സൂത ഉവാച- ഏവമുക്താ പുരാ വിപ്രാ വ്യാസേനാമിതതേജസാ । ഏതാവദുക്ത്വാ ഭഗവാന്വ്യാസഃ സത്യവതീസുതഃ
സൂതന് പറഞ്ഞു: പുരാതനകാലത്ത്, അത്യന്തം തേജസ്സുള്ള വ്യാസന് മഹര്ഷിമാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. സത്യവതിയുടെ മകനായ ഭഗവാന് വ്യാസന് ഇതുവരെ പറഞ്ഞശേഷം,
സമാശ്വാസ്യ മുനീന്സര്വാന്ജഗാമ ച യഥാഗതമ് । ഭവദ്ഭ്യസ്തു മയാ പ്രോക്തം വര്ണാശ്രമവിധാനകമ്
എല്ലാ മുനിമാരെയും ആശ്വസിപ്പിച്ച്, വന്ന വഴിയിലൂടെ തിരിച്ചു പോയി. വര്ണാശ്രമനിയമങ്ങള് ഞാന് നിങ്ങള്ക്ക് വിശദീകരിച്ചു.
ഏവം കൃത്വാ പ്രിയോ വിഷ്ണോര്ഭവത്യേവ ന ചാന്യഥാ । രഹസ്യം തത്ര വക്ഷ്യാമി ശൃണുത ദ്വിജസത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ ചെയ്താല് മാത്രം വിഷ്ണുവിന് പ്രിയനായവനാകാം; വേറേതായ വഴി ഇല്ല. ഇനി ഒരു രഹസ്യം പറയാം; ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ ദ്വിജന്മാരേ, കേള്ക്കൂ.
യേ ചാത്ര കഥിതാ ധര്മാ വര്ണാശ്രമനിബംധനാഃ । ഹരിഭക്തികലാംശാംശ സമാനാ ന ഹി തേ ദ്വിജാഃ
ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വര്ണാശ്രമനിയമങ്ങള് ഹരിഭക്തിയുടെ ഭാഗങ്ങളോടോ തുല്യമല്ല, ദ്വിജന്മാരേ; അവ ഒരുപോലുമല്ല.
പുംസാമേകേഹ വൈ സാധ്യാ ഹരിഭക്തിഃ കലൌ യുഗേ । യുഗാംതരേണ ധര്മാ ഹി സേവിതവ്യാ നരേണ ഹി
കലിയുഗത്തില് മനുഷ്യന് ഹരിഭക്തി മാത്രം സാദ്ധ്യമാണ്. മറ്റുയുഗങ്ങളില് ധര്മ്മങ്ങള് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കലൌ നാരായണം ദേവം യജതേ യഃ സ ധര്മ്മഭാക് । ദാമോദരം ഹൃഷീകേശം പുരുഹൂതം സനാതനമ്
കലിയുഗത്തില് ആര് നാരായണദേവനെ ആരാധിക്കുന്നു, അവന് തന്നെ ധര്മ്മവാനാകുന്നു; ദാമോദരന്, ഹൃഷീകേശന്, പുരുഹൂതന്, സനാതനന്—ഇവരെ.
ഹൃദി കൃത്വാ പരം ശാംതം ജിതമേവ ജഗത്ത്രയമ് । കലികാലോരഗാദംശാത്കില്ബിഷാത്കാലകൂടതഃ
പരമശാന്തനായ ഭഗവാനെ ഹൃദയത്തില് സ്ഥാപിച്ച്, മൂന്നു ലോകവും ജയിച്ചവന് കലിയുഗത്തിന്റെ വിഷം, പാപം, മഹാവിഷം എന്നിവയില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നു.
ഹരിഭക്തിസുധാം പീത്വാ ഉല്ലംഘ്യോ ഭവതി ദ്വിജഃ । കിം ജപൈഃ ശ്രീഹരേര്നാമ ഗൃഹീതം യദി മാനുഷൈഃ
ഹരിഭക്തിയുടെ അമൃതം കുടിച്ച ശേഷം, ദ്വിജന് സകലത്തെയും അതിക്രമിക്കുന്നു. മനുഷ്യര് ശ്രീഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചാല് മറ്റെന്തിനാണ് ജപങ്ങള് വേണ്ടത്?
കിം സ്നാനൈര്വിഷ്ണുപാദാംബു മസ്തകേ യേന ധാര്യതേ । കിം യജ്ഞേന ഹരേഃ പാദപദ്മം യേന ധൃതം ഹൃദി
വിഷ്ണുപാദജലം തലയില് ധരിച്ചാല് മറ്റെന്തിനാണ് സ്നാനം വേണ്ടത്? ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങള് ഹൃദയത്തില് സൂക്ഷിച്ചാല് യജ്ഞം വേണ്ടതില്ല.
കിം ദാനേന ഹരേഃ കര്മ സഭായാം വൈ പ്രകാശിതമ് । ഹരേര്ഗുണഗണാന്ശ്രുത്വാ യഃ പ്രഹൃഷ്യേത്പുനഃ പുനഃ
ഹരിയുടെ കര്മ്മങ്ങള് സഭയില് വെളിപ്പെടുത്തിയാല് ദാനം വേണ്ടതില്ല. ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങള് കേട്ടു വീണ്ടും വീണ്ടും ആനന്ദിക്കുന്നവന്—
സമാധിനാ പ്രഹൃഷ്ടസ്യ സാ ഗതിഃ കൃഷ്ണചേതസഃ । തത്ര വിഘ്നകരാഃ പ്രോക്താഃ പാഖംഡാലാപപേശലാഃ
സമാധിയില് ആനന്ദം നിറഞ്ഞവന്ക്ക് അതാണ് കൃഷ്ണഭക്തിയുടെ മാര്ഗം. അവിടെ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നവര് പാകണ്ഡികളും കപടികളും ആകുന്നു.
നാര്യസ്തത്സംഗിനശ്ചാപി ഹരിഭക്തിവിഘാതകാഃ । നാരീണാം നയനാദേശഃ സുരാണാമപി ദുര്ജയഃ
സ്ത്രീകളും അവരുടെ കൂട്ടുകാരും ഹരിഭക്തിക്ക് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ കണ്മുന്ന് ദേവന്മാര്ക്കുപോലും ജയിക്കാനാവാത്തതാണ്.
സ യേന വിജിതോ ലോകേ ഹരിഭക്തഃ സ ഉച്യതേ । മാദ്യംതി മുനയോപ്യത്ര നാരീചരിതലോലുപാഃ
ലോകത്ത് ഇതിനെ ജയിക്കുന്നവനെയാണ് ഹരിഭക്തന് എന്ന് പറയുന്നത്. സ്ത്രീകളുടെ ആചാരങ്ങളില് ആഗ്രഹം വച്ച മുനിമാരും ഇവിടെ മയങ്ങുന്നു.
ഹരിഭക്തിഃ കുതഃ പുംസാം നാരീഭക്തിജുഷാം ദ്വിജാഃ । രാക്ഷസ്യഃ കാമിനീവേഷാശ്ചരംതി ജഗതി ദ്വിജാഃ । നരാണാം ബുദ്ധികവലം കുര്വംതി സതതം ഹിതാഃ
സ്ത്രീഭക്തിയില് മുഴുകുന്നവരില് ഹരിഭക്തി എങ്ങനെയുണ്ടാകും, ദ്വിജന്മാരേ? കാമഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ വേഷം ധരിച്ച രാക്ഷസികള് ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവര് പുരുഷന്മാരുടെ ബുദ്ധി എപ്പോഴും പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.
താവദ്വിദ്യാ പ്രഭവതി താവജ്ജ്ഞാനം പ്രവര്തതേ । താവത്സുനിര്മലാ മേധാ സര്വശാസ്ത്രവിധാരിണീ
അത്രയോളം മാത്രം വിജ്ഞാനം നിലനില്ക്കും, അത്രയോളം മാത്രം ജ്ഞാനം പ്രവര്ത്തിക്കും, അത്രയോളം മാത്രം പാവനമായ ബുദ്ധി എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളെയും നിലനിര്ത്തും.
താവജ്ജപസ്തപസ്താവത്താവതീര്ഥനിഷേവണമ് । താവച്ച ഗുരുശുശ്രൂഷാ താവദ്ധി തരണേ മതിഃ
അത്രയോളം മാത്രം ജപവും തപസ്സും തീര്ത്ഥയാത്രയും ഗുരുസേവയും പരതീരത്തേക്ക് കടക്കാനുള്ള മനസ്സും നിലനില്ക്കും.
താവത്പ്രബോധോ ഭവതി വിവേകസ്താവദേവ ഹി । താവത്സതാം സംഗരുചിസ്താവത്പൌരാണലാലസാ
ഉണര്ച്ചയും വിവേകവും എത്രത്തോളം നിലനിൽക്കുന്നു, അത്രത്തോളം മാത്രമാണ് സന്മാർഗ്ഗത്തിലുള്ളവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആസ്വാദനവും പുരാണങ്ങളിലേക്കുള്ള ആകാംക്ഷയും നിലനിൽക്കുന്നത്.
യാവത്സീമംതിനീ ലോലനയനാംദോലനം നഹി । ജനോപരി പതേദ്വിപ്രാഃ സര്വധര്മവിലോപനമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുടെ ദൃഷ്ടി പുരുഷന്മാരിൽ വീണില്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യരിൽ ധർമ്മങ്ങൾ നശിക്കുന്നതില്ല.
തത്ര യേ ഹരിപാദാബ്ജമധുലേശപ്രസാദിതാഃ । തേഷാം ന നാരീലോലാക്ഷിക്ഷേപണം ഹി പ്രഭുര്ഭവേത്
ഹരിയുടെ കമലപാദത്തിലെ തേൻപോലെയുള്ള ദയയിൽ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചവരെ സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുടെ ദൃഷ്ടി ബാധിക്കില്ല.
ജന്മജന്മ ഹൃഷീകേശ സേവനം യൈഃ കൃതം ദ്വിജാഃ । ദ്വിജേ ദത്തം ഹുതം വഹ്നൌ വിരതിസ്തത്ര തത്ര ഹി
ജന്മംതോറും ഹൃഷീകേശനെ സേവിച്ചവരും, ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് ദാനം ചെയ്തവരും, അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തിയവരും, ഇടയ്ക്കിടയിൽ വൈരാഗ്യം പുലർത്തിയവരുമായ ദ്വിജന്മാരേ—
നാരീണാം കില കിം നാമ സൌംദര്യ്യം പരിചക്ഷതേ । ഭൂഷണാനാം ച വസ്ത്രാണാം ചാകചക്യം തദുച്യതേ
സ്ത്രീകളിൽ സൗന്ദര്യം എന്ന് പറയുന്നത് എന്താണെന്ന് ആരാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്? അലങ്കാരങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞിരിപ്പാണ് അതിന് പേരായിരിക്കുന്നത്.
സ്നേഹാത്മജ്ഞാനരഹിതം നാരീരൂപം കുതഃ സ്മൃതമ് । പൂയമൂത്രപുരീഷാസൃക്ത്വങ്മേദോസ്ഥിവസാന്വിതമ്
സ്നേഹവും ആത്മജ്ഞാനവും ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീയുടെ രൂപം എങ്ങനെ മനോഹരമാകാം? പുഴു, മൂത്രം, മല, രക്തം, ചർമ്മം, കൊഴുപ്പ്, അധരങ്ങൾ, മജ്ജ—ഇവയാൽ നിറഞ്ഞതല്ലേ അതു.
കലേവരം ഹി തന്നാമ കുതഃ സൌംദര്യ്യമത്ര ഹി । തദേവം പൃഥഗാചിംത്യ സ്പൃഷ്ട്വാ സ്നാത്വാ ശുചിര്ഭവേത്
ആ ശരീരത്തിൽ എന്ത് സൗന്ദര്യമുണ്ട്? അതിനെ വേർതിരിച്ച് ആലോചിച്ചാൽ, സ്പർശിച്ച ശേഷം കുളിച്ച് ശുദ്ധനാകണം.
തൈഃ സംഹിതം ശംരീരം ഹി ദൃശ്യതേ സുംദരം ജനൈഃ । അഹോതിദുര്ദശാ നൄണാം ദുര്ദൈവ ഘടിതാ ദ്വിജാഃ
ഇവയൊക്കെയും ചേർന്ന് മനുഷ്യർക്ക് ആ ശരീരം മനോഹരമായി തോന്നുന്നു—ഹായ്, മനുഷ്യരുടെ ദുർദൈവം എത്ര വലിയതാണെന്ന് നോക്കൂ, ദ്വിജന്മാരേ!
കുചാവൃതേംഗേ പുരുഷോ നാരീ ബുദ്ധ്വാ പ്രവര്ത്തതേ । കാ നാരീ വാ പുമാന്കോ വാ വിചാരേ സതി കിംചന
സ്ത്രീയുടെ കുചങ്ങളും ശരീരവും കണ്ടാൽ പുരുഷൻ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ, ആലോചിച്ചാൽ, സ്ത്രീയും പുരുഷനും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ എന്താണ്?
തസ്മാത്സര്വാത്മനാ സാധുര്നാരീസംഗം വിവര്ജയേത് । കോ നാമ നാരീമാസാദ്യ സിദ്ധിം പ്രാപ്നോതി ഭൂതലേ
അതിനാൽ, സത്പുരുഷൻ പൂർണ്ണമായി സ്ത്രീസംഗം ഒഴിവാക്കണം; സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചിട്ട് ഭൂമിയിൽ ആരാണ് സിദ്ധി നേടുന്നത്?
കാമിനീ കാമിനീസംഗി സംഗമിത്യപി സംത്യജേത് । തത്സംഗാദ്രൌരവമിതി സാക്ഷാദേവ പ്രതീയതേ
കാമുകന്മാരുമായി ഇടപഴകുന്ന സ്ത്രീയുടെ സാന്നിധ്യവും ഉപേക്ഷിക്കണം; അത്തരം ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വേദനയാണു നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നത്.
അജ്ഞാനാല്ലോലുപാ ലോകാസ്തത്ര ദൈവേന വംചിതാഃ । സാക്ഷാന്നരകകുംഡേസ്മിന്നാരീയോനൌ പചേന്നരഃ
അജ്ഞാനത്താൽ, ലോഭികൾ അവിടെ ദൈവത്തിന്റെ കളിയിൽ വഞ്ചിതരാവുന്നു; സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ, അതായത് നരകകുണ്ടത്തിൽ തന്നെ, പുരുഷൻ പാകപ്പെടുന്നു.
യത ഏവാഗതഃ പൃഥ്വ്യാം തസ്മിന്നേവ പുനാ രമേത് । യതഃ പ്രസരതേ നിത്യം മൂത്രം രേതോ മലോത്ഥിതമ്
ഭൂമിയിൽ എവിടുനിന്നാണ് ഒരാൾ വന്നതോ, അതേ സ്ഥലത്താണ് വീണ്ടും ആസ്വാദനം നടക്കുന്നത്; മൂത്രവും വീര്യവും മലവും എല്ലാം ഒഴുകുന്ന സ്ഥലത്താണ്.
തത്രൈവ രമതേ ലോകഃ കസ്തസ്മാദശുചിര്ഭവേത് । തത്രാതികഷ്ടം ലോകേസ്മിന്നഹോ ദൈവവിഡംബനാ
അവിടെ തന്നെയാണ് ജനങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്നത്—അങ്ങനെ, ആരാണ് അശുദ്ധനാകാത്തത്? ഈ ലോകത്തിൽ എത്ര വലിയ ദു:ഖവും, ദൈവത്തിന്റെ പരിഹാസവുമാണ്!