ഇത്ഥം തു തദ്ധനം താഭ്യാം വിനിയുക്തമസദ്വ്യയൈഃ । വാരസ്ത്രീ വിട ശൈലൂഷ മല്ല ചാരണ ബംദിഷു
അങ്ങനെ അവരുടെ സമ്പത്ത് വേശ്യകള്ക്കും പണത്തടിയന്മാര്ക്കും നടന്മാര്ക്കും കളരിക്കാരന്മാര്ക്കും ചാരന്മാര്ക്കും പാട്ടുകാരന്മാര്ക്കും എന്നിങ്ങനെ അനാവശ്യമായി ചെലവാക്കി.
അപാത്രേ തദ്ധനം ദത്തം ക്ഷിപ്തം ബീജമിവോഷരേ । ന സത്പാത്രേ ച തദ്ദത്തം ന ബ്രാഹ്മണമുഖേ ഹുതമ്
അവര് ആ സമ്പത്ത് യോഗ്യരല്ലാത്തവര്ക്ക് നല്കി, ഉണങ്ങിയ നിലത്തുള്ള വിത്തുപോലെ പാഴായി കളഞ്ഞു. അതൊരു നല്ലവര്ക്കും നല്കിയില്ല, ബ്രാഹ്മണന്റെ വായില് ഹോമിച്ചുമില്ല.
നാര്ചിതോ ഭൂതഭൃദ്വിഷ്ണുഃ സര്വപാപപ്രണാശനഃ । ഉഭയോരേവ തദ്ദ്രവ്യമചിരേണ ക്ഷയം യയൌ
ഭൂതങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ അവര് ആരാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇരുവരുടെയും സമ്പത്ത് ഉടന് തന്നെ നശിച്ചു.
തതസ്തൌ ദുഃഖമാപന്നൌ കാര്പണ്യം പരമം ഗതൌ । ശോചമാനൌ തു മുഹ്യംതൌ ക്ഷുത്പീഡാദുഃഖപീഡിതൌ
അതിനുശേഷം അവര് വലിയ ദു:ഖത്തിലായി, പൂർണ്ണമായ ദരിദ്രതയിലേക്കു വീണു. ദു:ഖിച്ച് മനസ്സിലാവാതെ, വിശപ്പിലും വേദനയിലും പീഡിതരായി.
തയോസ്തു തിഷ്ഠതോര്ഗേഹേ നാസ്തി യദ്ഭുജ്യതേ തദാ । സ്വജനൈര്ബാംധവൈസ്സര്വൈഃ സേവകൈരുപജീവിഭിഃ
അവര് വീട്ടില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഭക്ഷിക്കാനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സേവകരും ആശ്രിതരും എല്ലാവരും അവരെ വിട്ടുപോയി.
ദ്രവ്യാഭാവേ പരിത്യക്തൌ ചിംത്യമാനൌ തതഃ പുരേ । പശ്ചാച്ചൌര്യ്യം സമാരബ്ധം താഭ്യാം ച നഗരേ നൃപ
സമ്പത്ത് ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട് അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു, നഗരത്തില് അവരെക്കുറിച്ച് ആളുകള് ചർച്ച ചെയ്തു. പിന്നീട്, രാജാവേ, ഇരുവരും നഗരത്തില് മോഷണം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
രാജതോ ലോകതോ ഭീതൌ സ്വപുരാന്നിഃസൃതൌ തദാ । ചക്രതുര്വനവാസം തൌ സര്വേഷാമുപപീഡിതൌ
രാജാവിനെയും ജനത്തെയും ഭയന്ന്, അവര് സ്വന്തം നഗരത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, കാടില് താമസിച്ചു, എല്ലാവരാലും പീഡിതരായി.
ജഘ്നതുഃ സതതം മൂഢൌ ശിതൈര്ബാണൈര്വിഷാര്പിതൈഃ । നാനാപക്ഷിവരാഹാംശ്ച ഹരിണാന്രോഹിതാംസ്തഥാ
അവിടെ, അവര് സദാ ഭ്രമിച്ചവരായി, മൂര്ഖതയില് കുത്തിയ അണയാത്ത അമ്പുകള് ഉപയോഗിച്ച് പലവിധ പക്ഷികളും പന്നികളും മാന്മരങ്ങളും ചുവന്ന കാട്ടുമാനുകളും കൊന്നു.
ശശകാഞ്ഛല്ലകാന്ഗോധാന്ശ്വാപദാംശ്ചേതരാന്ബഹൂന് । മഹാബലൌ ഭില്ലസംഗാവാഖേടകഭുജൌ സദാ
കുരങ്ങന്മാരെയും മുള്ളന്പന്നികളെയും ഉണ്ണികളെയും കാട്ടുമൃഗങ്ങളെയും മറ്റു പല ജീവികളെയും അവര് വധിച്ചു. വലിയ ശക്തിയുള്ളവര് ആയിരുന്നതിനാല്, അവര് എപ്പോഴും കാട്ടുകാരുടെ കൂട്ടത്തില് വടിയുമായി നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഏവം മാംസമയാഹാരൌ പാപാഹാരൌ പരംതപ । കദാചിദ്ഭൂധരം പ്രാപ്തോ ഹ്യേകോഽന്യശ്ച വനം ഗതഃ
ഇങ്ങനെ പാപകരമായ മാംസാഹാരം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്, ഒരു ദിവസം ഒരാള് ഒരു പര്വ്വതത്തിലെത്തുകയും മറ്റൊരാള് കാട്ടിലേക്കു പോകുകയും ചെയ്തു.
ശാര്ദൂലേന ഹതോ ജ്യേഷ്ഠഃ കനിഷ്ഠഃ സര്പദംശിതഃ । ഏകസ്മിന്ദിവസേ രാജന്പാപിഷ്ഠൌ നിധനം ഗതൌ
അവരില് മൂത്തവന് കടുവയാല് കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഇളയവന് പാമ്പ് കടിച്ചുകൊണ്ട് മരിച്ചു. രാജാവേ, അതേ ദിവസം തന്നെ ആ രണ്ടുപേരും മരണപ്പെട്ടു.
യമദൂതൈസ്തതോബദ്ധ്വാ പാപൈര്നീതൌ യമാലയമ് । ഗത്വാഭിജഗദുഃസര്വേ തേ ദൂതാഃ പാപിനാവുഭൌ
പാപങ്ങള് ചെയ്തതിനാല് യമദൂതന്മാര് അവരെ കെട്ടി യമലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ എത്തി, ആ ദൂതന്മാര് ഇരുവരെയും കുറിച്ച് വിവരിച്ചു.
ധര്മരാജ നരാവേതാവാനീതൌ തവ ശാസനാത് । ആജ്ഞാം ദേഹി സ്വഭൃത്യേഷു പ്രസീദ കരവാമ കിമ്
"ധര്മരാജാവേ, ഈ രണ്ടുപേരെയും നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ദയവായി, ഞങ്ങളുടെ സേവകരോട് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ."
ആലോച്യ ചിത്രഗുപ്തേന തദാ ദൂതാഞ്ജഗൌ യമഃ । ഏകസ്തു നീയതാം വീര നിരയം തീവ്രവേദനമ്
അപ്പോള് ചിത്രഗുപ്തനോടൊപ്പം ആലോചിച്ച ശേഷം, യമന് ദൂതന്മാരോട് പറഞ്ഞു: "ഒരാളെ അത്യന്തം വേദനയുള്ള നരകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ."
അപരഃ സ്ഥാപ്യതാം സ്വര്ഗേയത്ര ഭോഗാ ഹ്യനുത്തമാഃ । കൃതാംതാജ്ഞാം തതഃ ശ്രുത്വാ ദൂതൈശ്ച ക്ഷിപ്രകാരിഭിഃ
"മറ്റൊരാളെ സ്വര്ഗ്ഗത്തില് വെച്ചുകൊള്ളൂ, അവിടെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ആനന്ദങ്ങള് ഉണ്ടാകുന്നു." മരണന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട ദൂതന്മാര് ഉടന് അതു നടപ്പാക്കി.
നിക്ഷിപ്തോ രൌരവേ ഘോരേ യോ ജ്യേഷ്ഠോ ഹി നരാധിപ । തേഷാം ദൂതവരഃ കശ്ചിദുവാച മധുരം വചഃ
മൂത്തവനെ ഭയങ്കരമായ രൗരവനരകത്തില് തള്ളിക്കളഞ്ഞു, മനുഷ്യരാജാവേ. അപ്പോള് അവിടെ ദൂതന്മാരില് ഒരാള് മധുരമായി പറഞ്ഞു.
വികുംഡല മയാ സാര്ദ്ധമേഹി സ്വര്ഗം ദദാമി തേ । ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാന്സുദിവ്യാംസ്ത്വമര്ജിതാന്സ്വേന കര്മണാ
വികുണ്ടല, നീ എന്നോടൊപ്പം വരിക; ഞാൻ നിനക്ക് സ്വർഗം നൽകും. നീ സ്വന്തമായുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് സമ്പാദിച്ച അത്യന്തം ദിവ്യമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.
നാരദഉവാച- തതോ ഹൃഷ്ടമനാഃ സോഽഥ ദൂതം പപ്രച്ഛ തം പഥി । സംദേഹം ഹൃദി കൃത്വാ തു വിസ്മയം പരമം ഗതഃ । വിചാരയന്ഹൃദി സ്വര്ഗഃ കസ്യ ഹേതോഃ ഫലം മമ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, സന്തോഷഭാവത്തോടെ അവൻ വഴിയിൽ ദൂതനോട് ചോദിച്ചു; ഹൃദയത്തിൽ സംശയം നിലനിർത്തി, അത്ഭുതത്തിൽ മുഴുകി, 'എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗം എന്നെ ലഭിച്ച ഫലം?' എന്ന ചിന്തയിൽ ആഴമായിരുന്നു.
വികുംഡല ഉവാച- ഹേ ദൂതവര പൃച്ഛാമി സംശയം ത്വാമഹം പരമ് । ആവാം ജാതൌ കുലേ തുല്യേ തുല്യം കര്മ തഥാ കൃതമ്
വികുണ്ടല പറഞ്ഞു: ദൂതനേ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു വലിയ സംശയം ചോദിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു, ഒരുപോലെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്തു.
ദുര്മൃത്യുരപി തുല്യോഭൂത്തുല്യോ ദൃഷ്ടോ യമസ്തഥാ । കഥം സ നരകേ ക്ഷിപ്തസ്തുല്യകര്മ്മാ മമാഗ്രജഃ
ദുര്മൃത്യുവും യമനും ഒരുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. എങ്ങനെ എന്റെ അഗ്രജൻ, ഒരേ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും, നരകത്തിൽ തള്ളപ്പെട്ടു?
മമാഭവത്കഥം നാകമിതി മേ ഛിംധി സംശയമ് । ദേവദൂത ന പശ്യാമി മമ സ്വര്ഗസ്യ കാരണമ്
എനിക്ക് എങ്ങനെ സ്വർഗം ലഭിച്ചു? ഈ സംശയം നീ നീക്കണം. ദൈവദൂതനേ, ഞാൻ എന്റെ സ്വർഗലാഭത്തിന് കാരണമൊന്നും കാണുന്നില്ല.
ദേവദൂത ഉവാച- മാതാ പിതാ സുതോ ജായാ സ്വസാ ഭ്രാതാ വികുംഡല । ജന്മഹേതോരിയം സംജ്ഞാ ജംതോഃ കര്മ്മോപഭുക്തയേ
ദൈവദൂതൻ പറഞ്ഞു: അമ്മ, അച്ഛൻ, മകൻ, ഭാര്യ, സഹോദരി, സഹോദരൻ, വികുണ്ടല, ജന്മം കൊണ്ടാണ് ഈ പേരുകൾ ഒരു ജീവിക്ക് ലഭിക്കുന്നത്, പ്രവർത്തനഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ.
ഏകസ്മിന്പാദപേ യദ്വച്ഛകുനാനാം സമാഗമഃ । യദ്യത്സമീഹിതം കര്മ കുരുതേ പൂര്വഭാവിതഃ
ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ പക്ഷികൾ ഒത്തുചേരുന്നതുപോലെ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മുൻജന്മത്തിൽ നിർണയിച്ച പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.
തസ്യ തസ്യ ഫലം ഭുംക്തേ കര്മ്മണഃ പുരുഷഃ സദാ । സത്യം വദാമി തേ പ്രീത്യാ നരൈഃ കര്മ്മ ശുഭാശുഭമ്
ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനഫലങ്ങൾ എപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്നു. ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ സത്യം പറയുന്നു: മനുഷ്യർ അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ടു നല്ലതും ചീത്തയുമായ അനുഭവങ്ങൾ നേടുന്നു.
സ്വകൃതം ഭുജ്യതേ വൈശ്യ കാലേകാലേ പുനഃപുനഃ । ഏകഃ കരോതി കര്മാണി ഏകസ്തത്ഫലമശ്നുതേ
വ്യാപാരിയേ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങൾ ചെയ്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾ സമയമെത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരാൾ പ്രവർത്തനം ചെയ്യുന്നു, ഒരാൾ തന്നെ അതിന്റെ ഫലവും അനുഭവിക്കുന്നു.
അന്യോ ന ലിപ്യതേ വൈശ്യ കര്മണാന്യസ്യ കുത്രചിത് । അപതന്നരകേ പാപൈസ്തവഭ്രാതാ സുദാരുണൈഃ । ത്വം ച ധര്മേണ ധര്മജ്ഞ സ്വര്ഗം പ്രാപ്നോഷി ശാശ്വതമ്
വ്യാപാരിയേ, മറ്റൊരാളുടെ പ്രവർത്തനം ആരെയും എവിടെയും ബാധിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ സഹോദരൻ ഭയാനകമായ പാപങ്ങൾകൊണ്ടു നരകത്തിൽ വീണു; നീ, ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, നന്മകൊണ്ട് ശാശ്വതസ്വർഗം നേടുന്നു.
വികുംഡല ഉവാച- ആബാല്യാന്മമ പാപേഷു ന പുണ്യേഷു രതം മനഃ । അസ്മിഞ്ജന്മനി ഹേ ദൂത ദുഷ്കൃതം ഹി കൃതം മയാ
വികുണ്ടല പറഞ്ഞു: ബാല്യത്തിൽ മുതൽ എന്റെ മനസ്സ് പുണ്യത്തിലല്ല, പാപത്തിലായിരുന്നു. ഈ ജന്മത്തിൽ, ദൂതനേ, ഞാൻ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ദേവദൂത ന ജാനാമി സുകൃതം കര്മ ചാത്മനഃ । യദി ജാനാസി മത്പുണ്യം തന്മേ ത്വം കൃപയാ വദ
ദൈവദൂതനേ, എന്റെ പുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾ എനിക്ക് അറിയില്ല. നീ എങ്കിൽ എന്റെ പുണ്യങ്ങൾ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, ദയവായി അത് എന്നോട് പറയൂ.
ദേവദൂത ഉവാച- ശൃണു വൈശ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി യത്ത്വയാ പുണ്യമര്ജിതമ് । ജാനാമി തദഹം സര്വം ന ത്വം വേത്സി സുനിശ്ചിതമ്
ദൈവദൂതൻ പറഞ്ഞു: വ്യാപാരിയേ, നീ സമ്പാദിച്ച പുണ്യത്തെ ഞാൻ പറയാം. ഞാൻ അതെല്ലാം അറിയുന്നു, നീ അതിനെ ഉറപ്പായും ഓർക്കുന്നില്ല.
ഹരിമിത്രസുതോ വിപ്രഃ സുമിത്രോ വേദപാരഗഃ । ആസീത്തസ്യാശ്രമഃ പുണ്യോ യമുനാ ദക്ഷിണേതടേ
ഹരിമിത്രന്റെ മകൻ, സുമിത്ര എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ. അവന്റെ പുണ്യാശ്രമം യമുനയുടെ തെക്കൻ തീരത്തായിരുന്നു.