സീദംതി ചാനലസ്പൃഷ്ടാഃ ക്രംദംതി വിവിധൈ സ്വരൈഃ । ഗിരികൂടനിഭാസ്തത്ര ദൃശ്യംതേംഽഗാരരാശയഃ
തീ സ്പർശിച്ചവർ താഴെ വീണു, പലവിധ ശബ്ദത്തിൽ കരയുന്നു; അവിടെ പർവ്വതശിഖരങ്ങൾപോലുള്ള ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു.
സ്തുവംതി ദേവദേവേശം പരിത്രായസ്വ മാം പ്രഭോ । അന്യോന്യം ച പരിഷ്വജ്യ ഹുതാശനപ്രപീഡിതാഃ
ഹുതാശനൻ പീഡിപ്പിച്ചവർ പരസ്പരം അണചേർന്ന് ദേവദേവനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച് സ്തുതിക്കുന്നു.
ദഹ്യംതേ ദാനവാസ്തത്ര ശതശോഥ സഹസ്രശഃ । ഹംസകാരംഡവാകീര്ണാ നലിനീ സഹ പംകജാ
അവിടെ നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് ദാനവന്മാർ കത്തുന്നു; ഹംസം, കാരണ്ടവം നിറഞ്ഞ താമരക്കുളം കൂടെ കത്തിത്തീർന്നു.
ദഹ്യംതേനലദഗ്ധാനി പുരോദ്യാനാനി ദീര്ഘികാഃ । അമ്ലാനൈഃ പംകജൈശ്ഛന്നാ വിസ്തീര്ണാ യോജനൈഃ ശതൈഃ
പുതിയ താമരകളാൽ മൂടിയ, നൂറുകണക്കിന് യോജനങ്ങൾ വ്യാപിച്ച നഗരത്തിലെ തോട്ടങ്ങളും നീളമുള്ള കുളങ്ങളും തീയിൽ കത്തുന്നു.
ഗിരികൂടനിഭാസ്തത്ര പ്രാസാദാരത്നഭൂഷിതാഃ । പതംത്യനലനിര്ദഗ്ധാ നിസ്തോയാ ജലദാ ഇവ
അവിടെ പർവ്വതശിഖരങ്ങൾപോലുള്ള, രത്നം കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച കൊട്ടാരങ്ങൾ തീയിൽ കത്തിയ ശേഷം വെള്ളമില്ലാത്ത മേഘങ്ങൾപോലെ വീഴുന്നു.
സഹ സ്ത്രീബാലവൃദ്ധേഷു ഗോഷു പക്ഷിഷു വാജിഷു । നിര്ദയോ ദഹതേ വഹ്നിര്ഹരകോപേന പ്രേരിതഃ
സ്ത്രീകൾ, കുട്ടികൾ, വൃദ്ധർ, പശുക്കൾ, പക്ഷികൾ, കുതിരകൾ എന്നിവരോടൊപ്പം ഹരന്റെ കോപത്തിൽ ഉണർന്ന തീ കനിവില്ലാതെ എല്ലാം കത്തിക്കുന്നു.
സപത്നീകാശ്ചൈവ സുപ്താഃ സംസുപ്താ ബഹവോ ജനാഃ । പുത്രമാലിംഗ്യതേ ഗാഢം ദഹ്യംതേ ത്രിപുരാരിണാ
പത്നികളോടൊപ്പം ഉറങ്ങി കിടന്ന അനേകം ആളുകൾ, മക്കളെ ഉറ്റു പിടിച്ചവരും, ത്രിപുരനാശകനാൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടു.
അഥ തസ്മിന്പുരേ ദീപ്തേ സ്ത്രിയശ്ചാപ്സരസോപമാഃ । അഗ്നിജ്വാലാഹതാസ്തത്ര പതംതി ധരണീതലേ
അന്ന് ആ ജ്വലിച്ച നഗരത്തിൽ, ആകാശവനിതകളെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീകൾ അഗ്നിജ്വാലകളാൽ തൊട്ടു നിലത്തേക്ക് വീണു.
കാചിദ്ബാലാ വിശാലാക്ഷീ മുക്താവലി വിഭൂഷിതാ । ധൂമേനാകുലിതാ സാ തു പ്രതിബുദ്ധാ ശിഖാര്ദ്ദിതാ
വലിയ കണ്ണുകളുള്ള, മുത്തുമാല ധരിച്ച ഒരു ബാലിക, പുകകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട അവൾ, ഉണർന്നു അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടു.
സുതം സംചിംത്യമാനാ സാ പതിതാ ധരണീതലേ । കാചിത്സുവര്ണവര്ണാഭാ നീലരത്നൈര്വിഭൂഷിതാ
മകനെ ഓർത്ത് അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു; മറ്റൊരുത്തി പൊന്നുപോലുള്ള വർണ്ണവും, നീലരത്നങ്ങൾ അണിഞ്ഞവളും,
ധൂമേനാകുലിതാ സാ തു പതിതാ ധരണീതലേ । അന്യാ ഗൃഹീതഹസ്താ തു സഖീ ദഹതി ബാലകൈഃ
പുകകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട അവളും നിലത്തേക്ക് വീണു; മറ്റൊരുത്തി സഖിയുടെ കൈ പിടിച്ച്, കുട്ടികളോടൊപ്പം ദഹിക്കപ്പെട്ടു.
അനേന ദിവ്യരൂപാന്യാദൃഷ്ടാ മദവിമോഹിതാ । ശിരസാ പ്രാംജലിം കൃത്വാ വിജ്ഞാപയതി പാവകമ്
ഇങ്ങനെ ദിവ്യസൗന്ദര്യമുള്ള സ്ത്രീകളെ കണ്ടു, ഭ്രമിച്ച ഒരുത്തി തലകുനിച്ച് കൈകൂപ്പി അഗ്നിയോട് അപേക്ഷിച്ചു.
യദി ത്വമിച്ഛസേ വൈരം പുരുഷേഷ്വപകാരിഷു । സ്ത്രിയഃ കിമപരാധ്യംതേ ഗൃഹപംജരകോകിലാഃ
നീ പുരുഷന്മാരോട് വൈരം പുലർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, വീട്ടിലിരുത്തിയ കുയിലുകളെപ്പോലെയുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് എന്ത് കുറ്റമാണ്?
പാപനിര്ദയ നിര്ല്ലജ്ജ കസ്തേ കോപഃ സ്ത്രിയോപരി । ന ദാക്ഷിണ്യം ന തേ ലജ്ജാ ന സത്യം ശൌചവര്ജിതഃ
പാപി, ക്രൂരൻ, ലജ്ജയില്ലാത്തവൻ, സ്ത്രീകളോട് നിന്നെന്തിനാണ് കോപം? നിനക്കു ദയയില്ല, ലജ്ജയില്ല, സത്യവുമില്ല, ശുദ്ധിയും ഇല്ല.
അനേകരൂപവര്ണാഢ്യാ ഉപലഭ്യാ വദസ്വ ഹ । കിം ത്വയാ ന ശ്രുതം ലോകേ അവധ്യാഃ സര്വയോഷിതഃ
നിനക്ക് അനേകം രൂപങ്ങളും വർണ്ണങ്ങളും ഉണ്ടല്ലോ; എങ്കിൽ പറയൂ, ലോകത്തിൽ സ്ത്രീകൾ കൊല്ലരുതെന്ന് നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ?
കിം തു തുഭ്യം ഗുണാ ഹ്യേതേ ദഹനസ്ത്ര്യര്ദനം പ്രതി । ന കാരുണ്യം ദയാ വാപി ദാക്ഷിണ്യം വാ സ്ത്രിയോപരി
സ്ത്രീകളെ ദഹിപ്പിച്ച് വേദനിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിനക്കെന്ത് ഗുണമുണ്ട്? സ്ത്രീകളോട് കരുണയോ ദയയോ സ്നേഹമോ ഒന്നുമില്ല.
ദയാം കുര്വംതി മ്ലേച്ഛാപി ദഹനം പ്രേക്ഷ്യ യോഷിതഃ । മ്ലേച്ഛാനാമപി കഷ്ടോസി ദുര്നിവാര്യോ ഹ്യചേതനഃ
അവരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ വിദേശികളും ദയ കാണിക്കും; നീ വിദേശികളിലും ക്രൂരൻ, തടയാൻ കഴിയാത്തവൻ, ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ.
ഏതേ ചൈവ ഗുണാസ്തുഭ്യം ദഹനോത്സാദനം പ്രതി । ആസാമപി ദുരാചാര സ്ത്രീണാം കിം വിനിപാതസേ
നിനക്ക് സ്ത്രീകളെ ദഹിപ്പിച്ച് നശിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഈ ഗുണങ്ങളാണോ? ഇവർ ദുഷ്പ്രവർത്തിനികൾ ആയാലും, നീ അവരെ താഴെ ഇടുന്നത് എന്തിന്?
ദുഷ്ട നിര്ഘൃണ നിര്ലജ്ജ ഹുതാശ മംദഭാഗ്യക । നിരാശസ്ത്വം ദുരാചാര ബാലാന്ദഹസി നിര്ദയ
ദുഷ്ടൻ, ക്രൂരൻ, ലജ്ജയില്ലാത്ത അഗ്നേ, ദാരിദ്ര്യപിടിച്ചവൻ, നീ നിരാശനും ദുഷ്പ്രവർത്തിയും, ബാലികകളെ ദയയില്ലാതെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
ഏവം പ്രലപമാനാസ്താ ജല്പമാനാ ബഹുസ്വരമ് । അന്യാഃ ക്രോശംതി സംക്രുദ്ധാ ബാലശോകേന മോഹിതാഃ
ഇങ്ങനെ അവർ വിലപിച്ച് പലരീതിയിലും കരഞ്ഞപ്പോൾ, മറ്റു സ്ത്രീകൾ മക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ കോപത്തോടെ നിലവിളിച്ചു.
ദഹതേ നിര്ദയോ വഹ്നിഃ സംക്രുദ്ധഃ സര്വശത്രുവത് । പുഷ്കരിണ്യാം ജലേ ജ്വാലാ കൂപേഷ്വപി തഥൈവ ച
ക്രൂരനും കോപത്തോടെ ശത്രുവിനെപ്പോലെ അഗ്നി, താമരക്കുളങ്ങളിലേയും കിണറുകളിലേയും വെള്ളത്തിലും ദഹിപ്പിച്ചു.
അസ്മാന്സംദഹ്യ മ്ലേച്ഛ ത്വം കാം ഗതിം പ്രാപയിഷ്യസി । ഏവം പ്രലപതാം താസാം വഹ്നിര്വചനമബ്രവീത്
നീ ഞങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം, വിദേശീ, ഞങ്ങളെ എങ്ങോട്ട് എത്തിക്കും? ഇങ്ങനെ അവർ വിലപിച്ചപ്പോൾ അഗ്നി പറഞ്ഞു:
വൈശ്വാനര ഉവാച-। സ്വവശോ നൈവ യുഷ്മാകം വിനാശം തു കരോമ്യഹമ് । അഹമാദേശകര്താ വൈ നാഹം കര്ത്താസ്മ്യനുഗ്രഹമ്
വൈശ്വാനരൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഞാൻ നിങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നില്ല; ഞാൻ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവൻ മാത്രമാണ്, അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ അല്ല.
അത്ര ക്രോധസമാവിഷ്ടോ വിചരാമി യദൃച്ഛയാ । തതോ ബാണോ മഹാതേജാസ്ത്രിപുരം വീക്ഷ്യ ദീപിതമ്
ഇവിടെ കോപം നിറഞ്ഞ് ഞാൻ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള ബാണൻ, ത്രിപുരം ജ്വലിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു—
ആസനസ്ഥോഽബ്രവീദേവമഹം ദേവൈര്വിനാശിതഃ । അല്പസാരൈര്ദുരാചാരൈരീശ്വരസ്യ നിവേദിതഃ
തന്റെ ഇരിപ്പിടത്ത് ഇരുന്നു, അവൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാർ എന്നെ നശിപ്പിച്ചു. മൂല്യമില്ലാത്തതും ദുഷ്ടപ്രവൃത്തിയുള്ളതുമായ അവർ എന്നെ ഈശ്വരന്റെ അടുക്കൽ ഏൽപ്പിച്ചു.
അപരീക്ഷ്യ ഹ്യഹം ദഗ്ധഃ ശംകരേണ മഹാത്മനാ । നാന്യഃ ശത്രുസ്തു മാം ഹംതും വര്ജ്ജയിത്വാ മഹേശ്വരമ്
എനിക്ക് എന്തും പരിശോധിക്കാതെ മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചു. മഹേശ്വരനെ ഒഴികെ മറ്റാരും എന്നെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല.
ഉത്ഥിതഃ ശിരസാ കൃത്വാ ലിഗം ത്രിഭുവനേശ്വരമ് । നിര്ഗതഃ സ പുരദ്വാരാത്പരിത്യജ്യ സുഹൃത്സ്വയമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ലിംഗം തലയിൽ വെച്ച്, അവൻ എഴുന്നേറ്റ്, നഗരദ്വാരത്തിൽ നിന്ന് സുഹൃത്തുക്കളെ വിട്ട് സ്വയം പുറത്ത് പോയി.
രത്നാനി സുവിചിത്രാണി സ്ത്രിയോ നാനാവിധാസ്തഥാ । ഗൃഹീത്വാ ശിരസാ ലിംഗം ന്യസ്തം നഗരമംഡലേ
അവൻ മനോഹരമായ രത്നങ്ങളും വിവിധ വേഷങ്ങളിലുള്ള സ്ത്രീകളെയും എടുത്തു, ലിംഗം തലയിൽ വെച്ച് നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ വെച്ചു.
സ്തുവതേ ദേവദേവേശം ത്രൈലോക്യാധിപതിം ശിവമ് । ഹര ത്വയാഹം നിര്ദഗ്ധോ യദി വധ്യോസി ശംകര
അവൻ ദേവദേവനായ ശിവനെ, മൂന്നുലോകങ്ങളുടേയും അധിപതിയെ സ്തുതിച്ചു: 'ഹരാ, നീ എന്നെ ദഹിപ്പിച്ചുവെങ്കിൽ, ശങ്കരാ, പിന്നെ നിന്നെയും കൊല്ലണം.'
ത്വത്പ്രസാദാന്മഹാദേവ മാ മേ ലിംഗം വിനശ്യതു । അര്ചിതം ഹി മഹാദേവ ഭക്ത്യാ പരമയാ സദാ
മഹാദേവാ, നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ ലിംഗം നശിക്കരുതേ. മഹാദേവാ, ഞാൻ അതിനെ പരമഭക്തിയോടെ എല്ലായ്പ്പോഴും പൂജിച്ചിരിക്കുന്നു.