രാജോവാച- ഇദാനീം കേന പുണ്യേന സുതോ വൈ ജായതേ പ്രഭോ । അപുത്രസ്യ മനുഷ്യാണാം ജീവനം ഹി നിരര്ഥകമ്
രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുള്ള പുണ്യപ്രവൃത്തിയാൽ എനിക്ക് മകൻ ജനിക്കും, പ്രഭോ? മക്കളില്ലാത്തവരുടെ ജീവിതം വാസ്തവത്തിൽ അർത്ഥശൂന്യമാണ്.'
വ്യാസ ഉവാച- സവസ്ത്രം ചൈവ കൂഷ്മാംഡം വൃഷഭം സസുവര്ണകമ് । ദേഹി ദാനം ബ്രാഹ്മണസ്യ കുരു ബാലവ്രതം തഥാ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: 'ഒരു ബ്രാഹ്മണന് വസ്ത്രം, കൂഷ്മാണ്ഡം, കാള, സ്വർണ്ണം എന്നിവ ദാനം ചെയ്യുക. കൂടാതെ കുട്ടികളെ ഭക്ഷണം നൽകുന്ന വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുക.'
ഗൌരീം കന്യാം തഥാ ദേഹി പുരാണശ്രവണം കുരു । പുത്രോ വൈ ജായതേ തത്ര സര്വപാതകനാശനമ്
ഗൗരി എന്ന പേരുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ദാനം ചെയ്യുക, പുരാണങ്ങൾ ശ്രവിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ മകൻ ജനിക്കും, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും.
ബ്രഹ്മോവാച- ഇതി ശ്രുത്വാ തതോ രാജാ വ്യാസോക്തം ദാനമുത്തമമ് । പുരാണശ്രവണം ചൈവ ചകാര ഗതകില്ബിഷഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'ഇങ്ങനെ കേട്ട രാജാവ്, വ്യാസൻ പറഞ്ഞ ഉത്തമമായ ദാനങ്ങൾ ചെയ്തു, പുരാണങ്ങൾ ശ്രവിച്ചു, പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതായി.'
തതഃ പുത്രോ വര്ഷമധ്യേ ബഭൂവ സര്വപൂജിതഃ । അഭൂദ്രാജാ സാര്വഭൌമഃ സുംദരഃ കുലനായകഃ
അതിനുശേഷം ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാവരും ആദരിക്കുന്ന ഒരു മകൻ ജനിച്ചു. അവൻ സാർവ്വഭൗമ ചക്രവർത്തിയും, സുന്ദരനും, കുടുംബത്തിന്റെ നായകനുമായി.
സൂത ഉവാച- യ ഇദം ശൃണുയാദ്ഭക്ത്യാ കരോതി ദാനമുത്തമമ് । അപുത്രോ ലഭതേ പുത്രം സംക്ഷേപാത്കഥിതം മയാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: 'ഇത് ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുന്നവനും ഈ ഉത്തമദാനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും, മക്കളില്ലാത്തവരായാലും മകൻ ലഭിക്കും. ഇതാണ് ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞത്.'
ഭക്ത്യാ ശ്രുത്വാ തു യാ നാരീ കുര്യാദ്ബ്രാഹ്മണപൂജനമ് । സുപുത്രാ സാ ഭവേന്നിത്യം ശാസ്ത്രോക്തവിധിനാ ദ്വിജ
ഭക്തിയോടെ ഇത് കേട്ട സ്ത്രീകൾ ശാസ്ത്രത്തിൽ പറയുന്ന വിധത്തിൽ ബ്രാഹ്മണരെ പൂജിച്ചാൽ, അവർക്ക് എപ്പോഴും നല്ല മക്കൾ ജനിക്കും, ദ്വിജൻ.
സുവര്ണം രജതം വസ്ത്രം പുഷ്പമാല്യം ച ചംദനമ് । യോ ദദ്യാത്പുസ്തകേ ഭക്ത്യാ സര്വപാപപ്രണാശനമ്
ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ പുസ്തകത്തിന് സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, വസ്ത്രം, പുഷ്പം, മാല, ചന്ദനം എന്നിവ സമർപ്പിച്ചാൽ, അവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും.
പൂര്വജന്മനി യോ മൂഢോ ബ്രഹ്മബാലകഘാതകഃ । തസ്യ ക്രൂരോ ഭവേത്പുത്രഃ സപ്തജന്മാംതരൈര്ദ്വിജഃ
മുന്ജന്മത്തില് ഒരു ബ്രാഹ്മണ ബാലനെ ഭ്രാന്തന് പോലെ കൊന്നവന്, ഏഴു ജന്മങ്ങള്ക്കു ശേഷം ക്രൂരനായ ഒരു മകന് ജനിക്കും.
ശൌനക ഉവാച- കേന പുണ്യേന ഭോ സൂത വൈകുംഠം സമവാപ്യതേ । തദ്വദസ്വ ശൃണ്വതോ മേ പോതോ ഹി ഭവസാഗരേ
ശൗനകന് ചോദിച്ചു: സൂതന്, ഏത് പുണ്യഫലത്തിലൂടെയാണ് വൈകുണ്ഠം പ്രാപിക്കാവുന്നത്? ദയവായി അതു പറയൂ; ഞാന് കേള്ക്കുമ്പോള് നിന്റെ വാക്കുകള് എനിക്ക് ഭവസാഗരത്തില് കടക്കാനുള്ള ഒരു തോണിപോലെയാണ്.
സൂത ഉവാച- സാധുസാധു മുനിശ്രേഷ്ഠ സര്വമംഗലകാരക । കഥയാമി സമാസേന ശൃണ്വതാം പാപനാശനമ്
സൂതന് പറഞ്ഞു: മഹാനായ മുനിയേ, നിന്റെ ചോദ്യം വളരെ ഉത്തമവും മംഗളകരവുമാണ്. പാപങ്ങള് നശിപ്പിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് ഞാന് ചുരുക്കമായി പറയാം; കേള്ക്കുന്നവര്ക്ക് അതു വലിയ ഗുണം ചെയ്യും.
വിഷ്ണവേ ബ്രാഹ്മണായൈവ മൃദാവേശ്മവിനിര്മിതമ് । യോ വൈ ദദ്യാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ തസ്യ പുണ്യം നിശാമയ
ബ്രാഹ്മണന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, വിഷ്ണുവിനോ ഒരു ബ്രാഹ്മണനോ വേണ്ടി മണ്ണുകൊണ്ടു നിര്മിച്ച ഒരു വീട് നല്കുന്നവന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലത്തെക്കുറിച്ച് കേള്ക്കൂ.
വിഷ്ണുലോകേ ച സ വിപ്രഃ സര്വപാപവിവര്ജിതഃ । സൌധവാസീ ഭവേന്നിത്യം വിഷ്ണുലോകേ പ്രപൂജ്യതേ
വിഷ്ണുലോകത്തില് ആ ബ്രാഹ്മണന് എല്ലാ പാപങ്ങളും വിട്ട്, ഒരു വലിയ കൊട്ടാരത്തില് സദാ വസിച്ച്, അവിടെ എല്ലാവരുടെയും ആദരവും ലഭിക്കും.
വിഷ്ണവേ സൌധഗേഹം യോ ദദ്യാദ്വൈ ബ്രാഹ്മണായ ച । ഹരേര്ന്നികേതനം പ്രാപ്യ സ്വര്ഗവാസീ ഭവേദ്ധ്രുവമ്
വിഷ്ണുവിനോ ഒരു ബ്രാഹ്മണനോ വേണ്ടി കൊട്ടാരമൊന്നും വീട് നല്കുന്നവന്, ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലമായ സ്വര്ഗ്ഗം ഉറപ്പായും ലഭിക്കും.
അംതേ വിഷ്ണുപുരം ഗത്വാ യുക്തഃ കോടികുലൈര്ദ്വിജ । സ്വര്ണസൌധേ ഗൃഹേ സ്ഥിത്വാ കുര്യാദ്ഭോഗം യഥാസുഖമ്
അവസാനത്തില്, ബ്രാഹ്മണനേ, വിഷ്ണുപുരിയില് എത്തി, അനേകം ബന്ധുക്കളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കൊട്ടാരത്തില് ഇഷ്ടാനുസരണം സുഖങ്ങള് അനുഭവിക്കാം.
ബ്രാഹ്മണസ്ഥാപനേ പുണ്യം യദ്വൈ ഭവതി ഭോ മുനേ । സംഖ്യാം കര്തുമശക്തസ്തു തദ്വേധാഃ സര്വകാരകഃ
മഹാമുനിയേ, ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം എത്രയാണെന്ന് കണക്കാക്കാന് കഴിയില്ല; എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദൈവം മാത്രമേ അതറിയൂ.
ഗണ്യംതേ രേണവശ്ചൈവ ഗണ്യംതേ വൃഷ്ടിബിംദവഃ । ന ഗണ്യംതേ വിധാത്രാപി ബ്രഹ്മസംസ്ഥാപനേ ഫലമ്
മണ്ണിലെ പൊടികള് എണ്ണാനാവും, മഴത്തുള്ളികള് എണ്ണാനാവും; പക്ഷേ, ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം സൃഷ്ടികര്ത്താവിനും എണ്ണാനാവില്ല.
നാരദേന പുരാ ബ്രഹ്മാ പൃഷ്ടഃ സംസാരസംഭവഃ । വേധാസ്തം കഥയാമാസ തച്ഛൃണുഷ്വ മഹാമുനേ
പണ്ടുകാലത്ത് നാരദന് ബ്രഹ്മാവിനോട് സംസാരത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; അപ്പോള് സൃഷ്ടികര്ത്താവ് അതു പറഞ്ഞു. മഹാമുനിയേ, അതു നീ കേള്ക്കൂ.
പുരാസീദ്ദ്വാപരേ ബ്രഹ്മന്വാരനാരീ സുശോഭനാ । സുകേശീ ഹരിണീനേത്രാ സുമധ്യാ ചാരുഹാസിനീ
ബ്രാഹ്മണനേ, ദ്വാപരയുഗത്തില് വാരനാരി എന്നൊരു സുന്ദരിയായ വേശ്യയുണ്ടായിരുന്നു; മനോഹരമായ മുടിയും, മൃഗനയനവും, സുന്ദരമായ നടുവും, ചിരിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
നാമ്നാ സാ ചംചലാപാംഗീ യയൌ ദേശാംതരം കദാ । സര്വപാപസമായുക്താ നരകേ പാതയംതി ച
ചഞ്ചലാപാംഗി എന്ന പേരിലുള്ള അവള് ഒരിക്കല് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോയി; എല്ലാ പാപങ്ങളിലും മുങ്ങിയ അവള് നരകത്തില് വീഴേണ്ടി വന്നു.
സംഗേന സിംധുനാകാംക്ഷീ ജനാന്ദേവാലയം ഗതാ । തത്ര ക്ഷണം സോപവിഷ്ടാ താംബൂലഭക്ഷണം കൃതമ്
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നദി കടക്കാന് ആഗ്രഹിച്ചു അവള് ഒരു ദേവാലയത്തില് കയറി; അവിടെ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്ന് താമ്പൂല് കഴിച്ചു.
ശേഷം ചൂര്ണം സൌധഭിത്തൌ ദത്വാ നിമ്നേ കുതൂഹലാത് । തതോ ഗതാ ജാരകാംക്ഷീ ധനാര്ഥം നഗരം പ്രതി
ശേഷിച്ച പാന്പുകുരു അവള് കൗതുകത്തോടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുവര്താഴെ വെച്ചു; പിന്നെ കാമവും ധനവും ആഗ്രഹിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
ജാരേണ കേനചിത്സാര്ദ്ധം സംകേതഃ സഹസാ കൃതഃ । സംകേതം തു ഗതാ വേശ്യാ വനം രാത്രൌ വിമോഹിതാ
ഒരു കാമുകനുമായി അപ്രതീക്ഷിതമായി കൂടിക്കാഴ്ച നിശ്ചയിച്ചു; അങ്ങനെ ആ വേശ്യ രാത്രിയില് കാട്ടിലേക്ക് കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കായി പോയപ്പോള് മനസ്സു കുഴഞ്ഞു.
സംകേതം നാഗതോ വൈശ്യോ വ്യശംകിഷ്ടവിലോകിതാ । കഥം കാംതോ നാഗതോ മേ സര്പവ്യാഘ്രൈശ്ച ഭക്ഷിതഃ
വ്യാപാരി ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് വന്നില്ല; അവള് വിഷമത്തോടെ ചിന്തിച്ചു: എന്റെ പ്രിയന് എങ്ങനെ വരാതിരിക്കുന്നു? അവനെ പാമ്പോ കടുവയോ തിന്നുകളഞ്ഞോ?
സംകേതനം കഥം ഹിത്വാ ഗതഃ കിം കാമവിഹ്വലഃ । അന്യയാ ജ്ഞാതയാ സാര്ദ്ധമഭിലാഷീ ഭവേത്കിമു
കാമം പിടിച്ചവന് ആ കൂടിക്കാഴ്ച ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതെന്തിന്? അവന് അറിയാവുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം പോകാനാണോ ആഗ്രഹം?
പരാമൃഷ്യൈതദ്ഹൃദ്യംതഃ കോടപാലഭയാദ്ദ്വിജ । നഗരം നാഗതാ സാ ഹി രുദ്ധേ ലോകപഥേ തമൈഃ
ഇങ്ങനെ ഹൃദയത്തില് ആലോചിച്ച അവള്, കോട്ടാവലികളുടെ ഭയത്താല്, നഗരത്തിലേക്ക് പോകാതെ ഇരുന്നു; കാരണം, വഴിയില് ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വ്യാഘ്രഃ കാമരൂപീ ബലാത്ക്ഷുധീ । പ്രേഷിതഃ കാലദേവേനാഗ്രസദാഗത്യ താം ദ്വിജ
അതിനിടയിൽ, ആ സ്ഥലത്ത്, വിശ്വരൂപം എടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു കടുവ, അത്യന്തം വിശപ്പോടെ, മരണദേവൻ അയച്ചതുപോലെ, പെട്ടെന്ന് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ദ്വിജന്.
തതസ്തു യമുനാഭ്രാതുര്ദൂതാസ്തേ ഭീമവര്ഷിണഃ । ആഗതാ ഗിരികൂടാംഗാ നേതും താം പാപകര്മണാ
അതിനുശേഷം, യമുനയുടെ സഹോദരനായ യമന്റെ ദൂതന്മാർ, ഭയാനകമായ മഴപെയ്യിക്കുന്നവർ, പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് അവളെ, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തതുകൊണ്ട് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ എത്തി.
വക്രപാദാ വക്രമുഖാ ഉന്നാസാ ബഹുദംഷ്ട്രിണഃ । ചര്മരജ്ജൂര്മുദ്ഗരാംശ്ച ഗൃഹീത്വാ പാംശുലാം ദ്വിജ
വക്രമായ കാലുകളും മുഖവും, ഉയർന്ന മൂക്കും, അനേകം പല്ലുകളും ഉള്ളവർ, ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള കയറുകളും ദണ്ഡങ്ങളും പിടിച്ച്, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടവരായി, ദ്വിജന്—
ബംധയാമാസുരുന്മത്താ ഗണികാം ചര്മ്മരജ്ജുഭിഃ । ശംഖചക്രഗദാപദ്മധാരിണോ വനമാലിനഃ
അവരിൽ ചിലർ ഉന്മാദത്തോടെ ആ ഗണികയെ ചർമ്മക്കയറുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടി; അപ്പോൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമര എന്നിവ കൈവശം വച്ചും, വനംമാലകൾ അണിഞ്ഞും,