യഃ ശ്രാദ്ധസമയേ ദൂരാത്സ്മൃതോഽപി പിതൃമുക്തിദഃ । തം ഗയായാം സ്ഥിതം സാക്ഷാന്നമാമി ശ്രീഗദാധരമ്
ശ്രാദ്ധസമയത്ത് ദൂരത്തു നിന്നു പോലും ഓർത്താൽ പിതൃമോക്ഷം നൽകുന്നവൻ—ഗയയിൽ വസിക്കുന്ന ശ്രീഗദാധരനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
പംഥാനം സമതീത്യ ദുസ്തരമിമം ദൂരാദവീയസ്തരം ക്ഷുദ്ര വ്യാഘ്രതരക്ഷുകംടകഫണിപ്രത്യാര്ഥിഭിഃ സംകുലമ് । ആഗത്യ പ്രഥമവ്യയം കൃപണവാഗ്യാചേജ്ജനഃ । കര്പരീശ്രീമദ്വാരിഗദാധര പ്രതിദിനം ത്വാം ദ്രഷ്ടുമുത്കംഠതേ
ഈ ദുർഗമമായ വഴിയും, ദൂരവും, ചെറുതായും ഭീഷണികളായ കടുവ, കള്ളൻ, മുള്ള്, പാമ്പ് എന്നിവ നിറഞ്ഞതും കടന്ന്, ആദ്യ ചെലവിൽ തന്നെ, ദയനീയമായ വാക്കുകളിൽ അപേക്ഷിക്കുന്നു. കര്പരീശ്വരാ, മഹത്വമുള്ള ഗദാധരാ, ജലത്തീരത്ത്, ഞാൻ നിന്നെ പ്രതിദിനം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
സര്വാത്മന്നിജദര്ശനേന ച ഗയാശ്രാദ്ധേന വൈ ദേവതാഃ പ്രീണന്വിശ്വമനീഹവത്കഥമിഹൌദാസീന്യമാലംബസേ । കിം തേ സര്വദനിര്ദയത്വമധുനാ കിം വാ പ്രഭുത്വം കലേഃ കിം വാ സത്വനിരീക്ഷണം നൃഷു ചിരം കിം വാസ്യ സേവാരുചിഃ
ഗദാധര മയാ ശ്രാദ്ധം സംചീര്ണം ത്വത്പ്രസാദതഃ । അനുജാനീഹി മാം ദേവ ഗമനായ ഗൃഹം പ്രതി
ഗദാധരാ, നിന്റെ കൃപയാല് ഞാന് ശ്രാദ്ധം പൂര്ത്തിയാക്കി. ദേവാ, എനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാന് അനുമതി തരണമേ.
ചതുര്ണാം ദേവതാനാം ച സ്തോത്രം സ്വര്ഗാര്ഥദായകമ് । ശ്രാദ്ധകാലേ പഠേന്നിത്യം സ്നാനകാലേ തു യഃ പഠേത്
നാല് ദേവന്മാരുടെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന ഈ സ്തോത്രം ശ്രാദ്ധസമയത്ത് എപ്പോഴും ഉച്ചരിക്കണം. സ്നാനസമയത്തും ആരെങ്കിലും ഇത് വായിച്ചാല്—
സര്വതീര്ഥസമം സ്നാനം ശ്രവണാത്പഠനാജ്ജപാത് । പ്രയാഗസ്യ ച ഗംഗായാ യമുനായാഃ സ്തുതേര്ദ്വിജ । ശ്രവണേന വിനശ്യംതി ദോഷാശ്ചൈവ തു കര്മജാഃ
ശ്രവണം, ജപം, പാരായണം എന്നിവയിലൂടെ സ്നാനം എല്ലാ തീര്ത്ഥങ്ങളിലെയും സ്നാനത്തിന് തുല്യമായിരിക്കും. പ്രയാഗം, ഗംഗ, യമുനാ എന്നിവയുടെ സ്തോത്രം കേള്ക്കുമ്പോള് കര്മഫലമായ പാപങ്ങള് നശിക്കും.
മഹാദേവഉവാച- ശൃണു നാരദ വക്ഷ്യാമി മാഹാത്മ്യം തുലസീഭവമ് । യച്ഛ്രുത്വാ മുച്യതേ പാപാദാജന്മമരണാംതികാത്
മഹാദേവന് പറഞ്ഞു: നാരദാ, തുളസിയുടെ ഉത്ഭവത്തിന്റെ മഹത്വം ഞാന് നിന്നോട് പറയുന്നു. ഇത് കേട്ടാല് പാപങ്ങളില് നിന്നും ജനനമരണചക്രത്തില് നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും.
പത്രം പുഷ്പം ഫലം മൂലം ശാഖാ ത്വക്സ്കംധസംജ്ഞിതമ് । തുലസീ സംഭവം സര്വം പാവനം മൃത്തികാദികമ്
തുളസിയുടെ ഇല, പൂവ്, പഴം, വേര്, കൊമ്പ്, തൊലി, കണ്ട്, മണ്ണ്—എല്ലാം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതാണു.
ശരീരം ദഹ്യതേ യേഷാം തുലസീകാഷ്ഠവഹ്നിനാ । ദത്വാ ച തുലസീകാഷ്ഠം സര്വാംഗേഷു മൃതസ്യ വൈ
തുളസി മരക്കൊണ്ടുള്ള അഗ്നിയില് ആരുടേയും ശരീരം ചുട്ടാല്, മരിച്ചശേഷം ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും തുളസി മരക്കൊണ്ട് വെച്ചാല്—
പശ്ചാദ്യഃ കുരുതേ ദാഹം സോഽപി പാപാത്പ്രമുച്യതേ । മരണേ യസ്യ സംപ്രാപ്തം കീര്തനം സ്മരണം ഹരേഃ
പിന്നീട് ദാഹം ചെയ്യുന്നവനും പാപത്തില് നിന്നും മോചനം നേടും. മരണമൊടുവില് ആരെങ്കിലും ഹരിയെ സ്മരിച്ചോ പാടിയോ ചെയ്താല്—
തുലസീദാരുണാ ദാഹോ ന തസ്യ പുനരാവൃതിഃ । യദ്യേകം തുലസീകാഷ്ഠം മധ്യേ കാഷ്ഠശതസ്യ ഹി
തുളസി മരക്കൊണ്ടു ദാഹം ചെയ്താല് ആള്ക്ക് വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല. നൂറ് മരക്കൊണ്ടിടയില് ഒറ്റ തുളസി മരക്കൊണ്ട് പോലും ചേര്ന്നാല്—
ദാഹകാലേ ഭവേന്മുക്തിഃ കോടിപാപായുതസ്യ ച । ഗംഗാംഭസാഭിഷേകേണ യാംതി പുണ്യാനി പുണ്യതാമ്
ദാഹസമയത്ത് കോടിക്കണക്കിന് പാപമുള്ളവനും മോക്ഷം നേടും. ഗംഗജലത്തില് സ്നാനം ചെയ്താല് പുണ്യങ്ങള്ക്ക് ഇരട്ടിപാട് പുണ്യം ലഭിക്കും.
തുലസീകാഷ്ഠമിശ്രാണി യാംതി ദാരൂണി പുണ്യതാമ് । തുലസീകാഷ്ഠസംമിശ്രാ യാവത്പ്രജ്വലതേ ചിതാ
തുളസി മരക്കൊണ്ട് ചേര്ന്ന മരക്കൊണ്ടുകള്ക്ക് വലിയ പുണ്യം ലഭിക്കും. തുളസി മരക്കൊണ്ട് ചേര്ന്ന ചിത ജ്വലിക്കുന്നതുവരെ—
ദഹ്യംതി തസ്യ പാപാനി കല്പകോടികൃതാനി വൈ । ദഹ്യമാനം നരം ദൃഷ്ട്വാ തുലസീകാഷ്ഠവഹ്നിനാ
അവിടെ കോടിക്കണക്കിന് കാലങ്ങളിലായി ചെയ്ത പാപങ്ങള് ചുട്ടുപോകും. തുളസി മരക്കൊണ്ടുള്ള അഗ്നിയില് ഒരാളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടാല്—
നയംതി തം വിഷ്ണുദൂതാ ന ച വൈ യമകിംകരാഃ । ജന്മകോടിസഹസ്രൈസ്തു മുക്തോ യാതി ജനാര്ദനമ്
വിഷ്ണുവിന്റെ ദൂതന്മാര് അവനെ കൊണ്ടുപോകും, യമന്റെ ദൂതന്മാര് വരില്ല. കോടിക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളില് നിന്നും മോചിതനായി അവന് ജനാര്ദ്ദനനിലേക്കു പോകും.
ദഹ്യംതേ യേ നരാ ലോകേ തുലസീകാഷ്ഠവഹ്നിനാ । താന്വിമാനസ്ഥിതാന്ദേവാഃ ക്ഷിപംതി കുസുമാംജലിമ്
തുളസി മരക്കൊണ്ടുള്ള അഗ്നിയില് ഈ ലോകത്ത് ആരെങ്കിലും ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോള്, ദേവന്മാര് അവരുടെ വിമാനത്തില് ഇരുന്ന് പൂക്കളെ ചിതറിക്കും.
നൃത്യംത്യപ്സരസഃ സര്വാ ഗീതം ഗായംതി ഗായകാഃ । ജായംതേ വീക്ഷ്യ തം വിഷ്ണുഃ സംതുഷ്ടഃ ശംഭുനാ സഹ
എല്ലാ അപ്സരസ്സുകളും നൃത്തം ചെയ്യും, ഗായകര് പാടും. ആ വ്യക്തിയെ കണ്ട് വിഷ്ണുവും ശംഭുവും സന്തോഷിക്കും.
ഗൃഹീത്വാ തം കരേ ശൌരിര്ഗൃഹം നീത്വാസ്യ ചാംഗതഃ । മാര്ജയേത്സര്വപാപാനി പശ്യതാം ത്രിദിവൌകസാമ്
ശൗരി അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും. സ്വര്ഗ്ഗവാസികള് നോക്കുന്പോള് അവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റും.
മഹോത്സവം കാരയിത്വാ ജയശബ്ദപുരഃസരമ് । ജ്വലതേ യത്ര ചാജ്യേന തുലസീകാഷ്ഠപാവകഃ
എവിടെയെങ്കിലും തുളസി മരക്കൊണ്ടുള്ള അഗ്നി നെയ്യോടെ ജ്വലിക്കുമ്പോള്, ജയഘോഷത്തോടെ മഹോത്സവം നടത്തപ്പെടും.
അഗ്ന്യഗാരേ ശ്മശാനേ വാ ദഹ്യതേ പാതകം നൃണാമ് । ഹോമം കുര്വംതി യേ വിപ്രാസ്തുലസീകാഷ്ഠവഹ്നിനാ । സിക്തേ സിക്തേ തിലേ വാപി അഗ്നിഷ്ടോമഫലം ലഭേത്
അഗ്നിഗൃഹത്തിലോ ശ്മശാനത്തിലോ ആയാലും, മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങള് ചുട്ടുപോകും. തുളസി മരക്കൊണ്ടുള്ള അഗ്നിയില് ഹോമം ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാര്, അല്ലെങ്കില് തിലം ചേര്ത്ത് ഹോമം ചെയ്താല് അഗ്നിഷ്ടോമയാഗഫലം ലഭിക്കും.
യോ ദദാതി ഹരേര്ധൂപം തുലസീകാഷ്ഠസംഭവമ് । ശതക്രതുസമം പുണ്യം ലഭതേ ഗോശതം ഫലമ്
യാരെങ്കിലും ഹരിക്ക് തുളസിക്കൊമ്പിൽ നിന്നുള്ള ധൂപം അർപ്പിച്ചാൽ, ഇന്ദ്രനോടു തുല്യമായ പുണ്യവും, നൂറു പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലവും ലഭിക്കും.
നൈവേദ്യം പച്യതേ യസ്തു തുലസീകാഷ്ഠവഹ്നിനാ । മേരുതുല്യം ഭവേദ്ദത്തം തദന്നം കേശവസ്യ ഹി
തുളസിക്കൊമ്പിൽ തീയിൽ പാകം ചെയ്ത അന്നം കേശവനു സമർപ്പിച്ചാൽ, ആ അന്നം മേരു പർവതത്തിനെപ്പോലെയുള്ള മൂല്യമായിരിക്കും.
തുലസീപാവകേനാഥ യോ ദീപം കുരുതേ ഹരേഃ । ദീപലക്ഷസഹസ്രാണാം പുണ്യം സ ലഭതേ ഫലമ്
തുളസിക്കൊമ്പിൽ തീയിൽ ദീപം കത്തിച്ച് ഹരിക്ക് അർപ്പിക്കുന്നവന്, ലക്ഷക്കണക്കിന് ദീപങ്ങൾ അർപ്പിച്ചതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
ന തേന സദൃശോ ലോകേ വൈഷ്ണവോ ഭുവി ദൃശ്യതേ । യഃ പ്രയച്ഛതി കൃഷ്ണസ്യ തുലസീകാഷ്ഠചംദനമ്
തുളസിക്കൊമ്പിൽ നിന്നുള്ള ചന്ദനം കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കുന്നവനു സമം ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരു വൈഷ്ണവനും ഇല്ല.
സ ജായതേ കൃപാപാത്രം വിഷ്ണോര്വാഡവസത്തമ
അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപാപാത്രനാകും, ഉത്തമനായ കുതിരേ.
തുലസീദാരുജാതേന ചംദനേന കലൌ ഹരിമ് । വിലിപ്യ ഭക്തിതോ നിത്യം രമതേ ഹരിസന്നിധൌ
തുളസിക്കൊമ്പിൽ നിന്നുള്ള ചന്ദനം ഭക്തിയോടെ ഹരിക്ക് നിത്യം പുരട്ടുമ്പോൾ, ഹരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കാം.
തുലസീപംകലിപ്താംഗഃ കുരുതേ വിഷ്ണുപൂജനമ് । പൂജാശതദിനൈകാഹ്നാ ലഭ്യതേ ഗോശതം ഫലമ്
തുളസിപ്പൊടി പുരട്ടിയ ശരീരത്തോടെ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നവന്, നൂറു ദിവസം പൂജ ചെയ്തതിന്റെ ഫലവും, ഒരു ദിവസം നൂറു പശു ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലവും ലഭിക്കും.
വിലേപാര്ഥേ തു കൃഷ്ണസ്യ തുലസീകാഷ്ഠചംദനമ് । മംദിരേ തിഷ്ഠതേ യാവത്താവത്പുണ്യഫലം ശൃണു
കൃഷ്ണനു പുരട്ടാൻ തുളസിക്കൊമ്പിൽ നിന്നുള്ള ചന്ദനം ക്ഷേത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ആ സമയത്ത് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം കേൾക്കൂ.
തിലപ്രസ്ഥാഷ്ടകം ദത്വാ യത്പുണ്യം പ്രാപ്നുയാന്നരഃ । തത്ഫലം ജായതേ പുംസാം പ്രസാദാച്ചക്രപാണിനഃ
എട്ടു പ്രസ്ഥം എള്ള് ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ ലഭിക്കുന്നതുമായി തുല്യമാണ്.
യോ ദദാതി പിതൄണാം തു പിംഡേ തുലസിസംഭവമ് । ദലം സംജായതേ തൃപ്തിഃ പത്രേ പത്രേ ശതാബ്ദികാ
പിതൃക്കൾക്കു തുളസി ചേർത്ത പിണ്ഡം അർപ്പിക്കുന്നവന്, ഓരോ ഇലക്കു ഓരോ പിതാവിന് നൂറു വർഷം തൃപ്തി ലഭിക്കും.
നീ സകലജ്ഞാനവും ഉള്ളവനും, ഗയയില് ശ്രാദ്ധം നടത്തി ദേവന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിട്ടും, ഈ ലോകത്തെ കുറിച്ച് നീ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ അനാസക്തനായി ഇരിക്കുന്നു? ഇതെന്താണ്, പൂര്ണമായ അനുദയമോ? അല്ലെങ്കില് കലിയുഗത്തിന്റെ ശക്തിയോ? അല്ലെങ്കില് മനുഷ്യരില് നല്ലതിനെ കുറിച്ച് നീ ദീര്ഘകാലം നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളതോ? അതോ, നിന്റെ സേവനത്തിന് ഇനിയും ആഗ്രഹമുണ്ടോ?