ഗോവിംദാരാധനേ സമ്യഗ്യഥാ വൈ സൌഖ്യമിംദ്രിയമ് । മാഹാത്മ്യശ്രവണാദസ്യാ ദ്വാരകായാസ്തഥാ നൃപ
രാജാവേ, ഗോവിന്ദനെ ശരിയായി ആരാധിച്ചാൽ എങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു സന്തോഷം ലഭിക്കുമോ, അതുപോലെ തന്നെ ഈ ദ്വാരകയുടെ മഹത്വം കേൾക്കുന്നതിലും ആനന്ദം ഉണ്ടാകും.
സൂര്യേംദുഗ്രഹണേ ദാനാത്സുവര്ണപലവിംശതേഃ । യത്ഫലം ശൃണ്വതൈതസ്യാ മാഹാത്മ്യം തദവാപ്യതേ
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഗ്രഹണം വരുന്നപ്പോൾ ഇരുപത് തൂക്കം പൊന്നു ദാനം ചെയ്താൽ കിട്ടുന്ന ഫലം, ഈ മഹത്വം ശ്രവിക്കുന്നവർക്കും ലഭിക്കും.
വിമലസ്യ സുതപ്രാപ്തിം ശ്രുത്വാ സുത ഇഹാപ്യതേ । തത്സഖ്യുര്ഭക്തിലാഭം ച ലഭ്യതേ ഭക്തിരുത്തമാ
നിഷ്കളങ്കമായ പുത്രലാഭത്തിന്റെ കഥ കേട്ടാൽ, ഇവിടെ തന്നെ ഒരു പുത്രനെ ലഭിക്കും; അതുപോലെ തന്നെ, അവന്റെ സുഹൃത്ത് നേടിയ ഉത്തമഭക്തിയും ലഭിക്കും.
രാക്ഷസീനാം വിമോക്ഷം യഃ ശൃണോതി ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ । സ യാതി താ ഇവ ശ്രേഷ്ഠം വിമാനേന സുരാലയമ്
ആർക്കെങ്കിലും, രാക്ഷസസ്ത്രീകളുടെ മോക്ഷത്തെ വിശ്വാസത്തോടെ കേൾക്കാൻ കഴിയുകയാണെങ്കിൽ, അവർപോലെ തന്നെ അത്യുച്ചമായ വിമാനത്തിൽ ദേവലോകത്തേക്ക് പോകും.
നൃപവരമഹിമാ തേ വര്ണിതോ ദ്വാരകായാസ്ത്രിഭുവനജനസേവ്യാ ശക്രതീര്ഥസ്ഥിതായാഃ । കിമപരമതിപുണ്യം വര്ണയാമി ത്വദഗ്രേ കഥയ ന ഹി വിധേയഃ ശ്രേയസി സ്വേ വിലംബഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്ന, ഇന്ദ്രതീർത്ഥത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ദ്വാരകയുടെ മഹത്വവും മഹാരാജാവിന്റെ മഹത്വവും ഞാൻ വിവരിച്ചു. ഇനി ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ മറ്റേതെങ്കിലും വലിയ പുണ്യം പറയണോ? പറയൂ, ഉത്തമമായ ഭാവിയിൽ വൈകിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ പംചപംചാശത്സാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാമുത്തരഖംഡേ കാലിന്ദീ। മാഹാത്മ്യേ ദ്വാരകായാഖ്യാനംനാമ അഷ്ടാധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, പത്തിയഞ്ചായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ അടങ്ങിയ മഹാപുരാണമായ ശ്രീപദ്മത്തിൽ, ഉത്തരഖണ്ഡത്തിലെ കാലിന്ദിയുടെ മഹത്വം വിഭാഗത്തിൽ, ദ്വാരകാഖ്യാനം എന്ന ഇരുനൂറത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യുധിഷ്ഠിര ഉവാച- സൌഭരേ കസ്യ തീര്ഥസ്യ മാഹാത്മ്യം നാരദോ മുനിഃ । വര്ണയാമാസ ശിബയേ ശക്രതീര്ഥഗതസ്യ ച
യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: മഹർഷേ, സൗഭരിയേ, നാരദമുനി ശിബിക്ക് ഇന്ദ്രതീർത്ഥത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഏത് തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിച്ചു?
അതസ്തു മമ ശുശ്രൂഷാ ജായതേ മുനിപുംഗവഃ । ശിവിനാരദസംവാദം ബ്രൂഹി പുണ്യം നതായ മേ
അതുകൊണ്ട്, മഹർഷി, ശിബിയും നാരദനും തമ്മിലുള്ള പുണ്യമായ സംഭാഷണം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു, അമൃതംപോലുള്ള നിന്റെ വാക്കുകൾ പറയൂ.
സൌഭരിരുവാച- ധര്മരാജ ശിബീരാജാ ശ്രുത്വാ നാരദവര്ണിതമ് । ദ്വാരകായാസ്തു മാഹാത്മ്യം തമേവാപൃച്ഛദാദരാത്
സൗഭരി പറഞ്ഞു: ധർമ്മരാജാവേ, ശിബിരാജാവ് നാരദൻ പറഞ്ഞ ദ്വാരകയുടെ മഹത്വം കേട്ടശേഷം, അതിനേക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആദരപൂർവ്വം ചോദിച്ചു.
ശിബിരുവാച- ബ്രഹ്മാംഗജ സുരശ്രേഷ്ഠ ശ്രുതം മാഹാത്മ്യമുത്തമമ് । ഇംദ്രപ്രസ്ഥതടസ്ഥായാ ദ്വാരകായാ മയാദ്ഭുതമ്
ശിബി പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനായ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയുടെ തീരത്ത് നിലകൊള്ളുന്ന ദ്വാരകയുടെ അത്ഭുതകരമായ മഹത്വം ഞാൻ കേട്ടു.
അയോധ്യായാം യദി മുനേ കിംചിദസ്തി പവിത്രകമ് । ചരിതം മമ തദ്ബ്രൂഹി പിപാസോസ്ത്വദ്വചോഽമൃതമ്
മഹർഷേ, അയോധ്യയിൽ എന്തെങ്കിലും വിശുദ്ധമായ കഥയുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി അത് പറയൂ. ഞാൻ നിന്റെ അമൃതസമമായ വാക്കുകൾക്കായി അതീവ ആസക്തനാണ്.
നാരദ ഉവാച- അസ്ത്യത്ര ചരിതം പുണ്യം മഹാപാതകനാശനമ് । നാപിതസ്യാദ്യയുക്തസ്യ മുകുംദസ്യ ദ്വിജസ്യ ച
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഇവിടെ ഒരു പുണ്യമായ കഥയുണ്ട്, വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും നശിപ്പിക്കുന്നതായുള്ളത്. അതിൽ ഒരു നാപ്പിതനും മുകുന്ദൻ എന്നൊരു ദ്വിജനും അടുത്തകാലത്ത് ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾക്കുറിച്ചാണ്.
ബ്രഹ്മഹാ നാപിതോ രാജന്നപമൃത്യും ഗതോ ദ്വിജഃ । പ്രസാദാത്കോശലായാസ്തു ദ്വാവപി സ്വര്ഗതിം ഗതൌ
രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്ത നാപ്പിതനും, അകാലമൃത്യുവിന് ഇരയായ ദ്വിജനും, ഇരുവരും കോസലയുടെ കൃപയാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി.
ചംദ്രഭാഗാ നദീ തീരേ പുരീ സാ ച നിവേശിതാ । തത്രാസ്തി നാപിതഃ പാപശ്ചംഡകോനാമ ഗര്ഹിതഃ
ചന്ദ്രഭാഗാ നദിയുടെ തീരത്ത് ആ നഗരം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവിടെ ചണ്ടക എന്ന പേരിലുള്ള, എല്ലാവരും നിരസിച്ച ഒരു പാപിയായ നാപ്പിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചൌര്യേണ പരവിത്താനാമപഹര്താ സ പാപകൃത് । ഘാതകഃ ശസ്ത്രപാശാദ്യൈഃ പാംഥാനാമവലുംഠകഃ
അവൻ കള്ളത്താൽ മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് അപഹരിച്ചു, പാപങ്ങൾ ചെയ്തു; ആയുധം, കയറു മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് യാത്രക്കാരെ കൊന്ന് കൊള്ളയടിച്ചു.
ദ്യൂതമദ്യരതോ നിത്യം പരസ്ത്രീലംപടേംദ്രിയഃ । ഭിത്വാ ദേവാലയം ഭിത്തിമിഷ്ടികാ ഗ്രാവ വിക്രയീ
അവൻ എപ്പോഴും ചൂതാട്ടത്തിലും മദ്യത്തിലും ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യകളോടു മോഹം പുലർത്തി; ദേവാലയത്തിന്റെ മതിൽ പൊളിച്ച് ഇഷ്ടികയും കല്ലും വിറ്റു.
സ തസ്യോദ്വസിതാഭ്യാസേ ബ്രാഹ്മണോ വസതി ശ്രിയാ । സംയുക്തോ ബ്രഹ്മകര്മജ്ഞോ മുകുംദോ നാമതോ നൃപ
അവന്റെ വീടിന് സമീപം സമ്പന്നനും വേദകർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനുമായ മുകുന്ദൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ താമസിച്ചു.
സ ഏകദാ സമാലിംഗ്യ തരുണീമാത്മയോഷിതമ് । സുഷ്വാപ സുരതായാസ ശ്ലഥാംഗോ നിശി നിര്ഭയമ്
ഒരു രാത്രിയിൽ, തന്റെ യുവതിയായ ഭാര്യയെ അണചേർന്ന്, സ്നേഹത്താൽ അവൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി; സുഖാനുഭവത്തിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ അവന്റെ ശരീരം തളർന്നു, ഭയമില്ലാതെ ഉറക്കം ആസ്വദിച്ചു.
സ ചംഡകോ നിശീഥേഽഥ പ്രവിവേശ തദാലയമ് । മുകുംദസ്യ സമാഹര്തും ഹര്മ്യേ ഭൂഷാദി വസ്തു യത്
അപ്പോള് അര്ദ്ധരാത്രിയില് ചണ്ഡകന് മുകുന്ദന്റെ വീട്ടില് കയറി, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആഭരണങ്ങളും വിലപ്പെട്ട വസ്തുക്കളും എടുക്കാനായി അകത്തു കടന്നു.
ഉപകാര്യാ ബഹിസ്ഥം യത്തദ്ഗൃഹീത്വോഽഗമദ്ഗൃഹമ് । സ്വകീയം ച പുനസ്തസ്യ ബ്രാഹ്മണസ്യാവിശദ്ഗൃഹമ്
വീട്ടിന് പുറത്തു വെച്ചിരുന്ന ഉപകരണങ്ങള് എടുത്ത് അവന് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. പിന്നെയും ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും കയറി.
കപാടോത്പാടനാര്ഥീ തു യത്നേന മഹതാഽഭവത് । ലോഹയംത്രാവരുദ്ധശ്ച സ നോദ്ധാടയിതും ക്ഷമഃ
കതക് തുറക്കാന് വലിയ ശ്രമം ചെയ്തെങ്കിലും, ഇരുമ്പ് പൂട്ടു കൊണ്ടു പൂട്ടിയിരുന്നതുകൊണ്ട് അവന് തുറക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ആരുരോഹ തദാ തസ്യ ബ്രാഹ്മണസ്യാവിശദ്ഗൃഹമ് । പ്രവിശ്യ തദ്ഗൃഹം ക്രൂരഃ കൃപണം പാണിനാദധത്
അവന് അപ്പോള് കയറി ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അകത്തു കടന്നു. അകത്തു കയറി, ക്രൂരനായ അവന് ദരിദ്രനെ കൈകൊണ്ട് സ്പര്ശിച്ചു.
അട്ടാലികാം സ പാപിഷ്ഠോ നാപിതസ്തസ്കരക്രിയഃ । തത്രാപശ്യത്പ്രസുപ്തൌ തൌ ദംപതീരതിവിഹ്വലൌ
അങ്ങിനെയാണ് ആ പാപിയായ നാപ്പിത്തന് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് കയറി. അവിടെ, ദാമ്പത്യം ദുഃഖത്തില് മുങ്ങി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഇരുവരെയും കണ്ടു.
ജഗാമ ച തയോഃ പാര്ശ്വേ ഹേമഭൂഷാജിഘൃക്ഷയാ । ശയ്യായാ ഏകദേശസ്ഥം ഗൃഹീത്വാ ഭൂഷണം ബഹു
അവരുടെ പൊന്നാഭരണങ്ങള് എടുക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച് അവരോടു സമീപിച്ചു. കിടക്കയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന നിരവധി ആഭരണങ്ങള് എടുത്തു.
ഹര്തും തദംഗതോ ഹസ്തം പ്രസസാര സ നാപിതഃ । തസ്കരസ്പര്ശതോ വിപ്രോ ജജാഗാര ഭയാതുരഃ
അഭരണങ്ങള് എടുക്കാന് നാപ്പിത്തന് കൈ നീട്ടിയപ്പോള്, കള്ളന്റെ സ്പര്ശനത്തില് ഭയപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണന് ഉണര്ന്നു.
ന കിംചിദൂചേ സംമീല്യ നേത്രേ തത്രൈവ സംസ്ഥിതഃ । യദാ സ തസ്കരഃ പാപോ ഗൃഹീത്വാ ദേഹഭൂഷണമ്
അവന് ഒന്നും പറയാതെ കണ്ണ് അടച്ച് അവിടെ തന്നെ കിടന്നു. ആ പാപിയായ കള്ളന് അവന്റെ ശരീരത്തില് നിന്നുള്ള ആഭരണങ്ങള് എടുത്തപ്പോള്—
ചലിതഃ സ തദാ തേന ദോര്ഭ്യാമാത്തോ ദ്വിജേന ഹി । പശ്ചാദാഗത്യ വിത്തസ്യാസഹമാനേന സംക്ഷയമ്
അപ്പോള് കള്ളന് പോകുമ്പോള് ബ്രാഹ്മണന് രണ്ടു കൈകൊണ്ടും അവനെ പിടിച്ചു, സ്വത്ത് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് സഹിക്കാനാവാതെ.
തേനാപി നൃപ ചൌരേണ കൃപാണേന ഹതോ ദ്വിജഃ । വിദീര്ണോദരമധ്യസ്തു താതമാതരിതീരയന്
അപ്പോള്, രാജാവേ, ആ കള്ളന് കത്തിയാല് ബ്രാഹ്മണനെ കൊന്നു. വയര് കീറപ്പെട്ട അവന് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിളിച്ചു.
വദംതഃ കിംകിമേത്യേതത്പാര്ശ്വം തസ്യാ യയുര്ജനാഃ । ദദൃശുസ്തം നിഃസൃതാംത്രം രുധിരാലിപ്തവിഗ്രഹമ്
എന്താണ് സംഭവിച്ചത്, എന്താണിത് എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ആളുകള് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവരെല്ലാവരും അവനെ, വയര് പുറത്തേക്ക് വന്ന രക്തം പുരണ്ട ശരീരത്തോടെ കണ്ടു.
പപ്രച്ഛുശ്ച മുകുംദേദം കര്മ കേനേദൃശം കൃതമ് । സോഽപി കൃച്ഛ്രേണ മഹതാ പ്രോവാചേദം സ്വബാംധവാന്
മുകുന്ദനോട്, 'ഇത് ചെയ്തത് ആര്?' എന്ന് അവര് ചോദിച്ചു. വലിയ കഷ്ടപ്പാടോടെ അവന് ബന്ധുക്കളോട് പറഞ്ഞു.