ഗൌര്ഭൂത്വാ ച ഭൃശം ദീനാ ചായയൌ സാ മമാംതികമ് । നിവേദയാമാസ ദുഃഖം രുദംതീ ച പുനഃ പുനഃ
അവൾ പശുവിന്റെ രൂപം ധരിച്ച് വളരെ ദുഃഖിതയായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ ദുഃഖം എനിക്ക് പറഞ്ഞു.
തദ്വാക്യം ച സമാകര്ണ്യ ഗതോഽഹം വിഷ്ണുസംനിധിമ് । കൃഷ്ണേ നിവേദിതശ്ചാശു പൃഥിവ്യാ ദുഃഖസംചയഃ
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി. ഭൂമിയിലെ ദുഃഖങ്ങൾ കൃഷ്ണനോട് വേഗത്തിൽ അറിയിച്ചു.
തേനോക്തം ഗച്ഛ ഭോ ബ്രഹ്മന്ദേവൈഃ സാര്ദ്ധം ച ഭൂതലേ । അഹം തത്രാപി ഗച്ഛാമി പശ്ചാന്മമഗണൈഃ സഹ
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവേ, നീ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഭൂമിയിലേക്ക് പോവൂ. ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പിന്നീടു അവിടെ വരാം.
തച്ഛ്രുത്വാ സഹിതോ ദൈവൈരാഗതഃ പൃഥിവീതലമ് । തതഃ കൃഷ്ണഃ സമാഹൂയ രാധാം പ്രാണഗരീയസീമ്
അത് കേട്ടതോടെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ ഭൂമിയിലെത്തിച്ചു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട രാധയെ വിളിച്ചു.
ഉവാച വചനം ദേവി ഗച്ഛേഹം പൃഥിവീതലമ് । പൃഥിവീഭാരനാശായ ഗച്ഛ ത്വം മര്ത്ത്യമംഡലമ്
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ദേവിയേ, ഞാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് പോകുന്നു. ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ നീ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് പോവൂ.
ഇതി ശ്രുത്വാപി സാ രാധാപ്യാഗതാ പൃഥിവീം തതഃ । ഭാദ്രേ മാസി സിതേ പക്ഷേ അഷ്ടമീസംജ്ഞികേ തിഥൌ
അത് കേട്ടിട്ടും രാധയും ഭൂമിയിൽ എത്തി. ഭാദ്ര മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ അഷ്ടമി ദിവസം ആയിരുന്നു.
വൃഷഭാനോ ര്യജ്ഞഭൂമൌ ജാതാ സാ രാധികാ ദിവാ । യജ്ഞാര്ഥം ശോധിതായാം ച ദൃഷ്ടാ സാ ദിവ്യരൂപിണീ
വൃഷഭാനുവിന്റെ യജ്ഞഭൂമിയിൽ രാധിക ദിവസത്തിൽ ജനിച്ചു. യജ്ഞത്തിനായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളെ ദിവ്യരൂപത്തിൽ കണ്ടു.
രാജാനം ദമനാ ഭൂത്വാ താം പ്രാപ്യ നിജമംദിരമ് । ദത്തവാന്മഹിഷീം നീത്വാ സാ ച താം പര്യപാലയത്
ദമനാ രാജാവായി അവളെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവളെ ഭാര്യയാക്കി സ്നേഹത്തോടെ പരിപാലിച്ചു.
ഇതി തേ കഥിതം വത്സ ത്വയാ പൃഷ്ടം ച യദ്വചഃ । ഗോപനീയം ഗോപനീയം ഗോപനീയം പ്രയത്നതഃ
മകനേ, നീ ചോദിച്ചതിനുത്തരം ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇത് വളരെ സൂക്ഷ്മമായി രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കണം, സൂക്ഷിക്കണം, സൂക്ഷിക്കണം.
സൂത ഉവാച- യ ഇദം ശൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ ചതുര്വര്ഗഫലപ്രദമ് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തശ്ചാംതേയാതിഹരേര്ഗൃഹമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആരെങ്കിലും ഈ കഥ ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിലെ നാലു ലക്ഷ്യങ്ങൾ ലഭിക്കും. എല്ലാവിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ് അവസാനം ഹരിയുടെ ലോകത്ത് എത്തും.
ശൌനക ഉവാച- സമുദ്രമഥനം സൂത പുരാ കസ്മാത്കൃതം ഗുരോ
ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: ഗുരുവേ, സമുദ്രം എങ്ങനെ ചുരണ്ടിയെന്നു പുരാതനകാലത്ത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയാമോ?
സൂത ഉവാച- ബ്രഹ്മന്വച്മി സമാസേന സിംധോര്മഥനകാരണമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനേ, സമുദ്രം ചുരണ്ടിയതിന്റെ കാരണം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയും.
മഹാതപാ മഹാതേജാ ദുര്വാസാ ഈശ്വരാംശജഃ
മഹത്തപസ്സും മഹത്തേജസ്സും ഉള്ള ദുർവാസൻ, ഈശ്വരന്റെ അംശമായവൻ,
തസ്മിന്ദദര്ശ കാലേ തം ഗജാരൂഢംv ശചീപതിമ്
അപ്പോൾ ദുർവാസൻ, ഗജത്തിൽ കയറിയുള്ള ശചീപതിയെ കണ്ടു.
ഗൃഹീത്വാ താം സ്രജം ചേംദ്രോ വിന്യസ്യ ഗജമൂര്ദ്ധനി ।। ദേവരാട്പ്രയയൌ ബ്രഹ്മന്സസൈന്യോ നംദനം പ്രതി
ഇന്ദ്രൻ ആ മാല എടുത്ത് ആനയുടെ തലയിൽ വെച്ചു. ദേവരാജാവ് തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം നന്ദനവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ഹസ്തീ ചാദായ താം മാലാം ഛിത്ത്വാ തു ധരണീതലേ
പക്ഷേ ആ ആന ആ മാല എടുത്ത് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ത്രൈലോക്യൈകശ്രിയായുക്തോ യസ്മാത്ത്വമവമന്യസേ
മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും മഹാഭാഗ്യം ഉള്ളതിനെ നീ അവഗണിച്ചതിനാൽ—
തതഃ ശക്രോ ജഗാമാശു സുപ്തശ്ച സ്വപുരം പുനഃ
അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രൻ വേഗത്തിൽ തിരിച്ചു പോയി. നിരാശനായി തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
നഷ്ടമംതര്ദ്ധാനവത്യാം തദാ തസ്യാം ജഗത്ത്രയമ്
അക്കാലത്ത്, സമ്പത്ത് ഇല്ലാതായപ്പോള് മൂന്നു ലോകങ്ങളും നഷ്ടമായി.
ന വവര്ഷുര്വാരിവാഹാഃ ശുഷ്കാശ്ചൈവ ജലാശയാഃ
മേഘങ്ങള് മഴപെയ്യാതെ നിന്നു, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള് ഉണങ്ങി പോയി.
ക്ഷുത്പിപാസാര്ദിതാഃ സര്വേ ബ്രഹ്മണഃ സന്നിധിം യയുഃ
സമസ്തരും വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടി ബ്രഹ്മാവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.
ദേവാനാം വചനം ശ്രുത്വാ ധാതാ ദേവഗണൈഃ സഹ
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ധാതാവ് ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം ചേര്ന്ന്,
വിഷ്ണും സമര്ചയാമാസ ക്ഷീരാബ്ധേരുത്തരേ തടേ
ക്ഷീരസമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കേ കരയില് വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു.
തതഃ പ്രസന്നോ ഭഗവാന്സര്വേഷാം ച ദിവൌകസാമ്
അതിനുശേഷം, ദൈവവാസികള്ക്കൊക്കെ ദയയോടെ ഭഗവാന് പ്രസന്നനായി.
പീതവസ്ത്രം ചതുര്ബാഹും ശംഖചക്രഗദാധരമ്
പീതാംബരം ധരിച്ച്, നാലു കൈകളോടെ, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വച്ചവനായി അവന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
വിഷ്ണും ഭവോദധേഃ പോതം വനമാലാവിഭൂഷിതമ്
ഭവസമുദ്രം കടക്കാനുള്ള കപ്പലായ വിഷ്ണുവിനെ, വനമാല അണിഞ്ഞവനായി അവര് കണ്ടു.
തുഷ്ടുവുര്ജയശബ്ദേന നമശ്ചക്രുര്നിരംതരമ് വരദോഽസ്മി തദ്വദത വോ ദദാമി ച നാന്യഥാ
അവര് ജയഘോഷത്തോടെ സ്തുതിച്ചു, നിരന്തരം നമസ്കരിച്ചു. "ഞാന് വരദന്; എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ പറയൂ, തീര്ച്ചയായും നല്കാം," എന്നു പറഞ്ഞു.
ദേവാ ഊചുഃ- കൃപാലോ ബ്രഹ്മശാപേന സംപദ്ധീനം ജഗത്ത്രയമ്
ദേവന്മാര് പറഞ്ഞു: "ദയാനിധേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം മൂലം മൂന്നു ലോകങ്ങളും സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടു."
രക്ഷ സര്വാനിമാഁല്ലോകാന്യാതാഃ സ്മ ശരണം തവ ।। ശ്രീഭഗവാനുവാച- ഇംദിരാ ബ്രഹ്മശാപേന ചാന്തര്ദ്ധാനം ഗതാ സുരാഃ
"സകല ലോകങ്ങളെയും രക്ഷിക്കണമേ; ഞങ്ങള് നിന്റെ ശരണത്താണ് വന്നിരിക്കുന്നത്." ശ്രീഭഗവാന് പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം മൂലം ഇന്ദിര ദൃശ്യമല്ലാതായി."
യസ്യാഃ കടാക്ഷമാത്രേണ ജഗദൈശ്വര്യസംയുതമ്
അവളുടെ ഒരു കണികണ്ണോക്കില് ലോകം ഐശ്വര്യത്തോടെ നിറയുന്നു.