അപരഃ സ്ഥാപ്യതാം സ്വര്ഗേയത്ര ഭോഗാ ഹ്യനുത്തമാഃ । കൃതാംതാജ്ഞാം തതഃ ശ്രുത്വാ ദൂതൈശ്ച ക്ഷിപ്രകാരിഭിഃ
'മറ്റൊരുവനെ അതുല്യമായ സുഖങ്ങൾ ഉള്ള സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സ്ഥാപിക്കൂ.' മരണന്റെ കല്പന കേട്ട ദൂതന്മാർ അതിവേഗം അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു.
നിക്ഷിപ്തോ രൌരവേ ഘോരേ യോ ജ്യേഷ്ഠോ ഹി നരാധിപ । തേഷാം ദൂതവരഃ കശ്ചിദുവാച മധുരം വചഃ
മുതിർന്നവനെ ഭയാനകമായ റൗരവനരകത്തിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു, മനുഷ്യരിലെ രാജാവേ. അതിനുശേഷം അവരിൽ ഒരുവൻ, പ്രധാന ദൂതൻ, മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
വികുംഡല മയാ സാര്ദ്ധമേഹി സ്വര്ഗം ദദാമി തേ । ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാന്സുദിവ്യാംസ്ത്വമര്ജിതാന്സ്വേന കര്മണാ
'വികുണ്ഡലാ, എന്നോടൊപ്പം വാ; ഞാൻ നിനക്ക് സ്വർഗ്ഗം നൽകുന്നു. നീ സ്വന്തമായി സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലമായ അതിമനോഹരമായ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.'
നാരദഉവാച- തതോ ഹൃഷ്ടമനാഃ സോഽഥ ദൂതം പപ്രച്ഛ തം പഥി । സംദേഹം ഹൃദി കൃത്വാ തു വിസ്മയം പരമം ഗതഃ । വിചാരയന്ഹൃദി സ്വര്ഗഃ കസ്യ ഹേതോഃ ഫലം മമ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, സന്തോഷഭരിതനായ വികുണ്ഡലൻ ആ ദൂതനോട് വഴിയിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ ചോദിച്ചു. ഹൃദയത്തിൽ സംശയവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു: 'എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗ്ഗഫലം എനിക്ക് ലഭിച്ചത്?' എന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
വികുംഡല ഉവാച- ഹേ ദൂതവര പൃച്ഛാമി സംശയം ത്വാമഹം പരമ് । ആവാം ജാതൌ കുലേ തുല്യേ തുല്യം കര്മ തഥാ കൃതമ്
വികുണ്ഡലൻ പറഞ്ഞു: ദൂതശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ നിന്നോട് വലിയൊരു സംശയം ചോദിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരേ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു, ഒരുപോലെ പ്രവർത്തികളും ചെയ്തു.
ദുര്മൃത്യുരപി തുല്യോഭൂത്തുല്യോ ദൃഷ്ടോ യമസ്തഥാ । കഥം സ നരകേ ക്ഷിപ്തസ്തുല്യകര്മ്മാ മമാഗ്രജഃ
മരണവും ഒരുപോലെ സംഭവിച്ചു, യമനും ഒരുപോലെയാണ് കണ്ടത്. എങ്കിൽ, ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിച്ച എന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ എങ്ങനെ നരകത്തിൽ വീണു?
മമാഭവത്കഥം നാകമിതി മേ ഛിംധി സംശയമ് । ദേവദൂത ന പശ്യാമി മമ സ്വര്ഗസ്യ കാരണമ്
എനിക്ക് സ്വർഗ്ഗം ലഭിച്ചത് എങ്ങനെ? ഈ സംശയം ദയവായി നീക്കൂ. ദൈവദൂതാ, എനിക്ക് സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
ദേവദൂത ഉവാച- മാതാ പിതാ സുതോ ജായാ സ്വസാ ഭ്രാതാ വികുംഡല । ജന്മഹേതോരിയം സംജ്ഞാ ജംതോഃ കര്മ്മോപഭുക്തയേ
ദൈവദൂതൻ പറഞ്ഞു: അമ്മ, അച്ഛൻ, മകൻ, ഭാര്യ, സഹോദരി, സഹോദരൻ, വികുണ്ഡലാ—ഇവയെല്ലാം ജനനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജീവിക്ക് കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ ഉള്ള പേരുകളാണ്.
ഏകസ്മിന്പാദപേ യദ്വച്ഛകുനാനാം സമാഗമഃ । യദ്യത്സമീഹിതം കര്മ കുരുതേ പൂര്വഭാവിതഃ
ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ പക്ഷികൾ കൂടിയെത്തുന്നതുപോലെ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച കർമ്മങ്ങൾ, മുൻജന്മഫലമായി, ചെയ്യുന്നു.
തസ്യ തസ്യ ഫലം ഭുംക്തേ കര്മ്മണഃ പുരുഷഃ സദാ । സത്യം വദാമി തേ പ്രീത്യാ നരൈഃ കര്മ്മ ശുഭാശുഭമ്
ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്നു. ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ സത്യം പറയുന്നു: മനുഷ്യർക്ക് നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ പ്രവർത്തികൾക്ക് ഫലം ഉറപ്പാണ്.
സ്വകൃതം ഭുജ്യതേ വൈശ്യ കാലേകാലേ പുനഃപുനഃ । ഏകഃ കരോതി കര്മാണി ഏകസ്തത്ഫലമശ്നുതേ
വ്യാപാരീ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങൾ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ സമയോചിതമായി വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നു; ഒരുവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അതിന്റെ ഫലവും ഒരുവൻ തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു.
അന്യോ ന ലിപ്യതേ വൈശ്യ കര്മണാന്യസ്യ കുത്രചിത് । അപതന്നരകേ പാപൈസ്തവഭ്രാതാ സുദാരുണൈഃ । ത്വം ച ധര്മേണ ധര്മജ്ഞ സ്വര്ഗം പ്രാപ്നോഷി ശാശ്വതമ്
വ്യാപാരീ, മറ്റൊരാളുടെ കർമ്മം ആരെയും എവിടെയും ബാധിക്കില്ല; നിന്റെ സഹോദരൻ ഭയങ്കരമായ പാപങ്ങൾ കൊണ്ട് നരകത്തിൽ വീണു. നീ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനായി, ശാശ്വതമായ സ്വർഗ്ഗം നേടുന്നു.
വികുംഡല ഉവാച- ആബാല്യാന്മമ പാപേഷു ന പുണ്യേഷു രതം മനഃ । അസ്മിഞ്ജന്മനി ഹേ ദൂത ദുഷ്കൃതം ഹി കൃതം മയാ
വികുണ്ഡലൻ പറഞ്ഞു: ബാല്യത്തിൽ നിന്നുതന്നെ എന്റെ മനസ്സ് പുണ്യത്തിൽ അല്ല, പാപത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഈ ജന്മത്തിൽ, ദൂതാ, ഞാൻ ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്തതാണു സത്യം.
ദേവദൂത ന ജാനാമി സുകൃതം കര്മ ചാത്മനഃ । യദി ജാനാസി മത്പുണ്യം തന്മേ ത്വം കൃപയാ വദ
ദൈവദൂതാ, എനിക്ക് എന്റെ നല്ല പ്രവർത്തികൾ ഒന്നും അറിയില്ല; എങ്കിൽ, എന്റെ പുണ്യം നീ അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി അതു പറഞ്ഞുതരൂ.
ദേവദൂത ഉവാച- ശൃണു വൈശ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി യത്ത്വയാ പുണ്യമര്ജിതമ് । ജാനാമി തദഹം സര്വം ന ത്വം വേത്സി സുനിശ്ചിതമ്
ദേവദൂതൻ പറഞ്ഞു: കേൾക്കൂ, വാണികേ, നീ സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നോട് പറയും. അതെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു, നീയോ അതിനെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പായും അറിയുന്നില്ല.
ഹരിമിത്രസുതോ വിപ്രഃ സുമിത്രോ വേദപാരഗഃ । ആസീത്തസ്യാശ്രമഃ പുണ്യോ യമുനാ ദക്ഷിണേതടേ
ഹരിമിത്രന്റെ മകൻ സുമിത്രൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. വേദപാരായണനായ അവന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമം യമുനയുടെ തെക്കേ കരയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
തേന സഖ്യം വനേ തസ്മിംസ്തവ ജാതം വിശാംവര । തത്സംഗേന ത്വയാ സ്നാതം മാഘമാസദ്വയം തഥാ
ആ കാടിൽ, മഹാനായവനേ, അവനോടൊപ്പം നിന്നക്ക് സൗഹൃദം ഉണ്ടായി. അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, മാഘമാസത്തിലെ രണ്ട് മാസവും നീ കുളിച്ചു.
കാലിംദീ പുണ്യപാനീയേ സര്വപാപഹരേ വരേ । തത്തീര്ഥേ ലോകവിഖ്യാതേ നാമ്നാ പാപപ്രണാശനേ
പുണ്യമുള്ള കാളിന്ദി നദിയിൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റുന്ന അതിമനോഹരമായ തീർത്ഥത്തിൽ, പാപനാശിനി എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ ആ സ്ഥാനത്ത് നീ കുളിച്ചു.
ഏകേന സര്വപാപേഭ്യോ വിമുക്തസ്ത്വം വിശാംപതേ । ദ്വിതീയമാഘപുണ്യേന പ്രാപ്തഃ സ്വര്ഗസ്ത്വയാനഘ
ഒരിക്കൽ അങ്ങോട്ട് കുളിച്ചതിൽ നിന്നു നീ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, രണ്ടാമത്തെ മാഘമാസത്തിലെ പുണ്യഫലത്താൽ നീ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി, പാപരഹിതനായവനേ.
ത്വം തത്പുണ്യപ്രഭാവേണ മോദസ്വ സതതം ദിവി । നരകേഷു തവ ഭ്രാതാ മഹതീം പാപയാതനാമ്
അത് കൊണ്ടുള്ള പുണ്യശക്തിയാൽ നീ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ. പക്ഷേ, നിന്റെ സഹോദരൻ നരകങ്ങളിൽ വലിയ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
ഛിദ്യമാനോഽസിപത്രൈശ്ച ഭിദ്യമാനസ്തു മുദ്ഗരൈഃ । ചൂര്ണ്യമാനഃ ശിലാപൃഷ്ഠേ തപ്താംഗാരേഷു ഭര്ജിതഃ
അവനെ വാൾകൊണ്ടു മുറിച്ചും, വലിയ ചുറ്റികകൊണ്ടു അടിച്ചും, കല്ലിൻമേൽ ചതച്ചും, ചൂടുള്ള കനൽക്കരികളിൽ വെന്തും ശിക്ഷിക്കുന്നു.
ഇതി ദൂതവചഃ ശ്രുത്വാ ഭ്രാതൃദുഃഖേന ദുഃഖിതഃ । പുലകാംകിത സര്വാംഗോ ദീനോഽസൌ വിനയാന്വിതഃ
ദൂതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സഹോദരന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ദുഃഖിതനായി, അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ രോമാഞ്ചം പിടിച്ചു, ദയനീയനും വിനയപൂർവനുമായിത്തീർന്നു.
ഉവാച തം ദേവദൂതം മധുരം നിപുണം വചഃ । മൈത്രീ സപ്തപദീ സാധോ സതാം ഭവതി സത്ഫലാ
അവൻ ആ ദേവദൂതനോട് മധുരവും ചതുരവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'സദുപദേശമുള്ളവരുടെ സൗഹൃദം—even ഏഴു പടിയോളം മാത്രം ഉണ്ടായാലും—നിജഫലം തരുന്നു.'
മിത്രഭാവം വിചിംത്യ ത്വം മാമുപാകര്തുമര്ഹസി । തതോ ഹി ശ്രോതുമിച്ഛാമി സര്വജ്ഞസ്ത്വം മതോ മമ
നമ്മുടെ സൗഹൃദം ഓർത്ത്, നീ എന്നെ സഹായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
യമലോകം ന പശ്യംതി കര്മണാ കേന മാനവാഃ । ഗച്ഛംതി നിരയം യേന തന്മേ ത്വം കൃപയാ വദ
യമലോകം കാണാതിരിക്കാൻ മനുഷ്യർ എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെ അവർ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു? ദയവായി അതെനിക്ക് പറയൂ.
ദേവദൂത ഉവാച- സമ്യക്പൃഷ്ടം ത്വയാ വൈശ്യ നഷ്ടപാപോഽസി സാംപ്രതമ് । വിശുദ്ധേ ഹൃദയേ പുംസാം ബുദ്ധിഃ ശ്രേയസി ജായതേ
ദേവദൂതൻ പറഞ്ഞു: നീ ശരിയായ ചോദ്യം ചോദിച്ചു, വാണികേ; ഇപ്പോൾ നീ പാപരഹിതനാണ്. ഹൃദയം ശുദ്ധമായാൽ, മനുഷ്യർക്കു ഉത്തമമായ ബുദ്ധി ജനിക്കുന്നു.
യദ്യപ്യവസരോനാസ്തി മമ സേവാപരസ്യ വൈ । തഥാപി ച തവ സ്നേഹാത്പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാമതി
എനിക്ക് എപ്പോഴും സേവനത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു, സമയം ഇല്ല; എങ്കിലും, നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ എന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് പറയാം.
കര്മണാ മനസാ വാചാ സര്വാവസ്ഥാസു സര്വദാ । പരപീഡാം ന കുര്വംതി ന തേ യാംതി യമാലയമ്
പ്രവൃത്തിയിലും മനസ്സിലും വാക്കിലും, എല്ലായ്പ്പോഴും, എല്ലായിടത്തും, മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കാത്തവർ യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല.
ന വേദൈര്ന ച ദാനൈശ്ച ന തപോഭിര്ന ചാധ്വരൈഃ । കഥംചിത്സ്വര്ഗതിം യാംതി പുരുഷാഃ പ്രാണിഹിംസകാഃ
വേദപഠനത്താൽ അല്ല, ദാനത്താൽ അല്ല, തപസ്സിനാൽ അല്ല, യാഗങ്ങളാൽ അല്ല, ജീവികളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് സ്വർഗ്ഗലാഭം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.
അഹിംസാ പരമോ ധര്മോ ഹ്യഹിംസൈവ പരം തപഃ । അഹിംസാ പരമം ദാനമിത്യാഹുര്മുനയഃ സദാ
അഹിംസയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മം; അഹിംസ തന്നെയാണ് പരമമായ തപസ്സും; അഹിംസയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദാനമെന്നും സദാ മുനികൾ പറയുന്നു.