭാഗാത്ര നിര്മലാഃ
രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ധർമ്മം അറിയുന്നSaciva, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ. ഈ ചന്ദ്രഭാഗാ നദി, ഏറ്റവും ശുദ്ധവും ഉത്തമവുമാണ്."
ത്യജംതി യേഽത്ര വൈ പ്രാണാല്ലഁഭംതേ തേ സുരാസ്പദമ് । അത ഏഷ ന ഹംതവ്യഃ പാപാത്മാ ഹ്യത്ര നാപിതഃ
"ഇവിടെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർ ദേവതകളുടെ ലോകം നേടുന്നു. അതിനാൽ, ഈ പാപിയായ നാപിതനെ ഇവിടെ കൊല്ലരുത്."
പംചകോശാംതരേ ഹ്യസ്യാ മര്യാദായാ ബഹിര്യദി । നരകാന്ദാരുണാന്ഹ്യേഷ ബ്രഹ്മഹാ യാതു മാ ചിരമ്
"ഈ നദിയുടെ പഞ്ചകോശം അതിരിനകത്ത്, അതിന്റെ അതിരു കടന്നാൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്തവൻ ഭയങ്കരമായ നരകങ്ങളിൽ ഉടൻ പോകട്ടെ."
നാരദോവാച- ഇത്യുക്തസ്തേന വൈ രാജ്ഞാ സ രാജന്മംത്രിസത്തമഃ । ശ്വപചാന്പ്രേരയാമാസ ഹംതും തം ഭൂപശാസനാത്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ഉത്തമSaciva, ശ്വപചരെ അയച്ചു, അവനെ കൊല്ലാൻ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ നൽകി.
ശ്വപചാസ്തേ തമുന്നീയ ചംദ്രഭാഗാപരേ തടേ । യോജനദ്വയഭൂഭാഗം ചിച്ഛിദുസ്തസ്യ മസ്തകമ്
ശ്വപചർ, അവനെ ചന്ദ്രഭാഗാ നദിയുടെ അപ്പുറത്തുള്ള തീരത്ത്, രണ്ട് യോജന ദൂരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി, അവന്റെ തല വെട്ടി മാറ്റി.
സ പാപോ മാരവേ ദേശേ സര്പോഽഭൂത്കാലവിഗ്രഹഃ । ധവകോടരമധ്യസ്ഥോ വിഷജ്വാലാകരാനനഃ
ആ പാപി മാര ദേശത്തിൽ, കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ധവ മരത്തിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ താമസിക്കുന്ന, വിഷം പടരുന്ന വായുള്ള ഒരു പാമ്പായി മാറി.
സ ശുഷ്കോ ധവവൃക്ഷസ്തു തസ്യ ഫൂത്കാരവഹ്നിനാ । തഥാ തപനതാപേന സരസോഽപി യഥാ ഹ്രദഃ
ഒരു ഉണങ്ങിയ ധവ വൃക്ഷം തീയുടെ കാറ്റിൽ കത്തിപ്പോകുന്നതുപോലെയും, ഒരു തടാകം സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നതുപോലെയും,
ഗമനാത്തസ്യ പാപസ്യ സര്വതോ വൃക്ഷമൂഷരമ് । ഉച്ഛിദ്യ തൃണജാതാദി ജാതം പശ്വഹിതം തദാ
അവൻ പാപിയുടെ യാത്ര കാരണം ആ മുഴുവൻ കാടും ഉണങ്ങിയതായി മാറി, പശുക്കൾക്ക് ഉപകാരമുള്ള പുല്ലും ചെടികളും എല്ലാം നശിച്ചു.
തത്ര ജാതു സമായാതഃ സാര്ഥോ ദക്ഷിണദേശതഃ । നാരായണാശ്രമം ഗച്ഛന്ബദര്യാഖ്യം ശിവേ നൃപ
ഒരു ദിവസം, ദക്ഷിണഭാഗത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കാറവാൻ അവിടേക്ക് എത്തി, രാജാവേ, നാരായണന്റെ വിശുദ്ധ ആശ്രമമായ ബദരിയിൽ പോകുന്നതിനായി.
തത്രൈകോ ബ്രാഹ്മണഃ കശ്ചിത്സാര്ഥേസംമീലിതഃ പഥി । നിശ്ഛിദ്രാം കാഷ്ഠമംജൂഷാം പിതൃമാത്രസ്ഥിസംയുതാമ്
അവിടെ, കാറവാനിൽ നിന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ വഴിയിൽ തങ്ങിപ്പോയി, പിതാവിന്റെയും മാതാവിന്റെയും അസ്ഥികൾ അടങ്ങിയ, ഒരു ചില്ലുകളില്ലാത്ത മരപ്പെട്ടി കൈയിൽ എടുത്തു.
സ്കംധേന ധാരയന്യാതി താനി പാതയിതും നൃപ । ഗംഗാംഭസി മഹാഭാഗ പാപിനാമപി കാമദേ
അവൻ അതിനെ തോളിൽ ചുമന്ന്, മഹാഭാഗനേ, ആ പാപികൾക്കും ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്ന ഗംഗാനദിയിൽ അസ്ഥികൾ ഒഴിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു.
സോഽപ്യാഗതസ്തത്ര വനേ യത്രാസ്തി സ ഭുജംഗമഃ । വിവിക്തേ ക്ഷിപ്യ മംജൂഷാം ശലാകാലോഹനിര്മിതാമ്
അവൻ ആ പാമ്പ് താമസിക്കുന്ന കാടിൽ എത്തി, ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകൾകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച പെട്ടിയെ വെച്ചു.
അഥാഗത്യ ഭുജംഗോഽസൌ ശലാകാം ഫണയാഘടത് । കിംചിദുദ്ധാടിതായാം സ മംജൂഷായാം സമാവിശത്
അപ്പോൾ പാമ്പ് അവിടെ എത്തി, തന്റെ ഫണയാൽ ദണ്ഡിനെ തട്ടി, പെട്ടി കുറച്ചു തുറന്നപ്പോൾ അതിന്റെ അകത്ത് കയറി.
പുനഃ ശലാകാ സ്വംസ്ഥാനമാഗതാഥ സ കുംഡലീ । തത്രൈവ തസ്ഥൌ നിശ്ചേഷ്ടോ മംജൂഷായാം വിഷോല്ബണഃ
ദണ്ഡ് വീണ്ടും തന്റെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു, പാമ്പ് കുരുക്കായി പെട്ടിയിലേയ്ക്ക് അകത്തു, വിഷം നിറഞ്ഞ നിലയിൽ, അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അഥ പ്രഭാതേ സര്വേ തേ ചേലുഃ സ്ഥാനാത്തതോ നൃപ । ബ്രാഹ്മണഃ സോഽപി മംജൂഷാം കംബലേന സമാവൃതാമ്
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ, എല്ലാവരും ആ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു, രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണനും കംബളിൽ പൊതിഞ്ഞ പെട്ടിയെ എടുത്തു.
കൃത്വാ ശിരസി രാജേംദ്ര ചചാല പ്രതി ജാഹ്നവീമ് । കതിഭിര്വാസരൈഃ സാര്ഥഃ സംപ്രാപ്തസ്തീര്ഥഗാമിനാമ്
അവൻ അതിനെ തലയിൽ വെച്ച്, രാജാവേ, ഗംഗാനദിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു; കുറേ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, കാറവാൻ തീർത്ഥയാത്രക്കാരുടെ സ്ഥലത്ത് എത്തി.
ഇഹൈവ കോശലായാം വൈ പുനീതായാം മഹീപതേ । അഥ ശീതാതുരോ വിപ്രഃ കംബലം ചോദഘാടയത്
അവിടെ, ശുദ്ധമായ കോശല ദേശത്ത്, മഹീപതിയേ, ബ്രാഹ്മണൻ തണുപ്പിൽ കംബളിന്റെ പൊതിയെടുത്ത് തുറന്നു.
മംജൂഷാവരണം രാജന്തത്രായോധ്യാതടേ ശുഭേ । സോഽപി സര്പോ നിരാഹാരോ ലബ്ധ്വാ മാരുതഭോജനമ്
അയോധ്യയുടെ ശുഭമായ തീരത്ത്, രാജാവേ, അവൻ പെട്ടിയുടെ പൊതിയെടുത്ത് തുറന്നു; ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ ഉപവസിച്ച പാമ്പ് വായുവിനെ ഭക്ഷണമായി സ്വീകരിച്ചു.
നിശ്ചക്രാമ ബഹിസ്തസ്മാദുത്ക്ഷേപ്യ സുശലാകികാമ് । തം നിഃസൃതം സമാലോക്യ സര്പ്പ സര്പ ഇതി ക്രുധാ
അവൻ പെട്ടിയുടെ മുകളിലത്തെ ദണ്ഡ് ഉയർത്തി പുറത്തു വന്നു; പാമ്പ് പുറത്തു വരുന്നത് കണ്ടു, ആളുകൾ 'പാമ്പ്! പാമ്പ്!' എന്ന് കോപത്തോടെ വിളിച്ചു.
വ്യാഹരംതോ ജനാഃ സര്വേ ലോഷ്ടഹസ്താഃ സമഭ്യയുഃ । യാവത്പലായതേ സര്പസ്താവദേകേന ഘാതിതഃ
ആളുകൾ മുഴുവൻ മണ്ണ് കെട്ടിയ കൈകളോടെ ഓടിയെത്തി; പാമ്പ് ഓടിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഒരാൾ അതിനെ അടിച്ചു കൊല്ലിച്ചു.
തത്യാജ സ തദാ പ്രാണാന്പശ്യതാം തീര്ഥഗാമിനാമ് । ത്യക്ത്വാ ഭുജംഗദേഹം സ ദേവത്വം പ്രാപ ദുര്ലഭമ്
അവിടെ, തീർത്ഥയാത്രക്കാരുടെ മുന്നിൽ, അവൻ ജീവൻ വിട്ടു; പാമ്പിന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ദുർലഭമായ ദൈവസ്ഥിതിയിൽ എത്തി.
ദിവ്യം വിമാനമാരുഹ്യ പ്രോവാചേദം ജനാനി ഹ । സര്പ ഉവാച- ഭോ ദാക്ഷിണാത്യാഃ ശൃണുത ബ്രാഹ്മണാ വചനം മമ
ദൈവികമായ വിമാനത്തിൽ കയറി, അവൻ ആളുകളോട് പറഞ്ഞു: പാമ്പ് പറഞ്ഞു— 'ദക്ഷിണഭാഗത്തിലെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.'
പുരാ ചംഡകനാമാഹം നാപിതോ ബ്രഹ്മഹാധമഃ । ബ്രഹ്മഹത്യാപ്രദോഷേണ സര്പആസം മരുസ്ഥലേ
'പണ്ടു ഞാൻ ചണ്ഡക എന്ന നാപിതൻ ആയിരുന്നു, ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്ത പാപി; ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ ദോഷം കൊണ്ട് മരുഭൂമിയിൽ പാമ്പ് ആയി ജനിച്ചു.'
ഭുക്ത്വാ നരകദുഃഖാനി വര്ഷാണാം ലക്ഷപംചകമ് । അതീതം സര്പയോനൌ മേ വര്ഷാണാമയുതദ്വയമ്
'അയിരം അഞ്ചു ലക്ഷം വർഷം ഞാൻ നരകത്തിൽ ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു; ഇരുപത് ആയിരം വർഷം പാമ്പിന്റെ യോനിയിൽ കഴിഞ്ഞു.'