ധാന്യാനി ശാകതൈലാനി വസ്ത്രാണി വിവിധാനി ച । ധാതൂനിക്ഷുവികാരാംശ്ച വിക്രീണീതേ സ സര്വദാ
അവൻ എപ്പോഴും ധാന്യങ്ങൾ, പച്ചക്കറികൾ, എണ്ണകൾ, പലവിധ വസ്ത്രങ്ങൾ, ലോഹവും കരിമ്പും കൊണ്ടുള്ള വസ്തുക്കളും വിൽക്കുന്നവനായിരുന്നു.
ഇത്ഥം നാനാവിധൈര്വൈശ്യ ഉപായൈരപരൈസ്തഥാ । ഉപാര്ജയാമാസ സദാ അഷ്ടൌ ഹാടകകോടയഃ
ഇങ്ങനെ പലവിധ മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ ആ വ്യാപാരി എപ്പോഴും എട്ടുകോടി പൊന്നു സമ്പാദിച്ചു.
ഏവം മഹാധനഃ സോഥ ഹാകര്ണപലിതോഭവത് । പശ്ചാദ്വിചാര്യ സംസാരക്ഷണികത്വം സ്വചേതസി
ഇങ്ങനെ വലിയ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചിട്ടും, പിന്നീട് തലമുടി ചാരനിറമാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ലോകജീവിതത്തിന്റെ ക്ഷണികതയെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
തദ്ധനസ്യ ഷഡംശേന ധര്മകാര്യം ചകാര സഃ । വിഷ്ണോരായതനം ചക്രേ ഗൃഹം ചക്രേ ശിവസ്യ ച
ആ സമ്പത്തിന്റെ ആറിൽ ഒരു ഭാഗം ഉപയോഗിച്ച്, അവൻ ധർമ്മപ്രവൃത്തികൾ നടത്തി; വിഷ്ണുവിന് ഒരു ക്ഷേത്രവും ശിവന് ഒരു വീടും പണിതു.
തഡാഗം ഖാനയാമാസ വിപുലം സാഗരോപമമ് । വാപ്യശ്ച പുഷ്കരിണ്യശ്ച ബഹുധാ തേന കാരിതാഃ
സമുദ്രത്തോട് സമം വലിയൊരു കുളം അവൻ കുഴിച്ചു; അനേകം കുളങ്ങളും വാപ്പികളും അവൻ നിർമ്മിച്ചു.
വടാശ്വത്ഥാമ്രകംകോല ജംബൂ നിംബാദി കാനനമ് । സ്വസത്വേന തദാ ചക്രേ തഥാ പുഷ്പവനം ശുഭമ്
വടം, അശ്വത്ത, മാവു, കോല, ജാമ്പു, വേപ്പ് തുടങ്ങിയ മരങ്ങളാൽ ഒരു കാടും, അതുപോലെ മനോഹരമായൊരു പുഷ്പവനവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഉദയാസ്തമനം യാവദന്നപാനം ചകാര സഃ । പുരാദ്ബഹിശ്ചതുര്ദിക്ഷു പ്രപാം ചക്രേഽതിശോഭനാമ്
സൂര്യോദയത്തിൽ നിന്ന് അസ്തമയത്തോളം അവൻ അന്നവും വെള്ളവും നൽകുകയും, നഗരത്തിന് പുറത്ത് നാലു ദിക്കിലും മനോഹരമായ വിശ്രമശാലകൾ പണികയുമായിരുന്നു.
പുരാണേഷു പ്രസിദ്ധാനി യാനി ദാനാനി ഭൂപതേ । ദദൌ താനി സധര്മ്മാത്മാ നിത്യം ദാനപരസ്തദാ
പുരാണങ്ങളിൽ പ്രശസ്തമായ എല്ലാ ദാനങ്ങളും, സദാ ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടവനായി, അവൻ നിത്യവും ചെയ്തിരുന്നു.
യാവജ്ജീവകൃതേ പാപേ പ്രായാശ്ചിത്തമഥാകരോത് । ദേവപൂജാപരോ നിത്യം നിത്യം ചാതിഥിപൂജകഃ
ജീവിതത്തിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തു; ദൈവാരാധനയിലും അതിഥികളെ ആദരിക്കലിലും അവൻ എപ്പോഴും താൽപര്യവാനായിരുന്നു.
തസ്യേത്ഥം വര്ത്തമാനസ്യ സംജാതൌ ദ്വൌ സുതൌ നൃപ । തൌ സുപ്രസിദ്ധ നാമാനൌ ശ്രീകുംഡല വികുംഡലൌ
ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, രാജാവേ, അവനു രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർക്ക് ശ്രീകുണ്ഡലനും വികുണ്ഡലനും എന്ന പേരുകൾ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു.
തയോര്മൂര്ധ്നി ഗൃഹം ത്യക്ത്വാ ജഗാമ തപസേ വനമ് । തത്രാരാധ്യ പരം ദേവം ഗോവിംദം വരദം പ്രഭുമ്
അവർക്കു വീട്ടിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏൽപ്പിച്ച്, അവൻ കാടിലേക്ക് പോയി തപസ്സ് ചെയ്തു; അവിടെ പരമദൈവമായ ഗോവിന്ദനെ, വരദനായ പ്രഭുവിനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.
തപഃക്ലിഷ്ട ശരീരോഽസൌ വാസുദേവമനാഃ സദാ । പ്രാപ്തഃ സ വൈഷ്ണവം ലോകം യത്ര ഗത്വാ ന ശോചതി
തപസ്സാൽ ശരീരം ക്ഷയിച്ചും, മനസ്സ് എപ്പോഴും വാസുദേവനിൽ ലയിച്ചും, അവൻ വൈഷ്ണവലോകത്തേക്ക് എത്തി; അവിടെ ചെന്നാൽ ആരും ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.
അഥ തസ്യ സുതൌ രാജന്മഹാമാന സമന്വിതൌ । തരുണൌ രൂപസംപന്നൌ ധനഗര്വേണ ഗര്വിതൌ
പിന്നീട്, രാജാവേ, അവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ വലിയ അഹങ്കാരത്തോടെ, യുവാക്കളായി, സൗന്ദര്യവും സമ്പത്തും കൊണ്ടു ഗർവിച്ചവരായി.
ദുഃശീലൌ വ്യസനാസക്തൌ ധര്മകര്മാദ്യദര്ശകൌ । ന വാക്യം ചാഗതൌ മാതുര്വൃദ്ധാനാം വചനം തഥാ
ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവർ, ദുർബലതകളിൽ ആസ്വാദകരായി, ധർമ്മകർമ്മങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധയില്ലാതെ, അമ്മയുടെയും മൂപ്പന്മാരുടെയും വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നതും അവർ ആയിരുന്നു.
കുമാര്ഗഗൌ ദുരാത്മാനൌ പിതൃമിത്രനിഷേധകൌ । അധര്മനിരതൌ ദുഷ്ടൌ പരദാരാഭിഗാമിനൌ
തെറ്റായ വഴിയിൽ പോയി, ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവർ, പിതാവിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ എതിർക്കുന്നവർ, അധർമ്മത്തിൽ മുഴുകിയവരും, അന്യസ്ത്രീവഞ്ചകരും ആയിരുന്നു.
ഗീതവാദിത്രനിരതൌ വീണാവേണുവിനോദിനൌ । വാരസ്ത്രീശതസംയുക്തൌ ഗായംതൌ ചേരതുസ്തദാ
ഗാനം, വാദ്യം എന്നിവയിൽ ലയിച്ച്, വീണയും കുഴലും ആസ്വദിച്ച്, നൂറുകണക്കിന് വേശ്യകളോടൊപ്പം പാടിക്കൊണ്ടു സഞ്ചരിച്ചു.
ചാടുകാരജനൈര്യുക്തൌ ബിംബോഷ്ഠീഷു വിശാരദൌ । സുവേഷൌ ചാരുവസനൌ ചാരുചംദനരൂഷിതൌ
ചാട്ടുപാടുന്നവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ചുണ്ടു നിറഞ്ഞ സ്ത്രീകളുമായി പരിചയമുള്ളവർ, മനോഹരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, സുഗന്ധചന്ദനം പുരട്ടിയവരും ആയിരുന്നു.
തഥാ സുഗംധിമാലാഢ്യൌ കസ്തൂരീലക്ഷ്മലക്ഷിതൌ । നാനാലംകാരശോഭാഢ്യൌ മൌക്തികാഹാരഹാരിണൌ
സുഗന്ധമുള്ള മാലകൾ അണിഞ്ഞ്, കസ്തൂരി കുത്തുകൾ കുത്തി, വിവിധ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച്, മുത്തുമാലകൾ അണിഞ്ഞും അവർ ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
ഗജവാജിരഥൌഘേന ക്രീഡംതൌ താവിതസ്തദാ । മധുപാനസമായുക്തൌ പരസ്ത്രീരതിമോഹിതൌ
അപ്പോള് ആ രണ്ടുപേരും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും കൂട്ടത്തോടെ കൂട്ടിക്കളിച്ചു, മദ്യം കുടിച്ചു, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യകളോടുള്ള മോഹത്തില് ആകര്ഷിതരായി.
നാശയംതൌ പിതൃദ്രവ്യം സഹസ്രം ദദതുഃ ശതമ് । തസ്ഥതുഃ സ്വഗൃഹേ രമ്യേ നിത്യം ഭോഗപരായണൌ
അവര് അപ്പന്റെ സമ്പത്ത് നശിപ്പിച്ചു, ആയിരം ഉണ്ടെങ്കില് നൂറ് മാത്രം നല്കി, സുന്ദരമായ സ്വന്തം വീട്ടില് എല്ലായ്പ്പോഴും ആസ്വാദനത്തില് മുഴുകി ജീവിച്ചു.
ഇത്ഥം തു തദ്ധനം താഭ്യാം വിനിയുക്തമസദ്വ്യയൈഃ । വാരസ്ത്രീ വിട ശൈലൂഷ മല്ല ചാരണ ബംദിഷു
അങ്ങനെ അവരുടെ സമ്പത്ത് വേശ്യകള്ക്കും പണത്തടിയന്മാര്ക്കും നടന്മാര്ക്കും കളരിക്കാരന്മാര്ക്കും ചാരന്മാര്ക്കും പാട്ടുകാരന്മാര്ക്കും എന്നിങ്ങനെ അനാവശ്യമായി ചെലവാക്കി.
അപാത്രേ തദ്ധനം ദത്തം ക്ഷിപ്തം ബീജമിവോഷരേ । ന സത്പാത്രേ ച തദ്ദത്തം ന ബ്രാഹ്മണമുഖേ ഹുതമ്
അവര് ആ സമ്പത്ത് യോഗ്യരല്ലാത്തവര്ക്ക് നല്കി, ഉണങ്ങിയ നിലത്തുള്ള വിത്തുപോലെ പാഴായി കളഞ്ഞു. അതൊരു നല്ലവര്ക്കും നല്കിയില്ല, ബ്രാഹ്മണന്റെ വായില് ഹോമിച്ചുമില്ല.
നാര്ചിതോ ഭൂതഭൃദ്വിഷ്ണുഃ സര്വപാപപ്രണാശനഃ । ഉഭയോരേവ തദ്ദ്രവ്യമചിരേണ ക്ഷയം യയൌ
ഭൂതങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ അവര് ആരാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇരുവരുടെയും സമ്പത്ത് ഉടന് തന്നെ നശിച്ചു.
തതസ്തൌ ദുഃഖമാപന്നൌ കാര്പണ്യം പരമം ഗതൌ । ശോചമാനൌ തു മുഹ്യംതൌ ക്ഷുത്പീഡാദുഃഖപീഡിതൌ
അതിനുശേഷം അവര് വലിയ ദു:ഖത്തിലായി, പൂർണ്ണമായ ദരിദ്രതയിലേക്കു വീണു. ദു:ഖിച്ച് മനസ്സിലാവാതെ, വിശപ്പിലും വേദനയിലും പീഡിതരായി.
തയോസ്തു തിഷ്ഠതോര്ഗേഹേ നാസ്തി യദ്ഭുജ്യതേ തദാ । സ്വജനൈര്ബാംധവൈസ്സര്വൈഃ സേവകൈരുപജീവിഭിഃ
അവര് വീട്ടില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഭക്ഷിക്കാനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സേവകരും ആശ്രിതരും എല്ലാവരും അവരെ വിട്ടുപോയി.
ദ്രവ്യാഭാവേ പരിത്യക്തൌ ചിംത്യമാനൌ തതഃ പുരേ । പശ്ചാച്ചൌര്യ്യം സമാരബ്ധം താഭ്യാം ച നഗരേ നൃപ
സമ്പത്ത് ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട് അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു, നഗരത്തില് അവരെക്കുറിച്ച് ആളുകള് ചർച്ച ചെയ്തു. പിന്നീട്, രാജാവേ, ഇരുവരും നഗരത്തില് മോഷണം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
രാജതോ ലോകതോ ഭീതൌ സ്വപുരാന്നിഃസൃതൌ തദാ । ചക്രതുര്വനവാസം തൌ സര്വേഷാമുപപീഡിതൌ
രാജാവിനെയും ജനത്തെയും ഭയന്ന്, അവര് സ്വന്തം നഗരത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, കാടില് താമസിച്ചു, എല്ലാവരാലും പീഡിതരായി.
ജഘ്നതുഃ സതതം മൂഢൌ ശിതൈര്ബാണൈര്വിഷാര്പിതൈഃ । നാനാപക്ഷിവരാഹാംശ്ച ഹരിണാന്രോഹിതാംസ്തഥാ
അവിടെ, അവര് സദാ ഭ്രമിച്ചവരായി, മൂര്ഖതയില് കുത്തിയ അണയാത്ത അമ്പുകള് ഉപയോഗിച്ച് പലവിധ പക്ഷികളും പന്നികളും മാന്മരങ്ങളും ചുവന്ന കാട്ടുമാനുകളും കൊന്നു.
ശശകാഞ്ഛല്ലകാന്ഗോധാന്ശ്വാപദാംശ്ചേതരാന്ബഹൂന് । മഹാബലൌ ഭില്ലസംഗാവാഖേടകഭുജൌ സദാ
കുരങ്ങന്മാരെയും മുള്ളന്പന്നികളെയും ഉണ്ണികളെയും കാട്ടുമൃഗങ്ങളെയും മറ്റു പല ജീവികളെയും അവര് വധിച്ചു. വലിയ ശക്തിയുള്ളവര് ആയിരുന്നതിനാല്, അവര് എപ്പോഴും കാട്ടുകാരുടെ കൂട്ടത്തില് വടിയുമായി നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഏവം മാംസമയാഹാരൌ പാപാഹാരൌ പരംതപ । കദാചിദ്ഭൂധരം പ്രാപ്തോ ഹ്യേകോഽന്യശ്ച വനം ഗതഃ
ഇങ്ങനെ പാപകരമായ മാംസാഹാരം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്, ഒരു ദിവസം ഒരാള് ഒരു പര്വ്വതത്തിലെത്തുകയും മറ്റൊരാള് കാട്ടിലേക്കു പോകുകയും ചെയ്തു.