തയോര്മൂര്ധ്നി ഗൃഹം ത്യക്ത്വാ ജഗാമ തപസേ വനമ് । തത്രാരാധ്യ പരം ദേവം ഗോവിംദം വരദം പ്രഭുമ്
അവർക്കു വീട്ടിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏൽപ്പിച്ച്, അവൻ കാടിലേക്ക് പോയി തപസ്സ് ചെയ്തു; അവിടെ പരമദൈവമായ ഗോവിന്ദനെ, വരദനായ പ്രഭുവിനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.
തപഃക്ലിഷ്ട ശരീരോഽസൌ വാസുദേവമനാഃ സദാ । പ്രാപ്തഃ സ വൈഷ്ണവം ലോകം യത്ര ഗത്വാ ന ശോചതി
തപസ്സാൽ ശരീരം ക്ഷയിച്ചും, മനസ്സ് എപ്പോഴും വാസുദേവനിൽ ലയിച്ചും, അവൻ വൈഷ്ണവലോകത്തേക്ക് എത്തി; അവിടെ ചെന്നാൽ ആരും ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.
അഥ തസ്യ സുതൌ രാജന്മഹാമാന സമന്വിതൌ । തരുണൌ രൂപസംപന്നൌ ധനഗര്വേണ ഗര്വിതൌ
പിന്നീട്, രാജാവേ, അവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ വലിയ അഹങ്കാരത്തോടെ, യുവാക്കളായി, സൗന്ദര്യവും സമ്പത്തും കൊണ്ടു ഗർവിച്ചവരായി.
ദുഃശീലൌ വ്യസനാസക്തൌ ധര്മകര്മാദ്യദര്ശകൌ । ന വാക്യം ചാഗതൌ മാതുര്വൃദ്ധാനാം വചനം തഥാ
ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവർ, ദുർബലതകളിൽ ആസ്വാദകരായി, ധർമ്മകർമ്മങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധയില്ലാതെ, അമ്മയുടെയും മൂപ്പന്മാരുടെയും വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നതും അവർ ആയിരുന്നു.
കുമാര്ഗഗൌ ദുരാത്മാനൌ പിതൃമിത്രനിഷേധകൌ । അധര്മനിരതൌ ദുഷ്ടൌ പരദാരാഭിഗാമിനൌ
തെറ്റായ വഴിയിൽ പോയി, ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവർ, പിതാവിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ എതിർക്കുന്നവർ, അധർമ്മത്തിൽ മുഴുകിയവരും, അന്യസ്ത്രീവഞ്ചകരും ആയിരുന്നു.
ഗീതവാദിത്രനിരതൌ വീണാവേണുവിനോദിനൌ । വാരസ്ത്രീശതസംയുക്തൌ ഗായംതൌ ചേരതുസ്തദാ
ഗാനം, വാദ്യം എന്നിവയിൽ ലയിച്ച്, വീണയും കുഴലും ആസ്വദിച്ച്, നൂറുകണക്കിന് വേശ്യകളോടൊപ്പം പാടിക്കൊണ്ടു സഞ്ചരിച്ചു.
ചാടുകാരജനൈര്യുക്തൌ ബിംബോഷ്ഠീഷു വിശാരദൌ । സുവേഷൌ ചാരുവസനൌ ചാരുചംദനരൂഷിതൌ
ചാട്ടുപാടുന്നവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ചുണ്ടു നിറഞ്ഞ സ്ത്രീകളുമായി പരിചയമുള്ളവർ, മനോഹരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, സുഗന്ധചന്ദനം പുരട്ടിയവരും ആയിരുന്നു.
തഥാ സുഗംധിമാലാഢ്യൌ കസ്തൂരീലക്ഷ്മലക്ഷിതൌ । നാനാലംകാരശോഭാഢ്യൌ മൌക്തികാഹാരഹാരിണൌ
സുഗന്ധമുള്ള മാലകൾ അണിഞ്ഞ്, കസ്തൂരി കുത്തുകൾ കുത്തി, വിവിധ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച്, മുത്തുമാലകൾ അണിഞ്ഞും അവർ ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
ഗജവാജിരഥൌഘേന ക്രീഡംതൌ താവിതസ്തദാ । മധുപാനസമായുക്തൌ പരസ്ത്രീരതിമോഹിതൌ
അപ്പോള് ആ രണ്ടുപേരും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും കൂട്ടത്തോടെ കൂട്ടിക്കളിച്ചു, മദ്യം കുടിച്ചു, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യകളോടുള്ള മോഹത്തില് ആകര്ഷിതരായി.
നാശയംതൌ പിതൃദ്രവ്യം സഹസ്രം ദദതുഃ ശതമ് । തസ്ഥതുഃ സ്വഗൃഹേ രമ്യേ നിത്യം ഭോഗപരായണൌ
അവര് അപ്പന്റെ സമ്പത്ത് നശിപ്പിച്ചു, ആയിരം ഉണ്ടെങ്കില് നൂറ് മാത്രം നല്കി, സുന്ദരമായ സ്വന്തം വീട്ടില് എല്ലായ്പ്പോഴും ആസ്വാദനത്തില് മുഴുകി ജീവിച്ചു.
ഇത്ഥം തു തദ്ധനം താഭ്യാം വിനിയുക്തമസദ്വ്യയൈഃ । വാരസ്ത്രീ വിട ശൈലൂഷ മല്ല ചാരണ ബംദിഷു
അങ്ങനെ അവരുടെ സമ്പത്ത് വേശ്യകള്ക്കും പണത്തടിയന്മാര്ക്കും നടന്മാര്ക്കും കളരിക്കാരന്മാര്ക്കും ചാരന്മാര്ക്കും പാട്ടുകാരന്മാര്ക്കും എന്നിങ്ങനെ അനാവശ്യമായി ചെലവാക്കി.
അപാത്രേ തദ്ധനം ദത്തം ക്ഷിപ്തം ബീജമിവോഷരേ । ന സത്പാത്രേ ച തദ്ദത്തം ന ബ്രാഹ്മണമുഖേ ഹുതമ്
അവര് ആ സമ്പത്ത് യോഗ്യരല്ലാത്തവര്ക്ക് നല്കി, ഉണങ്ങിയ നിലത്തുള്ള വിത്തുപോലെ പാഴായി കളഞ്ഞു. അതൊരു നല്ലവര്ക്കും നല്കിയില്ല, ബ്രാഹ്മണന്റെ വായില് ഹോമിച്ചുമില്ല.
നാര്ചിതോ ഭൂതഭൃദ്വിഷ്ണുഃ സര്വപാപപ്രണാശനഃ । ഉഭയോരേവ തദ്ദ്രവ്യമചിരേണ ക്ഷയം യയൌ
ഭൂതങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ അവര് ആരാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇരുവരുടെയും സമ്പത്ത് ഉടന് തന്നെ നശിച്ചു.
തതസ്തൌ ദുഃഖമാപന്നൌ കാര്പണ്യം പരമം ഗതൌ । ശോചമാനൌ തു മുഹ്യംതൌ ക്ഷുത്പീഡാദുഃഖപീഡിതൌ
അതിനുശേഷം അവര് വലിയ ദു:ഖത്തിലായി, പൂർണ്ണമായ ദരിദ്രതയിലേക്കു വീണു. ദു:ഖിച്ച് മനസ്സിലാവാതെ, വിശപ്പിലും വേദനയിലും പീഡിതരായി.
തയോസ്തു തിഷ്ഠതോര്ഗേഹേ നാസ്തി യദ്ഭുജ്യതേ തദാ । സ്വജനൈര്ബാംധവൈസ്സര്വൈഃ സേവകൈരുപജീവിഭിഃ
അവര് വീട്ടില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഭക്ഷിക്കാനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സേവകരും ആശ്രിതരും എല്ലാവരും അവരെ വിട്ടുപോയി.
ദ്രവ്യാഭാവേ പരിത്യക്തൌ ചിംത്യമാനൌ തതഃ പുരേ । പശ്ചാച്ചൌര്യ്യം സമാരബ്ധം താഭ്യാം ച നഗരേ നൃപ
സമ്പത്ത് ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട് അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു, നഗരത്തില് അവരെക്കുറിച്ച് ആളുകള് ചർച്ച ചെയ്തു. പിന്നീട്, രാജാവേ, ഇരുവരും നഗരത്തില് മോഷണം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
രാജതോ ലോകതോ ഭീതൌ സ്വപുരാന്നിഃസൃതൌ തദാ । ചക്രതുര്വനവാസം തൌ സര്വേഷാമുപപീഡിതൌ
രാജാവിനെയും ജനത്തെയും ഭയന്ന്, അവര് സ്വന്തം നഗരത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, കാടില് താമസിച്ചു, എല്ലാവരാലും പീഡിതരായി.
ജഘ്നതുഃ സതതം മൂഢൌ ശിതൈര്ബാണൈര്വിഷാര്പിതൈഃ । നാനാപക്ഷിവരാഹാംശ്ച ഹരിണാന്രോഹിതാംസ്തഥാ
അവിടെ, അവര് സദാ ഭ്രമിച്ചവരായി, മൂര്ഖതയില് കുത്തിയ അണയാത്ത അമ്പുകള് ഉപയോഗിച്ച് പലവിധ പക്ഷികളും പന്നികളും മാന്മരങ്ങളും ചുവന്ന കാട്ടുമാനുകളും കൊന്നു.
ശശകാഞ്ഛല്ലകാന്ഗോധാന്ശ്വാപദാംശ്ചേതരാന്ബഹൂന് । മഹാബലൌ ഭില്ലസംഗാവാഖേടകഭുജൌ സദാ
കുരങ്ങന്മാരെയും മുള്ളന്പന്നികളെയും ഉണ്ണികളെയും കാട്ടുമൃഗങ്ങളെയും മറ്റു പല ജീവികളെയും അവര് വധിച്ചു. വലിയ ശക്തിയുള്ളവര് ആയിരുന്നതിനാല്, അവര് എപ്പോഴും കാട്ടുകാരുടെ കൂട്ടത്തില് വടിയുമായി നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഏവം മാംസമയാഹാരൌ പാപാഹാരൌ പരംതപ । കദാചിദ്ഭൂധരം പ്രാപ്തോ ഹ്യേകോഽന്യശ്ച വനം ഗതഃ
ഇങ്ങനെ പാപകരമായ മാംസാഹാരം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്, ഒരു ദിവസം ഒരാള് ഒരു പര്വ്വതത്തിലെത്തുകയും മറ്റൊരാള് കാട്ടിലേക്കു പോകുകയും ചെയ്തു.
ശാര്ദൂലേന ഹതോ ജ്യേഷ്ഠഃ കനിഷ്ഠഃ സര്പദംശിതഃ । ഏകസ്മിന്ദിവസേ രാജന്പാപിഷ്ഠൌ നിധനം ഗതൌ
അവരില് മൂത്തവന് കടുവയാല് കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഇളയവന് പാമ്പ് കടിച്ചുകൊണ്ട് മരിച്ചു. രാജാവേ, അതേ ദിവസം തന്നെ ആ രണ്ടുപേരും മരണപ്പെട്ടു.
യമദൂതൈസ്തതോബദ്ധ്വാ പാപൈര്നീതൌ യമാലയമ് । ഗത്വാഭിജഗദുഃസര്വേ തേ ദൂതാഃ പാപിനാവുഭൌ
പാപങ്ങള് ചെയ്തതിനാല് യമദൂതന്മാര് അവരെ കെട്ടി യമലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ എത്തി, ആ ദൂതന്മാര് ഇരുവരെയും കുറിച്ച് വിവരിച്ചു.
ധര്മരാജ നരാവേതാവാനീതൌ തവ ശാസനാത് । ആജ്ഞാം ദേഹി സ്വഭൃത്യേഷു പ്രസീദ കരവാമ കിമ്
"ധര്മരാജാവേ, ഈ രണ്ടുപേരെയും നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ദയവായി, ഞങ്ങളുടെ സേവകരോട് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ."
ആലോച്യ ചിത്രഗുപ്തേന തദാ ദൂതാഞ്ജഗൌ യമഃ । ഏകസ്തു നീയതാം വീര നിരയം തീവ്രവേദനമ്
അപ്പോള് ചിത്രഗുപ്തനോടൊപ്പം ആലോചിച്ച ശേഷം, യമന് ദൂതന്മാരോട് പറഞ്ഞു: "ഒരാളെ അത്യന്തം വേദനയുള്ള നരകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ."
അപരഃ സ്ഥാപ്യതാം സ്വര്ഗേയത്ര ഭോഗാ ഹ്യനുത്തമാഃ । കൃതാംതാജ്ഞാം തതഃ ശ്രുത്വാ ദൂതൈശ്ച ക്ഷിപ്രകാരിഭിഃ
"മറ്റൊരാളെ സ്വര്ഗ്ഗത്തില് വെച്ചുകൊള്ളൂ, അവിടെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ആനന്ദങ്ങള് ഉണ്ടാകുന്നു." മരണന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട ദൂതന്മാര് ഉടന് അതു നടപ്പാക്കി.
നിക്ഷിപ്തോ രൌരവേ ഘോരേ യോ ജ്യേഷ്ഠോ ഹി നരാധിപ । തേഷാം ദൂതവരഃ കശ്ചിദുവാച മധുരം വചഃ
മൂത്തവനെ ഭയങ്കരമായ രൗരവനരകത്തില് തള്ളിക്കളഞ്ഞു, മനുഷ്യരാജാവേ. അപ്പോള് അവിടെ ദൂതന്മാരില് ഒരാള് മധുരമായി പറഞ്ഞു.
വികുംഡല മയാ സാര്ദ്ധമേഹി സ്വര്ഗം ദദാമി തേ । ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാന്സുദിവ്യാംസ്ത്വമര്ജിതാന്സ്വേന കര്മണാ
വികുണ്ടല, നീ എന്നോടൊപ്പം വരിക; ഞാൻ നിനക്ക് സ്വർഗം നൽകും. നീ സ്വന്തമായുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് സമ്പാദിച്ച അത്യന്തം ദിവ്യമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.
നാരദഉവാച- തതോ ഹൃഷ്ടമനാഃ സോഽഥ ദൂതം പപ്രച്ഛ തം പഥി । സംദേഹം ഹൃദി കൃത്വാ തു വിസ്മയം പരമം ഗതഃ । വിചാരയന്ഹൃദി സ്വര്ഗഃ കസ്യ ഹേതോഃ ഫലം മമ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, സന്തോഷഭാവത്തോടെ അവൻ വഴിയിൽ ദൂതനോട് ചോദിച്ചു; ഹൃദയത്തിൽ സംശയം നിലനിർത്തി, അത്ഭുതത്തിൽ മുഴുകി, 'എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗം എന്നെ ലഭിച്ച ഫലം?' എന്ന ചിന്തയിൽ ആഴമായിരുന്നു.
വികുംഡല ഉവാച- ഹേ ദൂതവര പൃച്ഛാമി സംശയം ത്വാമഹം പരമ് । ആവാം ജാതൌ കുലേ തുല്യേ തുല്യം കര്മ തഥാ കൃതമ്
വികുണ്ടല പറഞ്ഞു: ദൂതനേ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു വലിയ സംശയം ചോദിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു, ഒരുപോലെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്തു.
ദുര്മൃത്യുരപി തുല്യോഭൂത്തുല്യോ ദൃഷ്ടോ യമസ്തഥാ । കഥം സ നരകേ ക്ഷിപ്തസ്തുല്യകര്മ്മാ മമാഗ്രജഃ
ദുര്മൃത്യുവും യമനും ഒരുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. എങ്ങനെ എന്റെ അഗ്രജൻ, ഒരേ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും, നരകത്തിൽ തള്ളപ്പെട്ടു?