യോ നരഃ പുസ്തകം ദദ്യാദ്ഭക്തിശ്രദ്ധാസമന്വിതഃ । പ്രതിവര്ണം ലഭേത്പുണ്യം കപിലാകോടിദാനജമ്
ആർക്കും ഭക്തിയും വിശ്വാസവുംകൊണ്ട് ഒരു പുസ്തകം നൽകുന്നവന്, ഓരോ അക്ഷരത്തിനും പത്ത് കോടിയോളം പശു ദാനത്തിന്റെ ഫലമാകും.
മധുദോ ഗുഡദശ്ചൈവ മര്ത്യോ യാതീക്ഷുസാഗരമ് । ലവണപ്രദോ നരോ യാതി വാരുണം ലോകമേവ ച
തേനോ അല്ലെങ്കിൽ ശർക്കര നൽകുന്നവൻ ഇക്ഷുരസസമുദ്രത്തിൽ എത്തും; ഉപ്പു നൽകുന്നവൻ വാരുണലോകത്തിൽ പോകും.
സര്വേഷാമേവ ദാനാനാമന്നം വാരി ദ്വിജോത്തമ । തത്ത്വജ്ഞൈര്മുനിഭിഃ സര്വൈഃ പ്രവരം വൈ പ്രകീര്ത്തിതമ്
എല്ലാ ദാനങ്ങളിലും ഏറ്റവും ഉത്തമം അന്നവും വെള്ളവുമാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ; എല്ലാ ജ്ഞാനികളും മുനികളും ഇതാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അന്നം വാരി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ യേന ദത്തം മഹീതലേ । തേന ദത്താനി ദാനാനി സര്വാണി ച ദ്വിജര്ഷഭ
ഭൂമിയിൽ ആരെങ്കിലും അന്നവും വെള്ളവും നൽകുമ്പോൾ, അവൻ എല്ലാ ദാനങ്ങളും നൽകിയതായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
അന്നദോ യോ നരോ വിപ്ര പ്രാണദശ്ച പ്രകീര്ത്തിതഃ । തസ്മാത്സമസ്തദാനാനാമന്നദോ ലഭതേ ഫലമ്
ബ്രാഹ്മണാ, അന്നം നൽകുന്നവൻ ജീവനും നൽകുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ദാനങ്ങളിലും അന്നദാനത്തിന് എല്ലാ ഫലവും ലഭിക്കും.
യഥാചാന്നം തഥാ വാരി ദ്വേ തുല്യേ ച പ്രകീര്ത്തിതേ । വാരിണാ ച വിനാ ചാന്നം സിദ്ധം ന സ്യാദ്ദ്വിജോത്തമ
അന്നത്തിനും വെള്ളത്തിനും ഒരുപോലെയാണ് മഹത്വം; എന്നാൽ വെള്ളം ഇല്ലാതെ അന്നം പൂർണ്ണമാകില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
ക്ഷുധാ തൃഷാ ദ്വിജ വ്യാഘ്ര ദ്വേ ച തുല്യേ പ്രകീര്ത്തിതേ । അതശ്ചാന്നം ച തോയം ച ശ്രേഷ്ഠം പ്രോക്തം ബുധൈരപി
ക്ഷുധിയും ദാഹവും ഒരുപോലെയാണ്, ബ്രാഹ്മണാ; അതുകൊണ്ട് അന്നവും വെള്ളവും ജ്ഞാനികൾ ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്ന് പറയുന്നു.
അന്നദാനം ക്ഷിതൌ ബ്രഹ്മന്യേ കുര്വംതി നരോത്തമാഃ । സര്വപാപവിനിര്മുക്താ ഗച്ഛംതി ഹരിമംദിരമ്
ഭൂമിയിൽ അർഹന്മാർക്ക് അന്നം നൽകുന്ന ഉത്തമന്മാർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി ഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ എത്തും.
യാവംത്യന്നാനി ഭോ വിപ്ര യച്ഛതി ക്ഷിതിമംഡലേ । ബ്രഹ്മഹത്യാശ്ച താവംത്യോ നശ്യംത്യേവ തപോധന
ബ്രാഹ്മണാ, ഭൂമിയിൽ എത്ര അന്നം നൽകുന്നുവോ, അത്രയും ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപങ്ങൾ നശിക്കും, തപസ്സുള്ളവാ.
യച്ഛതാം ചാന്നദാനാനി ശരീരാണി ച പാതകമ് । ഗാത്രാണി ഗൃഹ്ണതാം ത്യക്ത്വാ സഹസാ യാംതി ശൌനക
അന്നദാനം ചെയ്യുന്നവരുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പാപങ്ങൾ, അവർ പുതിയ ശരീരം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഉടൻ വിട്ടുപോകും, ശൗനക.
അതഃ പാപിഷ്ഠ ചാന്നാനി ന ഗൃഹ്ണംതി മനീഷിണഃ । ഗൃഹ്ണംതി മോഹാദ്യേ മൂഢാ ഭവംതി പാപഭാഗിനഃ
അതുകൊണ്ട്, പാപികളിൽ നിന്ന് അന്നം ജ്ഞാനികൾ എടുക്കാറില്ല; മൂഢന്മാർ മോഹത്തിൽ എടുക്കുമ്പോൾ അവർ പാപത്തിൽ പങ്കാളികളാകും.
കുര്യാദ്ഭൂമിഷ്ഠമുദകം ചൈകം ഭോ ദ്വിജസത്തമ । സര്വപാപൈര്വിനിര്മുക്തോ വ്രജേത്സ ഹരിമംദിരമ്
ഭൂമിയിൽ ഒരാൾ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും നൽകുകയാണെങ്കിൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ എത്തും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
പ്രയത്നേന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കര്ത്തവ്യോ ധനസംചയഃ । സംചിതം ച ധനം ബ്രഹ്മന്ദാനകര്മണി വിക്ഷിപേത്
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, പരിശ്രമത്തോടെ ധനം സമ്പാദിക്കണം; സമ്പാദിച്ച ധനം ബ്രാഹ്മണദാനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണം.
രണംതി യേ ച കാര്പണ്യാദ്ധനം തേ ചാതിദുഃഖിനഃ । അംതേ സര്വധനം ത്യക്വാ നിഃസ്വാ ഗച്ഛംതി ഭോ മുനേ
കഞ്ചുഷത്വം കൊണ്ടു ധനം സൂക്ഷിക്കുന്നവർ അത്യന്തം ദു:ഖിതരാണ്; അവസാനം എല്ലാ ധനവും വിട്ട് ദരിദ്രരായി ഈ ലോകം വിടേണ്ടിവരും, മുനിവരാ.
മാനവാ യേ സദാ ദാനം ദത്ത്വാ ദത്ത്വാ ദരിദ്രതി । ദരിദ്രാസ്തേന വിജ്ഞേയാ നരലോകേ മഹേശ്വരാഃ
എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യുകയും അതിനാൽ ദരിദ്രരാവുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യരെ, മനുഷ്യലോകത്തിൽ ദരിദ്രന്മാരെന്നു അറിയണം, മഹേശ്വരന്മാരേ.
പരലോകേ ദ്വിജവ്യാഘ്ര സാധുസംയമവര്ജിതേ । നിര്ദയേ ബംധുഹീനേ ച ന ദത്തം നോപതിഷ്ഠതേ
പരലോകത്തിൽ, സദാചാരമോ സയമമോ ഇല്ലാത്തിടത്ത്, ദയയും ബന്ധുക്കളുമില്ലാത്തിടത്ത്, നൽകാത്തത് ഒരിക്കലും അനുഗമിക്കില്ല, ദ്വിജവ്യാഘ്ര.
സ്ഥിതേ ധനേ നരോ യോ വൈ നാശ്നാതി ന ദദാതി സഃ । ദരിദ്ര ഇവ വിജ്ഞേയഃ പ്രേത്യ നിശ്വാസമുത്സൃജേത്
ധനം ഉണ്ടായിട്ടും അതിൽ നിന്നും ആസ്വദിക്കാതെയും മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകാതെയും ഇരിക്കുന്നവൻ ദരിദ്രനാണെന്ന് അറിയണം. മരിച്ചശേഷം അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് പോകുന്നു.
തപസോഽപി വരം ദാനം പ്രോക്തം ച തത്ത്വദര്ശിഭിഃ । അതോ യത്നാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ദാനകര്മ സമാചരേത്
തപസിനേക്കാൾ ദാനം ഉത്തമമാണെന്ന് സത്യസന്ധർ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ദാനം ചെയ്യുന്നതിൽ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കണം.
ദാതാ ദാനം ന ദദ്യാദ്വൈ സമുത്സൃജ്യ ദ്വിജാതയേ । സ യാതി നിരയം ഘോരം സര്വജംതുഭയാവഹമ്
ദാനം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടും ബ്രാഹ്മണനു നൽകാതിരിക്കുന്നവൻ ഭയാനകമായ നരകത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമാകുന്ന സ്ഥലത്ത് പോകുന്നു.
ദാനം ദാതാ പ്രതിഗ്രാഹീ ന സ്മരേച്ച ന യാചതേ । നിരയേ ചോഭയോര്വാസോ യാവച്ചംദ്ര ദിവാകരൌ
ദാനവും സ്വീകരിക്കുന്നവനും അതിനെ ഓർത്തു പറയുകയോ വീണ്ടും ചോദിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഇരുവരും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നത്ര കാലം നരകത്തിൽ താമസിക്കേണ്ടിവരും.
ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപാനി യാനി വൈ ദ്വിജസത്തമ । താനി ദാനേന ഹന്യംതേ തസ്മാദ്ദാനം സമാചരേത്
ബ്രാഹ്മണഹത്യ പോലുള്ള മഹാപാപങ്ങൾ പോലും ദാനത്തിലൂടെ നശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ദാനം ചെയ്യേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
അഥ ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ ചുതര്ഥം ബ്രഹ്മഖണ്ഡം പ്രാരഭ്യതേ ശ്രീവേദവ്യാസായ നമഃ ശൌനക ഉവാച- കലൌ സമാഗതേ സൂത പ്രാണിനാം കേന കര്മണാ । ഉദ്ധാരോ വൈ ഭവേത്തസ്മാത്കഥയസ്വ മമാഗ്രതഃ
ഇപ്പോൾ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിൽ ചൂതവൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബ്രഹ്മഖണ്ഡം ആരംഭിക്കുന്നു.
സൂത ഉവാച- സാധുസാധു മുനിശ്രേഷ്ഠ പുണ്യാത്മനാം വരോ ഭവാന് । സര്വേഷാം ച ജനാനാം ച ശുഭവാഞ്ഛോ നിരംതരമ്
ശ്രീവ്യാസനു വന്ദനം. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ, ജീവികൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കാൻ ഏത് പ്രവർത്തിയാണ് സഹായകരം? ദയവായി അതെനിക്ക് വിശദീകരിക്കണം.
ഏതദ്വ്യാസഃ പുരാ വിപ്രഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വപൂജിതഃ । പൃഷ്ടോ ജൈമിനിനാ തം സ യദാഹ ശൃണു വൈഷ്ണവ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: അത്യുത്തമം, അത്യുത്തമം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നീ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാവർക്കും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്.
ദംഡവത്പ്രണിപത്യാസൌ വ്യാസം സര്വാര്ഥപാരഗമ് । ഗുരും സത്യവതീസൂനും പപ്രച്ഛ മുനിപുംഗവഃ
ഇത് മുമ്പ് ജൈമിനി സർവ്വജ്ഞനായും എല്ലാവരാലും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന വ്യാസനോടു ചോദിച്ചിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞത്, വൈഷ്ണവാ, നീ കേൾക്കുക.
ജൈമിനിരുവാച- കലൌ നൃണാം ഭവേത്കേന മോക്ഷോ വൈ കഥയസ്വ മേ । അല്പേനാപി ച പുണ്യേന മര്ത്യാശ്ചാല്പായുഷോ യതഃ
വ്യാസനെ, സത്യവതിയുടെ പുത്രനെയും സർവ്വാർത്ഥങ്ങൾ അറിയുന്ന ഗുരുവിനെയും, ജൈമിനി വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു ചോദിച്ചു.
വ്യാസ ഉവാച- സാധുസംഗാദ്ഭവേദ്വിപ്ര ശാസ്ത്രാണാം ശ്രവണം പ്രഭോ । ഹരിഭക്തിര്ഭവേത്തസ്മാത്തതോ ജ്ഞാനം തതോ ഗതിഃ
ജൈമിനി ചോദിച്ചു: കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കാൻ എന്താണ് മാർഗം? കാരണം, ഇവർക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണ്, പുണ്യവും കുറവാണ്.
ന രോചതേ കഥാ ഭൂമൌ പാപിഷ്ഠായ ജനായ വൈ । വൈഷ്ണവീ സ തു വിജ്ഞേയഃ പാപിഷ്ഠപ്രവരോ ദ്വിജഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: നല്ലവരുമായി സുഖമുള്ള ബന്ധം ഉണ്ടെങ്കിൽ ശാസ്ത്രങ്ങൾ കേൾക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കും. അതിൽ നിന്ന് ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഉരുത്തിരിയുന്നു. ഭക്തിയിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം, ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ കഥാം ശ്രുത്വാഽഽനംദീ ഭവതി വൈഷ്ണവഃ । അസത്യാം താം തു യോ ബ്രൂയാജ്ജ്ഞേയഃ സ പാപിനാം ഗുരുഃ
ഭൂമിയിൽ പാപികൾക്ക് ഈ പുണ്യകഥകൾ ഇഷ്ടമാകാറില്ല. അത്തരത്തിലുള്ളവൻ, ദ്വിജനേ, പാപികളിൽ ഏറ്റവും വലിയവനാണെന്ന് അറിയണം.
യസ്മിന്യസ്മിന്സ്ഥലേ വിപ്ര കൃഷ്ണസ്യ വര്തതേ കഥാ । തസ്മാത്തസ്മാജ്ജഗന്നാഥോ യാതി ത്യക്ത്വാ ന കര്ഹിചിത്
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ വൈഷ്ണവൻ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനെക്കുറിച്ച് അസത്യമായി പറയുന്നവൻ പാപികളിൽ പ്രധാനനാണ്.