പുനഃ പുനാ രമേത്തത്ര അഹോ നിസ്ത്രപതാ നൃണാമ് । തസ്മാദ്വിചാരയേദ്ധീമാന്നാരീദോഷഗണാന്ബഹൂന്
വീണ്ടും വീണ്ടും അവിടെ ആസ്വാദനം നടക്കുന്നു—ഹായ്, മനുഷ്യരുടെ ലജ്ജയില്ലായ്മ എത്രയാണു! അതിനാൽ, ധീരനായവൻ സ്ത്രീകളുടെ അനവധി ദോഷങ്ങൾ ആലോചിക്കണം.
മൈഥുനാദ്ബലഹാനിഃ സ്യാന്നിദ്രാതി തരുണായതേ । നിദ്രയാപഹൃതജ്ഞാനഃ സ്വല്പായുര്ജായതേ നരഃ
മൈഥുനത്തിൽ നിന്ന് ശക്തി നഷ്ടമാകും, ഉറക്കം കൂടും, യൗവനം ക്ഷയിക്കും; ഉറക്കം അറിവ് കവർന്നാൽ, മനുഷ്യൻ ചുരുങ്ങിയ ആയുസ്സുകാരനാകും.
തസ്മാത്പ്രയത്നതോ ധീമാന്നാരീം മൃത്യുമിവാത്മനഃ । പശ്യേദ്ഗോവിംദപാദാബ്ജേ മനോ വൈ രമയേദ്ബുധഃ
അതിനാൽ, ധീരനായവൻ സ്ത്രീയെ തനിക്കു തന്നെ മരണമായി കണക്കാക്കി, മനസ്സു ഗോവിന്ദന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ ആലോചിക്കണം.
ഇഹാമുത്ര സുഖം തദ്ധി ഗോവിംദപദസേവനമ് । വിഹായ കോ മഹാമൂഢോ നാരീപാദം ഹി സേവതേ
ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും സുഖം ഗോവിന്ദന്റെ പാദസേവനത്തിലാണ്; അതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്ത്രീയുടെ പാദം സേവിക്കുന്നവൻ എത്ര വലിയ മൂഢനാണ്!
ജനാര്ദ്ദനാംഘ്രിസേവാ ഹി ഹ്യപുനര്ഭവദായിനീ । നാരീണാം യോനിസേവാ ഹി യോനിസംകടകാരിണീ
ജനാര്ദ്ദനന്റെ പാദസേവനമാണ് പുനര്ജന്മത്തില് നിന്ന് മോചനം നല്കുന്നത്. സ്ത്രീയുടെ യോനിയെ സേവിക്കുന്നത് വീണ്ടും ജന്മബന്ധനം സൃഷ്ടിക്കും.
പുനഃപുനഃ പതേദ്യോനൌ യംത്രനിഷ്പാചിതോ യഥാ । പുനസ്താമേവാഭിലഷേദ്വിദ്യാദസ്യ വിഡംബനമ്
യന്ത്രത്തില് വീണ്ടും വീണ്ടും അമര്ത്തപ്പെടുന്നവന് എപ്പോഴും വീണ്ടും യോനിയില് വീഴുന്നതുപോലെ, അതിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും വീണ്ടും വീണ്ടും ജന്മത്തിലേക്ക് അടിയറവിടുന്നു. ഇതൊരു പരിഹാസമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ഊര്ധ്വബാഹുരഹം വച്മി ശൃണു മേ പരമം വചഃ । ഗോവിംദേ ധേഹി ഹൃദയം ന യോനൌ യാതനാജുഷി
ഞാന് കൈ ഉയര്ത്തി പറയുന്നു, എന്റെ പരമവാക്യം കേള്ക്കൂ: ഹൃദയത്തില് ഗോവിന്ദനെ സ്ഥാപിക്കണം, യോനിയിലെ വേദനകള് അല്ല.
നാരീസംഗം പരിത്യജ്യ യശ്ചാപി പരിവര്ത്തതേ । പദേപദേശ്വമേധസ്യ ഫലമാപ്നോതി മാനവഃ
സ്ത്രീസംഗം ഉപേക്ഷിച്ച് അതില് നിന്ന് മാറുന്നവന് ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അശ്വമേധയാഗഫലം ലഭിക്കും.
കുലാംഗനാ ദൈവയോഗാദൂഢാ യദി നൃണാം സതീ । പുത്രമുത്പാദ്യ യസ്തത്ര തത്സംഗം പരിവര്ജയേത്
ഒരു ഉത്തമസ്ത്രീ ദൈവാനുഗ്രഹത്തോടെ വിവാഹം കഴിച്ച് പുത്രനെ പ്രസവിച്ചാല്, അതിന് ശേഷം അവളുമായി സംയോജനമൊഴിവാക്കണം.
തസ്യ തുഷ്ടോ ജഗന്നാഥോ ഭവത്യേവ ന സംശയഃ । നാരീസംഗോ ഹി ധര്മജ്ഞൈരസത്സംഗഃ പ്രകീര്ത്യതേ
അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവനോട് ലോകനാഥന് സന്തോഷിക്കും, ഇതില് സംശയമില്ല. ധര്മ്മജ്ഞര് പറയുന്നു, സ്ത്രീസംഗം അശുഭസംഗമാണ്.
തസ്മിന്സതി ഹരൌ ഭക്തിഃ സുദൃഢാ നൈവ ജായതേ । സര്വസംഗം പരിത്യജ്യ ഹരൌ ഭക്തിം സമാചരേത്
അത് നിലനില്ക്കുമ്പോള് ഹരിയിലേക്കുള്ള ദൃഢമായ ഭക്തി ജനിക്കില്ല. എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ആചരിക്കണം.
ഹരിഭക്തിശ്ച ലോകേത്ര ദുര്ല്ലഭാ ഹി മതാ മമ । ഹരൌ യസ്യ ഭവേദ്ഭക്തിഃ സ കൃതാര്ഥോ ന സംശയഃ
ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഈ ലോകത്ത് അപൂര്വ്വമാണ് എന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു. ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയുള്ളവന് പൂര്ണനാണ്, ഇതില് സംശയമില്ല.
തത്തദേവാചരേത്കര്മ ഹരിഃ പ്രീണാതി യേന ഹി । തസ്മിംസ്തുഷ്ടേ ജഗത്തുഷ്ടം പ്രീണിതേ പ്രീണിതം ജഗത്
ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള് മാത്രം ചെയ്യണം. അവന് സന്തോഷിച്ചാല് ലോകം മുഴുവന് സന്തോഷിക്കും.
ഹരൌ ഭക്തിം വിനാ നൄണാം വൃഥാ ജന്മ പ്രകീര്തിതമ് । ബ്രഹ്മേശാദി സുരാ യസ്യ യജംതേ പ്രീതിഹേതവേ
ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയില്ലാതെ മനുഷ്യജന്മം വ്യര്ത്ഥമാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവും ഈശ്വരനും മറ്റു ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തിനായി അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.
നാരായണമനാവ്യക്തം ന തം സേവേത കോ ജനഃ । തസ്യ മാതാ മഹാഭാഗാ പിതാ തസ്യ മഹാകൃതീ
നാരായണന്, ആ അദൃശ്യ മനസ്സിന്, ആരാണ് സേവനം ചെയ്യാത്തത്? അവന്റെ അമ്മ മഹാഭാഗ്യവതിയാണ്, അച്ഛന് മഹാപുണ്യവാനാണ്.
ജനാര്ദ്ദനപദദ്വംദ്വം ഹൃദയേ യേന ധാര്യതേ । ജനാര്ദനജഗദ്വംദ്യ ശരണാഗതവത്സല
ജനാര്ദ്ദനന്റെ ഇരുപാദങ്ങളും ഹൃദയത്തില് ധരിക്കുന്നവന്—ജനാര്ദ്ദനന് ലോകം ആരാധിക്കുന്നവനും ശരണാഗതന്മാരെ കാത്തെടുക്കുന്നവനുമാണ്.
ഇതീരയംതി യേ മര്ത്യാ ന തേഷാം നിരയേ ഗതിഃ । ബ്രാഹ്മണാ ഹി വിശേഷേണ പ്രത്യക്ഷം ഹരിരൂപിണഃ
ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മനുഷ്യര് നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാരില് ഹരി പ്രത്യക്ഷമാണ്.
പൂജയേയുര്യഥായോഗം ഹരിസ്തേഷാം പ്രസീദതി । വിഷ്ണുര്ബ്രാഹ്മണരൂപേണ വിചരേത്പൃഥിവീമിമാമ്
അവര് യോഗ്യമായ വിധിയില് ആരാധിക്കണം; ഹരി അവരോട് സന്തോഷിക്കും. വിഷ്ണു ബ്രാഹ്മണരൂപത്തില് ഈ ഭൂമിയില് സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണേന വിനാ കര്മ്മ സിദ്ധിം പ്രാപ്നോതി നൈവ ഹി । ദ്വിജപാദാംബുഭക്ത്യാ യൈഃ പീത്വാ ശിരസി ചാര്പിതമ്
ബ്രാഹ്മണന്റെ അഭാവത്തില് യാതൊരു കര്മ്മവും ഫലപ്രദമാവില്ല. ബ്രാഹ്മണന്റെ പാദജലം ഭക്തിയോടെ കുടിച്ച് തലയില് ഇടുന്നവന്—
തര്പിതാ പിതരസ്തേന ആത്മാപി കില താരിതഃ । ബ്രാഹ്മണാനാം മുഖേ യേന ദത്തം മധുരമര്ചിതമ്
അവനാല് പിതാക്കന്മാര് തൃപ്തരാകും, ആത്മാവും മോചിതനാകും. ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ വായില് മധുരമായി അര്പ്പിക്കുന്നതൊക്കെയും—
സാക്ഷാത്കൃഷ്ണമുഖേ ദത്തം തദ്വൈ ഭുംക്തേ ഹരിഃ സ്വയമ് । അഹോതിദുര്ല്ലഭാ ലോകാ പ്രത്യക്ഷേ കേശവേ ദ്വിജേ
അത് നേരിട്ട് കൃഷ്ണന്റെ വായില് തന്നതുപോലെയാണ്; ഹരി സ്വയം അതു സ്വീകരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണനില് കേശവന് പ്രത്യക്ഷനാകുന്ന ലോകങ്ങള് എത്ര അപൂര്വ്വമാണു!
പ്രതിമാദിഷു സേവംതേ തദഭാവേ ഹി തത്ക്രിയാ । ബ്രാഹ്മണാനാമധിഷ്ഠാനാത്പൃഥ്വീ ധന്യേതി ഗീയതേ
പ്രതിമകള് മുതലായവ ഇല്ലെങ്കില് അവരെ സേവിക്കുന്നു; അതില്ലാത്തപ്പോള് അതേ കര്മ്മങ്ങള് ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് ചെയ്യുന്നു, കാരണം ഭൂമി ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്താല് ഭാഗ്യവതിയാണ് എന്ന് പറയുന്നു.
തേഷാം പാണൌ ച യദ്ദത്തം ഹരിപാണൌ തദര്പിതമ് । തേഭ്യഃ കൃതാന്നമസ്കാരാത്തിരസ്കാരോ ഹി പാപ്മതാമ്
അവരുടെ കൈകളിൽ എന്ത് കൊടുത്താലും, അതു ഹരിയുടെ കൈയിലാണെന്നപോലെ തന്നെയാണ്. അവരെ ആദരിച്ച് നമസ്കരിച്ചശേഷം അവരെ അപമാനിക്കുന്നത് പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
മുച്യതേ ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപേഭ്യോ വിപ്രവംദനാത് । തസ്മാത്സതാം സമാരാധ്യോ ബ്രാഹ്മണോ വിഷ്ണുബുദ്ധിതഃ
ബ്രാഹ്മണനെ ആദരിച്ച് നമസ്കരിച്ചാൽ ബ്രഹ്മഹത്യയൊക്കെ പോലുള്ള വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട്, സത്യസന്ധരായ ബ്രാഹ്മണനെ വിഷ്ണുവെന്ന ഭാവത്തോടെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആദരിക്കണം.
ക്ഷുധിതസ്യ ദ്വിജസ്യാസ്യേ യത്കിംചിദ്ദീയതേ യദി । പ്രേത്യ പീപൂഷധാരാഭിഃ സിംചതേ കല്പകോടികമ്
വിഷമമായ ഒരു ദ്വിജന്റെ വായിൽ എന്തെങ്കിലും കൊടുത്താൽ, മരണത്തിന് ശേഷം ഒരു കോടി കാല്പങ്ങൾ വരെ അമൃതം പോലെ സുഖം അനുഭവിക്കാം.
ദ്വിജതുംഡം മഹാക്ഷേത്രമനൂഷരമകംടകമ് । തത്ര ചേദുപ്യതേ കിംചിത്കോടികോടിഫലം ലഭേത്
ദ്വിജന്റെ വായ് വലിയൊരു കൃഷിഭൂമിയുപോലെയാണ്, മുള്ളോ കല്ലോ ഇല്ലാത്തത്. അവിടെ എന്തെങ്കിലും വിതച്ചാൽ കോടിക്കണക്കിന് ഗുണം ലഭിക്കും.
സഘൃതം ഭോജനം ചാസ്മൈ ദത്ത്വാ കല്പം സ മോദതേ । നാനാസുമിഷ്ടമന്നം യോ ദദാതി ദ്വിജതുഷ്ടയേ
ദ്വിജനു നെയ്യ് ചേർത്ത ഭക്ഷണം നൽകിയാൽ ഒരുകല്പം മുഴുവൻ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. ദ്വിജനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പലവിധ രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നവനും അതുപോലെ.
തസ്യ ലോകാ മഹാഭോഗാഃ കോടികല്പാംതമുക്തിദാഃ । ബ്രാഹ്മണം ച പുരസ്കൃത്യ ബ്രാഹ്മണേനാനുകീര്തിതമ്
അവനു വലിയ അനുഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകങ്ങൾ ലഭിക്കും, അനേകം കോടികൾക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ മോക്ഷവും. ബ്രാഹ്മണനെ ആദരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണൻ പുരാണം പാരായണം ചെയ്താൽ—
പുരാണം ശൃണുയാന്നിത്യം മഹാപാപദവാനലമ് । പുരാണം സര്വതീര്ഥേഷു തീര്ഥം ചാധികമുച്യതേ
പുരാണം ദിവസേന കേൾക്കുമ്പോൾ, അതു വലിയ പാപങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന തീപോലാണ്. എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിൽക്കാളും അതു വലിയൊരു പുണ്യസ്ഥലമായി പറയപ്പെടുന്നു.
യസ്യൈകപാദശ്രവണാദ്ധരിരേവ പ്രസീദതി । യഥാ സൂര്യവപുര്ഭൂത്വാ പ്രകാശായ ചരേദ്ധരിഃ
അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം പോലും കേൾക്കുമ്പോൾ ഹരി പ്രസന്നനാകുന്നു; സൂര്യൻ തന്റെ പ്രകാശം പകർന്ന് ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.