തം ദൃഷ്ട്വാ ബ്രാഹ്മണം ബാലാസ്താസ്തത്ര സരസസ്തടേ । ജഹൃഷുഃ കൌതുകാവിഷ്ടാ അയം നോ ഭവിതാതിഥിഃ
ആ ബ്രാഹ്മണയുവാവിനെ തടാകത്തിൻറെ കരയിൽ കണ്ടപ്പോൾ, ആ പെൺകുട്ടികൾ കൗതുകത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു: 'ഇവൻ നമ്മുടെ അതിഥിയാകും' എന്നു അവർ വിചാരിച്ചു.
സംത്യക്തഗീതനൃത്യാസ്താസ്തസ്യാലോകനലാലസാഃ । ഹരിണ്യോ ലുബ്ധകേനേവ വിദ്ധാഃ കാമേന സായകൈഃ
പാടലും നൃത്തവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവനെ നോക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; അവർ കാമം കൊണ്ടു തളർന്ന Hirschകളെപ്പോലെ, വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിനാൽ തൊണ്ടിയ Hirschകളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
പശ്യപശ്യേതി ജല്പംത്യോ മുഗ്ധാഃ പംച സസംഭ്രമമ് । തസ്മിന്വിപ്രവരേ യൂനി കാമദേവഭ്രമം യയുഃ
അവിടെ അഞ്ചു നിരപരാധിയായ യുവതികള് ആവേശത്തോടെ 'നോക്കൂ, നോക്കൂ' എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു. ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണയുവാവിനെ കണ്ടു അവരുടെ മനസ്സില് പ്രണയത്തിന്റെ ആശങ്ക പടര്ന്നു.
പുനഃപുനസ്തമഭ്യര്ച്യ നയനൈഃ പംകജൈരിവ । പശ്ചാദ്വിചാരമാരബ്ധമപ്സരോഭിഃ പരസ്പരമ്
അവള്മാര് വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്പൂക്കള് പോലെ കണ്ണുകളാല് അവനെ ആരാധിച്ചു. അതിനുശേഷം ആ അപ്സരസുകള് തമ്മില് ചര്ച്ച ആരംഭിച്ചു.
യദ്യയം കാമദേവോ ഹി രതിഹീനഃ കഥം ഭവേത് । അഥവാഹ്യശ്വിനൌ ദേവൌ താവുഭൌ യുഗചാരിണൌ
ഇവന് കാമദേവനാണെങ്കില് ഇങ്ങനെ ആകര്ഷണമില്ലാതെ എങ്ങനെ ഇരിക്കും? അല്ലെങ്കില് ഇരട്ടയായ അശ്വിനിദേവന്മാരില് ഒരാളോ ഇരുവരോ ആയിരിക്കാം.
ഗംധര്വഃ കിന്നരോ വാഥ സിദ്ധോ വാ കാമരൂപധൃക് । ഋഷിപുത്രോഽഥവാ കശ്ചിത്കശ്ചിദ്വാ മനുജോത്തമഃ
അല്ലെങ്കില് ഗന്ധര്വ്വനോ കിന്നരനോ, അല്ലെങ്കില് രൂപം മാറാന് കഴിയുന്ന സിദ്ധനോ, അല്ലെങ്കില് ആര്ക്കെങ്കിലും ഋഷിപുത്രനോ, അതവാ മനുഷ്യരില് ഉത്തമനോ ആയിരിക്കാം.
അസ്തി വാ കശ്ചിദേവായം ധാത്രാ സൃഷ്ടോ ഹി നഃ കൃതേ । യഥാഭാഗ്യവതാമര്ഥേ നിധാനം പൂര്വകര്മഭിഃ
അല്ലെങ്കില് ദൈവം തന്നെയോ? സ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാന് നമ്മുടെ ഭാഗ്യത്തിനായി സൃഷ്ടിച്ച ഒരു നിധിയാണോ? ഭാഗ്യവാന്മാരുടെ പണ്ടത്തെ കര്മഫലമായി അവന് വന്നതാണോ?
തഥാസ്മാകം കുമാരീണാം ഗൌര്യാനീതോ വരോത്തമഃ । കരുണാജലകല്ലോല ലബ്ധാദ്രീ ര്കൃ!തചിത്തയാ
ഇങ്ങനെ, ഞങ്ങള് കന്യാകമാര്ക്ക് ഗൗരിദേവി കരുണയുടെയും സ്നേഹപൂര്വ്വമായ മനസ്സിന്റെയും തിരമാലകളില് നിന്ന് ഒരു ഉത്തമവരനെ സമ്മാനിച്ചു.
മയാ വൃതസ്ത്വയാ ചായം ത്വയാ വൃതസ്തഥാനയാ । ഏവം പംചസുകന്യാസു വദംതീഷു നൃപോത്തമ
ഞാന് അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു, നീയും അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു, ഇവളും അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു — ഇങ്ങനെ ആഞ്ചു കന്യകള് തമ്മില് സംസാരിച്ചു, രാജാവേ.
ശ്രുത്വാ തദ്വചനം തത്ര കൃതമാധ്യാഹ്നികക്രിയഃ । ചിംതയാമാസ മേധാവീ കിം കൃത്വാ സുകൃതം ഭവേത്
അവരുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, മധ്യാഹ്നകര്മ്മങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കി, ആ വിവേകശാലി മനസ്സില് ചിന്തിച്ചു: 'എന്ത് ചെയ്താല് നല്ല ഫലം ലഭിക്കും?'
ഗാധിസംഭവപരാശരാദയഃ കംഡുദേവലമുഖാശ്ച യേ ദ്വിജാഃ । തേഽപി യോഗി ബലിനോ വിമോഹിതാഃ ലീലയാ തദബലാഭിരദ്ഭുതമ്
ഗാധിയുടെ വംശജനായ പരാശരനും, കണ്ഡ്ദുവും ദേവളനും തുടങ്ങിയ ശക്തനായ യോഗികളും, ആ സ്ത്രീകളുടെ കളിയിലൊന്നു പോലെ അത്ഭുതകരമായി മോഹിതരായി.
യോഷിതാം നയനതീക്ഷ്ണസായകൈര്ഭ്രൂലതാസുദൃഢചാപനിര്ഗതൈഃ । ധന്വിനാ മകരകേതുനാ ഹതഃ കസ്യ നോ പതതി വാമനോ മൃഗഃ
സ്ത്രീകളുടെ കണ്മുനകളുടെ മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകള് വളഞ്ഞ ക眉കളെന്ന ശക്തമായ വില്ലില് നിന്ന് വിടുവിച്ച് അമ്പയാളായ മകരധ്വജന് എവിടെയില്ലാത്തവരെ പോലും കീഴടക്കുന്നു; ചെറു മാന്പോലും വീഴുന്നു.
താവദേവ നയധീര്വിരാജതേ താവദേവ ജനതാഭയം ഭവേത് । താവദേവ ധൃതചിത്തതാ ഭൃശം താവദേവ ഗണനാ കുലസ്യ ച
ബുദ്ധി പ്രകാശിക്കുന്നത്, ജനകീയമാന്യമായ പേര് നിലനില്ക്കുന്നത്, മനസ്സിന്റെ സ്ഥിരതയും കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും നിലനില്ക്കുന്നത് — ഇതൊക്കെ ഒരുപോലെ നീണ്ടുനില്ക്കുന്നത്...
താവദേവ തപസഃ പ്രഗല്ഭതാ താവദേവ ശമസേവനം നൃണാമ് । യാവദേവ ലലനേക്ഷണാ സ വൈര്മാദ്യതേ ദ്രുതമദൈര്ന പൂരുഷഃ
തപസ്സിന്റെ ശക്തിയും, മനുഷ്യര് ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിക്കുന്നതും, സ്ത്രീകളുടെ കണ്മുനകളാല് മനസ്സു പാടില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നതുവരെ മാത്രമേ നിലനില്ക്കൂ.
മോഹയംതി മദയംതി രാഗിണം യോഷിതഃ സ്വലലിതൈര്മനോഹരൈഃ । മോദയംതി മദയംതി മാമിമാ ധര്മരക്ഷണപരം ഹി സ്വൈര്ഗുണൈഃ
സ്ത്രീകള് അവരുടെ മനോഹരമായ പെരുമാറ്റംകൊണ്ട് ആസ്വാദകരെ ആകര്ഷിക്കുകയും മദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നാല് ഇവര് അവരുടെ നല്ല ഗുണങ്ങളാല് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ഉല്ലാസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, കാരണം ഞാന് ധര്മസംരക്ഷണത്തില് മനസ്സോടെയാണ്.
മാംസരക്തമലമൂത്രനിര്മിതേ യോഷിതാം വപുഷി നിര്ഗുണേഽശുചൌ । കാമിനസ്തു പരികല്പ്യ ചാരുതാമാവിശംതി സുവിമൂഢചേതസഃ
മാംസം, രക്തം, മലമൂത്രം എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള, ഗുണരഹിതവും അശുദ്ധവുമായ സ്ത്രീശരീരത്തില് സുന്ദര്യമെന്ന ഭ്രമം കാണുന്നത് യഥാര്ത്ഥത്തില് വളരെയധികം മോഹിതമായ മനസ്സുള്ളവരാണ്.
ദാരുണാ ഹി പരികീര്തിതാംഗനാ സാധുഭിര്വിമലബുദ്ധിഭിര്ബുധൈഃ । യാവദേവ ന സമീപഗാ ഇമാസ്താവദേവ ഹി ഗൃഹം വ്രജാമ്യഹമ്
ശുദ്ധവും വ്യക്തവുമായ ബുദ്ധിയുള്ള ജ്ഞാനികള് സ്ത്രീകളെ കഠിനസ്വഭാവമുള്ളവരായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇവര് സമീപിക്കാത്തവരെന് ഞാന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും.
സമീപം തസ്യ യാവന്ന ആഗച്ഛംതി വരസ്ത്രിയഃ । വൈഷ്ണവേന പ്രഭാവേണ താവദംതര്ദധേ ദ്വിജഃ
ആ മഹിളകള് അടുത്തെത്തുന്നതിന് മുമ്പ്, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാല് ആ ബ്രാഹ്മണന് അവിടെ നിന്നു അപ്രത്യക്ഷനായി.
തസ്യ യോഗബലാദ്ഭൂപ ഗതസ്യാദര്ശനം തദാ । ദൃഷ്ട്വാ തദദ്ഭുതം കര്മ വൈഷ്ണവബ്രഹ്മചാരിണഃ
അവന്റെ യോഗശക്തിയാല് അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യനായി; വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിയോടെ അനുസരിച്ച ബ്രഹ്മചാരിയുടെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തി കണ്ടു.
വിത്രസ്തനയനാ ബാലാ കുരംഗ്യ ഇവ കാതരാഃ । സംക്രാംതനയനാഃ ശൂന്യാ ദദൃശുസ്താ ദിശോദശ
ഭയത്താല് കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞ, മാന്പോലെ ഭയപ്പെട്ട ആ യുവതികള് ആശങ്കയോടെ ചുറ്റും നോക്കി, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും കണ്ണുകള് തിരിച്ചു.
കന്യാ ഊചുഃ-। ഇംദ്രജാലം സ്ഫുടം വേത്തി മായാം ജാനാതി വാ പുനഃ । ദൃഷ്ടോഽപ്യദൃഷ്ടരൂപോഭൂദിത്യൂചുസ്താഃ പരസ്പരമ്
അവളുകൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ ഇന്ദ്രജാലം അറിയുന്നവനാണ്, മായയും മനസ്സിലാക്കുന്നവനാണ്. നമ്മൾ കണ്ടിട്ടും, അവൻ കാണാനാവാത്തവനായി മാറി. അങ്ങനെ അവൾകൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.'
വ്യാപ്തം ച ഹൃദയം താസാം തദൈവ വിരഹാഗ്നിനാ । ജ്വലദ്ദാവാനലേനേവ സുസ്നിഗ്ധം സര്വകാനനമ്
അന്നേ അതേ സമയം, അവളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ വേർപാടിന്റെ തീയിൽ കത്തിപ്പൊള്ളിപ്പോയി. പച്ചപച്ചയായ കാടെല്ലാം കാട്ടുതീയിൽ കത്തുന്നതുപോലെ.
ത്യജേംദ്രജാലികാം വിദ്യാം കാംത ദര്ശയ സത്വരമ് । ആത്മാനം ന ഹി തേ യുക്തം പ്രാഗ്ഗ്രാസേ മക്ഷികോപമമ്
പ്രിയനേ, ഇന്ദ്രജാലം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് വേഗത്തിൽ നിന്റെ രൂപം കാണിക്കൂ. നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന് ഈയച്ചുപോവുന്നത് നിനക്കു യോജിക്കുന്നതല്ല.
ഹാ കഷ്ടം ദര്ശിതഃ കസ്മാദ്ധാത്രാ ത്വം ഘടിതഃ കുതഃ । ജ്ഞാതം മഹാനുസംതാപഹേതുര്നഃ സ്വം വിനിര്മിതഃ
ഹായോ, എത്ര ദു:ഖം! നീ ഞങ്ങൾക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടത് എന്തിനാണ്? ആരാണ് നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്? ഞങ്ങൾക്കു വലിയ വേദന ഉണ്ടാക്കാനായി മാത്രമാണ് നീ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
കച്ചിത്തേ നിര്ദയം ചേതഃ കച്ചിദസ്മാസു നോ മതിഃ । കച്ചിത്ക്രൂരോഽസി ഹേ കാംത കച്ചിന്മുഷ്ണാസി നോ മനഃ
നിന്റെ മനസ്സ് സത്യത്തിൽ കനിഞ്ഞില്ലാത്തതാണോ? ഞങ്ങളെ കുറിച്ച് ഒരു ചിന്തയും ഇല്ലേ? പ്രിയനേ, നീ ക്രൂരനാണോ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു നീ മോഷ്ടിച്ചുവോ?
കച്ചിന്ന പ്രത്യയോസ്മാ സു കച്ചിദസ്മാന്പരീക്ഷസേ । കച്ചിന്നിര്മമതാ ശീലഃ കച്ചിന്മായാവിശാരദഃ
നീ ഞങ്ങളെ കാണാൻ വന്നതല്ലേ? ഞങ്ങളെ പരീക്ഷിക്കാനാണോ നീ? നിന്റെ സ്വഭാവം സ്നേഹമില്ലാത്തതാണോ? നീ മായയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനാണോ?
കച്ചിച്ചിത്തേ പ്രവേഷ്ടും ച വേത്സി വിജ്ഞാനലാഘവമ് । കച്ചിന്നിഷ്ക്രമണോപായം ന ജാനാസി കുതഃ പുനഃ
നീ മനസ്സിൽ കടക്കാൻ അറിവിന്റെ സൂക്ഷ്മത അറിയുന്നവനാണോ? അല്ലെങ്കിൽ പിന്മടങ്ങാനുള്ള വഴി അറിയില്ലേ? എങ്ങനെയാണ് അങ്ങനെ?
കച്ചിദ്വിനാപരാധം തു കിമസ്മാസു പ്രകുപ്യസേ । കച്ചിദ്ദുഃഖം ന ജാനാസി പരേഷാം വിപ്രലംഭനമ്
നീ കുറ്റമില്ലാതെ ഞങ്ങളോട് കോപിക്കുന്നുവോ? വേർപാടിലും വഞ്ചനയിലും മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള ദു:ഖം നിനക്ക് അറിയില്ലേ?
ത്വദ്ദര്ശനം വിനാ നഷ്ടാ ഹൃദയേശ്വര സാംപ്രതമ് । ന ജീവാമോഽഥ ജീവാമഃ പുനസ്ത്വദ്ദര്ശനാശയാ
ഹൃദയത്തിന്റെ നാഥാ, നിന്റെ ദർശനം ഇല്ലാതെ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ജീവിക്കുന്നില്ല, എന്നാലും വീണ്ടും നിന്നെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ജീവിക്കുന്നു.
വയം ച നീയതാം തത്ര ശീഘ്രം യത്ര ഗതോ ഭവാന് । ത്വദ്ദര്ശനഹരോ ധാതാ വ്യധാന്മോദാംകുരച്ഛിദാമ്
നീ പോയിടത്തേക്ക് ഞങ്ങളെയും വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകണം. നിന്റെ ദർശനം ഞങ്ങൾക്കു നഷ്ടമാക്കിയ സ്രഷ്ടാവ് നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ മുളകൾ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.