ഫലദാതാ നരോ ഗച്ഛേത്ത്രിദിവം ച ദ്വിജോത്തമ । ഭുംക്തേ കല്പസഹസ്രാണി ഫലം തത്രാമൃതോപമമ്
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, പഴം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ സ്വർഗത്തിൽ എത്തി, ആയിരം കാലങ്ങൾ അവിടെ അമൃതത്തോട് സമമായ ഫലം അനുഭവിക്കും.
ശാകം യച്ഛതി യോ മര്ത്യോ ശിവസ്യഭവനം ദ്വിജ । യാതി കല്പദ്വയം ഭുംക്തേ ദുര്ല്ലഭം പായസം സുരൈഃ
ശാകം ദാനം ചെയ്യുന്ന凡ൻ, ബ്രാഹ്മണനേ, ശിവന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തി, രണ്ട് കാലങ്ങൾ അവിടെ ദൈവങ്ങൾക്കു പോലും ദുർലഭമായ പായസം അനുഭവിക്കും.
ഘൃതദോ ദധിദശ്ചൈവ തക്രദോ ദുഗ്ധദസ്തഥാ । വിഷ്ണോര്നികേതനം ഗത്വാ സുധാപാനം കരോതി സഃ
നെയ്യോ തയിരോ മോറോ പാലോ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തി അവിടെ അമൃതം കുടിക്കും.
ഗംധദഃ പുഷ്പദശ്ചൈവ മര്ത്യോ യാതി സുരാലയമ് । തിഷ്ഠേദ്യുഗസഹസ്രാണി ഗംധപുഷ്പവിഭൂഷിതഃ
സുഗന്ധം അല്ലെങ്കിൽ പൂക്കൾ ദാനം ചെയ്യുന്ന凡ൻ, ദേവാലയത്തിൽ എത്തി, ആയിരം കാലങ്ങൾ സുഗന്ധവും പൂക്കളും അണിഞ്ഞ് താമസിക്കും.
ശയ്യാദാനം ദാനസാരം ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി യഃ । സ യാതി ബ്രഹ്മസദനം പര്യ്യംകേ ശേരതേ ചിരമ്
കിടക്ക എന്ന ഉത്തമദാനം ഒരു ബ്രാഹ്മണന് നൽകുന്നവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തി, ദീർഘകാലം കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കും.
പീഠദാതാ ദീപദാതാ സര്വദുഷ്കൃതവര്ജിതഃ । സ്വര്ഗേ സിംഹാസനേ തിഷ്ഠേജ്ജ്വലദ്ദീപാവലീവൃതഃ
പീഠമോ വിളക്കോ ദാനം ചെയ്തവൻ, എല്ലാ പാപങ്ങളെയും വിട്ട്, സ്വർഗത്തിൽ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, പ്രകാശമുള്ള വിളക്കുകളുടെ നിരയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കും.
താംബൂലം യോ നരോ ദദ്യാദ്ഭൂമിം ഭുംക്തേഽഖിലാം സുഖമ് । സ്വര്ഗേ ദേവാംഗനാക്രോഡേ സുപ്തസ്താംബൂലമത്തി വൈ
താമ്പൂലം ദാനം ചെയ്യുന്ന凡ൻ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ സുഖങ്ങളും അനുഭവിക്കും; സ്വർഗത്തിൽ ദേവകന്യകളുടെ അങ്കലാപ്പിൽ വിശ്രമിച്ച് താമ്പൂലം ഭക്ഷിക്കും.
വിദ്യാദാനം ദാനവരം കരോതി യോ നരോത്തമഃ । പ്രേത്യ സ സന്നിധിം വിഷ്ണോസ്തിഷ്ഠേദ്യുഗശതത്രയമ്
നരോത്തമനേ, വിദ്യ എന്ന ഉത്തമദാനം ചെയ്യുന്ന凡ൻ, മരിച്ചശേഷം മൂവായിരം കാലങ്ങൾ വിഷ്ണുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നില്ക്കും.
പ്രാപ്യ ജ്ഞാനം തതസ്തത്ര ദുര്ല്ലഭം വൈ ദ്വിജര്ഷഭ । ദുര്ല്ലഭം മോക്ഷമാപ്നോതി ശ്രീഹരേഃ കൃപയാ ദ്വിജ
അവിടെ അത്യന്തം പ്രാപ്തിയില്ലാത്ത ജ്ഞാനം ലഭിച്ചാൽ, ഹരിയുടെ കൃപയാൽ അത്യന്തം ദുർലഭമായ മോക്ഷം ലഭിക്കും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
അനാഥം ദുഃഖിതം വിപ്രം പാഠയേദ്വൈ നരോത്തമഃ । ശ്രീഹരേര്ഭവനം യാതി പുനര്ജന്മവിവര്ജിതഃ
ആശ്രയമില്ലാത്ത ദു:ഖിതനായ ബ്രാഹ്മണനോട് പാരായണം ചെയ്യിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തമപുരുഷൻ, പുനർജന്മമില്ലാതെ ശ്രീഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ എത്തും.
യോ നരഃ പുസ്തകം ദദ്യാദ്ഭക്തിശ്രദ്ധാസമന്വിതഃ । പ്രതിവര്ണം ലഭേത്പുണ്യം കപിലാകോടിദാനജമ്
ആർക്കും ഭക്തിയും വിശ്വാസവുംകൊണ്ട് ഒരു പുസ്തകം നൽകുന്നവന്, ഓരോ അക്ഷരത്തിനും പത്ത് കോടിയോളം പശു ദാനത്തിന്റെ ഫലമാകും.
മധുദോ ഗുഡദശ്ചൈവ മര്ത്യോ യാതീക്ഷുസാഗരമ് । ലവണപ്രദോ നരോ യാതി വാരുണം ലോകമേവ ച
തേനോ അല്ലെങ്കിൽ ശർക്കര നൽകുന്നവൻ ഇക്ഷുരസസമുദ്രത്തിൽ എത്തും; ഉപ്പു നൽകുന്നവൻ വാരുണലോകത്തിൽ പോകും.
സര്വേഷാമേവ ദാനാനാമന്നം വാരി ദ്വിജോത്തമ । തത്ത്വജ്ഞൈര്മുനിഭിഃ സര്വൈഃ പ്രവരം വൈ പ്രകീര്ത്തിതമ്
എല്ലാ ദാനങ്ങളിലും ഏറ്റവും ഉത്തമം അന്നവും വെള്ളവുമാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ; എല്ലാ ജ്ഞാനികളും മുനികളും ഇതാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അന്നം വാരി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ യേന ദത്തം മഹീതലേ । തേന ദത്താനി ദാനാനി സര്വാണി ച ദ്വിജര്ഷഭ
ഭൂമിയിൽ ആരെങ്കിലും അന്നവും വെള്ളവും നൽകുമ്പോൾ, അവൻ എല്ലാ ദാനങ്ങളും നൽകിയതായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
അന്നദോ യോ നരോ വിപ്ര പ്രാണദശ്ച പ്രകീര്ത്തിതഃ । തസ്മാത്സമസ്തദാനാനാമന്നദോ ലഭതേ ഫലമ്
ബ്രാഹ്മണാ, അന്നം നൽകുന്നവൻ ജീവനും നൽകുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ദാനങ്ങളിലും അന്നദാനത്തിന് എല്ലാ ഫലവും ലഭിക്കും.
യഥാചാന്നം തഥാ വാരി ദ്വേ തുല്യേ ച പ്രകീര്ത്തിതേ । വാരിണാ ച വിനാ ചാന്നം സിദ്ധം ന സ്യാദ്ദ്വിജോത്തമ
അന്നത്തിനും വെള്ളത്തിനും ഒരുപോലെയാണ് മഹത്വം; എന്നാൽ വെള്ളം ഇല്ലാതെ അന്നം പൂർണ്ണമാകില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
ക്ഷുധാ തൃഷാ ദ്വിജ വ്യാഘ്ര ദ്വേ ച തുല്യേ പ്രകീര്ത്തിതേ । അതശ്ചാന്നം ച തോയം ച ശ്രേഷ്ഠം പ്രോക്തം ബുധൈരപി
ക്ഷുധിയും ദാഹവും ഒരുപോലെയാണ്, ബ്രാഹ്മണാ; അതുകൊണ്ട് അന്നവും വെള്ളവും ജ്ഞാനികൾ ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്ന് പറയുന്നു.
അന്നദാനം ക്ഷിതൌ ബ്രഹ്മന്യേ കുര്വംതി നരോത്തമാഃ । സര്വപാപവിനിര്മുക്താ ഗച്ഛംതി ഹരിമംദിരമ്
ഭൂമിയിൽ അർഹന്മാർക്ക് അന്നം നൽകുന്ന ഉത്തമന്മാർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി ഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ എത്തും.
യാവംത്യന്നാനി ഭോ വിപ്ര യച്ഛതി ക്ഷിതിമംഡലേ । ബ്രഹ്മഹത്യാശ്ച താവംത്യോ നശ്യംത്യേവ തപോധന
ബ്രാഹ്മണാ, ഭൂമിയിൽ എത്ര അന്നം നൽകുന്നുവോ, അത്രയും ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപങ്ങൾ നശിക്കും, തപസ്സുള്ളവാ.
യച്ഛതാം ചാന്നദാനാനി ശരീരാണി ച പാതകമ് । ഗാത്രാണി ഗൃഹ്ണതാം ത്യക്ത്വാ സഹസാ യാംതി ശൌനക
അന്നദാനം ചെയ്യുന്നവരുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പാപങ്ങൾ, അവർ പുതിയ ശരീരം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഉടൻ വിട്ടുപോകും, ശൗനക.
അതഃ പാപിഷ്ഠ ചാന്നാനി ന ഗൃഹ്ണംതി മനീഷിണഃ । ഗൃഹ്ണംതി മോഹാദ്യേ മൂഢാ ഭവംതി പാപഭാഗിനഃ
അതുകൊണ്ട്, പാപികളിൽ നിന്ന് അന്നം ജ്ഞാനികൾ എടുക്കാറില്ല; മൂഢന്മാർ മോഹത്തിൽ എടുക്കുമ്പോൾ അവർ പാപത്തിൽ പങ്കാളികളാകും.
കുര്യാദ്ഭൂമിഷ്ഠമുദകം ചൈകം ഭോ ദ്വിജസത്തമ । സര്വപാപൈര്വിനിര്മുക്തോ വ്രജേത്സ ഹരിമംദിരമ്
ഭൂമിയിൽ ഒരാൾ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും നൽകുകയാണെങ്കിൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ഹരിയുടെ ഭവനത്തിൽ എത്തും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
പ്രയത്നേന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കര്ത്തവ്യോ ധനസംചയഃ । സംചിതം ച ധനം ബ്രഹ്മന്ദാനകര്മണി വിക്ഷിപേത്
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, പരിശ്രമത്തോടെ ധനം സമ്പാദിക്കണം; സമ്പാദിച്ച ധനം ബ്രാഹ്മണദാനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണം.
രണംതി യേ ച കാര്പണ്യാദ്ധനം തേ ചാതിദുഃഖിനഃ । അംതേ സര്വധനം ത്യക്വാ നിഃസ്വാ ഗച്ഛംതി ഭോ മുനേ
കഞ്ചുഷത്വം കൊണ്ടു ധനം സൂക്ഷിക്കുന്നവർ അത്യന്തം ദു:ഖിതരാണ്; അവസാനം എല്ലാ ധനവും വിട്ട് ദരിദ്രരായി ഈ ലോകം വിടേണ്ടിവരും, മുനിവരാ.
മാനവാ യേ സദാ ദാനം ദത്ത്വാ ദത്ത്വാ ദരിദ്രതി । ദരിദ്രാസ്തേന വിജ്ഞേയാ നരലോകേ മഹേശ്വരാഃ
എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യുകയും അതിനാൽ ദരിദ്രരാവുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യരെ, മനുഷ്യലോകത്തിൽ ദരിദ്രന്മാരെന്നു അറിയണം, മഹേശ്വരന്മാരേ.
പരലോകേ ദ്വിജവ്യാഘ്ര സാധുസംയമവര്ജിതേ । നിര്ദയേ ബംധുഹീനേ ച ന ദത്തം നോപതിഷ്ഠതേ
പരലോകത്തിൽ, സദാചാരമോ സയമമോ ഇല്ലാത്തിടത്ത്, ദയയും ബന്ധുക്കളുമില്ലാത്തിടത്ത്, നൽകാത്തത് ഒരിക്കലും അനുഗമിക്കില്ല, ദ്വിജവ്യാഘ്ര.
സ്ഥിതേ ധനേ നരോ യോ വൈ നാശ്നാതി ന ദദാതി സഃ । ദരിദ്ര ഇവ വിജ്ഞേയഃ പ്രേത്യ നിശ്വാസമുത്സൃജേത്
ധനം ഉണ്ടായിട്ടും അതിൽ നിന്നും ആസ്വദിക്കാതെയും മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകാതെയും ഇരിക്കുന്നവൻ ദരിദ്രനാണെന്ന് അറിയണം. മരിച്ചശേഷം അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് പോകുന്നു.
തപസോഽപി വരം ദാനം പ്രോക്തം ച തത്ത്വദര്ശിഭിഃ । അതോ യത്നാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ദാനകര്മ സമാചരേത്
തപസിനേക്കാൾ ദാനം ഉത്തമമാണെന്ന് സത്യസന്ധർ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ദാനം ചെയ്യുന്നതിൽ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കണം.
ദാതാ ദാനം ന ദദ്യാദ്വൈ സമുത്സൃജ്യ ദ്വിജാതയേ । സ യാതി നിരയം ഘോരം സര്വജംതുഭയാവഹമ്
ദാനം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടും ബ്രാഹ്മണനു നൽകാതിരിക്കുന്നവൻ ഭയാനകമായ നരകത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമാകുന്ന സ്ഥലത്ത് പോകുന്നു.
ദാനം ദാതാ പ്രതിഗ്രാഹീ ന സ്മരേച്ച ന യാചതേ । നിരയേ ചോഭയോര്വാസോ യാവച്ചംദ്ര ദിവാകരൌ
ദാനവും സ്വീകരിക്കുന്നവനും അതിനെ ഓർത്തു പറയുകയോ വീണ്ടും ചോദിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഇരുവരും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നത്ര കാലം നരകത്തിൽ താമസിക്കേണ്ടിവരും.