സൂത ഉവാച- സാധുസാധു മുനിശ്രേഷ്ഠ സര്വമംഗലകാരക । കഥയാമി സമാസേന ശൃണ്വതാം പാപനാശനമ്
സൂതന് പറഞ്ഞു: മഹാനായ മുനിയേ, നിന്റെ ചോദ്യം വളരെ ഉത്തമവും മംഗളകരവുമാണ്. പാപങ്ങള് നശിപ്പിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് ഞാന് ചുരുക്കമായി പറയാം; കേള്ക്കുന്നവര്ക്ക് അതു വലിയ ഗുണം ചെയ്യും.
വിഷ്ണവേ ബ്രാഹ്മണായൈവ മൃദാവേശ്മവിനിര്മിതമ് । യോ വൈ ദദ്യാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ തസ്യ പുണ്യം നിശാമയ
ബ്രാഹ്മണന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, വിഷ്ണുവിനോ ഒരു ബ്രാഹ്മണനോ വേണ്ടി മണ്ണുകൊണ്ടു നിര്മിച്ച ഒരു വീട് നല്കുന്നവന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലത്തെക്കുറിച്ച് കേള്ക്കൂ.
വിഷ്ണുലോകേ ച സ വിപ്രഃ സര്വപാപവിവര്ജിതഃ । സൌധവാസീ ഭവേന്നിത്യം വിഷ്ണുലോകേ പ്രപൂജ്യതേ
വിഷ്ണുലോകത്തില് ആ ബ്രാഹ്മണന് എല്ലാ പാപങ്ങളും വിട്ട്, ഒരു വലിയ കൊട്ടാരത്തില് സദാ വസിച്ച്, അവിടെ എല്ലാവരുടെയും ആദരവും ലഭിക്കും.
വിഷ്ണവേ സൌധഗേഹം യോ ദദ്യാദ്വൈ ബ്രാഹ്മണായ ച । ഹരേര്ന്നികേതനം പ്രാപ്യ സ്വര്ഗവാസീ ഭവേദ്ധ്രുവമ്
വിഷ്ണുവിനോ ഒരു ബ്രാഹ്മണനോ വേണ്ടി കൊട്ടാരമൊന്നും വീട് നല്കുന്നവന്, ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലമായ സ്വര്ഗ്ഗം ഉറപ്പായും ലഭിക്കും.
അംതേ വിഷ്ണുപുരം ഗത്വാ യുക്തഃ കോടികുലൈര്ദ്വിജ । സ്വര്ണസൌധേ ഗൃഹേ സ്ഥിത്വാ കുര്യാദ്ഭോഗം യഥാസുഖമ്
അവസാനത്തില്, ബ്രാഹ്മണനേ, വിഷ്ണുപുരിയില് എത്തി, അനേകം ബന്ധുക്കളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കൊട്ടാരത്തില് ഇഷ്ടാനുസരണം സുഖങ്ങള് അനുഭവിക്കാം.
ബ്രാഹ്മണസ്ഥാപനേ പുണ്യം യദ്വൈ ഭവതി ഭോ മുനേ । സംഖ്യാം കര്തുമശക്തസ്തു തദ്വേധാഃ സര്വകാരകഃ
മഹാമുനിയേ, ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം എത്രയാണെന്ന് കണക്കാക്കാന് കഴിയില്ല; എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദൈവം മാത്രമേ അതറിയൂ.
ഗണ്യംതേ രേണവശ്ചൈവ ഗണ്യംതേ വൃഷ്ടിബിംദവഃ । ന ഗണ്യംതേ വിധാത്രാപി ബ്രഹ്മസംസ്ഥാപനേ ഫലമ്
മണ്ണിലെ പൊടികള് എണ്ണാനാവും, മഴത്തുള്ളികള് എണ്ണാനാവും; പക്ഷേ, ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം സൃഷ്ടികര്ത്താവിനും എണ്ണാനാവില്ല.
നാരദേന പുരാ ബ്രഹ്മാ പൃഷ്ടഃ സംസാരസംഭവഃ । വേധാസ്തം കഥയാമാസ തച്ഛൃണുഷ്വ മഹാമുനേ
പണ്ടുകാലത്ത് നാരദന് ബ്രഹ്മാവിനോട് സംസാരത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; അപ്പോള് സൃഷ്ടികര്ത്താവ് അതു പറഞ്ഞു. മഹാമുനിയേ, അതു നീ കേള്ക്കൂ.
പുരാസീദ്ദ്വാപരേ ബ്രഹ്മന്വാരനാരീ സുശോഭനാ । സുകേശീ ഹരിണീനേത്രാ സുമധ്യാ ചാരുഹാസിനീ
ബ്രാഹ്മണനേ, ദ്വാപരയുഗത്തില് വാരനാരി എന്നൊരു സുന്ദരിയായ വേശ്യയുണ്ടായിരുന്നു; മനോഹരമായ മുടിയും, മൃഗനയനവും, സുന്ദരമായ നടുവും, ചിരിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
നാമ്നാ സാ ചംചലാപാംഗീ യയൌ ദേശാംതരം കദാ । സര്വപാപസമായുക്താ നരകേ പാതയംതി ച
ചഞ്ചലാപാംഗി എന്ന പേരിലുള്ള അവള് ഒരിക്കല് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോയി; എല്ലാ പാപങ്ങളിലും മുങ്ങിയ അവള് നരകത്തില് വീഴേണ്ടി വന്നു.
സംഗേന സിംധുനാകാംക്ഷീ ജനാന്ദേവാലയം ഗതാ । തത്ര ക്ഷണം സോപവിഷ്ടാ താംബൂലഭക്ഷണം കൃതമ്
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നദി കടക്കാന് ആഗ്രഹിച്ചു അവള് ഒരു ദേവാലയത്തില് കയറി; അവിടെ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്ന് താമ്പൂല് കഴിച്ചു.
ശേഷം ചൂര്ണം സൌധഭിത്തൌ ദത്വാ നിമ്നേ കുതൂഹലാത് । തതോ ഗതാ ജാരകാംക്ഷീ ധനാര്ഥം നഗരം പ്രതി
ശേഷിച്ച പാന്പുകുരു അവള് കൗതുകത്തോടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുവര്താഴെ വെച്ചു; പിന്നെ കാമവും ധനവും ആഗ്രഹിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
ജാരേണ കേനചിത്സാര്ദ്ധം സംകേതഃ സഹസാ കൃതഃ । സംകേതം തു ഗതാ വേശ്യാ വനം രാത്രൌ വിമോഹിതാ
ഒരു കാമുകനുമായി അപ്രതീക്ഷിതമായി കൂടിക്കാഴ്ച നിശ്ചയിച്ചു; അങ്ങനെ ആ വേശ്യ രാത്രിയില് കാട്ടിലേക്ക് കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കായി പോയപ്പോള് മനസ്സു കുഴഞ്ഞു.
സംകേതം നാഗതോ വൈശ്യോ വ്യശംകിഷ്ടവിലോകിതാ । കഥം കാംതോ നാഗതോ മേ സര്പവ്യാഘ്രൈശ്ച ഭക്ഷിതഃ
വ്യാപാരി ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് വന്നില്ല; അവള് വിഷമത്തോടെ ചിന്തിച്ചു: എന്റെ പ്രിയന് എങ്ങനെ വരാതിരിക്കുന്നു? അവനെ പാമ്പോ കടുവയോ തിന്നുകളഞ്ഞോ?
സംകേതനം കഥം ഹിത്വാ ഗതഃ കിം കാമവിഹ്വലഃ । അന്യയാ ജ്ഞാതയാ സാര്ദ്ധമഭിലാഷീ ഭവേത്കിമു
കാമം പിടിച്ചവന് ആ കൂടിക്കാഴ്ച ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതെന്തിന്? അവന് അറിയാവുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം പോകാനാണോ ആഗ്രഹം?
പരാമൃഷ്യൈതദ്ഹൃദ്യംതഃ കോടപാലഭയാദ്ദ്വിജ । നഗരം നാഗതാ സാ ഹി രുദ്ധേ ലോകപഥേ തമൈഃ
ഇങ്ങനെ ഹൃദയത്തില് ആലോചിച്ച അവള്, കോട്ടാവലികളുടെ ഭയത്താല്, നഗരത്തിലേക്ക് പോകാതെ ഇരുന്നു; കാരണം, വഴിയില് ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വ്യാഘ്രഃ കാമരൂപീ ബലാത്ക്ഷുധീ । പ്രേഷിതഃ കാലദേവേനാഗ്രസദാഗത്യ താം ദ്വിജ
അതിനിടയിൽ, ആ സ്ഥലത്ത്, വിശ്വരൂപം എടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു കടുവ, അത്യന്തം വിശപ്പോടെ, മരണദേവൻ അയച്ചതുപോലെ, പെട്ടെന്ന് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ദ്വിജന്.
തതസ്തു യമുനാഭ്രാതുര്ദൂതാസ്തേ ഭീമവര്ഷിണഃ । ആഗതാ ഗിരികൂടാംഗാ നേതും താം പാപകര്മണാ
അതിനുശേഷം, യമുനയുടെ സഹോദരനായ യമന്റെ ദൂതന്മാർ, ഭയാനകമായ മഴപെയ്യിക്കുന്നവർ, പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് അവളെ, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തതുകൊണ്ട് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ എത്തി.
വക്രപാദാ വക്രമുഖാ ഉന്നാസാ ബഹുദംഷ്ട്രിണഃ । ചര്മരജ്ജൂര്മുദ്ഗരാംശ്ച ഗൃഹീത്വാ പാംശുലാം ദ്വിജ
വക്രമായ കാലുകളും മുഖവും, ഉയർന്ന മൂക്കും, അനേകം പല്ലുകളും ഉള്ളവർ, ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള കയറുകളും ദണ്ഡങ്ങളും പിടിച്ച്, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടവരായി, ദ്വിജന്—
ബംധയാമാസുരുന്മത്താ ഗണികാം ചര്മ്മരജ്ജുഭിഃ । ശംഖചക്രഗദാപദ്മധാരിണോ വനമാലിനഃ
അവരിൽ ചിലർ ഉന്മാദത്തോടെ ആ ഗണികയെ ചർമ്മക്കയറുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടി; അപ്പോൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമര എന്നിവ കൈവശം വച്ചും, വനംമാലകൾ അണിഞ്ഞും,
പ്രേഷിതാ ദേവദേവേന തദ്ഭക്തവത്സലേന ച । കൃഷ്ണജീമൂതസംകാശാഃ സ്ഫുരദ്വദനപംകജാഃ
ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദേവദേവൻ അയച്ച, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ശരീരവും, കമലപോലെ തിളങ്ങുന്ന മുഖവും ഉള്ളവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ശ്രേണീധരാശ്ചാരുനാസാ ദിവ്യകുംഡലഭൂഷിതാഃ । ദദൃശുഃ പഥി ഗച്ഛംതോ വിഷ്ണോര്ദൂതാമഹാത്മനഃ
അനേകം അലങ്കാരങ്ങളും മനോഹരമായ കണ്മണികളും അണിഞ്ഞ്, സുന്ദരമായ മൂക്കുമായി, മഹാത്മാവായ വിഷ്ണുവിന്റെ ദൂതന്മാർ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവരെ കണ്ടു.
വിഷ്ണുദൂതാ ഊചുഃ- കേ യൂയം വികൃതാകാരാ ലക്ഷ്യംതേ കര്ബുരാ ഇവ । ഇമാം വിഷ്ണോഃ പ്രിയതമാം നീത്വാ ക്വ വ്രജഥോത്തമാമ് । ഇദം വചനമാകര്ണ്യ തേഷാം തേ തു ദ്രുതം യയുഃ
വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഇങ്ങനെ വിചിത്രമായ രൂപത്തിൽ, ഇരുണ്ട നിഴലുകളെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നത്? ഈ വിഷ്ണുവിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയാണ്?' ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവർ ഉടൻ അവിടം വിട്ടുപോയി.
അഥ തേ ക്രോധസംപന്നാ വിഷ്ണോര്ദൂതാ മഹാബലാഃ । ജഘ്നുസ്തേ സംദേശഹരാന്യമസ്യ ജഗതഃ പ്രഭോഃ
അപ്പോൾ, കോപം നിറഞ്ഞ ശക്തരായ വിഷ്ണുദൂതന്മാർ, ലോകത്തിന്റെ അധിപനായ യമന്റെ ദൂതന്മാരെ അടിച്ചു കീഴടക്കി.
ചക്രാദിശസ്ത്രസംഘൈശ്ച സൂര്യകോടിസമപ്രഭൈഃ । കൃതാംതസ്യ ഭടാഃ സര്വേ രുദംതസ്തേ പലായിതാഃ
സൂര്യന്റെ കോടിയോളം പ്രകാശമുള്ള ചക്രം മുതലായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, മരണദേവന്റെ സൈന്യങ്ങൾ മുഴുവൻ കരഞ്ഞ് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
യമം പ്രോചുഃ സഭീതാശ്ച വൃത്താംതം സകലം ദ്വിജ । യമോഽപി തത്കഥാം ശ്രുത്വാ ചിത്രഗുപ്തമുവാച ഹ
ഭയപ്പെട്ട്, അവർ സംഭവിച്ച എല്ലാം യമനോട് പറഞ്ഞു, ദ്വിജന്; യമൻ ആ കഥ കേട്ടു, ചിത്രഗുപ്തനോടു പറഞ്ഞു.
ധര്മ ഉവാച- കേന പുണ്യേന ഭോ മംത്രിന്വേശ്യാ മുക്തിം സമാഗതാ । ഏതന്മേ പൃച്ഛത സര്വം കഥയസ്വ യഥാര്ഹതഃ
ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: 'എന്ത് പുണ്യഫലത്താലാണ്, മന്ത്രിയേ, ഈ ഗണികയ്ക്ക് മോക്ഷം ലഭിച്ചത്? ഇതെല്ലാം നീ എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ വിശദമായി പറയണം.'
ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച- തയാ പാപാന്യര്ജിതാനി ജന്മതഃ സുബഹൂന്യപി । കിംത്വാകര്ണയ ലോകേശ യദി സ്യാത്പുണ്യമസ്തി തത്
ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: 'അവൾ ജന്മം മുതൽ അനേകം പാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും, ലോകാധിപനേ, കേൾക്കൂ—പുണ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതാണ് ഇതു.'
ഗണികൈകദാ ധര്മ്മരാജ സര്വാലംകാരഭൂഷിതാ । കാംചിത്പുരീം ജഗാമാശു ജാരകാംക്ഷീ ധനാര്ഥിനീ
ഒരിക്കൽ, ധർമ്മരാജാവേ, ആ ഗണിക എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, ഒരു നഗരത്തിലേക്ക്, കാമനയും ധനലാഭവും ആഗ്രഹിച്ച് വേഗത്തിൽ പോയി.
തത്ര ദേവാലയേ തസ്മിന്സ്ഥിത്വാ താംബൂലഭക്ഷണം । കൃത്വാ തച്ഛേഷചൂര്ണം തു ദദൌ ഭിത്തൌ തു കൌതുകാത്
അവിടെ, ഒരു ദേവാലയത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, അവൾ താമ്പൂൽം കഴിച്ചു, പിന്നെ അവശേഷിച്ച ചൂർണ്ണം കൗതുകത്തോടെ മതിലിൽ പുരട്ടിച്ചു.