ഫലം തസ്യ നരോഽശ്നാതി ചോര്ജേ യോ വൈ ഹരിപ്രിയേ । പ്രദത്ത്വാ തു ഹരേര്ബ്രഹ്മന്വൃജിനം കോടിജന്മജമ്
ഹരിക്ക് പ്രിയമായ ഉർജ്ജയിൽ അതിന്റെ പഴം ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ച് കഴിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, ബ്രാഹ്മണനേ, കോടിയോളം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
സുരസം സര്പിഷായുക്തം ദദ്യാദ്യോ ഹരയേപി ച । സര്വപാപൈര്വിനിര്മുക്തഃ സ ഗച്ഛേദ്ധരിമംദിരമ്
കാർത്തികത്തിൽ ഹരിക്ക് നെയ്യ് ചേർത്ത രുചികരമായ ഭക്ഷണം സമർപ്പിക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി ഹരിയുടെ ഭവനത്തിലെത്തും.
കാര്തികേ യോ നരോ ദദ്യാദേകപദ്മം ഹരാവപി । അംതേ വിഷ്ണുപദം ഗച്ഛേത്സര്വപാപവിവര്ജിതഃ
കാർത്തികത്തിൽ ഹരിക്ക് ഒരു താമരപൂവ് പോലും സമർപ്പിക്കുന്നവൻ, ജീവിതാവസാനത്തിൽ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി വിഷ്ണുവിന്റെ പദവിയിലെത്തും.
പ്രാതഃസ്നാനം നരോ യോ വൈ കാര്തികേ ശ്രീഹരിപ്രിയേ । കരോതിസര്വതീര്ഥേഷുയത്സ്നാത്വാതത്ഫലംലഭേത്
കാർത്തികത്തിൽ ശ്രീഹരിക്ക് പ്രിയമായ കാലത്ത് പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ, എല്ലാ തിരുത്തുകളിലും സ്നാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം നേടും.
കാര്തികേ യോ നരോ ദദ്യാത്പ്രദീപം നഭസി ദ്വിജഃ । വിപ്രഹത്യാദിഭിഃ പാപൈര്മുക്തോ ഗച്ഛേദ്ധരേര്ഗൃഹമ്
കാർത്തികത്തിൽ ആകാശത്ത് ദീപം കൊടുക്കുന്നവൻ, ദ്വിജനേ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ പോലുള്ള മഹാപാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി ഹരിയുടെ ഭവനത്തിലെത്തും.
മുഹൂര്തമപി യോ ദദ്യാത്കാര്ത്തികേ പ്രീതയേ ഹരേഃ । ദീപം നഭസി വിപ്രേന്ദ്ര തസ്മിംസ്തുഷ്ടഃ സദാ ഹരിഃ
കാർത്തികത്തിൽ ഹരിക്ക് പ്രീതിക്കായി ഒരു നിമിഷം പോലും ആകാശത്ത് ദീപം കൊടുക്കുന്നവനോടു ഹരി എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടനാകും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.
യോ ദദ്യാച്ച ഗൃഹേ ദീപം കൃഷ്ണസ്യ സഘൃതം ദ്വിജഃ । കാര്തികേ ചാശ്വമേധസ്യ ഫലം സ്യാദ്വൈ ദിനേദിനേ
കാർത്തികത്തിൽ തന്റെ വീട്ടിൽ നെയ്യ് ചേർത്ത ദീപം കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കുന്നവൻ, ഓരോ ദിവസവും അശ്വമേധയാഗഫലം നേടും.
പ്രദീപസ്യ ച മാഹാത്മ്യം വിശേഷമുച്യതേ മയാ । നിശാമയ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ സേതിഹാസം സമാഹിതഃ
ദീപത്തിന്റെ പ്രത്യേകമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം; ഈ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.
പൂര്വം ത്രേതായുഗേ വിപ്രോ വൈകുംഠോ നാമതഃ ശുചിഃ । യസ്യ സംഗപ്രഭാവേണ മുക്തോ ഭവതി പാതകീ
മുന്പ് ത്രേതായുഗത്തിൽ വൈകുണ്ഠൻ എന്ന ശുദ്ധനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ സാന്നിധ്യശക്തിയിൽ പാപികൾക്കും മോക്ഷം ലഭിച്ചു.
ഏകദാ കാര്തികേ സോഽപി പ്രദീപം പുരതോ ഹരേഃ । ദത്വാ ഗൃഹം ഗതോ വിപ്രോ ഘൃതപൂര്ണം ദ്വിജര്ഷഭഃ
ഒരു ദിവസം കാർത്തികത്തിൽ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഹരിയുടെ മുമ്പിൽ നെയ്യ് നിറച്ച ദീപം സമർപ്പിച്ചു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
സര്പിസ്തത്സ്വാദിതു ചാഖുരാഗതോഽപി പ്രദീപതഃ । യാവത്ഖാദിതുമാരേഭേ ബോധിതോഽസൌ പ്രദീപകഃ
നെയ്യിന്റെ സുഗന്ധം അനുഭവിച്ച് ഒരു എലി വിളക്കിനരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ വിളക്കിലെ നെയ്യ് തിന്നാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, വിളക്ക് തെളിഞ്ഞു.
മൂഷകോഽഗ്നിഭയാത്തത്ര വേഗേനാപി പലായിതഃ । ആഖോശ്ച സകലം പാപം വിനഷ്ടം കൃപയാ ഹരേഃ
അവിടെ തീയുടെ ഭയത്തിൽ എലി വേഗത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ഹരിയുടെ കരുണകൊണ്ട് ആ എലിയുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിച്ചു.
സര്പേണ ദംശിതശ്ചാഖുഃ പ്രാണത്യാഗം ചകാര ഹ । തതോ യമാജ്ഞയാ ദൂതാഃ പാശമുദ്ഗരപാണയഃ
പാമ്പ് കടിച്ചപ്പോൾ ആ എലി ജീവൻ വിട്ടു. അതിനുശേഷം യമന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം പാശവും മുള്ളും കൈവശമുള്ള ദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി.
ആഗതാസ്തം സമാനേതും ബബംധുശ്ചര്മരജ്ജുഭിഃ । യാവന്നേതും മനശ്ചക്രുഃ ശംഖചക്രഗദാധരാഃ
അവർ അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നു, ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള കയറുകൊണ്ട് കെട്ടി. അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആഗതാ ഗരുഡാരൂഢാ വിഷ്ണുദൂതാശ്ചതുര്ഭുജാഃ । വിമാനം ഗഗനേ ചൈവ രാജഹംസയുതം ശുഭമ്
ഗരുഡനിൽ കയറി നാലു കൈകളോടെ വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി. ആകാശത്തിൽ രാജഹംസകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരമായ ഒരു വിമാനം പ്രത്യക്ഷമായി.
നിര്മിതം കനകൈഃ ശുദ്ധൈഃ കാമഗം കൃപയാ ഹരേഃ । പാശം ഛിത്വാ തതോ ദൂതാഃ പ്രോചുസ്തേ യമകിംകരാന്
ഹരിയുടെ ദയകൊണ്ട് ശുദ്ധമായ പൊന്നാൽ നിർമ്മിച്ച, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ആ വിമാനം അവിടെ നിലകൊണ്ടു. പിന്നെ ദൂതന്മാർ പാശം മുറിച്ച് യമദൂതന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
വിഷ്ണുഭക്തോഽപ്യസൌ മൂഢാ വ്യര്ഥം തു ബംധനം കൃതമ് । ഗച്ഛധ്വം ശമനപ്രേഷ്യാ യദി വാംഛാസ്തി ജീവിതുമ്
ഈ എലി വിഷ്ണുവിന്റെ ഭക്തനാണ്, അജ്ഞാനികളേ, നിങ്ങൾ ചെയ്ത കെട്ടിവെപ്പ് വെറുതെയായി. നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കണമെന്നാഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, യമദൂതന്മാരേ, ഇവിടെനിന്ന് പോകൂ.
ശ്രുത്വാ പ്രകംപിതാസ്തേ വൈ പൃച്ഛംതി വിനയാന്വിതാഃ । കേന പുണ്യപ്രഭാവേണ യുഷ്മാഭിര്നീയതേ പുരമ്
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ അവർ ഭയത്തിൽ വിറെച്ചു, വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: 'ഏത് പുണ്യശക്തിയാൽ ആണ് നിങ്ങൾ അവനെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?'
അസൌ വിഷ്ണോര്മഹാപാപീ യൂയം തദ്വക്തുമര്ഹഥ । വിഷ്ണുദൂതാ ഊചുഃ- പുരതോ വാസുദേവസ്യ പ്രദീപബോധനം കൃതമ്
അവൻ വിഷ്ണുവിന് വലിയ പാപം ചെയ്തവനാണ്; നിങ്ങൾ അത് വിശദീകരിക്കണം.' വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'വാസുദേവന്റെ മുമ്പിൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.'
തേനൈവ കര്മണാ ദൂതാ നയാമോ വിഷ്ണുമംദിരമ് । അനിച്ഛയാപി യഃ കുര്യാദ്വിഷ്ണോര്ദീപസ്യ ബോധനമ്
അവൻ ചെയ്ത അതേ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ദൂതന്മാരേ, ഞങ്ങൾ അവനെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആരെങ്കിലും അനിഷ്ടയാലും വിഷ്ണുവിന്റെ വിളക്ക് തെളിയിച്ചാൽ—
കോടിജന്മാര്ജിതം പാപം ത്യക്ത്വാ യാതി ഹരേര്ഗൃഹമ് । ഭക്ത്യാ പ്രദീപം യോ ദദ്യാത്കാര്തികേ തു ഹരേര്ദിനൈഃ
കോടി ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ ഹരിയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. കാർത്തിക മാസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഹരിക്ക് വിളക്ക് അർപ്പിക്കുന്നവൻ—
തസ്യ പുണ്യം സമാഖ്യാതും ന ശക്തോ ഹരിണാ വിനാ । ഘൃതപൂര്ണപ്രദീപം യോ ഭക്ത്യാ ദദ്യാദ്ധരേര്ഗൃഹേ
അവന്റെ പുണ്യം ഹരിയെക്കൂടാതെ മറ്റാരും വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ ഭക്തിയോടെ നെയ്യ് നിറച്ച വിളക്ക് അർപ്പിക്കുന്നവൻ—
അശ്വമേധസഹസ്രേണ തസ്യ കിം വാ പ്രയോജനമ് । അശ്വമേധപ്രകര്താ യഃ സ്വര്ഗം യാതി ഹരേര്ദിനേ
അവനു ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അശ്വമേധം ചെയ്യുന്നവൻ ഹരിയുടെ ദിനത്തിൽ സ്വർഗത്തിൽ എത്തും.
കാര്തികേ ദീപദാതാ ച സ ഗച്ഛേദ്ധരിമംദിരമ് । വ്യാസ ഉവാച- ഇതി ശ്രുത്വാ തതോ ദൂതാ ഗതാസ്തേ വൈ യഥാഗതാഃ
കാർത്തികയിൽ വിളക്ക് അർപ്പിക്കുന്നവൻ ഹരിയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.' വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: 'ഇത് കേട്ടശേഷം ദൂതന്മാർ അവരെത്തിയപോലെ തന്നെ മടങ്ങി.'
വിഷ്ണുദൂതാ രഥേ കൃത്വാ ഗതാസ്തം വിഷ്ണുമംദിരമ് । വിഷ്ണുസാന്നിധ്യ ഏവാസ്യ മന്വംതരശതം ഗതമ്
വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവനെ വിമാനത്തിൽ ഇരുത്തി വിഷ്ണുവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവൻ നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ കഴിച്ചു.
തതോ മര്ത്യേ രാജകന്യാ ബഭൂവ കൃപയാ ഹരേഃ । പുത്രപൌത്രസമായുക്താ ചിരം ഭോഗം ചകാര സാ
അതിനുശേഷം ഹരിയുടെ ദയകൊണ്ട് അവൻ മനുഷ്യരിൽ ഒരു രാജകുമാരിയായി ജനിച്ചു. മക്കളും മുമ്മക്കളും കൂടെ ദീർഘകാലം സുഖം അനുഭവിച്ചു.
ഇതഃ പുനര്ഗതാ സാ തു ഗോലോകം ഹരിസേവയാ । സൂത ഉവാച- ഭക്ത്യാ ശൃണോതി യോ മര്ത്യോ ദീപമാഹാത്മ്യമുത്തമമ്
ഇതിനു ശേഷം ഹരിയെ സേവിച്ച് അവൾ ഗോലോകത്തിലേക്ക് എത്തി.
സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ സ യാതി വിഷ്ണുമംദിരമ്
ഭക്തിയോടെ ഈ വിളക്കിന്റെ മഹത്വം കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി വിഷ്ണുവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ശൌനക ഉവാച- ജയംത്യാഃ സൂത മാഹാത്മ്യം കദാ സാ ക്രിയതേ ജനൈഃ । കഥയസ്വ മയി ത്വം വൈ പോതഃ സംസാരസാഗരേ
ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: സൂതൻ, ജയന്തിയുടെ മഹത്വം എപ്പോഴാണ് ജനങ്ങൾ ആചരിക്കുന്നത്? അതിന്റെ മഹത്വം എത്രയാണെന്ന് ദയവായി എനിക്കു പറയൂ. അതു ഈ ജന്മസമുദ്രത്തിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു നാവായിരിക്കും.
സൂത ഉവാച- ശൃണു വിപ്ര പ്രവക്ഷ്യാമി യത്പൃഷ്ടോ മുനിസത്തമ । പുരാ ബ്രഹ്മാ നാരദേന പൃഷ്ട ഏതത്സുരാലയേ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഞാൻ നിനക്കു പറയാം. നീ ചോദിച്ചതെന്തെന്നു കേൾക്കൂ. പുരാതനകാലത്ത് ദേവലോകത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിനോടു നാരദൻ ഇതു ചോദിച്ചിരുന്നു.