ഏകമേവ പരം ബ്രഹ്മ വിജ്ഞേയം തത്ത്വമവ്യയമ് । സ ദേവസ്തു മഹാദേവോ നൈതദ്വിജ്ഞായ ബധ്യതേ
ഒറ്റയായ പരമമായ, അക്ഷരമായ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് അറിയേണ്ട സത്യം; ആ ദൈവം മഹാദേവനാണ്—ഇത് മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ ബന്ധനത്തിൽപ്പെടുന്നില്ല.
തസ്മാദ്യതേത നിയതം യതിഃ സംയതമാനസഃ । ജ്ഞാനയോഗരതഃ ശാംതോ മഹാദേവപരായണഃ
അതിനാൽ, മനസ്സു നിയന്ത്രിച്ച യതികൾ ജ്ഞാനയോഗത്തിൽ ആസ്വദിച്ച്, ശാന്തരായി, മഹാദേവനിൽ ഭക്തിയോടെ സ്ഥിരമായി പരിശ്രമിക്കണം.
ഏഷ വഃ കഥിതോ വിപ്രാ യതീനാമാശ്രമഃ ശുഭഃ । പിതാമഹേന മുനിനാ വിഭുനാ പൂര്വമീരിതഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, യതികൾക്കുള്ള ഈ ശുഭമായ ആചാരങ്ങൾ, പിതാമഹൻ എന്ന മഹർഷി മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, നിങ്ങള്ക്ക് ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.
നാപുത്രശിഷ്യയോഗിഭ്യോ ദദ്യാദേവമനുത്തമമ് । ജ്ഞാനം സ്വയംഭുവാ പ്രോക്തം യതിധര്മ്മാശ്രയം ശിവമ്
സ്വയംഭുവായ ദൈവം പ്രഖ്യാപിച്ച ഈ യതിധർമ്മങ്ങളിലേക്കുള്ള ഉത്തമമായ ജ്ഞാനം, പുത്രന്മാർക്കും ശിഷ്യന്മാർക്കും യോഗികൾക്കും നൽകരുത്.
ഇതി യതിനിയമാനാമേതദുക്തം വിധാനം സുരവരപരിതോഷേ യദ്ഭവേദേകഹേതുഃ । ന ഭവതി പുനരേഷാമുദ്ഭവോ വാ വിനാശഃ പ്രതിഹിതമനസോ യേ നിത്യമേവാചരംതി
ഇങ്ങനെ യതികൾക്കുള്ള നിയമങ്ങൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇത് ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഒരേ കാരണമാണ്. മനസ്സു നിയന്ത്രിച്ചവൻ എപ്പോഴും ഇതു അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, അവനു ജനനമോ നാശമോ ഉണ്ടാകില്ല.
ഇതി ശ്രീപാദ്മേ മഹാപുരാണേ സ്വര്ഗഖംഡേ ഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിൽ സ്വർഗ്ഖണ്ഡത്തിലെ അറുപതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സൂത ഉവാച- ഏവമുക്താ പുരാ വിപ്രാ വ്യാസേനാമിതതേജസാ । ഏതാവദുക്ത്വാ ഭഗവാന്വ്യാസഃ സത്യവതീസുതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, അനന്തമായ തേജസ്സുള്ള വ്യാസൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് പറഞ്ഞിരുന്നു; ഇത്രയും പറഞ്ഞശേഷം, സത്യവതിയുടെ പുത്രനായ ഭഗവാൻ വ്യാസൻ—
സമാശ്വാസ്യ മുനീന്സര്വാന്ജഗാമ ച യഥാഗതമ് । ഭവദ്ഭ്യസ്തു മയാ പ്രോക്തം വര്ണാശ്രമവിധാനകമ്
എല്ലാ മുനിമാരെയും ആശ്വസിപ്പിച്ച്, വന്നപോലെ തന്നെ തിരിച്ചു പോയി; നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ വർണ്ണാശ്രമ നിയമങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.
ഏവം കൃത്വാ പ്രിയോ വിഷ്ണോര്ഭവത്യേവ ന ചാന്യഥാ । രഹസ്യം തത്ര വക്ഷ്യാമി ശൃണുത ദ്വിജസത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മാത്രം, വിഷ്ണുവിന് പ്രിയനായവനാവാം; മറ്റെന്തുകൊണ്ടും അല്ല. ഇതിൽ ഒരു രഹസ്യം ഞാൻ പറയും—ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ, ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
യേ ചാത്ര കഥിതാ ധര്മാ വര്ണാശ്രമനിബംധനാഃ । ഹരിഭക്തികലാംശാംശ സമാനാ ന ഹി തേ ദ്വിജാഃ
ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങൾ, ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയുടെ ഒരു അംശത്തേക്കും തുല്യമല്ല, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
പുംസാമേകേഹ വൈ സാധ്യാ ഹരിഭക്തിഃ കലൌ യുഗേ । യുഗാംതരേണ ധര്മാ ഹി സേവിതവ്യാ നരേണ ഹി
ഈ കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു സാദ്ധ്യമാകുന്നത് ഹരിഭക്തി മാത്രമാണ്; മറ്റു യുഗങ്ങളിൽ, ധർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കലൌ നാരായണം ദേവം യജതേ യഃ സ ധര്മ്മഭാക് । ദാമോദരം ഹൃഷീകേശം പുരുഹൂതം സനാതനമ്
കലിയുഗത്തിൽ നാരായണനെ ആരാധിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ—ദാമോദരൻ, ഹൃഷീകേശൻ, പുരുഹൂതൻ, സനാതനൻ.
ഹൃദി കൃത്വാ പരം ശാംതം ജിതമേവ ജഗത്ത്രയമ് । കലികാലോരഗാദംശാത്കില്ബിഷാത്കാലകൂടതഃ
പരമമായ ശാന്തനായ ദൈവത്തെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ലോകത്രയവും ജയിച്ചവൻ, കലിയുഗത്തിന്റെ വിഷം, പാപം, മഹാവിഷം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
ഹരിഭക്തിസുധാം പീത്വാ ഉല്ലംഘ്യോ ഭവതി ദ്വിജഃ । കിം ജപൈഃ ശ്രീഹരേര്നാമ ഗൃഹീതം യദി മാനുഷൈഃ
ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിയുടെ അമൃതം കുടിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണൻ എല്ലാം അതിജയിക്കാനാകും; മനുഷ്യർ ശ്രീഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചാൽ, മറ്റെന്തിനാണ് ജപങ്ങൾ?
കിം സ്നാനൈര്വിഷ്ണുപാദാംബു മസ്തകേ യേന ധാര്യതേ । കിം യജ്ഞേന ഹരേഃ പാദപദ്മം യേന ധൃതം ഹൃദി
വിഷ്ണുവിന്റെ പാദജലം തലയിലേറ്റുന്നവനു സ്നാനങ്ങൾ എന്തിന്? ഹരിയുടെ പാദപദ്മം ഹൃദയത്തിൽ ധരിക്കുന്നവനു യജ്ഞങ്ങൾ എന്തിന്?
കിം ദാനേന ഹരേഃ കര്മ സഭായാം വൈ പ്രകാശിതമ് । ഹരേര്ഗുണഗണാന്ശ്രുത്വാ യഃ പ്രഹൃഷ്യേത്പുനഃ പുനഃ
ഹരിയുടെ കർമ്മങ്ങൾ സഭയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാൽ ദാനം എന്തിന്? ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കേട്ടു വീണ്ടും വീണ്ടും ആനന്ദിക്കുന്നവൻ—
സമാധിനാ പ്രഹൃഷ്ടസ്യ സാ ഗതിഃ കൃഷ്ണചേതസഃ । തത്ര വിഘ്നകരാഃ പ്രോക്താഃ പാഖംഡാലാപപേശലാഃ
ധ്യാനത്തില് ആനന്ദത്തോടെ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ വഴി അതാണ്. അവിടെ തടസ്സങ്ങള് എന്നത്, മതഭ്രഷ്ടന്മാരുടെ കപടവാക്കുകളാണ് എന്ന് പറയുന്നു.
നാര്യസ്തത്സംഗിനശ്ചാപി ഹരിഭക്തിവിഘാതകാഃ । നാരീണാം നയനാദേശഃ സുരാണാമപി ദുര്ജയഃ
സ്ത്രീകളും അവരോടൊപ്പം നടക്കുന്നവരും ഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തിക്ക് തടസ്സമാണ്. സ്ത്രീയുടെ കണക്കെട്ടിയ കാഴ്ച ദേവന്മാര്ക്കുപോലും ജയിക്കാനാവാത്തതാണ്.
സ യേന വിജിതോ ലോകേ ഹരിഭക്തഃ സ ഉച്യതേ । മാദ്യംതി മുനയോപ്യത്ര നാരീചരിതലോലുപാഃ
ഇതിനെ ലോകത്ത് ജയിക്കുന്നവനെയാണ് ഹരിഭക്തന് എന്നു വിളിക്കുന്നത്. മഹർഷിമാരും സ്ത്രീകളുടെ പെരുമാറ്റത്തില് ആകൃഷ്ടരായി മയങ്ങുന്നവരാകുന്നു.
ഹരിഭക്തിഃ കുതഃ പുംസാം നാരീഭക്തിജുഷാം ദ്വിജാഃ । രാക്ഷസ്യഃ കാമിനീവേഷാശ്ചരംതി ജഗതി ദ്വിജാഃ । നരാണാം ബുദ്ധികവലം കുര്വംതി സതതം ഹിതാഃ
സ്ത്രീഭക്തിയില് മുഴുകുന്നവരില് ഹരിഭക്തി എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന് പറയാം, ദ്വിജന്മാരേ? രാക്ഷസിയായ സ്ത്രീകള് കാമഭാവത്തില് അലങ്കരിച്ച് ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു; പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സിനെ എപ്പോഴും വശീകരിച്ച് തങ്ങൾ ഉപകാരികളാണെന്നു നടിക്കുന്നു.
താവദ്വിദ്യാ പ്രഭവതി താവജ്ജ്ഞാനം പ്രവര്തതേ । താവത്സുനിര്മലാ മേധാ സര്വശാസ്ത്രവിധാരിണീ
വിദ്യയും ജ്ഞാനവും, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളെയും നിലനിര്ത്തുന്ന ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയും, അത്രത്തോളം മാത്രമേ നിലനില്ക്കൂ.
താവജ്ജപസ്തപസ്താവത്താവതീര്ഥനിഷേവണമ് । താവച്ച ഗുരുശുശ്രൂഷാ താവദ്ധി തരണേ മതിഃ
ജപവും തപസ്സും തീര്ഥയാത്രയും ഗുരുവിനെ സേവിക്കുന്നതും, കരുതലോടെ കടന്ന് പോവാനുള്ള മനസ്സും അത്രത്തോളം മാത്രമേ നിലനില്ക്കൂ.
താവത്പ്രബോധോ ഭവതി വിവേകസ്താവദേവ ഹി । താവത്സതാം സംഗരുചിസ്താവത്പൌരാണലാലസാ
ജാഗ്രതയും വിവേകവും, സന്മാര്ഗ്ഗത്തിലുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹവും പുരാണങ്ങളിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹവും അത്രത്തോളം മാത്രമേ നിലനില്ക്കൂ.
യാവത്സീമംതിനീ ലോലനയനാംദോലനം നഹി । ജനോപരി പതേദ്വിപ്രാഃ സര്വധര്മവിലോപനമ്
സ്ത്രീയുടെ ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുടെ കാഴ്ച ജനങ്ങള്ക്കു മേല് വീണില്ലെങ്കില് മാത്രമേ, ദ്വിജന്മാരേ, എല്ലാ ധര്മ്മങ്ങളും നശിക്കുകയുള്ളൂ.
തത്ര യേ ഹരിപാദാബ്ജമധുലേശപ്രസാദിതാഃ । തേഷാം ന നാരീലോലാക്ഷിക്ഷേപണം ഹി പ്രഭുര്ഭവേത്
ഹരിയുടെ കമലപാദത്തിലെ തേന് ലഭിച്ചവരെ സ്ത്രീയുടെ ചഞ്ചലമായ കാഴ്ച ബാധിക്കാനാവില്ല.
ജന്മജന്മ ഹൃഷീകേശ സേവനം യൈഃ കൃതം ദ്വിജാഃ । ദ്വിജേ ദത്തം ഹുതം വഹ്നൌ വിരതിസ്തത്ര തത്ര ഹി
ജന്മം ജന്മം ഹൃഷീകേശനെ സേവിച്ചവരും, ദ്വിജന്മാരെ ദാനം നല്കിയവരും, അഗ്നിയില് ഹോമം നടത്തിയവരും, പല സ്ഥലങ്ങളിലും വൈരാഗ്യം പാലിച്ചവരുമാണ് —
നാരീണാം കില കിം നാമ സൌംദര്യ്യം പരിചക്ഷതേ । ഭൂഷണാനാം ച വസ്ത്രാണാം ചാകചക്യം തദുച്യതേ
സ്ത്രീകളുടെ സൗന്ദര്യം എന്താണെന്ന് പറയാം? ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞതാണെന്ന് പറയുന്നു.
സ്നേഹാത്മജ്ഞാനരഹിതം നാരീരൂപം കുതഃ സ്മൃതമ് । പൂയമൂത്രപുരീഷാസൃക്ത്വങ്മേദോസ്ഥിവസാന്വിതമ്
സ്നേഹവും ആത്മജ്ഞാനവും ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീയുടെ രൂപം എങ്ങനെയാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്? പുഴു, മൂത്രം, മല, രക്തം, ചർമ്മം, കൊഴുപ്പ്, പല്ല്, മജ്ജ എന്നിവകൊണ്ടുള്ളതല്ലേ അതു.
കലേവരം ഹി തന്നാമ കുതഃ സൌംദര്യ്യമത്ര ഹി । തദേവം പൃഥഗാചിംത്യ സ്പൃഷ്ട്വാ സ്നാത്വാ ശുചിര്ഭവേത്
അങ്ങനെയുള്ള ശരീരത്തിന് എവിടെ സൗന്ദര്യമുണ്ട്? അതിനെ വേറിട്ടു ആലോചിച്ച് തൊട്ടാല് കുളിച്ച് ശുദ്ധനാകണം.
തൈഃ സംഹിതം ശംരീരം ഹി ദൃശ്യതേ സുംദരം ജനൈഃ । അഹോതിദുര്ദശാ നൄണാം ദുര്ദൈവ ഘടിതാ ദ്വിജാഃ
അവയുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്ന ശരീരമാണ് ജനങ്ങള്ക്ക് സുന്ദരമായി തോന്നുന്നത്. അയ്യോ, ദ്വിജന്മാരേ, ഇതാണ് പുരുഷന്മാരുടെ ദാരുണമായ ദൗര്ഭാഗ്യം.