കലികാലാത്തു നിര്മുക്താഃ സര്വപാപവിവര്ജിതാഃ । ഉപവാസരതാ നാര്യോ നോപസര്പംതി താപസാഃ
കലിയുഗത്തിന്റെ ബാധകളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, എല്ലാ പാപങ്ങളും വിട്ടുനിൽക്കുന്ന വ്രതനിഷ്ഠയായ സ്ത്രീകളെ സന്യാസികൾ സമീപിക്കാറില്ല.
ഏവം ശ്രുത്വാ തു സുശ്രോണി യഥേഷ്ടം കര്തുമര്ഹസി । നാരദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ രാജ്ഞീ വചനമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ കേട്ടശേഷം, മനോഹരമായ കമരം ഉള്ളവളേ, നീ ഇഷ്ടമുള്ളതെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമെന്നു നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജ്ഞി പറഞ്ഞു.
പ്രസാദം കുരു വിപ്രേംദ്ര ദാനം ഗൃഹ്ണ യഥേപ്സിതമ് । സുവര്ണമണിരത്നാനി വസ്ത്രാണ്യാഭരണാനി ച
ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെന്തെങ്കിലും സ്വർണം, രത്നങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ സ്വീകരിക്കൂ.
തത്തേ ദാസ്യാമ്യഹം വിപ്ര യച്ചാന്യദപി ദുര്ല്ലഭമ് । പ്രതിഗൃഹ്ണ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ പ്രീയേതാം ഹരിശംകരൌ
ബ്രാഹ്മണനേ, ഇതൊക്കെയും ഞാൻ നിങ്ങള്ക്ക് നൽകാം, കിട്ടാൻ പ്രയാസമുള്ളതും വേണമെങ്കിൽ പറയൂ. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ദയവായി സ്വീകരിക്കൂ, ഹരിയും ശങ്കരനും സന്തോഷിക്കട്ടെ.
നാരദ ഉവാച-। അന്യസ്മൈ ദീയതാം ഭദ്രേ ക്ഷീണവൃതിശ്ച യോ ദ്വിജഃ । വയം തു ശീലസംപന്നാ ഭക്തിസ്തു ക്രിയതേ മയാ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭദ്രേ, ഇത് മറ്റൊരാള്ക്ക്, ഉപജീവനം ഇല്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണനു കൊടുക്കണം. ഞങ്ങൾ നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവരും ഭക്തിയുള്ളവരുമാണ്.
ഏവം താസാം മനോ ഹൃത്വാ സര്വാസാമുപദിശ്യ വാ । ജഗാമ ഭരതശ്രേഷ്ഠ സ്വകീയം സ്ഥാനകം പുനഃ
അങ്ങനെ അവരുടെ മനസ്സുകൾ സ്വന്തമാക്കി, അവരെല്ലാവരെയും ഉപദേശിച്ച്, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനേ, നാരദൻ തന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി.
അത്രാകൃഷ്ടമനാസ്താസ്തു അന്യത്രഗതമാനസാഃ । പുരി ഛിദ്രം സമുത്പന്നം ബാണസ്യ തു മഹാത്മനഃ
അവിടെ അവരുടെ മനസ്സുകൾ ചിതറിപ്പോയി, ചിന്തകൾ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മഹാത്മാവായ ബാണന്റെ നഗരത്തിൽ ഒരു ദുർബലത്വം ഉണ്ടായി.
നാരദ ഉവാച- യന്മാം പൃച്ഛസി കൌംതേയ തന്നിബോധ ച തച്ഛൃണു । ഏതസ്മിന്നംതരേ രുദ്രോ നര്മദാതടമാസ്ഥിതഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: കുന്തീപുത്രനേ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതെന്താണോ അതു ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ. അതിനിടയിൽ രുദ്രൻ നർമദയുടെ തീരത്ത് താമസിച്ചിരിക്കുന്നു.
നാമ്നാ ഹരേശ്വരം സ്ഥാനം ത്രിഷു ലോകേഷു വിശ്രുതമ് । തസ്മിന്സ്ഥാനേ മഹാദേവശ്ചിംതയംസ്ത്രൈപുരം വധമ്
ആ സ്ഥലത്തെ ഹരേശ്വരം എന്നു വിളിക്കുന്നു, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമാണ്. അവിടെ മഹാദേവൻ ത്രിപുരവധം ചിന്തിച്ചു.
ഗാം(ഗാ?)ഡീവം മംദരം കൃത്വാ ഗുണം കൃത്വാ തു വാസുകിമ് । സ്ഥാനം കൃത്വാ തു വൈശാഖം വിഷ്ണും കൃത്വാ ശരോത്തമമ്
മന്ദരപർവതം വില്ലായി, വാസുകി പാമ്ബ് വില്ലിന്റെ നൂലായി, വൈശാഖം രഥമായി, വിഷ്ണു അത്യുത്തമമായ അമ്പായി മഹാദേവൻ ഒരുക്കി.
അഗ്രേ ചാഗ്നിം പ്രതിഷ്ഠാപ്യ മുഖേ വായുഃ സമര്പിതഃ । ഹയാശ്ച ചതുരോ വേദാഃ സര്വദേവമയം രഥമ്
മുൻവശത്ത് അഗ്നിയെ സ്ഥാപിച്ച്, വായുവിനെ വായിൽ സമർപ്പിച്ചു, നാലു വേദങ്ങളും കുതിരകളായി, എല്ലാ ദേവതകളും ചേർന്ന് രഥം രൂപപ്പെട്ടു.
ചക്രഗൌ ചാശ്വിനൌ ദേവാവക്ഷം ചക്രധരഃ സ്വയമ് । സ്വയമിംദ്രശ്ച ചാപാംതേ ബാണേ വൈശ്രവണഃ സ്ഥിതഃ
അശ്വിനീദേവന്മാർ ചക്രങ്ങൾ ആയി, ചക്രധാരിയായ ദേവൻ അക്ഷത്തിൽ, ഇന്ദ്രൻ വില്ലിന്റെ അറ്റത്ത്, വൈശ്രവണൻ അമ്പിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്നു.
യമസ്തു ദക്ഷിണേ ഹസ്തേ വാമേ കാലസ്തു ദാരുണഃ । ചക്രാണാമാരകേ ന്യസ്താ ഗംധര്വാ ലോകവിശ്രുതാഃ
യമൻ വലതുകൈയിൽ, ഭയങ്കരനായ കാലൻ ഇടതുകൈയിൽ, പ്രശസ്തരായ ഗാന്ധർവന്മാർ ചക്രത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതരായി.
പ്രജാപതീ രഥശ്രേഷ്ഠേ ബ്രഹ്മാ ചൈവ തു സാരഥിഃ । ഏവം കൃത്വാ തു ദേവേശഃ സര്വദേവമയം രഥമ്
പ്രജാപതികൾ മികച്ച രഥത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവു തന്നെ സാരഥിയായി. ഇങ്ങനെ ദേവാധിപൻ എല്ലാ ദേവതകളെയും ചേർത്ത് രഥം ഒരുക്കി.
സോതിഷ്ഠത്സ്ഥാണുഭൂതോ ഹി സഹസ്രം പരിവത്സരാന് । യദാ ത്രീണി സമേതാനി അംതരിക്ഷചരാണി ച
അവൻ അങ്ങിനെ ആയിരം വർഷം അചഞ്ചലനായ് നില്ക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന മൂന്നു നഗരങ്ങളും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
ത്രിപുരാണി ത്രിശല്യേന തദാ താനി ബിഭേദ സഃ । ശരഃ പ്രചോദിതസ്തത്ര രുദ്രേണ ത്രിപുരം പ്രതി
അപ്പോൾ ത്രിശൂലസമാനമായ അമ്പുകൊണ്ട് ആ മൂന്നു നഗരങ്ങളും തുളച്ചു. രുദ്രൻ ആ അമ്പ് ത്രിപുരത്തേക്ക് വിട്ടു.
ഭ്രഷ്ടതേജാ സ്ത്രിയോ ജാതാ ബലം തേഷാം വ്യശീര്യത । ഉത്പാതാശ്ച പുരേ തസ്മിന്പ്രാദുര്ഭൂതാ സഹസ്രശഃ
അവരുടെ തേജസ് ഇല്ലാതായി, സ്ത്രീകൾ ജനിച്ചു, ശക്തി തകർന്നു, ആ നഗരത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് അശുഭസൂചനകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ത്രിപുരസ്യ വിനാശായ കാലരൂപോഭവത്തദാ । അട്ടഹാസം പ്രമുംചംതി രൂപാഃ കാഷ്ഠമയാസ്തഥാ
ത്രിപുരത്തിന്റെ നാശത്തിനായി, അവൻ കാലസ്വരൂപം ആയി. അവർ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു, മരത്തിൽ നിന്ന രൂപങ്ങളും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
നിമേഷോന്മേഷണം ചൈവ കുര്വംതി ചിത്രകര്മണാ । സ്വപ്നേ പശ്യംതി ചാത്മാനം രക്താംബരവിഭൂഷിതമ്
അവർ കണ്ണ് അടയ്ക്കുകയും തുറക്കുകയും അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും സ്വപ്നത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ ചുവപ്പു വസ്ത്രം ധരിച്ച് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.
സ്വപ്നേ പശ്യംതി തേ ചൈവം വിപരീതാനി യാനി തു । ഏതാന്പശ്യതി ഉത്പാതാംസ്തത്ര സ്ഥാനേ തു യേ ജനാഃ
അവർ സ്വപ്നത്തിൽ പലവിധ വിപരീത സൂചനകളും കാണുന്നു; അങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കുന്നവർക്ക് ഈ അശുഭസൂചനകൾ കാണപ്പെടുന്നു.
തേഷാം ബലം ച ബുദ്ധിശ്ച ഹരക്രോധേന നാശിതമ് । സംവര്തകോ നാമ വായുര്യുഗാംതപ്രതിമോ മഹാന്
അവരുടെ ശക്തിയും ബുദ്ധിയും ഹരന്റെ കോപത്തിൽ നശിച്ചു; യുഗാന്തത്തിൽപോലെയുള്ള വലിയൊരു കാറ്റ്, സംവർത്തകവായു, ഉയിർക്കുന്നു.
സമീരിതോനലശ്രേഷ്ഠ ഉത്തമാംഗേഷു ബാധതേ । ജ്വലംതി പാദപാസ്തത്ര പതംതി ശിഖരാണി ച
ആ കാറ്റ് ഉണർത്തിയ തീ ഏറ്റവും ഉയർന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ ബാധിക്കുന്നു; അവിടെ മരങ്ങൾ കത്തുകയും പർവ്വതശിഖരങ്ങൾ വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു.
സര്വം തദ്വ്യാകുലീഭൂതം ഹാഹാകാരമചേതനമ് । ഭഗ്നോദ്യാനാനി സര്വാണി ക്ഷിപ്രം തു പ്രജ്വലംതി ച
എല്ലാം അശാന്തമായി, ഹാഹാകാരവും ബോധക്ഷയവും നിറഞ്ഞതായി മാറുന്നു; എല്ലാ തോട്ടങ്ങളും ഉടൻ തീപിടിച്ച് കത്തിത്തുടങ്ങുന്നു.
തേനൈവ ദീപിതം സര്വം ജ്വലതേ വിശിഖൈഃ ശിഖൈഃ । ദ്രുമാ ആരാമഗംഡാനി ഗൃഹാണി വിവിധാനി ച
അത് തന്നെയുള്ള തീയുടെ കനലിൽ എല്ലാം കത്തിത്തുടങ്ങുന്നു; മരങ്ങൾ, തോട്ടങ്ങൾ, വിവിധ വീടുകൾ എന്നിവയിൽ തീയുടെ ജ്വാലകൾ പടരുന്നു.
ദശദിക്ഷു പ്രവൃത്തോയം സമിദ്ധോ ഹവ്യവാഹനഃ । തതഃ ശിലാഃ പ്രമുംചംതി ദിശോ ദശ വിഭാഗശഃ
പത്ത് ദിശകളിലും ഹവ്യവാഹനൻ തീപിടിച്ച് പടരുന്നു; പിന്നെ പത്ത് ദിശകളിലേക്കും കല്ലുകൾ ചിതറുന്നു.
ശിഖാസഹസ്രൈരത്യുഗ്രൈഃ പ്രജ്വലംതി ഹുതാശനൈഃ । സര്വം കിംശുകസംപ്രഖ്യം ജ്വലിതംദൃശ്യതേ പുരമ്
ആയിരക്കണക്കിന് കനൽജ്വാലകളാൽ തീ കത്തുന്നു; മുഴുവൻ നഗരം കിംശുകവൃക്ഷവനംപോലെ ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ കാണുന്നു.
ഗൃഹാദ്ഗൃഹാംതരേ നൈവ ഗംതും ധൂമൈശ്ച ശക്യതേ । ഹരകോപാനലാദഗ്ധം ക്രംദമാനം സുദുഃഖിതമ്
പുക കാരണം വീടുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയുന്നില്ല; ഹരന്റെ കോപാഗ്നിയിൽ കത്തിയവർ വലിയ ദു:ഖത്തിൽ കരയുന്നു.
പ്രദീപ്തം സര്വതോ ദിക്ഷു ദഹ്യതേ ത്രിപുരം പുരമ് । പ്രാസാദശിഖരാഗ്രാണി വിശീര്യംതി സഹസ്രശഃ
എല്ലാ ദിശകളിലും തീ പടർന്നു ത്രിപുരം കത്തുന്നു; കൊട്ടാരങ്ങളുടെ മുകളിൽ ഉള്ള ശിഖരങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് തകർന്നു വീഴുന്നു.
നാനാരത്നവിചിത്രാണി വിമാനാന്യപ്യനേകധാ । ഗൃഹാണി ചൈവ രമ്യാണി ദഹ്യംതേ ദീപ്തിവഹ്നിനാ
നാനാരത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച അനേകം വിചിത്രമായ വിമാനങ്ങളും മനോഹരമായ വീടുകളും കത്തുന്ന തീയിൽ കത്തുന്നു.
ബാധംതേ ദ്രുമഖംഡേഷു ജനസ്ഥാനേ തഥൈവ ച । ദേവാഗാരേഷു സര്വേഷു പ്രജ്വലംതേ ജ്വലംത്യപി
മരത്തോട്ടങ്ങളിലും മനുഷ്യർ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും തീ പടരുന്നു; എല്ലാ ദേവാലയങ്ങളിലും എല്ലാം കത്തിത്തുടങ്ങുന്നു.