സുരസം സര്പിഷായുക്തം ദദ്യാദ്യോ ഹരയേപി ച । സര്വപാപൈര്വിനിര്മുക്തഃ സ ഗച്ഛേദ്ധരിമംദിരമ്
കാര്ത്തിക മാസത്തില് രുചികരമായ നെയ്യ് ചേര്ത്ത വിഭവം ഹരിക്ക് അര്പ്പിക്കുന്നവന് എല്ലാ പാപങ്ങളില് നിന്നും മോചിതനായി ഹരിയുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകും.
കാര്തികേ യോ നരോ ദദ്യാദേകപദ്മം ഹരാവപി । അംതേ വിഷ്ണുപദം ഗച്ഛേത്സര്വപാപവിവര്ജിതഃ
കാര്ത്തികത്തില് ഹരിക്ക് ഒരു താമരപൂവെങ്കിലും അര്പ്പിക്കുന്നവന്, ജീവിതാവസാനത്തില് എല്ലാ പാപങ്ങളില് നിന്നും വിമുക്തനായി വിഷ്ണുവിന്റെ പാദം പ്രാപിക്കും.
പ്രാതഃസ്നാനം നരോ യോ വൈ കാര്തികേ ശ്രീഹരിപ്രിയേ । കരോതിസര്വതീര്ഥേഷുയത്സ്നാത്വാതത്ഫലംലഭേത്
കാര്ത്തികത്തില് ശ്രീഹരിക്ക് പ്രിയമായ ആ മാസത്തില് പ്രഭാതസ്നാനം ചെയ്യുന്നവന്, എല്ലാ തീര്ത്ഥങ്ങളിലും കുളിച്ച ഫലം ലഭിക്കും.
കാര്തികേ യോ നരോ ദദ്യാത്പ്രദീപം നഭസി ദ്വിജഃ । വിപ്രഹത്യാദിഭിഃ പാപൈര്മുക്തോ ഗച്ഛേദ്ധരേര്ഗൃഹമ്
കാര്ത്തിക മാസത്തില് ആകാശത്ത് ഒരു വിളക്ക് അര്പ്പിക്കുന്നവന്, ബ്രഹ്മഹത്യ പോലെയുള്ള പാപങ്ങളില് നിന്നും മോചനം ലഭിച്ച് ഹരിയുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകും.
മുഹൂര്തമപി യോ ദദ്യാത്കാര്ത്തികേ പ്രീതയേ ഹരേഃ । ദീപം നഭസി വിപ്രേന്ദ്ര തസ്മിംസ്തുഷ്ടഃ സദാ ഹരിഃ
കാര്ത്തികത്തില് ഹരിക്ക് പ്രീതിക്കായി ഒരു നിമിഷം പോലും ആകാശത്ത് വിളക്ക് അര്പ്പിക്കുന്നവനോടു ഹരി എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടനാകും.
യോ ദദ്യാച്ച ഗൃഹേ ദീപം കൃഷ്ണസ്യ സഘൃതം ദ്വിജഃ । കാര്തികേ ചാശ്വമേധസ്യ ഫലം സ്യാദ്വൈ ദിനേദിനേ
കാര്ത്തിക മാസത്തില് കൃഷ്ണന്റെ വീട്ടില് നെയ്യ് ചേര്ന്ന വിളക്ക് അര്പ്പിക്കുന്നവന്, ഓരോ ദിവസവും അശ്വമേധയാഗത്തിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
പ്രദീപസ്യ ച മാഹാത്മ്യം വിശേഷമുച്യതേ മയാ । നിശാമയ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ സേതിഹാസം സമാഹിതഃ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ദീപത്തിന്റെ പ്രത്യേക മഹത്വം വിശദമായി പറയും. ഈ പുരാതന കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
പൂര്വം ത്രേതായുഗേ വിപ്രോ വൈകുംഠോ നാമതഃ ശുചിഃ । യസ്യ സംഗപ്രഭാവേണ മുക്തോ ഭവതി പാതകീ
മുന്പ് ത്രേതായുഗത്തിൽ വൈകുണ്ഠൻ എന്ന ശുദ്ധഹൃദയ ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനോടൊപ്പം കഴിയുമ്പോൾ പോലും പാപികൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കുമായിരുന്നു.
ഏകദാ കാര്തികേ സോഽപി പ്രദീപം പുരതോ ഹരേഃ । ദത്വാ ഗൃഹം ഗതോ വിപ്രോ ഘൃതപൂര്ണം ദ്വിജര്ഷഭഃ
ഒരു ദിവസം കാർത്തിക മാസത്തിൽ ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ ഹരിയുടെ മുമ്പിൽ നെയ്യ് നിറച്ച ദീപം അർപ്പിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
സര്പിസ്തത്സ്വാദിതു ചാഖുരാഗതോഽപി പ്രദീപതഃ । യാവത്ഖാദിതുമാരേഭേ ബോധിതോഽസൌ പ്രദീപകഃ
അപ്പോൾ, നെയ്യിന്റെ സുഗന്ധം വലിച്ചുനീക്കി ഒരു എലി ദീപത്തിനരികിൽ എത്തി. അതു തിന്നാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ദീപം തന്നെ അതിനെ ഭയപ്പെടുത്തി.
മൂഷകോഽഗ്നിഭയാത്തത്ര വേഗേനാപി പലായിതഃ । ആഖോശ്ച സകലം പാപം വിനഷ്ടം കൃപയാ ഹരേഃ
അഗ്നിയുടെ ഭയത്താൽ എലി വേഗത്തിൽ അവിടെ നിന്ന് ഓടി. ഹരിയുടെ കരുണയാൽ ആ എലിയുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിച്ചു.
സര്പേണ ദംശിതശ്ചാഖുഃ പ്രാണത്യാഗം ചകാര ഹ । തതോ യമാജ്ഞയാ ദൂതാഃ പാശമുദ്ഗരപാണയഃ
പിന്നീട്, ഒരു പാമ്പ് കടിച്ചപ്പോൾ ആ എലി ജീവൻ വിട്ടു. അതിനുശേഷം, യമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പാശവും ഉരുമിയും പിടിച്ച ദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി.
ആഗതാസ്തം സമാനേതും ബബംധുശ്ചര്മരജ്ജുഭിഃ । യാവന്നേതും മനശ്ചക്രുഃ ശംഖചക്രഗദാധരാഃ
അവർ അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നു, ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള കയറുകൾ കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു. അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവയുമായി മറ്റുള്ളവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആഗതാ ഗരുഡാരൂഢാ വിഷ്ണുദൂതാശ്ചതുര്ഭുജാഃ । വിമാനം ഗഗനേ ചൈവ രാജഹംസയുതം ശുഭമ്
ഗരുഡനിൽ കയറിയും നാലു കൈകളോടെയും വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി. ആകാശത്ത് രാജഹംസകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരമായ ഒരു ദിവ്യവിമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നിര്മിതം കനകൈഃ ശുദ്ധൈഃ കാമഗം കൃപയാ ഹരേഃ । പാശം ഛിത്വാ തതോ ദൂതാഃ പ്രോചുസ്തേ യമകിംകരാന്
ഹരിയുടെ കൃപയാൽ, വിശുദ്ധമായ പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചിടത്തേക്കും പോകാവുന്ന ആ വിമാനം ഒരുക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ദൂതന്മാർ പാശം മുറിച്ച് യമദൂതന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
വിഷ്ണുഭക്തോഽപ്യസൌ മൂഢാ വ്യര്ഥം തു ബംധനം കൃതമ് । ഗച്ഛധ്വം ശമനപ്രേഷ്യാ യദി വാംഛാസ്തി ജീവിതുമ്
ഇവൻ വിഷ്ണുഭക്തനാണ്, ഭ്രമിച്ചിട്ടുമാത്രം. നിങ്ങൾ ചെയ്ത ബന്ധനം വെറുതെയാണ്. യമദൂതന്മാരേ, ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ.
ശ്രുത്വാ പ്രകംപിതാസ്തേ വൈ പൃച്ഛംതി വിനയാന്വിതാഃ । കേന പുണ്യപ്രഭാവേണ യുഷ്മാഭിര്നീയതേ പുരമ്
ഇത് കേട്ടയുടൻ അവർ ഭയപ്പെട്ട് വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: ഏതു പുണ്യഫലത്താലാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഇദ്ദേഹത്തെ നിങ്ങളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്നത്?
അസൌ വിഷ്ണോര്മഹാപാപീ യൂയം തദ്വക്തുമര്ഹഥ । വിഷ്ണുദൂതാ ഊചുഃ- പുരതോ വാസുദേവസ്യ പ്രദീപബോധനം കൃതമ്
ഇവൻ വലിയ പാപിയാണെങ്കിലും വിഷ്ണുഭക്തനാണ്; നിങ്ങൾ ഇതിന്റെ കാരണം പറയണം. വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പറഞ്ഞു: വാസുദേവന്റെ മുമ്പിൽ ദീപം ഉണർത്തിയതാണ്.
തേനൈവ കര്മണാ ദൂതാ നയാമോ വിഷ്ണുമംദിരമ് । അനിച്ഛയാപി യഃ കുര്യാദ്വിഷ്ണോര്ദീപസ്യ ബോധനമ്
അത് കൊണ്ടുതന്നെ, ഞങ്ങൾ ഇദ്ദേഹത്തെ വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആരെങ്കിലും അനിഷ്ടയോടുകൂടി പോലും വിഷ്ണുവിന്റെ ദീപം ഉണർത്തിയാൽ—
കോടിജന്മാര്ജിതം പാപം ത്യക്ത്വാ യാതി ഹരേര്ഗൃഹമ് । ഭക്ത്യാ പ്രദീപം യോ ദദ്യാത്കാര്തികേ തു ഹരേര്ദിനൈഃ
—കോടികൾ ജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരിയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. കാർത്തിക മാസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഹരിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കുന്നവൻ—
തസ്യ പുണ്യം സമാഖ്യാതും ന ശക്തോ ഹരിണാ വിനാ । ഘൃതപൂര്ണപ്രദീപം യോ ഭക്ത്യാ ദദ്യാദ്ധരേര്ഗൃഹേ
—അവന്റെ പുണ്യം ഹരിയല്ലാതെ മറ്റാർക്കും വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഹരിയുടെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭക്തിയോടെ നെയ്യ് നിറച്ച ദീപം അർപ്പിക്കുന്നവൻ—
അശ്വമേധസഹസ്രേണ തസ്യ കിം വാ പ്രയോജനമ് । അശ്വമേധപ്രകര്താ യഃ സ്വര്ഗം യാതി ഹരേര്ദിനേ
—അവനു ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അശ്വമേധം ചെയ്യുന്നവൻ ഹരിയുടെ ദിനത്തിൽ സ്വർഗത്തിൽ എത്തും—
കാര്തികേ ദീപദാതാ ച സ ഗച്ഛേദ്ധരിമംദിരമ് । വ്യാസ ഉവാച- ഇതി ശ്രുത്വാ തതോ ദൂതാ ഗതാസ്തേ വൈ യഥാഗതാഃ
—പക്ഷേ, കാർത്തികയിൽ ദീപം അർപ്പിക്കുന്നവൻ ഹരിയുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ട് ദൂതന്മാർ വന്ന വഴിയിലൂടെ മടങ്ങി.
വിഷ്ണുദൂതാ രഥേ കൃത്വാ ഗതാസ്തം വിഷ്ണുമംദിരമ് । വിഷ്ണുസാന്നിധ്യ ഏവാസ്യ മന്വംതരശതം ഗതമ്
വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവനെ വിമാനത്തിൽ ഇരുത്തി വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവൻ നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
തതോ മര്ത്യേ രാജകന്യാ ബഭൂവ കൃപയാ ഹരേഃ । പുത്രപൌത്രസമായുക്താ ചിരം ഭോഗം ചകാര സാ
അതിനുശേഷം ഹരിയുടെ ദയയാൽ അവൾ മനുഷ്യരിൽ രാജകുമാരിയായി ജനിച്ചു. മക്കളും മക്കളുടെ മക്കളും ലഭിച്ച്, ദീർഘകാലം സുഖസൗഖ്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
ഇതഃ പുനര്ഗതാ സാ തു ഗോലോകം ഹരിസേവയാ । സൂത ഉവാച- ഭക്ത്യാ ശൃണോതി യോ മര്ത്യോ ദീപമാഹാത്മ്യമുത്തമമ്
പിന്നീട് ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഗോലോകത്തിലേക്ക് പോയി. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഭക്തിയോടെ ഈ ദീപത്തിന്റെ മഹത്വം ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ—
സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ സ യാതി വിഷ്ണുമംദിരമ്
അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും.
ശൌനക ഉവാച- ജയംത്യാഃ സൂത മാഹാത്മ്യം കദാ സാ ക്രിയതേ ജനൈഃ । കഥയസ്വ മയി ത്വം വൈ പോതഃ സംസാരസാഗരേ
ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: സൂതാ, ജയന്തിയുടെ മഹത്വം ജനങ്ങൾ എപ്പോഴാണ് ആചരിക്കുന്നത്? നീ പറയണം, കാരണം നീ തന്നെ ഈ സാംസാരിക സമുദ്രത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു കപ്പലാണ്.
സൂത ഉവാച- ശൃണു വിപ്ര പ്രവക്ഷ്യാമി യത്പൃഷ്ടോ മുനിസത്തമ । പുരാ ബ്രഹ്മാ നാരദേന പൃഷ്ട ഏതത്സുരാലയേ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ശ്രേഷ്ഠമുനിയേ, നീ ചോദിച്ചതെന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ. പഴയകാലത്ത് നാരദൻ ബ്രഹ്മാവിനോടു ദേവലോകത്തിൽ ഇതേ ചോദിച്ചിരുന്നു.
നാരദ ഉവാച- ജയംത്യാശ്ചൈവ മാഹാത്മ്യം കഥയസ്വ പിതാമഹ । യച്ഛ്രുത്വാഹം ഗമിഷ്യാമി തദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദമ്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: പിതാമഹനേ, ജയന്തിയുടെ മഹത്വം ദയവായി പറയൂ. അത് ഞാൻ കേട്ടാൽ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കാമല്ലോ.