യോ നരശ്ചാശ്വിനേ മാസി സഘൃതാന്പൂര്ണിമാ ദിനേ । ദദ്യാച്ഛ്രീഹരയേ ലാജാന്ക്രീഡാര്ഥം തു വരാടികാമ്
ആശ്വിനമാസത്തിലെ പൗര്ണ്ണമിദിനത്തില് ആര് ഭക്തിയോടെ ശ്രീഹരിക്ക് നെയ്യോടു ചേര്ന്ന ലാജ് അല്ലെങ്കില് വിനോദത്തിനായി ഒരു നാണയം സമര്പ്പിച്ചാല്,
ഭക്ത്യാ യാതി ഹരേഃ സ്ഥാനം പുനരാവൃത്തിവര്ജിതഃ । ന ദദ്യാദ്യോ നരോ മോഹാത്തസ്മിന്ന തുഷ്ടിദോ ഹരിഃ
ഭക്തിയോടെ അങ്ങനെ ചെയ്താല് ഹരിയുടെ ലോകം പ്രാപിക്കും, പുനര്ജന്മം ഉണ്ടാകില്ല; പക്ഷേ, ആരെങ്കിലും മായയാല് അങ്ങനെ ചെയ്യാതെ ഇരുന്നാല് ഹരി സന്തോഷിക്കില്ല.
വരാടികാം യാവതീം യോ ഹരയേ പൌര്ണിമാദിനേ । താവദ്ദിനം ഹരേഃ സ്ഥാനം ചാശ്വിനേ സംവസേദ്ധ്രുവമ്
പൗർണ്ണമിദിനത്തിൽ ആരെങ്കിലും എത്ര ചെറുനാണയങ്ങൾ ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ചാലോ, അശ്വിനമാസത്തിൽ ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലത്തിൽ അത്രയും ദിവസങ്ങൾ അവൻ നിർഭയമായി താമസിക്കും.
കരവീരപുരേ ഹ്യാസീത്പുരാ ശൂദ്രോഽപി നിര്ദ്ദയഃ । കാലദ്വിജോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ നാമ്നാ പാപീ ഭയംകരഃ
കരവീരപുരം എന്ന നഗരത്തിൽ ഒരിക്കൽ കാളദ്വിജൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു ക്രൂരനും ഭയങ്കരനും പാപിയുമായ ശൂദ്രൻ ജീവിച്ചിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
സ്വകാര്യനിരതഃ സോഽപി സ്വാമികാര്യപ്രണാശകഃ । ഏകദാ പംചതാം യാതോ യമദൂതാ ഭയംകരാഃ
അവൻ എന്നും തന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം മുഴുകിയവനായിരുന്നു; എന്നാൽ തന്റെ യജമാനന്റെ കാര്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൻ മരിച്ചപ്പോൾ, യമന്റെ ഭയങ്കര ദൂതന്മാർ അവനെ സമീപിച്ചു.
ആഗതാസ്തം സമാനേതും യമസ്യതു നികേതനമ് । ബദ്ധ്വാ നിന്യുശ്ച തം ദൃഷ്ട്വാ പൃഷ്ടവാന്സചിവം യമഃ
അവനെ യമന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി അവർ വന്നു; അവനെ കെട്ടിയിട്ട് കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, യമൻ അവനെ കണ്ടു തന്റെ മന്ത്രിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
യമ ഉവാച । അസ്യ കിം വിദ്യതേഽമാത്യ കര്മാപി ച ശുഭാശുഭമ് । കഥയസ്വ സമൂലം തു ചിത്രഗുപ്ത വിചക്ഷണ
യമൻ പറഞ്ഞു: 'ചിത്രഗുപ്താ, ഈ മനുഷ്യൻ ചെയ്ത നല്ലതും ചീത്തയുമെന്തൊക്കെയാണെന്ന് വിശദമായി പറയൂ.'
ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച। അസൌ പാപീ ദുരാചാരഃ സ്വാമികാര്യപ്രണാശകഃ । നാസ്തി പുണ്യം ചാണുമാത്രം നരകേ പരിപച്യതാമ്
ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: 'ഈ പാപി ദുഷ്ടനായവൻ, യജമാനന്റെ കാര്യങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചവൻ, ഒരു അണുവളവു പോലും പുണ്യം ഇല്ല; അവനെ നരകത്തിൽ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കട്ടെ.'
ശതമന്വന്തരം രാജന്നാഗയോനൌ ച നിഷ്ഠുരഃ । പാഷാണേ ജന്മ ചാസാദ്യ ഗൃഹേ സ്ഥാതും നിരംതരമ്
രാജാവേ, നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾക്കാലം അവൻ പാമ്പിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ക്രൂരനായി ജനിക്കും; പിന്നെ കല്ലായി ജനിച്ച് വീട്ടിൽ തുടർച്ചയായി കിടക്കും.
സൂത ഉവാച । താവത്കാലം തതോ വിപ്ര നിരയേ സ പപാത ഹ । തതോഽപ്യശ്മഗൃഹേ നാഗയോനൌ ജാതഃ സുദുഃഖിതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: 'അത്രയും കാലം, ബ്രാഹ്മണാ, അവൻ നരകത്തിൽ വീണു; അതിനുശേഷം കല്ല് രൂപത്തിൽ വീട്ടിൽ ജനിച്ച്, പാമ്പിന്റെ ഗർഭത്തിൽ വലിയ ദു:ഖത്തോടെ ജീവിച്ചു.'
ഏകദാ ചാശ്വിനേ മാസി പൌര്ണമാസീദിനേ ദ്വിജ । ലാജാന്വരാടികാ നാഗോ ബിലാത്പ്രാക്ഷേപയദ്ബഹിഃ
ഒരു ദിവസം, അശ്വിനമാസത്തിലെ പൗർണ്ണമിദിനത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണാ, ആ പാമ്പ് തന്റെ കുഴിയിൽ നിന്നു ഒരു പിടി പൊരിച്ചഅരി, ഒരു ചെറുനാണയം എന്നിവ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.
പതിതാ സാ ഹരേരഗ്രേ പാപമസ്യ സ്വയം ഹരിഃ । തൂര്ണം തു നാശയാമാസ ദയാലുര്ദുഃഖനാശകഃ
അത് ഹരിയുടെ മുമ്പിൽ വീണു; ദയാലുവും ദു:ഖനാശകനുമായ ഹരി അതിനാൽ അവന്റെ പാപം ഉടനടി നശിപ്പിച്ചു.
കദാചിത്പ്രാപ്തകാലസ്തു പംചത്വം സ ജഗാമ ഹ । യമദൂതാസ്തമാനേതും ചാഗതാ ബഹുശോ ദ്വിജ
ശേഷം, വിധിയനുസരിച്ച് സമയമെത്തിയപ്പോൾ അവൻ മരിച്ചു; അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണാ, യമന്റെ അനേകം ദൂതന്മാർ അവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നു.
ബദ്ധ്വാ നേതും യദാ ചക്രുര്യമസ്യ സദനം പ്രതി । തദാഗതാ വിഷ്ണുദൂതാഃ ശംഖചക്രഗദാധരാഃ
അവനെ കെട്ടി യമന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറായപ്പോൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ള വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി.
പാശം ഛിത്ത്വാ രഥേ ദിവ്യേ തമാശുഗതകില്ബിഷമ് । തത്ര ചാരോപയാമാസുഃ യമദൂതാഃ പലായിതാഃ
അവർ പാശം വെട്ടി, പാപരഹിതനായ അവനെ ദിവ്യരഥത്തിൽ ഇരുത്തി കൊണ്ടുപോയി; യമദൂതന്മാർ അവിടെ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
തതോ നികേതനം വിഷ്ണോര്നാഗസ്തൈര്വേഷ്ടിതോ യയൌ । തത്ര തസ്ഥൌ ഹരേരഗ്രേ പുനരാവര്ത്തിവര്ജിതഃ
ശേഷം, ആ പാമ്പിനെ ചുറ്റി വിഷ്ണുദൂതന്മാർ വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ അവൻ ഹരിയുടെ മുമ്പിൽ പുനർജന്മം ഇല്ലാതെ നില്ക്കുന്നു.
ഭക്ത്യാ യോ ഹരയേ ദദ്യാല്ലാജാംശ്ച സഘൃതാന്ദ്വിജ । വരാടികാം തസ്യ പുണ്യം ന ജാനേ കിം ഭവേദ്ധ്രുവമ്
ആർക്കെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഹരിക്ക് നെയ്യിൽ കലർത്തിയ പൊരിച്ചഅരി, ഒരു ചെറുനാണയം എന്നിവ സമർപ്പിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണാ, അവൻ നേടാത്ത പുണ്യം ഒന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ പറയാൻ കഴിയില്ല.
യ ഇമം ശൃണുയാദ്വിപ്ര ചാധ്യായം പാപനാശനമ് । തസ്യ നശ്യംതി പാപാനി ശ്രീഹരേഃ കൃപയാപി ച
ഈ പാപനാശിനിയായ അധ്യായം ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, ശ്രീഹരിയുടെ കൃപയാൽ അവന്റെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കും.
ശൌനകഉവാച। മാഹാത്മ്യം ബ്രൂഹി സര്വജ്ഞ ശൃണ്വതാം പാപനാശനമ് । സര്വപ്രാണിഹിതാര്ഥായ തുലസ്യാ അനുകംപയാ
ശൗനകൻ പറഞ്ഞു: 'സർവ്വജ്ഞനേ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന തുളസിയുടെ മഹത്വം ദയയോടെ എല്ലാ ജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഞങ്ങൾക്കു പറയൂ.'
സൂത ഉവാച। തുലസ്യാഃ പരിസരേ യസ്യ കാനനം തിഷ്ഠതി ദ്വിജ । ഗൃഹസ്യ തീര്ഥരൂപത്വാന്നായാംതി യമകിംകരാഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണാ, ആരുടെയെങ്കിലും വീട്ടിൽ തുളസി തോട്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ വീട് തീർത്ഥംപോലെയാകുന്നതിനാൽ, യമന്റെ ദൂതന്മാർ അവിടെ അടുത്ത് വരാറില്ല.'
തുലസ്യാഃ കാനനം വിപ്ര സര്വപാപഹരം ശുഭമ് । രോപയംതി നരാഃ ശ്രേഷ്ഠാസ്തേ ന പശ്യംതി ഭാസ്കരിമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, തുളസിയുടെ തോട്ടം എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്ന ശുഭമായതാണു്. അതു് നടുന്ന ഉത്തമന്മാർക്ക് സൂര്യന്റെ ലോകം കാണേണ്ടി വരികയില്ല.
രോപണം പാലനം സേവാം ദര്ശനം സ്പര്ശനം തു യഃ । കുര്യ്യാത്തസ്യ പ്രണഷ്ടം സ്യാത്സര്വപാപം ദ്വിജോത്തമ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ആരെങ്കിലും തുളസി നടുകയും വളർത്തുകയും സേവനവും ദർശനവും സ്പർശനവും ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിച്ചുപോകും.
കോമലൈസ്തുലസീപത്രൈരര്ചയംതി ഹരിം തു യേ । കാലസ്യ സദനം വിപ്ര തേ ന യാംതി മഹാശയാഃ
നർമമായ തുളസി ഇലകൾകൊണ്ടു് ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്ന മഹാന്മാർ, ബ്രാഹ്മണനേ, മരണത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്കു് പോകുന്നില്ല.
ഗംഗാദ്യാഃ സരിതഃ ശ്രേഷ്ഠാ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മ മഹേശ്വരാഃ । ദേവൈസ്തീര്ഥൈഃ പുഷ്കരാദ്യൈസ്തിഷ്ഠംതി തുലസീദലേ
ഗംഗാദി പുണ്യനദികൾ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മ, മഹേശ്വരൻ, പുഷ്കരാദി തീർത്ഥങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം തുളസി ഇലയിൽ വസിക്കുന്നു.
യോ യുക്തസ്തുലസീപത്രൈഃ പാപീ പ്രാണാന്വിമുഞ്ചതി । വിഷ്ണോര്നികേതനം യാതി സത്യമേതന്മയോദിതമ്
തുളസി ഇലകൾ അണിഞ്ഞ്, പാപികളായാലും, ആരെങ്കിലും മരണമടയുമ്പോൾ, അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തിലേക്കു് പോകുന്നു. ഇതു് ഞാൻ സത്യമായാണു് പറയുന്നു.
തുലസീമൃത്തികാലിപ്തോ യുക്തഃ പാപശതൈരപി । വിമുംചതി നരഃ പ്രാണാന്സ യാതി ഹരിമന്ദിരമ്
നൂറുകണക്കിന് പാപങ്ങൾ ചെയ്തവനാണെങ്കിലും, തുളസി മണ്ണ് പുരട്ടിയവൻ മരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഹരിയുടെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു് പോകുന്നു.
യോ നരോ ധാരയേദ്വിപ്ര തുലസീകാഷ്ഠചംദനമ് । തസ്യാങ്ഗം ന സ്പൃശേത്പാപം സ യാതി പരമം പദമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, തുളസി കട്ടയും ചന്ദനവും ധരിക്കുന്നവന്റെ ശരീരത്തെ പാപം സ്പർശിക്കില്ല; അവൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കു് എത്തും.
തുലസീകാഷ്ഠമാലാം തു കണ്ഠസ്ഥാം വഹതേ തു യഃ । അപ്യശൌചോപ്യനാചാരോ ഭക്ത്യാ യാതി ഹരേര്ഗൃഹമ്
തുളസി കട്ടമാല കഴുത്തിൽ ധരിക്കുന്നവൻ, അശുദ്ധനും ദുഷ്ടനുമാണെങ്കിലും, ഭക്തിയാൽ ഹരിയുടെ വീട്ടിലേക്കു് പോകുന്നു.
ധാത്രീഫലകൃതാമാലാ തുലസീകാഷ്ഠസംഭവാ । ദൃശ്യതേ യസ്യ ദേഹേ തു സ വൈ ഭാഗവതോ നരഃ
ധാത്രി ഫലവും തുളസി കട്ടയും ചേർത്ത് നിർമ്മിച്ച മാല ആരുടേയും ശരീരത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നുവോ, അവൻ യഥാർത്ഥ ഭഗവത്ഭക്തനാണു്.
തുലസീദലജാം മാലാം കണ്ഠസ്ഥാം വഹതേ തു യഃ । വിഷ്ണൂച്ഛിഷ്ടാം വിശേഷേണ സ നമസ്യോ ദിവൌകസാമ്
തുളസി ഇലമാല കഴുത്തിൽ ധരിക്കുന്നവൻ, പ്രത്യേകിച്ച് വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിച്ചതാണെങ്കിൽ, ദേവന്മാരിൽ പോലും വന്ദനീയനാണ്.