തസ്മാദസ്മാനിദാനീം തു സ്വീകുര്യ്യാത്മംഗലം ഭവാന് । ഗാംധര്വേണ വിവാഹേന അന്യഥാ നോപജീവനമ്
അതിനാൽ, ഇപ്പോൾ തന്നെ, ഭഗവാനേ, ഗാന്ധർവവിവാഹം ചെയ്ത് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം സ്വീകരിക്കൂ; അല്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കാൻ വഴിയില്ല.
ശ്രുത്വാ വാക്യം തതഃ പ്രാഹ ബ്രാഹ്മണോ ധര്മവിത്തമഃ । ഭോ മൃഗാക്ഷ്യഃ കഥം ത്യാജ്യോ ധര്മോ ധര്മധനൈര്നരൈഃ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, പറഞ്ഞു: 'കാണ്മയുള്ളവളേ, ധനംകൊണ്ടോ മറ്റോ മനുഷ്യർക്ക് ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമോ?'
ധര്മശ്ചാര്ഥശ്ചകാമശ്ച മോക്ഷശ്ചൈതച്ചതുഷ്ടയമ് । യഥോക്തം ഫലദം ജ്ഞേയം വിപരീതം തു നിഷ്ഫലമ്
ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, ആഗ്രഹം, മോക്ഷം — ഈ നാലും ഫലപ്രദമാണെന്ന് അറിയണം; ഇതിന് വിരുദ്ധമായത് ഫലമില്ലാത്തതാണ്.
നാകാലേഽഹം വ്രതീ കുര്യാമതോ ദാരപരിഗ്രഹമ് । ന ക്രിയാ ഫലമാപ്നോതി ക്രിയാകാലം ന വേത്തി യഃ
സമയമല്ലാതെ, വ്രതത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കില്ല; കാരണം, യോജിച്ച സമയത്ത് ചെയ്യാത്ത പ്രവർത്തിക്ക് ഫലം ലഭിക്കില്ല.
യതോ ധര്മവിചാരേഽസ്മിന്പ്രസക്തം മമ മാനസമ് । തസ്മാച്ഛൃണുത ഹേ കന്യാ ന സമീഹേ സ്വയംവരമ്
ഇവിടെ ധർമ്മം സംബന്ധിച്ച ചിന്തയിൽ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവനായി ആഴപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പ്രിയപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളേ, നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണം — ഞാൻ സ്വയംവരത്തിന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ഏവം ജ്ഞാത്വാശയം തസ്യ സമീക്ഷ്യൈവ പരസ്പരമ് । കരാത്കരം വിമുച്യാഥ ജഗ്രാഹാംഘ്രിം പ്രമോഹിനീ
അവന്റെ മനസ്സിലെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, തമ്മിൽ നോക്കി, പ്രമോഹിനി അവന്റെ കൈ വിട്ട് അവന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു.
ഭുജൌ ജഗൃഹതുസ്തസ്യ സുശീലാ സുസ്വരാ തഥാ । ആലിലിംഗ സുതാരാ ച വക്ത്രം ചുംബതി ചംദ്രികാ
സുശീലയും സുശ്വരയും അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു; സുതാര അവനെ അണച്ചു, ചന്ദ്രിക അവന്റെ മുഖത്ത് ചുംബനം നൽകി.
തഥാപി നിര്വികാരോഽസൌ പ്രലയാനലസന്നിഭഃ । ശശാപ ബ്രഹ്മചാരീ താഃ ക്രോധേനാത്യംതമൂര്ഛിതഃ
എന്നാൽ അവൻ ഒരു പ്രളയാഗ്നിപോലെ അചഞ്ചലനായി നിന്നു; ബ്രഹ്മചാരിയായ അവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അവരെ ശപിച്ചു.
പിശാച്യ ഇവ മാം ലഗ്നാ തത്പിശാച്യോ ഭവിഷ്യഥ । ഏവം തേനാശു ശപ്താസ്താസ്തം ത്യക്ത്വാ പുരതഃ സ്ഥിതാഃ
നിങ്ങൾ പിശാചികളുപോലെ എന്നിൽ ചേർന്നുവല്ലോ — അതിനാൽ നിങ്ങൾ പിശാചികളാകും! അങ്ങനെ വേഗത്തിൽ ശപിച്ച് അവൻ അവരെ മുന്നിൽ നിർത്തി.
കിമേതച്ചേഷ്ടിതം പാപം ഹ്യനാഗസി വിചേഷ്ടയാ । പ്രിയംകൃതോഽപ്രിയംകൃത്വാ ധിക്ത്വാം ധര്മകൃതാംതകമ്
നിഷ്പാപനായി നിന്ന എന്നോട് നിങ്ങൾ ചെയ്ത ഈ പാപം എന്താണ്? ഉപകാരമൊന്നും ചെയ്തവനോട് ദ്വേഷം കാണിച്ചുവല്ലോ — ധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവരേ, നിങ്ങളെ ലജ്ജിക്കട്ടെ!
അനുരക്തേഷു ഭക്തേഷു മിത്രേഷു ദ്രോഹകാരിണഃ । പുംസോ ലോകോഭയോഃ സൌഖ്യം നാശമേതീതി നഃ ശ്രുതമ്
സ്നേഹിക്കുന്നവരെയും ഭക്തരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും വഞ്ചിക്കുന്നവന് ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും സുഖം നശിക്കും എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
തസ്മാത്ത്വമപി നഃ ശാപാത്പിശാചോ ഭവ സത്വരമ് । ഇത്യുക്ത്വാപി ച താ ബാലാ നിഃശ്വസംത്യഃ ക്രുധാകുലാഃ
അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ശാപം മൂലം നീയും ഉടൻ പിശാചനാകൂ! അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ പെൺകുട്ടികൾ കോപത്തിൽ ആഴ്ന്ന് ആഴമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
തദേവാന്യോന്യസംരംഭാത്തസ്മിന്സരസി പാര്ഥിവ । താഃ കന്യാ ബ്രഹ്മചാരീ ച സര്വേ പൈശാച്യമാഗതാഃ
അങ്ങനെ പരസ്പര കോപം മൂലം, രാജാവേ, ആ തടാകത്തിൽ ആ പെൺകുട്ടികളും ബ്രഹ്മചാരിയും എല്ലാവരും പിശാചികളായി മാറി.
സ പിശാചഃ പിശാച്യസ്താഃ ക്രംദമാനാഃ സുദാരുണമ് । ക്ഷപയംതി വിപാകാംസ്താന്പൂര്വോപാത്തസ്യ കര്മ്മണഃ
അവൻ പിശാചനായി, അവർ പിശാചികളായി, ഭയാനകമായി കരയുന്നു; അവർ മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
സ്വകാലേ പ്രഭവത്യേവ പൂര്വോപാത്തം ശുഭാശുഭമ് । സ്വച്ഛായാമിവ ദുര്വാരം ദേവാനാമപി പാര്ഥിവ
മുമ്പ് ചെയ്ത നല്ലതും ചീത്തതും തക്ക സമയത്ത് ഫലം തരുന്നു, രാജാവേ, സ്വന്തം നിഴൽപോലും ദേവന്മാർക്കുപോലും അതിൽ രക്ഷയില്ല.
ക്രംദംതി പിതരസ്താസാം മാതരസ്തത്ര തത്ര ച । ഭ്രാതരശ്ചൈവ ബാലാനാം ദൈവം ഹി ദുരതിക്രമമ്
ആ പെൺകുട്ടികളുടെ അച്ഛന്മാരും അമ്മമാരും സഹോദരന്മാരും ഇവിടെ അവിടെ കരയുന്നു; കാരണം വിധിയെ മറികടക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതഊര്ധ്വം പിശാചാസ്തേ ആഹാരാര്ഥം സുദുഃഖിതാഃ । ഇതസ്തതശ്ച ധാവംതോ വസംതി സരസസ്തടേ
അതിന്റെ ശേഷം ആ പിശാചികൾ ഭക്ഷണത്തിനായി വലിയ ദു:ഖത്തിൽ ഇവിടെ അവിടെ ഓടി, ആ തടാകത്തിന്റെ കരയിൽ താമസിക്കുന്നു.
നാരദ ഉവാച- ഏവം ബഹുതിഥേ കാലേ ലോമശോ മുനിസത്തമഃ । ആഗതശ്ച മഹാഭാഗസ്തത്ര യാദൃച്ഛികോ മുനി
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മഹർഷി ലോമശൻ അവിടെ യാദൃശ്ചികമായി എത്തി.
തം ദൃഷ്ട്വാ ബ്രാഹ്മണം സര്വേ പിശാചാഃ ക്ഷുത്സമാകുലാഃ । ധാവംതോ ഹ്യത്തുകാമാസ്തേ മിലിത്വാ യൂഥവര്തിനഃ
ആ ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടപ്പോൾ, വിശപ്പിൽ വലഞ്ഞ എല്ലാ പിശാചികളും ഭക്ഷണം കിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ കൂട്ടമായി ഓടിയെത്തി.
ദഹ്യമാനാസ്തു തീവ്രേണ തേജസാ ലോമശസ്യ തു । അസമര്ഥാഃ പുരഃ സ്ഥാതും തേ സര്വേ ദൂരതഃ സ്ഥിതാഃ
ലോമശന്റെ ശക്തമായ തേജസ്സിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ട അവർ അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ അകലെ നിന്നു.
തത്ര പൂര്വകര്മബലാത്പിശാചഃ സഹ വൈ ദ്വിജഃ । സമീക്ഷ്യ ലോമശം രാജന്സാഷ്ടാംഗം പ്രണിപത്യ ച
അവിടെ, മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആ പിശാചനും ബ്രാഹ്മണനും, രാജാവേ, ലോമശനെ കണ്ടപ്പോൾ അഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്തു.
ഉവാച സൂനൃതാം വാചം ബദ്ധ്വാ ശിരസി ചാംജലിമ് । മഹാഭാഗ്യോദയേ വിപ്ര സാധൂനാം സംഗതിര്ഭവേത്
അവൻ തലയിൽ കൈകൂപ്പി, മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗ്യോദയത്തിൽ സത്പുരുഷരുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കും.
ഗംഗാദിപുണ്യതീര്ഥേഷു യോ നരഃ സ്നാതി സര്വഥാ । യഃ കരോതി സതാം സംഗം തയോഃ സത്സംഗമോ വരഃ
ഗംഗാദി പുണ്യനദികളിൽ കുളിക്കുന്നവരും സത്സംഗം ചെയ്യുന്നവരും തമ്മിൽ, സത്സംഗമാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം.
ഗുരൂണാം സംഗമോ വിപ്ര ദൃഷ്ടാദൃഷ്ടഫലോ ഭുവി । സ്വര്ഗദോ രോഗഹാരീ ച കിം തമോപഹരോ മതഃ
ഗുരുമാരുടെ സാന്നിധ്യം ഭൂമിയിൽ ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു; അത് സ്വർഗം ലഭ്യമാക്കുകയും രോഗങ്ങൾ അകറ്റുകയും ഇരുണ്ടതിനെ നീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ കഥയാമാസ പൂര്വവൃത്താംതമദ്ഭുതമ് । ഇമാ ഗംധര്വകന്യാസ്താ മുനേ സോഽഹം ദ്വിജാത്മജഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ അത്ഭുതകരമായ പഴയ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി: "മുനിയേ, ഞാൻ ഒരു ദ്വിജപുത്രനാണ്, ഇവർ ഗന്ധർവകന്യകളാണ്."
സര്വേ പിശാചരൂപേണ മിഥഃ ശാപവിമോഹിതാഃ । ദീനാനനാസ്സുതിഷ്ഠാമസ്തവാഗ്രേ മുനിസത്തമ
എല്ലാവരും ശാപം മൂലം ഭ്രമിച്ചുപോയി പിശാച് രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; ദു:ഖഭരിതമായ മുഖങ്ങളോടെ ഞങ്ങൾ നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു, മഹാമുനിയേ.
ത്വദ്ദര്ശനേന ബാലാനാം നിസ്താരോ നോ ഭവിഷ്യതി । സൂര്യോദയേ തമസ്തോമഃ കിം നു ലീയേത പുഷ്കരേ
നിന്റെ ദർശനത്താൽ ഞങ്ങൾക്കു മോചനം ലഭിക്കും; സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുണ്ടതെല്ലാം അകന്ന് പോകുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടവും അങ്ങിനെ അകന്ന് പോകും.
ശ്രുത്വൈതല്ലോമശോ വാക്യം കൃപാര്ദ്രീകൃതമാനസഃ । പ്രത്യുവാച മഹാതേജാ ദുഃഖിതം തം മുനേഃ സുതമ്
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, ലോമശൻ കരുണയോടെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു, തന്റെ തപസ്സിന്റെ തേജസ്സോടെ ദു:ഖിതനായ മുനിപുത്രനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
മത്പ്രസാദാച്ച സര്വേഷാം സ്മൃതിഃ സപദി ജായതാമ് । ധര്മേ ച വര്തതാം യേന മിഥഃ ശാപോ ലയം വ്രജേത്
എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നിങ്ങളെല്ലാവർക്കും ഉടൻ സ്മൃതി ലഭിക്കട്ടെ; ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടാൽ ഈ ശാപം അവസാനിക്കും.
പിശാച ഉവാച- മഹര്ഷേ കഥ്യതാം ധര്മോ മുച്യേമ യേന കില്ബിഷാത് । നായം കാലോ വിലംബസ്യ ശാപാഗ്നിര്ദാരുണോ യതഃ
പിശാച് പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഏത് ധർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാവും എന്ന് ദയവായി പറയൂ; വൈകാൻ സമയമല്ല, ഈ ശാപാഗ്നി അത്യന്തം ഭയാനകമാണ്.