കന്യാ ഊചുഃ-। ഇംദ്രജാലം സ്ഫുടം വേത്തി മായാം ജാനാതി വാ പുനഃ । ദൃഷ്ടോഽപ്യദൃഷ്ടരൂപോഭൂദിത്യൂചുസ്താഃ പരസ്പരമ്
അവളുകൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ ഇന്ദ്രജാലം അറിയുന്നവനാണ്, മായയും മനസ്സിലാക്കുന്നവനാണ്. നമ്മൾ കണ്ടിട്ടും, അവൻ കാണാനാവാത്തവനായി മാറി. അങ്ങനെ അവൾകൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.'
വ്യാപ്തം ച ഹൃദയം താസാം തദൈവ വിരഹാഗ്നിനാ । ജ്വലദ്ദാവാനലേനേവ സുസ്നിഗ്ധം സര്വകാനനമ്
അന്നേ അതേ സമയം, അവളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ വേർപാടിന്റെ തീയിൽ കത്തിപ്പൊള്ളിപ്പോയി. പച്ചപച്ചയായ കാടെല്ലാം കാട്ടുതീയിൽ കത്തുന്നതുപോലെ.
ത്യജേംദ്രജാലികാം വിദ്യാം കാംത ദര്ശയ സത്വരമ് । ആത്മാനം ന ഹി തേ യുക്തം പ്രാഗ്ഗ്രാസേ മക്ഷികോപമമ്
പ്രിയനേ, ഇന്ദ്രജാലം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് വേഗത്തിൽ നിന്റെ രൂപം കാണിക്കൂ. നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന് ഈയച്ചുപോവുന്നത് നിനക്കു യോജിക്കുന്നതല്ല.
ഹാ കഷ്ടം ദര്ശിതഃ കസ്മാദ്ധാത്രാ ത്വം ഘടിതഃ കുതഃ । ജ്ഞാതം മഹാനുസംതാപഹേതുര്നഃ സ്വം വിനിര്മിതഃ
ഹായോ, എത്ര ദു:ഖം! നീ ഞങ്ങൾക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടത് എന്തിനാണ്? ആരാണ് നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്? ഞങ്ങൾക്കു വലിയ വേദന ഉണ്ടാക്കാനായി മാത്രമാണ് നീ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
കച്ചിത്തേ നിര്ദയം ചേതഃ കച്ചിദസ്മാസു നോ മതിഃ । കച്ചിത്ക്രൂരോഽസി ഹേ കാംത കച്ചിന്മുഷ്ണാസി നോ മനഃ
നിന്റെ മനസ്സ് സത്യത്തിൽ കനിഞ്ഞില്ലാത്തതാണോ? ഞങ്ങളെ കുറിച്ച് ഒരു ചിന്തയും ഇല്ലേ? പ്രിയനേ, നീ ക്രൂരനാണോ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു നീ മോഷ്ടിച്ചുവോ?
കച്ചിന്ന പ്രത്യയോസ്മാ സു കച്ചിദസ്മാന്പരീക്ഷസേ । കച്ചിന്നിര്മമതാ ശീലഃ കച്ചിന്മായാവിശാരദഃ
നീ ഞങ്ങളെ കാണാൻ വന്നതല്ലേ? ഞങ്ങളെ പരീക്ഷിക്കാനാണോ നീ? നിന്റെ സ്വഭാവം സ്നേഹമില്ലാത്തതാണോ? നീ മായയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനാണോ?
കച്ചിച്ചിത്തേ പ്രവേഷ്ടും ച വേത്സി വിജ്ഞാനലാഘവമ് । കച്ചിന്നിഷ്ക്രമണോപായം ന ജാനാസി കുതഃ പുനഃ
നീ മനസ്സിൽ കടക്കാൻ അറിവിന്റെ സൂക്ഷ്മത അറിയുന്നവനാണോ? അല്ലെങ്കിൽ പിന്മടങ്ങാനുള്ള വഴി അറിയില്ലേ? എങ്ങനെയാണ് അങ്ങനെ?
കച്ചിദ്വിനാപരാധം തു കിമസ്മാസു പ്രകുപ്യസേ । കച്ചിദ്ദുഃഖം ന ജാനാസി പരേഷാം വിപ്രലംഭനമ്
നീ കുറ്റമില്ലാതെ ഞങ്ങളോട് കോപിക്കുന്നുവോ? വേർപാടിലും വഞ്ചനയിലും മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള ദു:ഖം നിനക്ക് അറിയില്ലേ?
ത്വദ്ദര്ശനം വിനാ നഷ്ടാ ഹൃദയേശ്വര സാംപ്രതമ് । ന ജീവാമോഽഥ ജീവാമഃ പുനസ്ത്വദ്ദര്ശനാശയാ
ഹൃദയത്തിന്റെ നാഥാ, നിന്റെ ദർശനം ഇല്ലാതെ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ജീവിക്കുന്നില്ല, എന്നാലും വീണ്ടും നിന്നെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ജീവിക്കുന്നു.
വയം ച നീയതാം തത്ര ശീഘ്രം യത്ര ഗതോ ഭവാന് । ത്വദ്ദര്ശനഹരോ ധാതാ വ്യധാന്മോദാംകുരച്ഛിദാമ്
നീ പോയിടത്തേക്ക് ഞങ്ങളെയും വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകണം. നിന്റെ ദർശനം ഞങ്ങൾക്കു നഷ്ടമാക്കിയ സ്രഷ്ടാവ് നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ മുളകൾ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.
സര്വഥാ ദര്ശനം ദേഹി കാരുണ്യം ഭജ സര്വഥാ । പര്യ്യംതം ന പ്രപശ്യംതി കസ്യ ചിത്സുജനാ ജനാഃ
എന്തായാലും, ദയവായി നിന്റെ ദർശനം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണം; എല്ലായ്പ്പോഴും കരുണ കാണിക്കണം. നല്ലവരായ ആളുകൾക്ക് ആരോടും ആഗ്രഹത്തിന്റെ അവസാനം കാണാനാവില്ല.
ഇത്ഥം വിലപ്യതാഃ കന്യാഃ പ്രതീക്ഷ്യ ച ബഹുക്ഷണമ് । പിതുര്ഭയാദ്ഗൃഹം ഗംതും ശീഘ്രമാരേഭിരേ തതഃ
ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, ദീർഘകാലം കാത്തിരിഞ്ഞ ശേഷം, അച്ഛന്റെ ഭയത്താൽ അവൾകൾ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങി.
തത്പ്രേമനിഗഡൈര്ബദ്ധാ ഭൃശം വിരഹവിക്ലവാഃ । കഥംചിദ്ധൈര്യമാലംബ്യ താഃ സ്വംസ്വം ഗൃഹമാഗതാഃ
പ്രണയത്തിന്റെ കെട്ടുകളിൽ കെട്ടിയിട്ടും, വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ തളർന്നും, എങ്കിലും എങ്ങിനെയോ ധൈര്യം പിടിച്ച് അവൾകൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ആഗത്യ പതിതാഃ സര്വാ മാതൄണാം തു സമീപതഃ । കിമേതന്മാതൃഭിഃ പൃഷ്ടാഃ കുതഃ കാലാത്യയോഽഭവത്
വീട്ടിലെത്തി, അവൾകൾ എല്ലാം അമ്മമാരുടെ അടുത്ത് വീണു. 'ഇത് എന്താണ്? എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര വൈകിയെത്തിയത്?' എന്ന് അമ്മമാർ ചോദിച്ചു.
ക്രീഡംത്യഃ കിന്നരീഭിസ്തു സാര്ദ്ധം സംഗതകം യദാ । സംസ്ഥിതാസ്തേന ന ജ്ഞാതോ ദിവസോഽച്ഛോദസരോവരേ
കിന്നരീകളോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, അവനോടൊപ്പം ആയിരുന്നതിനാൽ അച്ചോടസരസ്സിന്റെ തീരത്ത് പകലിന്റെ കടന്നുപോകുന്നത് ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പഥി ശ്രാംതാ വയം മാതഃ സംതാപസ്തേന നസ്തനൌ । മോഹേന മഹതാ വക്തും ന കേനാപ്യുത്സഹാമഹേ
അമ്മേ, ഞങ്ങൾ വഴിയിൽ നിന്ന് ക്ഷീണിച്ചുപോയി. അവനുമായി ഉണ്ടായ mills ഞങ്ങളെ തളർത്തി. വലിയ ആശ്ചര്യത്താൽ ആരും ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ ലുഠിതാസ്തത്ര മണിഭൂമൌ കുമാരികാഃ । ആകാരം ഗോപയംത്യസ്താ മുഗ്ധാ ജല്പംതി മാതൃഭിഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൾകൾ മാണിക്യഭൂമിയിൽ വീണു. മനസ്സിലെ വികാരം മറച്ചു, നിരപരാധികളായി അമ്മമാരോടൊപ്പം സംസാരിച്ചു.
കാചിന്നര്തയതി ക്രീഡാമയൂരം ന മുദാ തദാ । ന പാഠയതി തം കീരം പംജരേഽന്യാ കുതൂഹലാത്
ഒരുത്തി കളിമയിലിനെ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യിപ്പിച്ചില്ല; മറ്റൊരുത്തി ആവേശത്തോടെ പഞ്ചരത്തിലെ കിളിയെ പാടിപ്പിച്ചില്ല.
ലാലയേന്നകുലം നാന്യാ നോല്ലാപയതി സാരികാമ് । അപരാതീവ സംമുഗ്ധാ നൈവ ഖേലതി സാരസൈഃ
അവൾ ഇനി നെവലിയെ സ്നേഹത്തോടെ കളിയാക്കുന്നില്ല, സാരികയെ ഇണങ്ങിക്കൊണ്ടുമില്ല; എന്തോ ഒരു കുറ്റബോധത്തിൽ ആകുലയായതുപോലെ, അവൾ ഇനി സാരസപക്ഷികളോടൊപ്പം കളിക്കുന്നതുമില്ല.
ഭേജിരേ ന വിനോദം താ രേമിരേ നൈവ മംദിരേ । ഊചിരേ ബാംധവൈര്നാലം വീണാവാദ്യം ന ചക്രിരേ
അവർക്കു ഇനി വിനോദത്തിൽ സന്തോഷമില്ല, neither did they find joy in the temple; കൂട്ടുകാരോടു പറഞ്ഞു: 'മതി,' വീണയിലും ഇനി അവർ കൈയിടുന്നില്ല.
കല്പദ്രുമപ്രസൂനം യത്സര്വം തച്ചാനലോപമമ് । മംദാരകുസുമാമോദി ന പപുര്മധുരം മധു
കൽപ്പവൃക്ഷത്തിലെ എല്ലാ പുഷ്പങ്ങളും തീപോലെയായി തോന്നി; മന്ദാരപൂക്കൾ സുഗന്ധമുള്ളതായിരുന്നെങ്കിലും, അവർ മധുരമായ തേൻ കുടിച്ചില്ല.
യോഗിന്യ ഇവ താഃ കന്യാ നാസാഗ്രന്യസ്തലോചനാഃ । അലക്ഷ്യധ്യാനസംതാനാഃ പുരുഷോത്തമമാനസാഃ
ആ പെൺകുട്ടികൾ യോഗിനികളെപ്പോലെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ കണ്ണ് നിർത്തി; അവരുടെ ധ്യാനധാര കാണാൻ കഴിയില്ല, മനസ്സാകെ പരമപുരുഷനിലായിരുന്നു.
ചംദ്രകാംതമണിച്ഛന്നേ സ്രവദ്വാരിണി കംദരേ । ക്ഷണം വാതായനേ സ്ഥിത്വാ ജലയംത്രഗൃഹേക്ഷണമ്
ചന്ദ്രകാന്തമണികൾ കൊണ്ട് മൂടിയ, വെള്ളം ചോരുന്ന ഒരു ഗുഹയിൽ, അവർ ഒരു നിമിഷം ജാലകത്തിൽ നിന്നു വെള്ളയന്ത്രം നോക്കി.
രചയംതി ക്ഷണം ശയ്യാം ദീര്ഘികാം ഭോജിനീദലൈഃ । വീജ്യമാനാഃ സഖീഭിസ്താഃ ശീതലൈര്നലിനീദലൈഃ
ഒരു നിമിഷം അവർ ഭക്ഷണക്കുളത്തിലെ ഇലകളാൽ കിടക്ക ഒരുക്കി; കൂട്ടുകാരികൾ തണുത്ത താമരയിലകൊണ്ട് അവരെ വീശി.
ഇത്ഥം യുഗസമാം രാത്രിമനയംസ്താ വരസ്ത്രിയഃ । കഥംചിദ്ധാരണം കൃത്വാ വിഹ്വലാഃ സജ്വരാ ഇവ
ഇങ്ങനെ, ആ മഹിളകൾക്ക് ആ രാത്രി ഒരു യുഗം പോലെ നീണ്ടു; എങ്ങിനെയോ മനസ്സു പിടിച്ചു നിർത്തി, പനിക്കാരിപോലെയും വിഷണ്ണരായവരായി അവർ രാത്രി കഴിച്ചു.
പ്രാതര്വ്യോമമണിം ദൃഷ്ട്വാ മന്യമാനാഃ സ്വജീവിതമ് । വിജ്ഞാപ്യ മാതരം സ്വാംസ്വാം ഗൌരീം പൂജയിതും ഗതാഃ
പ്രഭാതത്തിൽ ആകാശത്തിലെ രത്നം കണ്ടപ്പോൾ, സ്വന്തം ജീവനെ ഓർത്തു, അമ്മമാരെ അറിയിച്ച് അവർ ഓരോരുത്തരും ഗൗരിയെ പൂജിക്കാൻ പോയി.
സ്നാത്വാ തേന വിധാനേന പുഷ്പൈര്ധൂപൈസ്തഥാ പുനഃ । വിധായ പൂജനം ദേവ്യാ ഗായംത്യസ്തത്ര താഃ സ്ഥിതാഃ
ആചാരപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്ത്, പൂക്കളും ധൂപവും അർപ്പിച്ച്, അവർ ദേവിയെ പൂജിച്ചു, അവിടെ തന്നെ പാട്ടുപാടി നിന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വിപ്രഃ സ്നാതും സോഽപി സമാഗതഃ । പിതുരാശ്രമതസ്തസ്മാദച്ഛോദേഽത്ര സരോവരേ
ഇതുവരെ, ഒരു ബ്രാഹ്മണനും അവിടേക്ക് സ്നാനത്തിനായി എത്തി; അച്ഛന്റെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് ഈ ശുദ്ധമായ സരോവരത്തിലേക്കാണ് അവൻ വന്നത്.
മിത്രം ദൃഷ്ട്വൈവ രാത്ര്യംതേ പദ്മിന്യ ഇവ കന്യകാഃ । തത്ഫുല്ലനയനാ ജാതാസ്തം ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മചാരിണമ്
രാത്രിയുടെ അവസാനം സുഹൃത്തെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ പെൺകുട്ടികൾ പട്മിനികളെപ്പോലെ, കണ്ണുകൾ പുഷ്പിച്ചവരായി, ബ്രഹ്മചാരിയെ നോക്കി.
ഗത്വാ തത്രൈവ താഃ കന്യാ സമീപം ബ്രഹ്മചാരിണഃ । സവ്യാപസവ്യബംധേന ഭുജപാശം ച ചക്രിരേ
അവ പെൺകുട്ടികൾ അവിടത്തേക്ക് പോയി, ബ്രഹ്മചാരിയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി, ഇരുവശത്തുനിന്നും കൈകൊണ്ട് അവനെ ചുറ്റി പിടിച്ചു.