തേഷാം ച വചനം ശ്രുത്വാ സര്വപാതകനാശനമ് । കരിഷ്യാമ്യഹമിത്യേവ പരാമൃഷ്യ പുനഃ പുനഃ
അവരുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഞാൻ ഇത് നിർവഹിക്കും' എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു.
തത്രൈവ വ്രതിഭിഃ സാര്ദ്ധം കൃത്വാ സാ വ്രതമുത്തമമ് । ദൈവാത്സാ പംചതാം യാതാ സര്പഘാതേന നിര്മലാ
അവിടെ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവൾ ആ ഉത്തമ വ്രതം ചെയ്തു; ദൈവസംയോഗത്തിൽ, പാമ്പ് കടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പാപരഹിതയായി മരിച്ചുപോയി.
തതോ യമാജ്ഞയാ ദൂതാഃ പാശമുദ്ഗരപാണയഃ । ആഗതാസ്താം സമാനേതും ബബംധുരതികൃച്ഛ്രതഃ
അതിനുശേഷം യമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പാശവും ഉങ്കിയും കൈവശംവെച്ച ദൂതന്മാർ അവളെ പിടിക്കാനായി വന്നു, വലിയ പ്രയാസത്തോടെ അവളെ ബന്ധിച്ചു.
യദാ നേതും മനശ്ചക്രുര്യമസ്യ സദനം പ്രതി । തദാഗതാ വിഷ്ണുദൂതാഃ ശംഖചക്രഗദാധരാഃ
അവർ അവളെ യമലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശംവെച്ച വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി.
ഹിരണ്മയം വിമാനം ച രാജഹംസയുതം ശുഭമ് । ഛേദനം ചക്രധാരാഭിഃ പാശം കൃത്വാ ത്വരാന്വിതാഃ
സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള, രാജഹംസകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരമായ വിമാനം കൊണ്ടുവന്ന്, ചക്രത്തിന്റെ കിരീടം കൊണ്ട് പാശം വെട്ടി, അവർ അതിവേഗം പ്രവർത്തിച്ചു.
രഥേ ചാരോപയാമാസുസ്താം നാരീം ഗതകില്ബിഷാമ് । നിന്യുര്വിഷ്ണുപുരം തേ ച ഗോലോകാഖ്യം മനോഹരമ്
അവർ ആ പാപരഹിതയായ സ്ത്രീയെ ആ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, മനോഹരമായ ഗോലോകം എന്ന പേരിലുള്ള വിഷ്ണുപുരിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
കൃഷ്ണേന രാധയാ തത്ര സ്ഥിതാ വ്രതപ്രസാദതഃ । രാധാഷ്ടമീവ്രതം താത യോ ന കുര്യ്യാച്ച മൂഢധീഃ
വ്രതത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവൾ അവിടെ കൃഷ്ണനും രാധയോടൊപ്പം താമസിച്ചു; മകനേ, രാധാഷ്ടമി വ്രതം ആചരിക്കാത്ത മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവൻ—
നരകാന്നിഷ്കൃതിര്നാസ്തി കോടികല്പശതൈരപി । സ്ത്രിയശ്ച യാ ന കുര്വംതി വ്രതമേതച്ഛുഭപ്രദമ്
ലക്ഷക്കണക്കിന് കാലങ്ങൾക്കു ശേഷവും അവനു നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ഉണ്ടാകില്ല; ഈ ശുഭദായകമായ വ്രതം ആചരിക്കാത്ത സ്ത്രീകൾക്കും അതുപോലെ.
രാധാവിഷ്ണോഃ പ്രീതികരം സര്വപാപപ്രണാശനമ് । അംതേ യമപുരീം ഗത്വാ പതംതി നരകേ ചിരമ്
രാധാവിഷ്ണുവിന് പ്രിയംകുറിക്കുന്നതും എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ് ഈ വ്രതം; അന്ത്യത്തിൽ, യമപുരിയിൽ എത്തി, അവർ ദീർഘകാലം നരകത്തിൽ വീഴും.
കദാചിജ്ജന്മചാസാദ്യ പൃഥിവ്യാം വിധവാ ധ്രുവമ് । ഏകദാ പൃഥിവീ വത്സ ദുഷ്ടസംഘൈശ്ച താഡിതാ
ഭൂമിയിൽ ജനനം ലഭിച്ച ശേഷം ഒരുവൾ വിധവയായാൽ, മകനേ, ഒരിക്കൽ ഭൂമി ദുഷ്ടരുടെ കൂട്ടംകൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടു അനുഭവിച്ചു.
ഗൌര്ഭൂത്വാ ച ഭൃശം ദീനാ ചായയൌ സാ മമാംതികമ് । നിവേദയാമാസ ദുഃഖം രുദംതീ ച പുനഃ പുനഃ
അവൾ പശുവിന്റെ രൂപം ധരിച്ച് വളരെ ദുഃഖിതയായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ ദുഃഖം എനിക്ക് പറഞ്ഞു.
തദ്വാക്യം ച സമാകര്ണ്യ ഗതോഽഹം വിഷ്ണുസംനിധിമ് । കൃഷ്ണേ നിവേദിതശ്ചാശു പൃഥിവ്യാ ദുഃഖസംചയഃ
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി. ഭൂമിയിലെ ദുഃഖങ്ങൾ കൃഷ്ണനോട് വേഗത്തിൽ അറിയിച്ചു.
തേനോക്തം ഗച്ഛ ഭോ ബ്രഹ്മന്ദേവൈഃ സാര്ദ്ധം ച ഭൂതലേ । അഹം തത്രാപി ഗച്ഛാമി പശ്ചാന്മമഗണൈഃ സഹ
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവേ, നീ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഭൂമിയിലേക്ക് പോവൂ. ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പിന്നീടു അവിടെ വരാം.
തച്ഛ്രുത്വാ സഹിതോ ദൈവൈരാഗതഃ പൃഥിവീതലമ് । തതഃ കൃഷ്ണഃ സമാഹൂയ രാധാം പ്രാണഗരീയസീമ്
അത് കേട്ടതോടെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ ഭൂമിയിലെത്തിച്ചു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട രാധയെ വിളിച്ചു.
ഉവാച വചനം ദേവി ഗച്ഛേഹം പൃഥിവീതലമ് । പൃഥിവീഭാരനാശായ ഗച്ഛ ത്വം മര്ത്ത്യമംഡലമ്
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ദേവിയേ, ഞാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് പോകുന്നു. ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ നീ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് പോവൂ.
ഇതി ശ്രുത്വാപി സാ രാധാപ്യാഗതാ പൃഥിവീം തതഃ । ഭാദ്രേ മാസി സിതേ പക്ഷേ അഷ്ടമീസംജ്ഞികേ തിഥൌ
അത് കേട്ടിട്ടും രാധയും ഭൂമിയിൽ എത്തി. ഭാദ്ര മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ അഷ്ടമി ദിവസം ആയിരുന്നു.
വൃഷഭാനോ ര്യജ്ഞഭൂമൌ ജാതാ സാ രാധികാ ദിവാ । യജ്ഞാര്ഥം ശോധിതായാം ച ദൃഷ്ടാ സാ ദിവ്യരൂപിണീ
വൃഷഭാനുവിന്റെ യജ്ഞഭൂമിയിൽ രാധിക ദിവസത്തിൽ ജനിച്ചു. യജ്ഞത്തിനായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളെ ദിവ്യരൂപത്തിൽ കണ്ടു.
രാജാനം ദമനാ ഭൂത്വാ താം പ്രാപ്യ നിജമംദിരമ് । ദത്തവാന്മഹിഷീം നീത്വാ സാ ച താം പര്യപാലയത്
ദമനാ രാജാവായി അവളെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവളെ ഭാര്യയാക്കി സ്നേഹത്തോടെ പരിപാലിച്ചു.
ഇതി തേ കഥിതം വത്സ ത്വയാ പൃഷ്ടം ച യദ്വചഃ । ഗോപനീയം ഗോപനീയം ഗോപനീയം പ്രയത്നതഃ
മകനേ, നീ ചോദിച്ചതിനുത്തരം ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇത് വളരെ സൂക്ഷ്മമായി രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കണം, സൂക്ഷിക്കണം, സൂക്ഷിക്കണം.
സൂത ഉവാച- യ ഇദം ശൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ ചതുര്വര്ഗഫലപ്രദമ് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തശ്ചാംതേയാതിഹരേര്ഗൃഹമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആരെങ്കിലും ഈ കഥ ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിലെ നാലു ലക്ഷ്യങ്ങൾ ലഭിക്കും. എല്ലാവിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ് അവസാനം ഹരിയുടെ ലോകത്ത് എത്തും.
ശൌനക ഉവാച- സമുദ്രമഥനം സൂത പുരാ കസ്മാത്കൃതം ഗുരോ
ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: ഗുരുവേ, സമുദ്രം എങ്ങനെ ചുരണ്ടിയെന്നു പുരാതനകാലത്ത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയാമോ?
സൂത ഉവാച- ബ്രഹ്മന്വച്മി സമാസേന സിംധോര്മഥനകാരണമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനേ, സമുദ്രം ചുരണ്ടിയതിന്റെ കാരണം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയും.
മഹാതപാ മഹാതേജാ ദുര്വാസാ ഈശ്വരാംശജഃ
മഹത്തപസ്സും മഹത്തേജസ്സും ഉള്ള ദുർവാസൻ, ഈശ്വരന്റെ അംശമായവൻ,
തസ്മിന്ദദര്ശ കാലേ തം ഗജാരൂഢംv ശചീപതിമ്
അപ്പോൾ ദുർവാസൻ, ഗജത്തിൽ കയറിയുള്ള ശചീപതിയെ കണ്ടു.
ഗൃഹീത്വാ താം സ്രജം ചേംദ്രോ വിന്യസ്യ ഗജമൂര്ദ്ധനി ।। ദേവരാട്പ്രയയൌ ബ്രഹ്മന്സസൈന്യോ നംദനം പ്രതി
ഇന്ദ്രൻ ആ മാല എടുത്ത് ആനയുടെ തലയിൽ വെച്ചു. ദേവരാജാവ് തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം നന്ദനവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ഹസ്തീ ചാദായ താം മാലാം ഛിത്ത്വാ തു ധരണീതലേ
പക്ഷേ ആ ആന ആ മാല എടുത്ത് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ത്രൈലോക്യൈകശ്രിയായുക്തോ യസ്മാത്ത്വമവമന്യസേ
മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും മഹാഭാഗ്യം ഉള്ളതിനെ നീ അവഗണിച്ചതിനാൽ—
തതഃ ശക്രോ ജഗാമാശു സുപ്തശ്ച സ്വപുരം പുനഃ
അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രൻ വേഗത്തിൽ തിരിച്ചു പോയി. നിരാശനായി തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
നഷ്ടമംതര്ദ്ധാനവത്യാം തദാ തസ്യാം ജഗത്ത്രയമ്
അക്കാലത്ത്, സമ്പത്ത് ഇല്ലാതായപ്പോള് മൂന്നു ലോകങ്ങളും നഷ്ടമായി.
ന വവര്ഷുര്വാരിവാഹാഃ ശുഷ്കാശ്ചൈവ ജലാശയാഃ
മേഘങ്ങള് മഴപെയ്യാതെ നിന്നു, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള് ഉണങ്ങി പോയി.