പുരാസീദ്ദംഡകോ നാമ്നാ ചൌരോ ലോകഭയപ്രദഃ । ബ്രഹ്മസ്വഹാരീ മിത്രഘ്നോ യുഗേ ദ്വാപരസംജ്ഞകേ
പണ്ടൊരു കാലത്ത് ദണ്ഡക എന്ന പേരിൽ ഒരു കള്ളൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനും, ബ്രാഹ്മണസമ്പത്ത് കവർന്നവനും, സുഹൃത്തുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനും, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ജീവിച്ചവനുമായിരുന്നു.
അസത്യഭാഷീ ക്രൂരശ്ച പരസ്ത്രീഗമനേ രതഃ । ഗോമാംസാശീ സുരാപശ്ച പാഖംഡജനസംഗഭാക്
അവൻ സത്യം പറയാത്തവനും, ക്രൂരനും, പരസ്യസ്ത്രികളുമായി ബന്ധം പുലർത്തുന്നതും, പശുമാംസം കഴിക്കുന്നവനും, മദ്യം കുടിക്കുന്നവനും, തെറ്റായ മതക്കാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേരുന്നതുമായിരുന്നു.
വൃത്തിച്ഛേദീ ദ്വിജാതീനാം ന്യാസാപഹാരകസ്തഥാ । ശരണാഗതഹംതാ ച വേശ്യാവിഭ്രമലോലുപഃ
അവൻ ബ്രാഹ്മണരുടെ ഉപജീവനം തകർക്കുകയും, നിക്ഷേപങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുകയും, അഭയം തേടിയവരെ കൊല്ലുകയും, വേശ്യകളിൽ ലാളിത്യം കാണിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഏകദാ സ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കസ്യചിദ്വിഷ്ണുമംദിരമ് । ജഗാമ ഹരണാര്ഥായ വിഷ്ണോര്ദ്രവ്യം സ മൂഢധീഃ
ഒരു ദിവസം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ സമ്പത്ത് മോഷ്ടിക്കാൻ മനസ്സിൽ തെറ്റായ ചിന്തയോടെ ഒരു വിഷ്ണുക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി.
അഥ ദ്വാരി പ്രവിശ്യാസാവംഘ്രിഃ കര്ദ്ദമസംയുതഃ । പ്രോച്ഛിതഃ സകലം നിമ്നേ ഭൂമൌ ദേവഗൃഹസ്യ ച
അവിടെ കതകിലൂടെ കയറി, കാലുകൾ മണ്ണിൽ മൂടപ്പെട്ട്, ദേവാലയത്തിന്റെ നിലം മുഴുവൻ ചളി വാരിയെടുത്തു.
തേനൈവ കര്മ്മണാ ഭൂമിര്നിമ്നരിക്താ ബഭൂവ ഹ । ലോഹസ്യ ച ശലാകാഭ്യാം മുദ്ഘാട്യത്വരരംമുദാ
അവൻ ചെയ്തതുകൊണ്ട് നിലം താഴ്ന്ന് ശൂന്യമായി. ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകൾ കൊണ്ട് അതു തുറക്കാൻ സന്തോഷത്തോടെ ശ്രമിച്ചു.
പ്രവിവേശ ഹരേര്ഗേഹം വിതാനവരശോഭിതമ് । രത്നകാംചനദീപാഢ്യം പരിധ്വസ്ത മഹത്തമമ്
അവൻ ഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ കയറി. അതു മനോഹരമായ തൂണുകളും, രത്നങ്ങളും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള വിളക്കുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.
നാനാപുഷ്പസുഗംധാഢ്യം നാനാപാത്രസമാകുലമ് । സുവാസിതസ്യ തൈലസ്യ ഗംധേന പരിപൂരിതമ്
വിവിധപുഷ്പങ്ങളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതും, പലവിധ പാത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ആ ഭവനം സുഗന്ധിതമായ എണ്ണയുടെ ഗന്ധം കൊണ്ടു മുഴുവനും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അനേനഹാരകേണാഥ പര്യ്യംകേ സുമനോഹരേ । ശായിതോ രാധയാ സാര്ദ്ധം ദൃഷ്ടഃ പീതാംബരോഽച്യുതഃ
അവിടെ ആ കള്ളൻ മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ രാധയോടൊപ്പം കിടക്കുന്നവനായി, പീതാംബരം ധരിച്ച അച്യുതൻ അവിടെ ഉണ്ടെന്നു കണ്ടു.
പ്രണമ്യ രാധികാനാഥം നിഷ്പാപഃ സോഽഭവത്തദാ । നേഷ്യാമ്യഥ ന നേഷ്യാമി അനേന കിം ഭവേന്മമ
രാധയുടെ നാഥനെ നമസ്കരിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അന്നേരം തന്നെ പാപരഹിതനായി. 'എടുക്കണോ, വേണ്ടയോ? ഇതിൽ എനിക്ക് എന്താണ് ലഭിക്കുക?' എന്നു അവൻ വിചാരിച്ചു.
സേവാം കര്ത്തുമശക്തോഽഹം യതശ്ചൌരോഽസ്മി സര്വദാ । ദ്രവ്യേണ കാര്യമസ്തീതി തന്നേതും കൃതവാന്മനഃ
ഞാൻ സേവനം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു കള്ളനാണ്; എങ്കിലും, ധനത്തിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട് എന്നതിനാൽ അതെടുക്കാൻ ഞാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
പാതയിത്വാംശുകം ഭൂമൌ കൌശേയം കമലാപതേഃ । ബബംധ വസ്തുജാതം ച പാണൌ കൃത്വാ സകംപിതഃ
കമലാപതിയുടെ പഞ്ഞിപുടവു നിലത്ത് ഇടിച്ചിട്ട്, അവൻ വിലപ്പെട്ട വസ്തുക്കൾ കുലുക്കത്തോടെ കൈയിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
വിഷ്ണോര്മായാപതേശ്ചാഥ താനി സര്വാണി ജൈമിനേ । കൃത്വാ ശബ്ദം സുഘോരം ച പതിതാന്യഥ താനി വൈ
വിഷ്ണുവിന്റെ മായാവശാൽ, ജൈമിനി, ആ വസ്തുക്കൾ എല്ലാം ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി നിലത്ത് വീണു.
പരിത്യജ്യ സുനിദ്രാം ച ധാവംത ഇതി കിന്വഹോ । ആഗതാ ബഹുശോ ലോകാശ്ചോരോ ദ്രവ്യം ജവേന ച
ആഴമുള്ള ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ച്, 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് പറഞ്ഞു ആളുകൾ ഓടിയെത്തി; അനേകം പേർ കൂടി, കള്ളൻ വസ്തുക്കളുമായി വേഗത്തിൽ ഓടി.
ത്യക്ത്വാ ധനം ച ചൌരോഽപി ത്രസ്തഃ കിംചിജ്ജഗാമ ഹ । ദംശിതഃ കാലസര്പേണ മൃതോഽസൌ ഗതകില്ബിഷഃ
ഭയന്ന കള്ളൻ പോലും ധനം ഉപേക്ഷിച്ച് കുറച്ച് ദൂരം പോയി; കാലസർപ്പൻ കടിച്ചപ്പോൾ അവൻ മരിച്ചു, പാപം വിട്ട് മോചിതനായി.
യമാജ്ഞയാ തസ്യ ദൂതാഃ പാശമുദ്ഗരപാണയഃ । ആഗതാസ്തം സമാനേതും ദംഷ്ട്രിണശ്ചര്മവാസസഃ
യമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പാശവും ഉരുമിയും കൈവശമുള്ള ദൂതന്മാർ, പല്ലുള്ളതും ചർമ്മം ധരിച്ചവരുമായവർ, അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ബബംധുശ്ചര്മപാശേന നിന്യുര്ദുര്ഗമവര്ത്മനാ । ദൃഷ്ട്വാ തം ശമനഃ ക്രുദ്ധഃ പപ്രച്ഛ സചിവം പ്രതി
അവർ അവനെ ചർമ്മപ്പാശത്തിൽ കെട്ടി കഠിനമായ വഴിയിലൂടെ കൊണ്ടുപോയി; അവനെ കണ്ട ശമൻ കോപത്തോടെ മന്ത്രിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
യമ ഉവാച- അനേന കിം കൃതം കര്മ പാപം വാ പുണ്യമേവ വാ । സമൂലം വദ ഹേ പ്രാജ്ഞ ചിത്രഗുപ്ത മമാഗ്രതഃ
യമൻ പറഞ്ഞു: ഈവൻ എന്ത് പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തിരിക്കുന്നു, പാപമോ പുണ്യമോ? ഹേ പ്രജ്ഞാവാനായ ചിത്രഗുപ്താ, എന്റെ മുമ്പിൽ എല്ലാം വിശദമായി പറയു.
ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച- സൃഷ്ടാനി യാനി പാപാനി വിധാത്രാ പൃഥിവീതലേ । കൃതാന്യനേന മൂഢേന സത്യമേതന്മയോദിതമ്
ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: ഭൂമിയിൽ സ്രഷ്ടാവു സൃഷ്ടിച്ച എല്ലാ പാപങ്ങളും ഈ മണ്ടൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണു.
കിംത്വാകര്ണയ ലോകേശ സുകൃതം ചാസ്യ വര്ത്തതേ । മന്യേഽഹം യമുനാഭ്രാതഃ സര്വപാപവിലോപി തത്
എങ്കിലും, ലോകനാഥാ, ഈവനു ചില പുണ്യവും ഉണ്ട്; യമുനയുടെ സഹോദരനേ, അതു എല്ലാ പാപവും നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ധര്മരാജ ഉവാച- കിം പുണ്യം വര്ത്തതേഽമാത്യ വദ സാരം മമാംതികേ । ശ്രുത്വൈവം തദ്വിധാസ്യാമി യത്ര യോഗ്യോ ഭവേദസൌ
ധർമ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഈവനു എന്ത് പുണ്യമാണ് ഉള്ളത്, മന്ത്രിയേ? അതിന്റെ സാരം എന്റെ മുമ്പിൽ പറയു. ഞാൻ കേട്ടശേഷം അവൻ യോഗ്യനായിടത്ത് അയയ്ക്കാം.
യമസ്യ വചനം ശ്രുത്വാ സഭയശ്ചിത്രഗുപ്തകഃ । കൃത്വാ ഹസ്താംജലിം പ്രാഹ ചാത്മനഃ സ്വാമിനേ ദ്വിജ
യമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ചിത്രഗുപ്തൻ ഭയത്തോടെ കൈകൾ കൂട്ടി തന്റെ സ്വാമിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു.
ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച- ഹരണാര്ഥം ഹരേര്ദ്രവ്യം ഗതോഽസൌ പാപിനാം വരഃ । പ്രോജ്ഝിതഃ കര്ദ്ദമോ രാജന്പാദയോര്ദ്വാരതോ ഹരേഃ
ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയുടെ ധനം എടുക്കാനായി, പാപികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ അവിടെ പോയി; രാജാവേ, ഹരിയുടെ കാൽവാതിലിലെ ചളി അവന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് നീങ്ങി.
ബഭൂവ ലിപ്താ സാ ഭൂമിര്ബിലച്ഛിദ്ര വിവര്ജിതാ । തേന പുണ്യപ്രഭാവേണ നിര്ഗതം പാതകം മഹത് । വൈകുംഠം പ്രതിയോഗ്യോഽസൌ നിര്ഗതസ്തവ ദംഡതഃ
അവിടെ നിലം ശുദ്ധവും കുഴികളും പൊട്ടലുകളും ഇല്ലാത്തതുമായി മാറി; ആ പുണ്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ വലിയ പാപം വിട്ടുപോയി, അവൻ വൈകുണ്ഠത്തിന് യോഗ്യനായി, നിന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.
വ്യാസ ഉവാച- ശ്രുത്വാ സ വചനം തസ്യ പീഠം കനകനിര്മിതമ് । ദദൌ തസ്മൈ ചോപവിഷ്ടസ്തത്ര പൂജ്യോയമേനസഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ആ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, അവനു പൊന്നാൽ നിർമ്മിച്ച ഇരിപ്പിടം നൽകി അവിടെ ഇരുത്തി, പാപം വിട്ടവനെ ആദരിച്ചു.
നനാമ ശിരസാ തം വൈ പ്രോവാച വിനയാന്വിതഃ । യമ ഉവാച- പവിത്രം മംദിരം മേഽദ്യ പാദയോസ്തദ്ധി രേണുഭിഃ
അവൻ തലകുനിഞ്ഞ് നമസ്കരിച്ചു, വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. യമൻ പറഞ്ഞു: ഇന്നെൻ ക്ഷേത്രം നിന്റെ കാൽപ്പൊടിയാൽ ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു.
കൃതാര്ഥോഽസ്മി കൃതാര്ഥോഽസ്മി കൃതാര്ഥോഽസ്മി ന സംശയഃ । ഇദാനീം ഗച്ഛ ഭോ സാധോ ഹരേര്മംദിരമുത്തമമ്
എനിക്ക് എല്ലാ സാഫല്യവും ലഭിച്ചു, സംശയമില്ല. ഇപ്പോൾ നീ ഹിതനായവനേ, ഹരിയുടെ ഉത്തമക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോവുക.
നാനാഭോഗസമായുക്തം ജന്മമൃത്യുനിവാരണമ് । വ്യാസ ഉവാച- ഇത്യുക്ത്വാ ധര്മരാജോഽസൌ സ്യംദനേ സ്വര്ണനിര്മിതേ
നാനാഭോഗങ്ങൾക്കു യുക്തമായതും ജനനമരണരഹിതവുമായ സ്ഥിതി. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ധർമ്മരാജാവ് പൊന്നാൽ നിർമ്മിച്ച രഥത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
രാജഹംസയുതേ ദിവ്യേ തമാരോപ്യ ഗതൈനസമ് । സമസ്തസുഖദം സ്ഥാനം പ്രേഷയാമാസ ചക്രിണഃ
രാജഹംസങ്ങള് കൂടെ ചേര്ന്ന ദിവ്യവിമാനത്തില് അവനെ ഇരുത്തി, ചക്രധാരി അവനെ എല്ലാ സന്തോഷവും നല്കുന്ന ആ സ്ഥാനത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
ഏവം പ്രവിഷ്ടോ വൈകുംഠേ തത്ര തസ്ഥൌ സുഖം ചിരമ് । ലേപനം യേ പ്രകുര്വംതി ഭക്ത്യാ തു ഹരിമംദിരമ്
അങ്ങനെ വൈകുന്ഠത്തില് പ്രവേശിച്ച ശേഷം, അവന് അവിടെ ദീര്ഘകാലം സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. ഭക്തിയോടെ ഹരിയുടെ ക്ഷേത്രത്തില് അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവര്ക്കും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്.