യച്ഛതാം ചാന്നദാനാനി ശരീരാണി ച പാതകമ് । ഗാത്രാണി ഗൃഹ്ണതാം ത്യക്ത്വാ സഹസാ യാംതി ശൌനക
അന്നം ദാനം ചെയ്യുന്നവർക്കു അവരുടെ ശരീരവും പാപങ്ങളും ഇവിടെ തന്നെ വിട്ട്, അവൻ്റെ അവയവങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, അവർ വേഗത്തിൽ യാത്രതിരിക്കുന്നു, ശൗനകാ.
അതഃ പാപിഷ്ഠ ചാന്നാനി ന ഗൃഹ്ണംതി മനീഷിണഃ । ഗൃഹ്ണംതി മോഹാദ്യേ മൂഢാ ഭവംതി പാപഭാഗിനഃ
അതിനാൽ, പാപിയേ, ജ്ഞാനികൾ അന്നം സ്വീകരിക്കാറില്ല. ഭ്രമത്തിൽ അന്നം സ്വീകരിക്കുന്നവരാണ് പാപഫലത്തിൽ പങ്കാളികൾ.
കുര്യാദ്ഭൂമിഷ്ഠമുദകം ചൈകം ഭോ ദ്വിജസത്തമ । സര്വപാപൈര്വിനിര്മുക്തോ വ്രജേത്സ ഹരിമംദിരമ്
ബ്രാഹ്മണ ശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിയിൽ ഒരൊറ്റ പാത്രം വെള്ളം പോലും ദാനം ചെയ്താൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി ഹരിയുടെ ആലയത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
പ്രയത്നേന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കര്ത്തവ്യോ ധനസംചയഃ । സംചിതം ച ധനം ബ്രഹ്മന്ദാനകര്മണി വിക്ഷിപേത്
ബ്രാഹ്മണ ശ്രേഷ്ഠാ, സമ്പത്ത് പരിശ്രമത്തോടെ സമ്പാദിക്കണം. സമ്പാദിച്ച ധനം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നതിൽ ചെലവഴിക്കണം.
രണംതി യേ ച കാര്പണ്യാദ്ധനം തേ ചാതിദുഃഖിനഃ । അംതേ സര്വധനം ത്യക്വാ നിഃസ്വാ ഗച്ഛംതി ഭോ മുനേ
കഞ്ചുഷത്വം കൊണ്ട് സമ്പത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നവരാണ് ഏറ്റവും ദു:ഖിതർ. അവസാനം, എല്ലാ സമ്പത്തും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ ദരിദ്രരായി പോകുന്നു, മുനീശ്വരാ.
മാനവാ യേ സദാ ദാനം ദത്ത്വാ ദത്ത്വാ ദരിദ്രതി । ദരിദ്രാസ്തേന വിജ്ഞേയാ നരലോകേ മഹേശ്വരാഃ
എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്ത് ദരിദ്രരാകുന്ന മനുഷ്യരാണ് ഈ ലോകത്തിൽ മഹാശക്തിമാന്മാർ എന്ന് അറിയണം.
പരലോകേ ദ്വിജവ്യാഘ്ര സാധുസംയമവര്ജിതേ । നിര്ദയേ ബംധുഹീനേ ച ന ദത്തം നോപതിഷ്ഠതേ
ബ്രാഹ്മണവീരാ, പരലോകത്ത് ധർമ്മവും സംയമനവും ദയയും ബന്ധുക്കളും ഇല്ലാത്തിടത്ത്, ദാനം ചെയ്യാത്തത് അവിടെ നിലനിൽക്കില്ല.
സ്ഥിതേ ധനേ നരോ യോ വൈ നാശ്നാതി ന ദദാതി സഃ । ദരിദ്ര ഇവ വിജ്ഞേയഃ പ്രേത്യ നിശ്വാസമുത്സൃജേത്
സമ്പത്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലും തിന്നുകയോ ദാനമോ ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ ദരിദ്രനായി അറിയണം. മരിച്ചശേഷം അവൻ ദു:ഖത്തോടെ വിടപറയുന്നു.
തപസോഽപി വരം ദാനം പ്രോക്തം ച തത്ത്വദര്ശിഭിഃ । അതോ യത്നാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ദാനകര്മ സമാചരേത്
തപസ്സിനേക്കാൾ ദാനം ഉത്തമമാണെന്ന് സത്യദർശികൾ പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണ ശ്രേഷ്ഠാ, പരിശ്രമത്തോടെ ദാനകർമ്മം നടത്തണം.
ദാതാ ദാനം ന ദദ്യാദ്വൈ സമുത്സൃജ്യ ദ്വിജാതയേ । സ യാതി നിരയം ഘോരം സര്വജംതുഭയാവഹമ്
ദാതാവ് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് നൽകാതിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, അവൻ ഭയാനകമായ നരകത്തിലേക്ക്, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നു.
ദാനം ദാതാ പ്രതിഗ്രാഹീ ന സ്മരേച്ച ന യാചതേ । നിരയേ ചോഭയോര്വാസോ യാവച്ചംദ്ര ദിവാകരൌ
ദാനം നൽകിയവനും സ്വീകരിച്ചവനും അതിനെ ഓർക്കുകയോ വീണ്ടും ആവശ്യപ്പെടുകയോ ചെയ്യരുത്. ഇരുവരും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം നരകത്തിൽ വാസം ചെയ്യേണ്ടി വരും.
ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപാനി യാനി വൈ ദ്വിജസത്തമ । താനി ദാനേന ഹന്യംതേ തസ്മാദ്ദാനം സമാചരേത്
ബ്രാഹ്മണഹത്യ പോലുള്ള വലിയ പാപങ്ങൾ ദാനത്തിലൂടെ നശിക്കും. അതുകൊണ്ടു ദാനം ചെയ്യണം എന്നതാണ് ഉത്തമം.
അഥ ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ ചുതര്ഥം ബ്രഹ്മഖണ്ഡം പ്രാരഭ്യതേ ശ്രീവേദവ്യാസായ നമഃ ശൌനക ഉവാച- കലൌ സമാഗതേ സൂത പ്രാണിനാം കേന കര്മണാ । ഉദ്ധാരോ വൈ ഭവേത്തസ്മാത്കഥയസ്വ മമാഗ്രതഃ
ഇപ്പോൾ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിൽ ചൂട് വൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബ്രഹ്മഖണ്ഡം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീവേദവ്യാസന് നമസ്കാരം. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: സുതാ, കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ ജീവികൾക്ക് ഏത് പ്രവർത്തിയിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കും? ദയവായി അതെനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
സൂത ഉവാച- സാധുസാധു മുനിശ്രേഷ്ഠ പുണ്യാത്മനാം വരോ ഭവാന് । സര്വേഷാം ച ജനാനാം ച ശുഭവാഞ്ഛോ നിരംതരമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: അത്യുത്തമം, അത്യുത്തമം, മഹർഷിയേ! നീ സദാ എല്ലാവർക്കും നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്, പുണ്യവാന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനുമാണ്.
ഏതദ്വ്യാസഃ പുരാ വിപ്രഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വപൂജിതഃ । പൃഷ്ടോ ജൈമിനിനാ തം സ യദാഹ ശൃണു വൈഷ്ണവ
വൈഷ്ണവനേ, പുരാതനകാലത്ത് സർവ്വജ്ഞനുമായും എല്ലാവരുടെയും ആരാധ്യനായും ആയിരുന്ന വ്യാസനെ ജൈമിനി ചോദിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞതെന്തെന്ന് കേൾക്കൂ.
ദംഡവത്പ്രണിപത്യാസൌ വ്യാസം സര്വാര്ഥപാരഗമ് । ഗുരും സത്യവതീസൂനും പപ്രച്ഛ മുനിപുംഗവഃ
സർവ്വാർത്ഥങ്ങൾക്കു അറിവുള്ള ഗുരുവായ സത്യവതിയുടെ മകനായ വ്യാസന് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് ആ മഹർഷി അവനോട് ചോദിച്ചു.
ജൈമിനിരുവാച- കലൌ നൃണാം ഭവേത്കേന മോക്ഷോ വൈ കഥയസ്വ മേ । അല്പേനാപി ച പുണ്യേന മര്ത്യാശ്ചാല്പായുഷോ യതഃ
ജൈമിനി ചോദിച്ചു: കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് എങ്ങനെ മോക്ഷം ലഭിക്കും? കാരണം, ഇവർക്ക് ആയുസ്സും പുണ്യവും കുറവാണ്. ദയവായി അതിന്റെ മാർഗം പറയൂ.
വ്യാസ ഉവാച- സാധുസംഗാദ്ഭവേദ്വിപ്ര ശാസ്ത്രാണാം ശ്രവണം പ്രഭോ । ഹരിഭക്തിര്ഭവേത്തസ്മാത്തതോ ജ്ഞാനം തതോ ഗതിഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: സദുപുരുഷരുടെ സാന്നിധ്യത്തിലൂടെ ശാസ്ത്രങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കഴിയും; അതിലൂടെ ഹരിയിൽ ഭക്തി ഉളവാകും; ഭക്തിയിലൂടെ ജ്ഞാനം, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ന രോചതേ കഥാ ഭൂമൌ പാപിഷ്ഠായ ജനായ വൈ । വൈഷ്ണവീ സ തു വിജ്ഞേയഃ പാപിഷ്ഠപ്രവരോ ദ്വിജഃ
ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും പാപിയായവർക്കു ദൈവകഥകൾ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെയുള്ളവൻ ബ്രാഹ്മണനായാലും പാപികളിൽ ഏറ്റവും വലിയവനാണ്.
ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ കഥാം ശ്രുത്വാഽഽനംദീ ഭവതി വൈഷ്ണവഃ । അസത്യാം താം തു യോ ബ്രൂയാജ്ജ്ഞേയഃ സ പാപിനാം ഗുരുഃ
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ വൈഷ്ണവൻ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും; പക്ഷേ, അതിൽ അസത്യം പറയുന്നവൻ പാപികളിൽ ഏറ്റവും വലിയവനായി അറിയണം.
യസ്മിന്യസ്മിന്സ്ഥലേ വിപ്ര കൃഷ്ണസ്യ വര്തതേ കഥാ । തസ്മാത്തസ്മാജ്ജഗന്നാഥോ യാതി ത്യക്ത്വാ ന കര്ഹിചിത്
ബ്രാഹ്മണനേ, ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണന്റെ കഥ പറയുന്നിടത്ത് നിന്നു ഭഗവാൻ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
കൃഷ്ണസ്യ യഃ കഥാരംഭേ കുര്യാദ്വിഘ്നം നരാധമഃ । നരകാന്നിഷ്കൃതിര്നാസ്തി മന്വംതരശതാവധി
കൃഷ്ണന്റെ കഥ തുടങ്ങുമ്പോൾ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനാണ്; അത്തരം ആളിന് അനേകം മന്വന്തരങ്ങൾക്കാലം നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ഉണ്ടാകില്ല.
യേ പുരാണകഥാം ശ്രുത്വാ നിംദംത്യുപഹസംതി വൈ । തേഷാം കരസ്ഥാ നരകാ ബഹുക്ലേശകരാഃ സദാ
പുരാണകഥകൾ കേട്ട ശേഷം അവയെ പരിഹസിക്കുന്നവർക്കും നിന്ദിക്കുന്നവർക്കും എപ്പോഴും അവരുടെ കൈകളിൽ തന്നെ അനേകം കഷ്ടതകൾ നൽകുന്ന നരകങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.
ജന്മാംതരാര്ജിതം പാപം തത്ക്ഷണാദേവ നശ്യതി । ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം യോ വൈ ശ്രോതുമിച്ഛാം കരോത്യപി
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു പോലും അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ അതേ സമയം തന്നെ നശിക്കും.
ഭക്ത്യാ യോ വൈ നരഃ കുര്യാത്ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം തഥാ । ന ജാനേ ശ്രവണേ തസ്യ കാ ഗതിര്വാ ഭവിഷ്യതി
ആത്മാർത്ഥതയോടെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും എത്ര വലിയ ഫലം ലഭിക്കും എന്ന് ഞാൻ പോലും അറിയുന്നില്ല.
ബ്രഹ്മഹത്യാദികം പാപം അകാലമരണം തഥാ । സുരാപാനം തഥാസ്തേയം സര്വം നശ്യതി പാപിനഃ
ബ്രാഹ്മണഹത്യ, അകാലമരണം, മദ്യം കുടിയ്ക്കൽ, മോഷണം എന്നിവ പോലുള്ള എല്ലാ പാപങ്ങളും അങ്ങനെയുള്ള പാപിക്ക് നശിക്കും.
പാപം കൃത്വാ തു യോ മര്ത്യഃ പശ്ചാത്പാപം നിവര്തയേത് । തസ്യ പാപം വ്രജേന്നാശമഗ്നിനാ തൂലരാശിവത്
പാപം ചെയ്ത ശേഷം അതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ പാപം തീയിൽ തൂവാല കത്തുന്നതുപോലെ നശിക്കും.
ശ്രീകൃഷ്ണചരിതം വിപ്ര തിഷ്ഠേദ്വൈ പുസ്തകം ഗൃഹേ । തസ്യ ഗൃഹസമീപം ഹി നായാംതി യമകിംകരാഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ അടങ്ങിയ പുസ്തകം വീട്ടിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, യമന്റെ ദൂതന്മാർ ആ വീട്ടിനടുത്തേക്ക് വരാറില്ല.
ജൈമിനിരുവാച- വദംതി വൈഷ്ണവാന്കാംശ്ച വാംച്ഛാ ബ്രൂഹി ഗുരോ മമ । ഇദാനീം താന്സമാജ്ഞാതും തേഷാം മാഹാത്മ്യമുത്തമമ്
ജൈമിനി പറഞ്ഞു: ഗുരുവേ, വൈഷ്ണവന്മാരുടെ ഗുണങ്ങളും അവർ നൽകുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളും ദയവായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയാമോ? ഇപ്പോൾ അവരുടെ മഹത്വം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച- യോ നരോ മസ്തകേ ഭക്ത്യാ വൈഷ്ണവാംഘ്രിജലം ദ്വിജ । കരോതി സേചനം പാപീ തീര്ഥസ്നാനേന തസ്യ കിമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ദ്വിജന്മാരേ, ഭക്തിയോടെ ഒരാൾ വൈഷ്ണവന്റെ പാദജലം തലയിൽ ഒഴിച്ചാൽ, പാപം നീക്കാൻ തിരുത്തുകളിൽ കുളിക്കാൻ അവന് എന്ത് ആവശ്യം?