സംഗേന സിംധുനാകാംക്ഷീ ജനാന്ദേവാലയം ഗതാ । തത്ര ക്ഷണം സോപവിഷ്ടാ താംബൂലഭക്ഷണം കൃതമ്
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നദി കടക്കാന് ആഗ്രഹിച്ചു അവള് ഒരു ദേവാലയത്തില് കയറി; അവിടെ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്ന് താമ്പൂല് കഴിച്ചു.
ശേഷം ചൂര്ണം സൌധഭിത്തൌ ദത്വാ നിമ്നേ കുതൂഹലാത് । തതോ ഗതാ ജാരകാംക്ഷീ ധനാര്ഥം നഗരം പ്രതി
ശേഷിച്ച പാന്പുകുരു അവള് കൗതുകത്തോടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുവര്താഴെ വെച്ചു; പിന്നെ കാമവും ധനവും ആഗ്രഹിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
ജാരേണ കേനചിത്സാര്ദ്ധം സംകേതഃ സഹസാ കൃതഃ । സംകേതം തു ഗതാ വേശ്യാ വനം രാത്രൌ വിമോഹിതാ
ഒരു കാമുകനുമായി അപ്രതീക്ഷിതമായി കൂടിക്കാഴ്ച നിശ്ചയിച്ചു; അങ്ങനെ ആ വേശ്യ രാത്രിയില് കാട്ടിലേക്ക് കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കായി പോയപ്പോള് മനസ്സു കുഴഞ്ഞു.
സംകേതം നാഗതോ വൈശ്യോ വ്യശംകിഷ്ടവിലോകിതാ । കഥം കാംതോ നാഗതോ മേ സര്പവ്യാഘ്രൈശ്ച ഭക്ഷിതഃ
വ്യാപാരി ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് വന്നില്ല; അവള് വിഷമത്തോടെ ചിന്തിച്ചു: എന്റെ പ്രിയന് എങ്ങനെ വരാതിരിക്കുന്നു? അവനെ പാമ്പോ കടുവയോ തിന്നുകളഞ്ഞോ?
സംകേതനം കഥം ഹിത്വാ ഗതഃ കിം കാമവിഹ്വലഃ । അന്യയാ ജ്ഞാതയാ സാര്ദ്ധമഭിലാഷീ ഭവേത്കിമു
കാമം പിടിച്ചവന് ആ കൂടിക്കാഴ്ച ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതെന്തിന്? അവന് അറിയാവുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം പോകാനാണോ ആഗ്രഹം?
പരാമൃഷ്യൈതദ്ഹൃദ്യംതഃ കോടപാലഭയാദ്ദ്വിജ । നഗരം നാഗതാ സാ ഹി രുദ്ധേ ലോകപഥേ തമൈഃ
ഇങ്ങനെ ഹൃദയത്തില് ആലോചിച്ച അവള്, കോട്ടാവലികളുടെ ഭയത്താല്, നഗരത്തിലേക്ക് പോകാതെ ഇരുന്നു; കാരണം, വഴിയില് ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വ്യാഘ്രഃ കാമരൂപീ ബലാത്ക്ഷുധീ । പ്രേഷിതഃ കാലദേവേനാഗ്രസദാഗത്യ താം ദ്വിജ
അതിനിടയിൽ, ആ സ്ഥലത്ത്, വിശ്വരൂപം എടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു കടുവ, അത്യന്തം വിശപ്പോടെ, മരണദേവൻ അയച്ചതുപോലെ, പെട്ടെന്ന് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ദ്വിജന്.
തതസ്തു യമുനാഭ്രാതുര്ദൂതാസ്തേ ഭീമവര്ഷിണഃ । ആഗതാ ഗിരികൂടാംഗാ നേതും താം പാപകര്മണാ
അതിനുശേഷം, യമുനയുടെ സഹോദരനായ യമന്റെ ദൂതന്മാർ, ഭയാനകമായ മഴപെയ്യിക്കുന്നവർ, പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് അവളെ, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തതുകൊണ്ട് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ എത്തി.
വക്രപാദാ വക്രമുഖാ ഉന്നാസാ ബഹുദംഷ്ട്രിണഃ । ചര്മരജ്ജൂര്മുദ്ഗരാംശ്ച ഗൃഹീത്വാ പാംശുലാം ദ്വിജ
വക്രമായ കാലുകളും മുഖവും, ഉയർന്ന മൂക്കും, അനേകം പല്ലുകളും ഉള്ളവർ, ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള കയറുകളും ദണ്ഡങ്ങളും പിടിച്ച്, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടവരായി, ദ്വിജന്—
ബംധയാമാസുരുന്മത്താ ഗണികാം ചര്മ്മരജ്ജുഭിഃ । ശംഖചക്രഗദാപദ്മധാരിണോ വനമാലിനഃ
അവരിൽ ചിലർ ഉന്മാദത്തോടെ ആ ഗണികയെ ചർമ്മക്കയറുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടി; അപ്പോൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമര എന്നിവ കൈവശം വച്ചും, വനംമാലകൾ അണിഞ്ഞും,
പ്രേഷിതാ ദേവദേവേന തദ്ഭക്തവത്സലേന ച । കൃഷ്ണജീമൂതസംകാശാഃ സ്ഫുരദ്വദനപംകജാഃ
ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദേവദേവൻ അയച്ച, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ശരീരവും, കമലപോലെ തിളങ്ങുന്ന മുഖവും ഉള്ളവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ശ്രേണീധരാശ്ചാരുനാസാ ദിവ്യകുംഡലഭൂഷിതാഃ । ദദൃശുഃ പഥി ഗച്ഛംതോ വിഷ്ണോര്ദൂതാമഹാത്മനഃ
അനേകം അലങ്കാരങ്ങളും മനോഹരമായ കണ്മണികളും അണിഞ്ഞ്, സുന്ദരമായ മൂക്കുമായി, മഹാത്മാവായ വിഷ്ണുവിന്റെ ദൂതന്മാർ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവരെ കണ്ടു.
വിഷ്ണുദൂതാ ഊചുഃ- കേ യൂയം വികൃതാകാരാ ലക്ഷ്യംതേ കര്ബുരാ ഇവ । ഇമാം വിഷ്ണോഃ പ്രിയതമാം നീത്വാ ക്വ വ്രജഥോത്തമാമ് । ഇദം വചനമാകര്ണ്യ തേഷാം തേ തു ദ്രുതം യയുഃ
വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഇങ്ങനെ വിചിത്രമായ രൂപത്തിൽ, ഇരുണ്ട നിഴലുകളെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നത്? ഈ വിഷ്ണുവിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയാണ്?' ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവർ ഉടൻ അവിടം വിട്ടുപോയി.
അഥ തേ ക്രോധസംപന്നാ വിഷ്ണോര്ദൂതാ മഹാബലാഃ । ജഘ്നുസ്തേ സംദേശഹരാന്യമസ്യ ജഗതഃ പ്രഭോഃ
അപ്പോൾ, കോപം നിറഞ്ഞ ശക്തരായ വിഷ്ണുദൂതന്മാർ, ലോകത്തിന്റെ അധിപനായ യമന്റെ ദൂതന്മാരെ അടിച്ചു കീഴടക്കി.
ചക്രാദിശസ്ത്രസംഘൈശ്ച സൂര്യകോടിസമപ്രഭൈഃ । കൃതാംതസ്യ ഭടാഃ സര്വേ രുദംതസ്തേ പലായിതാഃ
സൂര്യന്റെ കോടിയോളം പ്രകാശമുള്ള ചക്രം മുതലായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, മരണദേവന്റെ സൈന്യങ്ങൾ മുഴുവൻ കരഞ്ഞ് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
യമം പ്രോചുഃ സഭീതാശ്ച വൃത്താംതം സകലം ദ്വിജ । യമോഽപി തത്കഥാം ശ്രുത്വാ ചിത്രഗുപ്തമുവാച ഹ
ഭയപ്പെട്ട്, അവർ സംഭവിച്ച എല്ലാം യമനോട് പറഞ്ഞു, ദ്വിജന്; യമൻ ആ കഥ കേട്ടു, ചിത്രഗുപ്തനോടു പറഞ്ഞു.
ധര്മ ഉവാച- കേന പുണ്യേന ഭോ മംത്രിന്വേശ്യാ മുക്തിം സമാഗതാ । ഏതന്മേ പൃച്ഛത സര്വം കഥയസ്വ യഥാര്ഹതഃ
ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: 'എന്ത് പുണ്യഫലത്താലാണ്, മന്ത്രിയേ, ഈ ഗണികയ്ക്ക് മോക്ഷം ലഭിച്ചത്? ഇതെല്ലാം നീ എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ വിശദമായി പറയണം.'
ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച- തയാ പാപാന്യര്ജിതാനി ജന്മതഃ സുബഹൂന്യപി । കിംത്വാകര്ണയ ലോകേശ യദി സ്യാത്പുണ്യമസ്തി തത്
ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: 'അവൾ ജന്മം മുതൽ അനേകം പാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും, ലോകാധിപനേ, കേൾക്കൂ—പുണ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതാണ് ഇതു.'
ഗണികൈകദാ ധര്മ്മരാജ സര്വാലംകാരഭൂഷിതാ । കാംചിത്പുരീം ജഗാമാശു ജാരകാംക്ഷീ ധനാര്ഥിനീ
ഒരിക്കൽ, ധർമ്മരാജാവേ, ആ ഗണിക എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, ഒരു നഗരത്തിലേക്ക്, കാമനയും ധനലാഭവും ആഗ്രഹിച്ച് വേഗത്തിൽ പോയി.
തത്ര ദേവാലയേ തസ്മിന്സ്ഥിത്വാ താംബൂലഭക്ഷണം । കൃത്വാ തച്ഛേഷചൂര്ണം തു ദദൌ ഭിത്തൌ തു കൌതുകാത്
അവിടെ, ഒരു ദേവാലയത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, അവൾ താമ്പൂൽം കഴിച്ചു, പിന്നെ അവശേഷിച്ച ചൂർണ്ണം കൗതുകത്തോടെ മതിലിൽ പുരട്ടിച്ചു.
തേന പുണ്യപ്രഭാവേണ ഗണികാ ഗതപാതകാ । വൈകുംഠം പ്രതി സാ യാതി നിര്ഗതാ തവ ദംഡതഃ
അത് കൊണ്ട് ലഭിച്ച പുണ്യശക്തിയാൽ, ആ ഗണികയുടെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നീങ്ങി; അവൾ ഇനി നിന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് മോചിതയായി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
സൂത ഉവാച- ഇതി ശ്രുത്വാ തതോ ദൂതാ യമോഽപി വചനം ദ്വിജ । വ്യാപാരേ ചാന്യതശ്ചിത്തം ദദൌ സാ ഗണികാപി ച
സൂതൻ പറഞ്ഞു: 'ഇത് കേട്ട്, യമന്റെ ദൂതന്മാരും യമനും, ദ്വിജന്, മനസ്സു മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു, ആ ഗണികയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു.'
ആരൂഢാ സ്യംദനേ ദിവ്യേ രാജഹംസയുതേ തഥാ । വിഷ്ണുലോകം യയൌ സാ ച വേഷ്ടിതാ വിഷ്ണുകിംകരൈഃ
രാജഹംസങ്ങൾ കയറ്റിയ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി, വിഷ്ണുവിന്റെ സേവകരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവൾ വിഷ്ണുലോകത്തേക്ക് പോയി.
ശ്രീവിഷ്ണോരാജ്ഞയാ സാഥ കുലകോടിയുതാപി ച । തസ്ഥൌ സൌധഗൃഹേ വിപ്ര നാനാഭോഗം ചകാര ഹ
ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അനേകം ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം, ആ ഗണിക, ബ്രാഹ്മണനേ, ഭംഗിയുള്ള കൊട്ടാരത്തിൽ വിവിധ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
ഭക്ത്യാ യോ വൈ ഹരേര്ഗേഹേ ദദ്യാച്ചൂര്ണം പ്രയത്നതഃ । പുണ്യം കിം വാ ഭവേത്തസ്യ ന ജാനേ ദ്വിജപുംഗവ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ആരെങ്കിലുമെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ, ശ്രദ്ധയോടെ ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ പൊടിപോലുമൊന്നു സമർപ്പിച്ചാൽ, അവൻ നേടാത്ത പുണ്യം എന്താണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നില്ല.
ഭക്ത്യാധ്യായം പഠേദ്യോ വൈ ശൃണോതി സാദരേണ ച । സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ യാത്യസൌ ഹരിമംദിരമ്
ഭക്തിപൂർവ്വം ഈ ഉപദേശം ആവർത്തിക്കുകയോ, ആദരപൂർവ്വം കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലത്തിലെത്തും.
ശൌനക ഉവാച- കഥയസ്വ മഹാപ്രാജ്ഞ ഗോലോകം യാതി കര്മണാ । സുമതേ ദുസ്തരാത്കേന ജനഃ സംസാരസാഗരാത് । രാധായാശ്ചാഷ്ടമീ സൂത തസ്യാ മാഹാത്മ്യമുത്തമമ്
ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: മഹാപണ്ഡിതനേ, നല്ല മനസ്സുള്ളവൻ എങ്ങനെയുള്ള കർമ്മം ചെയ്താൽ ഗോലോകത്തിലെത്തും? ഈ ദുർഗമമായ സംസാരസമുദ്രം കടക്കാൻ എന്താണ് മാർഗം? സൂതനേ, രാധായുടെ അഷ്ടമിയുടെ മഹത്വവും ദയവായി വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ.
സൂത ഉവാച- ബ്രഹ്മാണം നാരദോഽപൃച്ഛത്പുരാ ചൈതന്മഹാമുനേ । തച്ഛൃണുഷ്വ സമാസേന പൃഷ്ടവാന്സ ഇതി ദ്വിജ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹാമുനിയേ, പുരാതനകാലത്ത് നാരദൻ ബ്രഹ്മാവിനോടു ചോദിച്ചു. ദ്വിജനേ, അവൻ എന്ത് ചോദിച്ചതെന്നു ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയാം, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
നാരദ ഉവാച- പിതാമഹ മഹാപ്രാജ്ഞ സര്വശാസ്ത്രവിദാം വര । രാധാജന്മാഷ്ടമീ താത കഥയസ്വ മമാഗ്രതഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: പിതാമഹനേ, മഹാപണ്ഡിതനേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, രാധായുടെ ജന്മം അഷ്ടമിയെന്നു എന്നെക്കാണെ വിശദമായി പറയൂ.
തസ്യാഃ പുണ്യഫലം കിംവാ കൃതം കേന പുരാ വിഭോ । അകുര്വതാം ജനാനാം ഹി കില്ബിഷം കിം ഭവേദ്ദ്വിജ
പ്രഭോ, ആ വ്രതം ആചരിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം എന്താണ്? പുരാതനകാലത്ത് ആരാണ് അത് ആചരിച്ചത്? ആ വ്രതം ചെയ്യുന്നവർക്കു എന്ത് പാപം നശിക്കും, ദ്വിജനേ?